II SA/Sz 837/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.),, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 listopada 2010r. sprawy ze skargi E. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę Zastępca Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 19 ust. 5, art. 21 ust. 1 i 1a, art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.), § 5 ust. 1 pkt 3 Uchwały Nr XXVIII/567/04 Rady Miasta Szczecina z dnia 8 listopada 2004 r. w sprawie ustalenia stawek za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urz. woj. zach. z 2004 r. nr 85, poz. 1592 z późn. zm.) oraz zgodnie z załącznikiem (Lp. 207) do Uchwały Nr XXX/741/ 0000 Rady Miasta Szczecina z dnia 30 października 2000 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg powiatowych w mieście [...] i na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego – wymierzył E. A. karę pieniężną w kwocie [...]zł za zajęcie pasa drogowego al. [...] w [...] (dz. Nr [...]) w okresach od dnia [...]r. do dnia [...]r. oraz od dnia [...]r. do dnia [...]r., poprzez umieszczenie prostopadle do budynku reklamy o treści "[...]" o łącznej powierzchni [...]m 2 bez zezwolenia zarządcy drogi. Z uzasadnienia decyzji wynika, że przeprowadzona w dniu [...]r. kontrola pasa drogowego al. [...]w [...]w granicach działki drogowej Nr [...] wykazała istnienie czterech paneli reklam o treści [...]umieszczonych równolegle do budynku oraz reklamy o treści "[...]" o pow. [...] m 2 umieszczonej prostopadle do budynku. Na podstawie tych ustaleń wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia PSS "S." kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego pod reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi, w toku którego ustalono, że podmiot ten nie jest stroną w odniesieniu do reklamy o treści "[...]" umieszczonej prostopadle do budynku. W oparciu o przesłuchanie w charakterze świadka w dniu [...]r. E. A. ustalono mianowicie, że reklama tej treści, od momentu jej funkcjonowania do momentu uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego była własnością E. A. i została przez nią w pasie drogowym umieszczona. Powyższe ustalenia doprowadziły do wyłączenia tej reklamy z przedmiotu postępowania prowadzonego wobec PSS "S.". W tym stanie sprawy, organ zawiadomieniem dnia [...]r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w stosunku do E. A. w sprawie zajęcia bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego al. [...] w [...]pod reklamę o treści "[...]". Oględziny przedmiotowej reklamy przeprowadzone przy udziale strony potwierdziły, że powierzchnia reklamy wynosi [...]m2. Wskazując na cytowaną treść art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych organ wyjaśnił istotę kary pieniężnej wymierzanej na tej podstawie prawnej, podkreślając obligatoryjny i nieuznaniowy charakter tej kary. Dyrektor ZDTiM wskazał dalej, że kontrole pasa drogowego w dniach [...]r. oraz [...]r. potwierdziły fakt funkcjonowania przedmiotowej reklamy w pasie drogowym, następnie kontrola przeprowadzona w dniu [...]r. z udziałem PSS "S." wykazała usuniecie przedmiotowej reklamy, po czym kontrola dokonana dnia [...]r. wykazała ponowne pojawienie się reklamy, a kontrole z dnia [...]r. i z dnia [...]r. wykazały jej dalsze funkcjonowanie w pasie drogowym. Odnosząc się do wyjaśnień strony zawartych w piśmie z dnia [...]r. i dołączonej dokumentacji organ stwierdził, że z przedłożonej umowy podnajmu zawartej przez stronę z PSS "S." wynika wyraźnie, że umowa ta dotyczyła podnajmu lokalu a nie reklamy. Strona zawierając tę umowę nie została zwolniona z obowiązku uzyskania stosownego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego od właściwego w sprawie zarządcy drogi. Organ wyjaśnił, powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2000 r. sygn. OPK 3/2000 (ONSA 2001 /1/12), że jedyną i wystarczającą przesłanką uznania zajęcia pasa drogowego jest fakt, że reklama znajduje się w granicach objętych działką drogową, bez względu na to na czym i w jaki sposób została umieszczona. Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy organ wymierzył karę pieniężną określoną w sentencji decyzji. E. A. w odwołaniu od powyższej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa, a w szczególności art. 7 kpa, art. 9 kpa, art. 77 kpa oraz art. 80 kpa, 2. wydanie decyzji w stosunku do niewłaściwej osoby. Skarżąca przytoczyła w uzasadnieniu treść przepisów art. 7, 9, 77 §1 i 80 kpa, po czym podniosła, że będąca przedmiotem zaskarżonej decyzji reklama została umieszczona za pisemną zgodą PSS "S.", które z tego tytułu pobierało miesięczne opłaty – [...] zł plus podatek VAT, co zdaniem strony uzasadniało domniemanie, że PSS "S." dopełniło wszelkich niezbędnych formalności związanych z należytym funkcjonowaniem tej reklamy. Odwołująca się nie zdawała sobie sprawy z tego czy reklama ta zajmuje pas ruchu drogowego, gdyż było dla niej oczywiste, że ustalenie tego faktu leżało w gestii PSS "S.". O przeprowadzonych przez organ I instancji czynnościach kontrolnych ustalających prawidłowość umieszczenia reklamy – szyldu "[...]" organ ten informował wyłącznie PSS "S.", które było wyłącznie traktowane jako strona postępowania. Co więcej, została potraktowana w późniejszej fazie postępowania jedynie jako świadek. Brak należytego i bezzwłocznego informowania jej o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na jej prawa i obowiązki naruszał art. 7 oraz 9 kpa. Zdaniem strony, dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego jednoznacznie wykluczyłoby element bezprawności jej działania ponieważ nie było to działanie celowe i świadome. Stroną postępowania może być w tym przypadku jedynie PSS "S.", nastąpił zatem w decyzji błąd co do ustalenia odpowiedzialnej osoby. Ponadto E. A. nadmieniła, że o przeprowadzonych przez organ I instancji czynnościach kontrolnych dowiedziała się w dniu [...]r. od PSS "S." i zgodnie z zaleceniem tej Spółdzielni reklama została zdjęta. Organ I instancji wydając jej w dniu [...]r. decyzję zezwalającą na umieszczenie reklamy-szyldu "[...]" nie wspomniał o konieczności zapłacenia jakiejkolwiek kary pieniężnej. Zdaniem strony, rzetelne i pozbawione opieszałości postępowanie organu I instancji uchroniło by ją w sposób oczywisty przed wydaniem decyzji o nałożeniu na nią kary pieniężnej. Posiadając odpowiednio szybko należytą wiedzę doprowadziłaby do bezzwłocznego zdjęcia reklamy i do uzyskani stosownego zezwolenia na jej umieszczenie. Będąca przedmiotem decyzji reklama nie była umieszczona nieprzerwanie w okresie czasu wskazanym w decyzji, ponieważ na skutek licznych aktów chuligaństwa i wandalizmu reklama ta była wielokrotnie niszczona i zdejmowana, których to okoliczności nie wyjaśniono dokładnie i wyczerpująco w postępowaniu. Nadto, analogiczne postępowanie w sprawie reklamy umieszczonej w bezpośrednim sąsiedztwie zakończyło się umorzeniem postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. Nr [...]wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że stosownie do postanowień art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, zajęcie pasa drogowego na cele nie związane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6 (art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy). Zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych umieszczenie w pasie drogowym reklam wymaga zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Natomiast zgodnie z art. 40 ust. 6, opłatę za zajęcie pasa drogowego w tym celu ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie jednego metra kwadratowego pasa drogowego. Następnie organ odwoławczy, powołując się na materiały zwarte w aktach administracyjnych opisał poczynione ustalenia faktyczne, których dokonał w sposób zbieżny z ustaleniami organu I instancji. Według Kolegium, wobec tych ustaleń, zasadne jest wymierzenie E. A. kary administracyjnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego al. [...]. Kolegium wskazało, że związanie organu dyspozycją art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych uzależnione jest od stwierdzenia zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Wydanie decyzji o nałożenie kary za bezprawne, tj. bez wymaganego zezwolenia, zajęcie pasa drogowego powinny poprzedzać ustalenia w zakresie: podmiotu zajmującego pas drogowy, czasookresu, miejsca i powierzchni zajęcia pasa drogowego. Zdaniem Kolegium, E. A. była podmiotem zajmującym pas drogowy, sama bowiem podczas przesłuchania w dniu [...]r. przyznała, iż reklama o treści "[...]" umieszczona prostopadle do budynku od początku jej funkcjonowania do momentu uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego – a więc i w okresie wskazanym w zaskarżonej decyzji – była jej własnością i została przez nią umieszczona. Okres zajęcia i powierzchnię reklamy ustalono na podstawie przeprowadzonych kontroli pasa drogowego. Kolegium podkreśliło, że podczas oględzin przeprowadzonych w dniu [...]r. ustalono taką właśnie powierzchnię reklamy a porównanie dokumentacji zdjęciowej znajdującej się w aktach sprawy pozwala na stwierdzenie tożsamości reklamy. Okoliczności tych strona, która wzięła udział w oględzinach, nie zakwestionowała. W świetle powyższych okoliczności, organ II instancji uznał, że niezasadna jest argumentacja odwołującej się, iż decyzja została wydana w stosunku do niewłaściwej osoby. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych (wyroki: WSA w Bydgoszczy z dn. 22.10.2008 r., sygn. akt IISA/Bd 649/08 i WSA w Szczecinie z dn. 24.08.2005 r. sygn. akt IISA/Sz 946/04) Kolegium podniosło, że fakt, iż reklama została umieszczona za pisemną zgodą PSS "S." i z tego tytułu PSS "S." pobierało opłaty nie zwalniał E. A. z obowiązku uzyskania stosownego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego od właściwego zarządcy drogi. Bez znaczenia przy tym są przyczyny nie wystąpienia o odpowiednie zezwolenie lub zbyt późnego wystąpienia o nie. Istotny jest wyłącznie fakt, że strona takiego zezwolenia nie posiadała, a zatem nie była uprawniona do zajmowania pasa drogowego. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutami odwołującej się dotyczącymi braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zdaniem Kolegium, organ I instancji należycie ustalił wszystkie elementy, niezbędne do nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Okoliczność, że reklama nie była, jak twierdzi strona, umieszczona nieprzerwanie w okresie wskazanym w decyzji została podniesiona dopiero na etapie postępowania odwoławczego, a odwołująca się jednocześnie nieprzedłożyła żadnych dowodów na potwierdzenie tej okoliczności. Organ II instancji zgodził się natomiast z zarzutem opieszałości postępowania oraz braku należytej informacji z tego względu, że od czasu ustalenia właściwego podmiotu odpowiedzialnego za zajęcie pasa drogowego (przesłuchanie E. A. w dniu [...]r.) do czasu wszczęcia postępowania upłynęło prawie [...]miesięcy, a do czasu wydania decyzji kolejne [...]miesięcy. Zdaniem Kolegium, z uwagi na to, że prowadzone postępowanie dotyczyło wcześniejszego okresu zajęcia tj. [...] r., nie miało to wpływu na wynik postępowania. W tym stanie sprawy SKO orzekło jak w rozstrzygnięciu. E. A. zaskarżyła wyżej opisaną decyzję ostateczną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie w całości jako naruszającej prawo. Z treści uzasadnienia skargi wynika, że oparta została na zarzucie naruszenia art. 7 i art. 9 kpa polegającego na niezawiadomieniu skarżącej przez organ I instancji o postępowaniu administracyjnym wszczętym wobec PPS "S.", którą uznano za stronę, przez co uniemożliwiono E. A. niezwłoczne dopełnienie wszelkich niezbędnych formalności związanych z należytym uregulowaniem statusu prawnego zamieszczonego na budynku szyldu – reklamy "[...]". Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem nie dowiodła aby akt ten naruszał prawo w sposób i w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Materialno-prawną podstawę zaskarżonego aktu stanowi powołany w podstawie prawnej decyzji art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., dalej: u.d.p.), który stanowi, że za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi – zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust 4-6. Należy wyjaśnić, że pas drogowy w rozumieniu wyżej wskazanej ustawy, to "wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą". Z treści wyżej cytowanej definicji pasa drogowego ustanowionej w art. 4 pkt 1 u.d.p. wynika, że objęcie przez ustawodawcę pasa drogowego szczególną ochroną prawną uzasadnione jest potrzebami prowadzenia, zabezpieczania i obsługą ruchu i potrzebami zarządzania drogą. Względy te legły zatem u podstaw wyrażonych w Rozdziale 4 ustawy przepisów dotyczących zarządzania pasem drogowym. Stąd czerpią swe uzasadnienie wyrażone w art. 39 ust. 1 zakazy dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogły by powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, a także precyzyjnie określone w art. 40 zasady zajęcia pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg. Między innymi z art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 u.d.p. wynika, że zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia reklam wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Jeśli zatem na budynku przylegającym do granicy pasa drogowego zamontowana jest reklama w taki sposób, że jej powierzchnia wchodzi w przestrzeń powietrzną nad pasem drogowym, to zgodnie z wyżej cytowaną definicją ustawową pasa drogowego reklama ta jest obiektem zajmującym pas drogowy. Umieszczenie takiego obiektu, jako zajęcie pasa drogowego pod reklamę wymaga zatem zezwolenia właściwego zarządcy drogi. Reklamą w rozumieniu art. 4 pkt 23 u.d.p. jest "nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, nie będący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę". Zgodnie z art. 40 ust. 3 za zezwolenie na zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę, której wysokość i zasady obliczania określone zostały w dalszych przepisach tego artykułu. Z wyżej przedstawionego stanu prawnego wynika jasno, że uzyskanie przez podmiot umieszczający w pasie drogowym reklamę zezwolenia właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, na którym reklama ta jest zamocowana lub nawet wydzierżawienie powierzchni niezbędnej do umieszczenia na tym obiekcie konstrukcji nośnej reklamy nie stanowi wykonania obowiązku administracyjnego wynikającego z art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 u.d.p., co trafnie wykazało Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tymczasem, jak wynika to z ustaleń organów obu instancji i co nie jest kwestionowane skargą, skarżąca umieściła w pasie drogowym drogi powiatowej, jaką jest al. [...]w [...], szyld reklamowy usytuowany prostopadle do budynku o treści: "[...]" nie posiadając zezwolenia zarządcy drogi na takie zajęcie pasa drogowego. W tej sytuacji, na zarządcy drogi ciążył obowiązek prawny wynikający z art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Organ odwoławczy trafnie przyjął, że wydanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za bezprawne zajęcie pasa drogowego powinno poprzedzać ustalenia w zakresie podmiotu zajmującego pas drogowy, czasookresu, miejsca i powierzchni zajęcia psa drogowego. Wszystkie te wyżej wskazane okoliczności zostały w niniejszej sprawie ustalone, a przy tym – wbrew zarzutom skargi – ustalenia w tym zakresie nie zostały poczynione z naruszeniem art. 7 i 9 kodeksu postępowania administracyjnego. Należy mieć na uwadze, że początkowo organ I instancji prowadził postępowanie administracyjne wyłącznie w stosunku do PSS "S." w [...]w przekonaniu, że ten podmiot jest właścicielem wszystkich reklam usytuowanych na objętym kontrolą budynku przy al. [...]w [...]. Dopiero w toku tego postępowania ustalono, że prostopadły do ściany budynku szyld reklamowy o treści: "[...]" należy do skarżącej. Ustalenie to organ poczynił na podstawie przesłuchania E. A. w charakterze świadka w sprawie administracyjnej dotyczącej PSS "S.". Powzięcie wiedzy co do właściciela szyldu "[...]" obligowało organ do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie będącej obecnie przedmiotem kontroli sądowej. W tej nowej sprawie, E. A. uzyskała status strony, a zatem w tym postępowaniu niedopuszczalne było – zdaniem sądu – wykorzystanie protokołu przesłuchania jej w charakterze świadka na okoliczności dotyczące jej sprawy sporządzonego uprzednio w sprawie przeciwko PSS "S.", naruszyło to bowiem art. 83 §1 kpa, który dotyczy przesłuchania świadka a nie strony. Strona nie może w jednej sprawie występować w dwojakim charakterze, tj. strony i świadka. Dla strony ustawodawca przewidział w art. 86 kpa odrębny tryb składania wyjaśnień. Wskazane naruszenie nie miało jednak, w ocenie sądu, wpływu na wynik sprawy. Po pierwsze, dlatego, że skarżąca w toku postępowania prowadzonego w jej sprawie nie kwestionowała samego faktu zamieszczenia reklamy, powierzchni tej reklamy, jej treści czy tożsamości reklamy zamieszczonej w pasie drogowym w [...] r. z tą, która funkcjonowała na budynku podczas oględzin dokonanych w [...] r. z jej udziałem w tej czynności, jako strony postępowania. Oznacza to, że co do powierzchni spornej reklamy, która to okoliczność ma znaczenie dla ustalenia wysokości kary, ustalenia organów obu instancji, nawet przy pominięciu protokołu przesłuchania skarżącej w charakterze świadka, znajdowały oparcie w pozostałym materiale dowodowym. Po drugie, również ustalenia co do czasookresu zajęcia pasa drogowego nie mogłyby zostać skutecznie podważone. Wprawdzie skarżąca twierdzi, że w przyjętych w zaskarżonej decyzji okresach reklama nie była cały czas umieszczona w pasie drogowym z powodu "aktów wandalizmu" ale na tę okoliczność nie przedłożyła w toku postępowania administracyjnego żadnego dowodu. Przeciwnie, sama skarżąca wykazała, że reklama funkcjonowała w tym okresie, skoro w piśmie z dnia [...]r. skierowanym do organu I instancji stwierdziła: "w/w reklamę powiesiłam za zgodą PSS "S." i za nią płaciłam (załączam FV ora zgodę na powieszenie reklamy)". Z dołączonych do wskazanego wyżej pisma faktur wynika, że w okresie objętym zaskarżoną decyzją (a nawet już od [...]r.) skarżąca uiszczała na rzecz PSS "S." w [...]opłatę za reklamę, a zatem korzystała w tym okresie z funkcjonowania reklamy, w przeciwnym bowiem razie nie istniałaby podstawa faktyczna do uiszczania opłaty. Należy zaznaczyć, że orzekające w sprawie organy obu instancji zajęły prawidłowe stanowisko prawne co do charakteru obowiązku prawnego wynikającego z art. 40 ust. 1 u.d.p. Podzielając w pełni zapatrywania prawne wyrażone w zaskarżonej decyzji dodatkowo należy zauważyć, że to na skarżącej ciążył obowiązek staranności w prowadzeniu swoich spraw i jeżeli nie udzieliła PSS "S." pełnomocnictwa do uzyskania w jej imieniu i na jej rzecz zgody zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego pod reklamę, to w stanie faktycznym niniejszej sprawy chybione są twierdzenia przerzucające odpowiedzialność za brak zgody zarządcy drogi na PSS "S.". W zaistniałym stanie faktycznym skarżąca sama musi ponieść konsekwencje braku staranności w prowadzeniu swoich spraw, nawet brak wiedzy o obowiązku uzyskania zgody zarządcy drogi nie zwalnia jej bowiem od odpowiedzialności administracyjno-prawnej. Zarzut poniesienia przez skarżącą szkody spowodowanej - jak twierdzi – zbyt późnym dowiedzeniem się o fakcie bezprawnego funkcjonowania we pasie drogowym przedmiotowej reklamy jest chybiony. Kwestia kary i jej wysokości jest bowiem konsekwencją zaniechania przez skarżącą ustalenia własnej sytuacji prawnej i ciążącego na niej obowiązku. Okoliczność wszczęcia przez organ postępowania w okresie odległym w czasie od ujawnienia faktu omawianej samowoli nie dowidzi zaniedbania organu, bowiem o osobie właściciela reklamy mógł się dowiedzieć najwcześniej z odwołania z dnia [...]r. wniesionego przez PSS "S.", zaś końcowy dzień bezprawnego funkcjonowania reklamy organy ustaliły na dzień [...]r. W tym stanie sprawy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi należało orzec, jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).