V SA/Wa 788/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant - st. sekr. sąd. Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Z. K. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia ... stycznia 2010 r., nr ... w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis; 1. uchyla zaskarżone postanowienie w części utrzymującej w mocy postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych z dnia ... października 2009 r., nr ... w zakresie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis na wydatki poniesione na dzień ... maja 2009 r. na kwotę ... zł (... złotych) oraz na dzień ... czerwca 2009 r. na kwotę ... zł (... złotych); 2. w pozostałym zakresie oddala skargę; 3. zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz Z. K. kwotę ... zł (... złotych) tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania sądowego; 4. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku w uchylonej części. Postanowieniem z (...) października 2009r. Prezes Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (w skrócie: Prezes PFRON) odmówił wydania zaświadczenia o pomocy de minimis na kwotę 12800,00 zł. tj. 2900,19 euro poniesionych na dzień 25 maja 2009r., na kwotę 800,00 zł. tj. 179,42 euro poniesionych na dzień 29 maja 2009r. oraz na kwotę 400,00 zł. tj. 89,99 euro poniesionych na dzień 1 czerwca 2009 r. Przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji były wnioski Z. K. prowadzącego działalność pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowego "G." z siedzibą w R. z (...)czerwca 2009r. o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis. Wnioski strony zawierał m.in. dokumentację potwierdzającą dokonanie przelewu, tj. wyciągi bankowe z konta zfron oraz potwierdzenia przelewu z 25 maja 2009r. z 29 maja 2009r. oraz z 1 czerwca 2009 r., a także fakturę VAT nr (...) z (...)maja 2009 r. opiewającą na kwotę 12800 zł netto, na zakup przez stronę podnośnika dwukolumnowego. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż pismem z 3 sierpnia 2009r. Fundusz zwrócił się do strony z prośbą o uzupełnienie dokumentacji poprzez przedstawienie dokumentów księgowych (np. lista płac, umowa zlecenia wraz z rachunkiem), na podstawie których przekazano z rachunku zfron 29 maja 2009r. oraz 1 czerwca 2009r. środki pieniężne na wypłatę wynagrodzenia dla członków komisji rehabilitacyjnej za miesiąc maj 2009r. oraz przesłanie kopii Indywidualnych Programów Rehabilitacji pracowników niepełnosprawnych, w następstwie których poniesiono wydatek zgodnie z fakturą VAT nr (...) wystawiona w dniu (...)maja 2009 r. Jak wskazał organ I instancji, strona pismem z 21 sierpnia 2009r. poinformowała, że odpowiedź na w/w pismo została zawarta w dokumentach przesłanych dnia 10 czerwca 2009 r. oraz 22 lipca 2009 r. w związku z wcześniej złożonymi wnioskami. Organ podał również, że w piśmie z 10 czerwca 2009 r. strona informuje, że podanie danych na temat wysokości wynagrodzenia pracownika stanowi naruszenie ustawy o ochronie danych osobowych, a przedstawienie dokumentów księgowych nie jest możliwe z powodu braku zgody członków komisji rehabilitacyjnej. Pismem z 22 lipca strona wyjaśniła, że § 9 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2007r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz.U. nr 245 poz. 1810. w skrócie: rozporządzenie MPiPS) precyzyjnie wskazuje jakie dokumenty przedsiębiorca obowiązany jest przedłożyć występując z wnioskiem o wydanie zaświadczenia. Według strony katalog dokumentów jakie należy przedłożyć organowi analizującemu wnioski o pomoc de minimis jest katalogiem zamkniętym. W tym samym piśmie strona oświadczyła, że zgodnie z art. 33 ust. 6 ustawy z 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008r. nr 14, poz. 92 z późn.zm.) prawidłowość wydatków zfron poniesionych w ramach Indywidualnych Programów Rehabilitacji jest kontrolowana wyłącznie przez właściwe terenowo urzędy skarbowe. Organ prowadzący postępowanie wskazał, iż zgodnie z treścią art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) w celu zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu zwrócił się do wnioskodawcy o przedstawienie informacji i dowodów mogących rzutować na rozstrzygnięcie sprawy oraz wypowiedzenie się co do ustaleń dokonanych przez Fundusz. Prezes PFRON, co wynika z treści uzasadnienia, zwrócił się ponownie do strony z prośbą o uzupełnienie niekompletnych wniosków z 22 czerwca 2009r., o przedstawienie dokumentów księgowych (np. lista płac, umowa zlecenia wraz z rachunkiem) na podstawie których przekazano z rachunku zfron 29 maja 2009r. oraz 1 czerwca 2009r. środki pieniężne na wypłatę wynagrodzenia dla członków komisji rehabilitacyjnej za miesiąc maj 2009r., potwierdzonych za zgodność z oryginałem i podpisanych przez osobę do tego upoważnioną. Jednocześnie zwrócił się o przesłanie kopii Indywidualnych Programów Rehabilitacyjnych osób niepełnosprawnych na podstawie których poniesiono wydatek zgodnie z fakturą VAT nr (...)wystawioną dnia (...)maja 2009 r. W odpowiedzi, jak wskazał organ I instancji, strona poinformowała, iż odpowiedź na ww. pisma została zawarta w dokumentach przesłanych przez nią w dniu 10 czerwca 2009r. w dniu 21 lipca 2009r. oraz 22 lipca 2009 r. Strona podtrzymała swe stanowisko, że § 9 ust. 2 i ust. 3 MPiPS wskazuje jakie dokumenty przedsiębiorca przekazuje występując z wnioskami o wydanie zaświadczenia de minimis. Organ wskazał nadto, że zgodnie z art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W związku z tym na podstawie art. 77 § 1 k.p.a. organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Końcowo organ I instancji stwierdził, że posiadanie niekompletnej dokumentacji księgowej związanej z poniesionymi wydatkami oraz brak kopii Indywidualnych Programów Rehabilitacji pracowników niepełnosprawnych, uniemożliwia Funduszowi rzetelną ocenę zebranego materiału dowodowego i wydanie zaświadczeń o pomocy de minimis. Na powyższe postanowienie wnioskodawca złożył zażalenie, w którym wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wydanie przedmiotowego zaświadczenia lub ewentualnie o uchylenie wydanego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Autor zażalenia podkreślił, iż jego zdaniem wymagane rozporządzeniem MPiPS dokumenty zostały przez niego złożone, co czyni wniosek kompletnym i pełnym, wbrew twierdzeniom organu. Wnoszący zażalenie nadmienił ponadto, iż katalog dokumentów jakie powinny być złożone przy wydaniu przedmiotowego zaświadczenia jest katalogiem zamkniętym i w pełni precyzyjnym. Równie niezrozumiałe, w opinii autora zażalenia, jest skorzystanie przez Fundusz z dyspozycji art. 10 k.p.a., gdyż postępowanie prowadzone przez PFRON nie kończy się wydaniem decyzji. Po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z (...) stycznia 2010r. Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy postanowienie Prezesa Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z (...) października 2009 r. W uzasadnieniu postanowienia organ podkreślił, iż indywidualne programy rehabilitacji tworzone są w celu zmniejszenia ograniczeń zawodowych, wynikających z niepełnosprawności uczestników programów, zatem przed wydaniem zaświadczenia o pomocy de minimis należy zbadać związek poniesionego wydatku ze zmniejszeniem lub wyeliminowaniem ograniczeń zawodowych wynikających z niepełnosprawności pracownika. Organ odwoławczy podał, że jeżeli strona przedstawi niepełny materiał dowodowy, organ ma obowiązek z własnej inicjatywy go uzupełnić, zatem wezwanie strony do udostępnienia danych osobowych jego pracowników umożliwia uzyskanie przez organ niezbędnych wyjaśnień dla realizacji zadań i rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Jak podkreślił Minister strona odmówiła organowi I jak i II instancji nadesłania indywidualnych programów rehabilitacji w związku z czym, jeżeli strona nie przedstawi organom stosownej dokumentacji, to brak jest podstaw do uznania, że wydatki poniesione w ramach tych programów można uznać za wydatki zgodne z rozporządzeniem MPiPS. Na powyższe postanowienie, przedsiębiorca wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jego uchylenia w całości. Uzasadniając wniesioną skargę, jej autor podniósł, że: • błędnie organ zastosował art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., mimo że strona ubiegała się o wydanie zaświadczenia, które jest regulowane treścią art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., • przepisy rozporządzenia MPiPS z 19 grudnia 2007r. dają upoważnienie PFRON jedynie do wydania zaświadczenia, w oparciu o przedłożone na podstawie § 9 ust. 3 ww. rozporządzenia dokumenty, nie zaś do rozstrzygania o prawidłowości ich wydatkowania, • wydatki w ramach Indywidualnych Programów Rehabilitacji dokonywane są z Funduszu ZFRON, którego prawidłowość zgodnie z art. 33 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, kontrolowana jest wyłącznie przez właściwe terenowo urzędy skarbowe, • organy nie wskazały podstawy prawnej ani argumentacji umożliwiającej skarżącemu wydanie żądanej dokumentacji jego pracowników, które co podkreślił zawierają dane dotyczące m.in. stanu zdrowia, a zainteresowani nie wyrazili zgody na przekazanie danych tam zawartych, • organ odwoławczy, w przeciwieństwie do organu I instancji wezwał stronę już jedynie do przedłożenia Indywidualnych Programów Rehabilitacji, pomijając żądanie w zakresie umów zlecenia, listy płac, przy czym jednak nie odniósł się do wcześniej wystosowanego żądania organu I instancji dotyczącego wspomnianych dokumentów. W tym stanie rzeczy skarżący zarzucił naruszenie art. 217 § 2 pkt 1 i pkt 2 k.p.a., art. 218 k.p.a, art. 11 i 12 k.p.a., § 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych z 19 grudnia 2007 r., art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych, art. 33 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: ,,p.p.s.a.’’), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Sąd administracyjny może uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy [art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.]. Zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Skarga zasługiwała na uwzględnienie w części dotyczącej odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis na wydatki poniesione na dzień 29 maja 2009 r. na kwotę 800 zł oraz na dzień 1 czerwca 2009 r. na kwotę 400 zł. Przedmiotem żądania strony w powyższym zakresie było wydanie przez PFRON zaświadczenia o pomocy de minimis ze względu na poniesione przez skarżącego wydatki z konta zfron na wynagrodzenia dla członków komisji rehabilitacyjnej za miesiąc maj 2009 r.. Należy przypomnieć, że problematyka dotycząca pomocy de minimis została przeniesiona na grunt prawa polskiego w ramach procesu harmonizacji prawa krajowego z prawem wspólnotowym. Podstawowym aktem prawnym odnoszącym się do pomocy publicznej, w tym do pomocy de minimis, jest Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską - art. 87 i 88 (Dz. U. z 2004 Nr 90, poz. 864/2 ze zmianami), a w dalszej kolejności rozporządzenie Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. WE L 10 z 13.01.2001) zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006, str. 5). Na gruncie prawa krajowego podstawową rolę pełni ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r., Nr 59, poz. 404 ze zm.), a także rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. nr 53, poz. 354), obowiązujące w dacie złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia de minimis. Ponadto dla potrzeb niniejszej sprawy istotne znaczenie mają także przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U.z 2008 r. Nr 14, poz. 92 ze zm., dalej: ustawa o rehabilitacji) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2007 r. Nr245, poz. 1810 ze zm.). Zgodnie z art. 7 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej i zatrudnianiu osób niepełnosprawnych rehabilitacja osób niepełnosprawnych oznacza zespół działań, w szczególności organizacyjnych, leczniczych, psychologicznych, technicznych, szkoleniowych, edukacyjnych i społecznych, zmierzających do osiągnięcia, przy aktywnym uczestnictwie tych osób, możliwie najwyższego poziomu ich funkcjonowania, jakości życia i integracji społecznej, przy czym rehabilitacja lecznicza osób niepełnosprawnych odbywa się na podstawie odrębnych przepisów. Jak stanowi treść art. 33 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych prowadzący zakład pracy chronionej tworzy zakładowy fundusz rehabilitacji, zgodnie zaś z treścią ust 4 tego artykułu zaświadczenie o pomocy de minimis wydawane jest w odniesieniu do wydatków związanych z rehabilitacją zawodową, społeczną i leczniczą, w tym na indywidualne programy rehabilitacji osób niepełnosprawnych opracowywane przez powołane przez pracodawców komisje rehabilitacyjne oraz ubezpieczenie osób niepełnosprawnych, zgodnie z zakładowym regulaminem wykorzystania tych środków. Ustęp 6 wspomnianego artykułu ustawy stanowi, że kontrola prawidłowości realizacji przepisów ust.1-4a wykonywana jest przez właściwe terenowo urzędy skarbowe. W myśl art. 1 ustawy z 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej ustawa ta określa zasady postępowania w sprawach dotyczących pomocy państwa spełniającej przesłanki określone w art. 87 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską – obecnie art. 107 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Art. 5 tej ustawy stanowi, że: 1. Przy obliczaniu pomocy de minimis nie wlicza się pomocy publicznej udzielonej w ramach programu pomocowego, pomocy indywidualnej oraz pomocy indywidualnej na restrukturyzację, zatwierdzonych przez Komisję zgodnie z art. 88 Traktatu WE, pomocy udzielanej w ramach wyłączeń grupowych, a także pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. 2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do obliczania pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. 3. Podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis albo pomocą de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Na podstawie delegacji zawartej we wspomnianej ustawie wydane zostało rozporządzenie Rady Ministrów z 20 marca 2007 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie i rybołówstwie. W jego § 1 stwierdza się że rozporządzenie określa formę, treść, termin i sposób wydawania zaświadczenia stwierdzającego, że udzielona pomoc publiczna jest: 1) pomocą de minimis, zwanego dalej "zaświadczeniem o pomocy de minimis", albo 2) pomocą de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, zwanego dalej "zaświadczeniem o pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie" oraz, że zaświadczenie o pomocy de minimis sporządza się zgodnie ze wzorem określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Ponadto w § 4 rozporządzenia określono, że zaświadczenie o pomocy de minimis wydaje się z urzędu w dniu udzielenia pomocy publicznej będącej pomocą de minimis, a w przypadku pomocy: 1) udzielanej na podstawie decyzji - wraz z tą decyzją w dniu jej wydania; 2) w formie ulgi podatkowej udzielanej na podstawie aktu normatywnego bez wymogu wydania decyzji - w terminie 2 miesięcy od dnia udzielenia pomocy publicznej, przy czym beneficjent pomocy może wystąpić o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis albo zaświadczenia o pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2. Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U.07.245.1810) warunkiem uznania pomocy jako pomocy de minimis, jest uzyskanie zaświadczenia wydanego przedsiębiorcy przez organ podatkowy, podmiot uprawniony do pobierania opłat na podstawie odrębnych przepisów lub inny podmiot udzielający pomocy. Ubiegając się o wydanie zaświadczenia pracodawca jest obowiązany złożyć dokumenty o jakich mowa w § 9 ust. 3 rozporządzenia. Rodzaj wydatków, które można pokryć z zakładowego funduszu rehabilitacji został wskazany w § 2 przedmiotowego rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2007 r. We wspomnianym § 2 rozporządzenia w jego pkt 12 wskazano, że ze środków funduszu rehabilitacji realizowane są wydatki na indywidualne programy rehabilitacji, mające na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych, w ramach których są finansowane m.in. wynagrodzenia członków komisji rehabilitacyjnej. W § 6 rozporządzenia postanowiono, że warunkiem wykorzystania środków funduszu rehabilitacji na wydatki, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 12 jest opracowanie programu rehabilitacji. Przywołane przepisy wskazują w jakich okolicznościach pomoc może być zakwalifikowana jako pomoc de minimis oraz wskazują na to, że podstawą zakwalifikowania tej pomocy jako pomocy de minimis jest zaświadczenie wydawane przedsiębiorcy przez uprawniony podmiot. Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 20 marca 2007 r. w sprawie zaświadczeń de minimis określają co wskazywano już wyżej formę, treść, termin i sposób wydawania takiego zaświadczenia. Uzupełnieniem wskazanych powyżej przepisów w nieuregulowanym przez nich zakresie, są przepisy działu VII kpa - Wydawanie zaświadczeń. Skarżący dokonując oceny charakteru żądanego przez siebie zaświadczenia prezentuje stanowisko, że zaświadczenie, które w przedmiotowej sprawie wydaje jako podmiot uprawniony PFRON jest zaświadczeniem, które wydawane jest obligatoryjnie, zaś zasadność żądania ze względu na charakter zaświadczenia, nie może być badana w żadnym zakresie pod warunkiem złożenia dokumentów o jakich mowa w § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2007 r. Skarżący twierdzi bowiem, że zaświadczenie to jako wydawane ze względu na to, że wymaga tego przepis prawa jest zaświadczeniem o jakim mowa w treści art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. zatem nie stosuje się do niego treści art. 218 k.p.a. czyli brak jest podstaw do prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Skarżący twierdzi ponadto, że skoro kontrola prawidłowości realizacji przepisów ust. 1 – 4a art. 33 ustawy o rehabilitacji wykonywana jest przez właściwe terenowo urzędy skarbowe a wynik tej kontroli przybiera formę decyzji badanie zasadności wydatku jest w postępowaniu o wydanie zaświadczenia niedopuszczalne. Odnosząc się do tej kwestii Sąd jest zdania, że jakkolwiek z § 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2007 r. w sprawie funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych wynika, że warunkiem uznania pomocy de minimis jest uzyskania zaświadczenia, treść tego przepisu wskazuje, że nie jest to zaświadczenie o jakim mowa w art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. Przepis ten kładzie bowiem nacisk na konieczność uzyskania zaświadczenia, co w ocenie Sądu nakłada na przedsiębiorcę konieczność wykazania, że poniósł wydatek kwalifikujący się do uznania go za pomoc de minimis. Tym samym Sąd nie podziela argumentów skargi odnoszących się do charakteru zaświadczenia. Zdaniem Sądu poglądowi temu nie przeczy treść art. 33 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji, który to przepis należy odczytywać w całości z uwzględnieniem charakteru organu kontrolnego oraz zakresu wspomnianej kontroli. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 9 października 2008 r. II SA/Wr 382/08 wskazał, że postępowanie związane z wydaniem zaświadczenia nie jest postępowaniem administracyjnym o jakim mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a., lecz ma charakter administracyjny stanowiąc formę uproszczonego działania administracyjnego. Zdaniem Sądu wyrażonym w tym wyroku, w postępowaniu tym nie prowadzi się w pełni postępowania dowodowego o jakim jest mowa w dziale II k.p.a., stosując jednak ogólne zasady postępowania określone w k.p.a. Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę podziela ten pogląd, w takim znaczeniu, że uznaje, iż postępowanie dowodowe (wyjaśniające) jakkolwiek okrojone musi i może być prowadzone w zakresie niezbędnym do zbadania zgłoszonego żądania. Zdaniem Sądu w postępowaniu dotyczącym wydania zaświadczenia o pomocy de minimis organ zobowiązany do wydania zaświadczenia, jest uprawniony do wyjaśnienia kwestii powiązania zgłoszonego żądania z rodzajem poniesionego wydatku, którego ma dotyczyć zaświadczenie. Odnosząc wspomniane uwagi do rozstrzyganej sprawy należy uznać, że rodzaj wydatku (wynagrodzenie dla członków komisji rehabilitacyjnej) nie usprawiedliwiał żądania złożenia indywidualnych programów rehabilitacyjnych czy też listy płac, czy umów zlecenia. W aktach zdaniem Sądu znalazły się dokumenty bankowe, w tym przelewy, które dotyczą określonych członków komisji rehabilitacyjnej, wskazują na wysokość należnych im i wypłaconych kwot oraz wskazują z jakiego tytułu je wypłacono. W tym stanie rzeczy należy uznać, że nie doszło do naruszenia treści przepisów wskazywanych w skardze z wyjątkiem art. 11, 12 kpa oraz art. 218 k.p.a. w tym znaczeniu, że brak było podstaw do żądania dodatkowych dokumentów w odniesieniu do postępowania wyjaśniającego dotyczącego wydania zaświadczenia o pomocy de minimis na wydatki poniesione na dzień 29 maja 2009 r. na kwotę 800 zł oraz na dzień 1 czerwca 2009 r. na kwotę 400 zł. Natomiast, w ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie w części dotyczącej odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis na kwotę 12800,00 zł. poniesionych na dzień 25 maja 2009r. odpowiada prawu, dlatego też brak było podstaw do uwzględnienia skargi w tej części. Przedmiotem żądania strony w powyższym zakresie było wydanie przez PFRON zaświadczenia o pomocy de minimis ze względu na poniesione przez skarżącego wydatki z konta zfron na zakup podnośnika dwukolumnowego. Zgodnie z treścią wniosku skarżącego pomoc ta przeznaczona została na sfinansowanie kosztów dostosowania miejsca pracy i stanowiska pracy dla potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności. Uwzględniając wskazane na wstępie uzasadnienia, przepisy prawne, które regulują istotne w rozpoznawanej sprawie kwestie, dotyczące stosowania pomocy de minimis, w tym regulacje proceduralne zawarte w k.p.a., odnoszące się do wydawania zaświadczeń, a także wnioski oparte na analizie tychże przepisów, przypomnieć należy, że organ w postępowaniu dotyczącym wydania zaświadczenia, jest uprawniony do wyjaśnienia kwestii powiązania zgłoszonego żądania z rodzajem poniesionego wydatku, którego ma dotyczyć zaświadczenie. Zatem organ do którego skierowany zostaje wniosek o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis ma obowiązek zbadać, czy pomoc objęta wnioskiem może być uznana za pomoc de minimis, a tym samym, czy spełnione zostały przesłanki rozporządzenie Rady Ministrów z 20 marca 2007 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie i rybołówstwie warunkujące uzyskanie zaświadczenia. Zgodnie z mającym zastosowanie w sprawie art. 218 § 2 k.p.a organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Organ miał podstawę prawną do żądania nadesłania indywidualnych programów rehabilitacji. Dopiero bowiem analiza całości zebranego materiału dowodowego co do celowości poniesienia przedmiotowego wydatku (zakup podnośnika dwukolumnowego) i jego zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych pozwala na wydanie zaświadczenia. W przypadku gdy nie można spełnić żądania osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia odnośnie potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, np. ze względu na treść posiadanych dokumentów, właściwy organ odmawia wydania zaświadczenia. Odmowa następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 k.p.a.). Konkludując Sąd stwierdził, że zaskarżone rozstrzygniecie, w powyższym zakresie jest prawidłowe. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na postanowienie w analizowanym zakresie. Mając na uwadze wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Opierając się na art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku. Uwzględniając treść art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 3 sentencji wyroku, zaś orzekając jak w pkt 4 sentencji wyroku, oparł się na art. 152 p.p.s.a.