I SA/Go 1059/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r. sprawy ze skargi M.C. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2009r. oddala skargę. I SA/Go 1059/10 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, działając na podstawie art. 7 ust. 1, ust. 2 i ust. 4, art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008r. Nr 170, poz. 1051 ze zm.), art. 24 ust. 1 lit.c, art. 51 ust. 1 i art. 71a Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009 oraz wdrażania zasad współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. U. WE L 141 z 30 kwietnia 2004r. str. 18 ze zm.), oraz w związku z § 17 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju wsi z dnia 9 marca 2009r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326), art. 17 , art. 124 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające Rozporządzenia (WE) Nr 1290/2005, (WE) Nr 247/2006, (WE) Nr 378/2007 oraz uchylające Rozporządzenie (WE) Nr 1782/2003 (Dz. U. WE L 30/16 z dnia 31 stycznia 2009r. ), przyznał M.C. płatności na rok 2009 w wysokości 71 510,93 zł w tym: jednolitą płatność obszarową w wysokości 41 988,08 zł i uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 29 522,85 zł. Decyzja wydana została w oparciu o następujący stan faktyczny: W dniu [...] maja 2009r. M.C. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2009. Łączna powierzchnia działek rolnych zadeklarowana przez M.C. wyniosła: do Jednolitej Płatności Obszarowej (JPO) działki rolne o łącznej powierzchni 89,12 ha oraz do Uzupełniającej Płatności Obszarowej (UPO) działki rolne o łącznej powierzchni 89,12 ha. Mając na uwadze materiał dowodowy w postaci zdjęć lotniczych wykonanych we wrześniu 2004 r. organ I instancji stwierdził, iż część działek ewidencyjnych [...], nr [...], a także nr [...] nie kwalifikują się do płatności, z uwagi na niespełnione przez w/w działki wymogu określonego w art. 124 ust.1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 29 września 2003 roku tj. nie były one utrzymane w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003r. Skutkiem powyższego było pomniejszenie przez organ powierzchni uprawnionych do przyznania płatności o łączną powierzchnię w/w części działek tj. 2,10 ha. Stwierdzono to na podstawie pomiarów powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) odpowiadającej powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej, wykonanych na ortofotomapie będącej przetworzonym zdjęciem lotniczym, poddanym korekcji geometrycznej dzięki czemu ortofotomapa jest powiązana z układem współrzędnych, jak również charakteryzuje się brakiem zniekształceń terenu oraz jednolitą skalą dla całego obszaru przedstawionego na obrazie. Zgodnie z twierdzeniem organu I instancji ortofotomapa prezentuje w najbardziej zbliżony sposób stan pokrycia i zagospodarowania terenu, czego nie oddaje tradycyjna mapa. Rozdzielczość terenowa ortofotomapy wynosi 0,5 metra co daje możliwość jednoznacznego identyfikowania obiektów. Podkreślił również, iż Rozporządzenie Rady (WE) Nr 73/2009r. w art. 17 stanowi, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartometrycznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność równą dokładności kartografii w skali 1: 10000 . Organ podał, iż zastosowanie w odniesieniu do tych części działek znajduje kod WIZ_DR10, który skutkuje trwałym wykluczeniem wskazanych powierzchni z płatności. Organ dodał, iż w przypadku wnioskowania płatności do tych części działek w kolejnych latach, na wnioskodawcę nakładane będą zmniejszenia zgodnie z art. 138 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004r. Od powyższej decyzji M.C. złożyła odwołanie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Odwołująca uznała za bezzasadne zastosowanie kodu WIZ_DR-10 dla działek ewidencyjnych nr [...], nr [...]. Działki te są, w jej ocenie, w dobrej kulturze rolnej, o czym świadczą kontrole przeprowadzone przez inspektorów terenowych ARiMR w sierpniu 2006r. oraz jednostkę certyfikującą we wrześniu 2007r. i lipcu 2008r. Dodatkowo odwołująca zarzuciła organowi, iż nie określił czym był spowodowany rzekomy brak dobrej kultury rolnej oraz że powołał się na przepis prawa w dniu wydania decyzji nieobowiązujący bowiem art. 51 ust. Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 został uchylony wraz z całym Rozporządzeniem przez Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. (Dz. U. UE L z dnia 2 grudnia 2009r.). Ponadto zdaniem M.C. nieprawidłowo wskazano, że do działek nr [...] zastosowano kod ORTO_DR-10 nie podając do jakiej konkretnie powierzchni poszczególnych działek ewidencyjnych kod ten ma zastosowanie. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej zwany Dyrektorem) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 107 kpa w zw. z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 ze zm.), art. 7 ust. 1 , 2 i 4, art. 19 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 Nr 170, poz. 1051 ze zm.), art. 51 ust. 1 i art. 71a Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w Rozporządzeniach Rady (WE) Nr 1782/2003 i (WE) Nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w Rozporządzeniu Rady (WE) Nr 479/2008 (Dz. U. WE L 141 z 30 kwietnia 2004r, str. 18 ze zm.), art. 17, art. 29, art. 124 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady (WE) 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki i ustanawiające określone zasady wsparcia dla rolników zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (DZ. U. WE L 30 z 31 stycznia 2009 r.), orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Dyrektor, opierając się na analizie całości materiału zgromadzonego w sprawie uznał, iż Kierownik ARiMR prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie i decyzja ta wydana została zgodnie z przepisami prawa. Jak podkreślił organ, zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie było ustalenie czy grunty rolne M.C. położone na dz. ewid. Nr [...] spełniają warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej. W tym zakresie Dyrektor zgodził się z ustaleniami poczynionymi przez organ I instancji co do wyłączenia poszczególnych części działek z ww. płatności z uwagi na to, że powierzchnie te na dzień 30 czerwca 2003r. nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. Wskazał, że Kierownik ARiMR stwierdził to na podstawie pomiarów powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) odpowiadającej powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej, wykonanych na ortofotomapie cyfrowej zaimplementowanej do systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS) będącej przetworzonym zdjęciem lotniczym. Wskazał przy tym, że wszystkie państwa członkowskie UE, w tym Polska, zobowiązane są do ustanowienia zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli (ZSZiK), w tym do prowadzenia systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS), ustanowionego na podstawie map lub dokumentów, przy wykorzystaniu technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, najlepiej obrazów lotniczych lub satelitarnych, co wynika z art. 17 Rozporządzenia nr 73/2009. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego zostało też zawarte wyjaśnienie, że ortofotomapa cyfrowa jest mapą opracowaną na podstawie zdjęć powierzchni ziemi, wykonanych z samolotu lub satelity, przetworzonych do postaci metrycznej zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi przy wykonywaniu prac z dziedziny geodezji i kartografii. Ortofotomapy pozyskiwane są do systemu ZSZiK w trybie art. 12 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, co oznacza, że wykonawca prac geodezyjnych i kartograficznych , w tym zdjęć i cyfrowej ortofotomapy, przed przystąpieniem do ich wykonania, powinien dokonać zgłoszenia do Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Po zakończeniu prac geodezyjnych materiały stanowią własność Skarbu Państwa i podlegają przekazaniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (zasobu centralnego). Dalej organ wyjaśnił, że ortofotomapy cyfrowe wykonane są w układzie współrzędnych płaskich prostokątnych "1992", tj. państwowym systemie odniesień przestrzennych. Pomiar odległości i powierzchni na ortofotomapie cyfrowej jest wykonywany analogicznie jak np. na mapie zasadniczej lub mapie ewidencji gruntów i budynków (dla przykładu: dla skali 1:2500 odcinek na mapie o długości 1 cm odpowiada 25 m w terenie). Ortofotomapa, na podstawie której w systemie ZSZiK są wykonywane pomiary ma dwa standardy: Ortofotomapa w skali 1:5000 z pikselem 0,5 m oraz w skali 1:2000 z pikselem 0,25 m. Dodał jeszcze, że w przypadku opracowania typu "Ortofotomapa cyfrowa" skala opracowania ma mniejsze znaczenie gdy pracuje się w systemie cyfrowym. W trakcie wykonywanych pomiarów na materiale cyfrowym wykorzystuje się informację o wielkości boku piksela (każdy piksel jest kwadratem - w przypadku piksela np. 0,5 m pole kwadratu wynosi 0,25 m2). Mierzenie powyższą metodą jakiejkolwiek powierzchni oznacza w istocie zliczanie ilości pikseli (ilości kwadratów) mieszczących się wewnątrz danej powierzchni. Na potrzeby oceny powierzchni kwalifikowanej jest to dokładność wystarczająca i zgodna z przepisami Komisji Europejskiej, która wymaga systemu LPIS w skali nie gorszej niż 1:10000, natomiast Polska posiada LPIS w skali co najmniej 1:5000. Organ odwoławczy podał ponadto , że ARiMR posiada dla każdej działki ewidencyjnej informacje na temat źródła pochodzenia danych, terminu ich aktualności oraz daty wykonania zdjęcia lotniczego lub satelitarnego. Dodał, że wszystkie zlecone przez ARiMR prace wykonywane na potrzeby LPIS są nadzorowane i zatwierdzane przez osoby posiadające stosowne uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii, w zakresie pomiarów geodezyjnych, rozgraniczeń i podziału nieruchomości lub fotogrametrii i teledetekcji. Zostały też wskazane przepisy (wspólnotowe, krajowe oraz instrukcji technicznych), z uwzględnieniem których budowany jest system LPIS. Zgodnie z tymi przepisami dane wektorowe wytworzone na potrzeby budowy systemu LPIS (granic działek oraz pól zagospodarowania - obszarów niepodlegających dopłatom) podlegają zgłoszeniu do powiatowego ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR podał, że zgodnie z art. 24 ust. 1 lit.c Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 Agencja przeprowadza kontrole administracyjne dotyczące zgodności pomiędzy działkami rolnymi, zadeklarowanymi we wniosku, a działkami referencyjnymi w systemie LPIS i kwalifikacji powierzchni do przyznanej płatności. Wskazał ponadto, że zgodnie z art. 12 ust.3 cyt. rozporządzenia rolnikowi wraz z wnioskiem spersonalizowanym są przekazywane informacje dotyczące maksymalnego obszaru kwalifikującego się do JPO na danej działce referencyjnej. Obowiązkiem wnioskodawcy jest wskazanie położenia działek rolnych na załączniku graficznym zawierającym granice działek referencyjnych oraz ich unikalną identyfikację. Od 2005 r. rolnicy otrzymują tzw. załącznik graficzny , na którym została zamieszczona podziałka liniowa oraz skala mapy, które umożliwiają rolnikowi dokonanie pomiaru odległości i tym samym powierzchni deklarowanych działek. Załącznik graficzny drukowany jest w przedziale skali od 1:500 do 1:25000. Na załącznikach zamieszczona jest także stosowna podziałka. W rozpatrywanym przypadku załącznik graficzny dla działek ewidencyjnych nr [...] został wykonany w skali 1:2500. Załączniki graficzne dla działek ewidencyjnych nr [...] w skali 1:3000, dla działki nr [...] w skali 1:4000 . Przedstawiając bardzo szczegółowo tryb postępowania organ wskazał, że maksymalną powierzchnię referencyjną (PEG) określoną w systemie LPIS dla danej działki referencyjnej stanowią grunty rolne spełniające kryteria określone w art. 124 ust. 2 Rozporządzenia nr 73/2009. Kontrole administracyjne prowadzone są tylko i wyłącznie w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS oraz załączniki graficzne , na których rolnik zaznacza położenie działek rolnych na danej działce ewidencyjnej. W trakcie kontroli administracyjnej wniosku o przyznanie płatności obszarowych , pomiaru działek rolnych w systemie ZSZiK dokonuje pracownik ARiMR, który ukończył odpowiednie szkolenia oraz uzyskał pozytywny wynik z egzaminu weryfikującego jego wiedzę w tym zakresie. Podkreślono też, że powierzchnie użytków rolnych określone w systemie ewidencji gruntów i budynków nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej dla jednolitej płatności obszarowej, ponieważ definicja gruntów rolnych kwalifikujących się do płatności bezpośrednich , na podstawie której jest wyznaczana maksymalna powierzchnia referencyjna (PEG) różni się od definicji użytków rolnych określonej w przepisach o ewidencji gruntów i budynków. W odniesieniu do wniosku M.C. podano, że pracownik ARiMR dokonał oceny ortofotomap działek ewidencyjnych, a następnie w systemie ZSZiK dokonał pomiaru obszaru, który nie kwalifikuje się do przyznania płatności bezpośrednich. Pomiar ten polegał w istocie na wyliczeniu powierzchni przez system ZSZiK, przez "zliczenie" liczby pikseli znajdujących się wewnątrz wyrysowanej figury, a następnie na przeliczeniu na powierzchnię wyrażoną w hektarach. Wykonany w powyższy sposób pomiar został wydrukowany i dołączony do akt sprawy. Obszary kwalifikujące się do płatności to obszary użytkowane rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r. - znajdujące się wewnątrz czerwonej linii (na załączniku graficznym). Natomiast poza czerwoną linią to obszary wyłączone z płatności - zadrzewienia i zakrzaczenia na ww. działkach ewidencyjnych. Organ odwoławczy stwierdził, że nie budzi wątpliwości fakt występowania zakrzaczeń na przedmiotowych działkach w dniu wykonania zdjęcia. Zakrzaczenia owe występują na obszarze zwartym i zdaniem organu są "systematyczne". W związku z powyższym organ nie zgodził się z twierdzeniem strony zawartym w odwołaniu, że nie posiadał bezsprzecznych dowodów , z których wynikałoby, że stan faktyczny na spornych działkach nie odpowiadał dobrej kulturze rolnej. W ocenie organu drugiej instancji z faktu, że zdjęcia zostały wykonane w 2004 r. został wyprowadzony logiczny wniosek , że działki M.C. nr [...] w części wskazanej przez organ (łącznie 2,10 ha) nie były użytkowane rolniczo na dzień 30 czerwca 2003r. Powyższe stanowiło podstawę do wykluczenia części ww. działek i zastosowania wobec nich kodu ORTO_DR10. Dodatkowo Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził, że nie jest kwestionowane, że strona w roku 2009 użytkowała cały areał działek deklarowanych do płatności, ale nie ma to wpływu na odmowę przyznania płatności. Podkreślając ponownie retroaktywny charakter przepisu art. 124 ust. 1 Rozporządzenia nr 73/2009 organ wskazał, że powodem nieprzyznania płatności JPO do powierzchni 2,10 ha w odniesieniu do zadeklarowanej we wniosku działek było ustalenie, że na dzień 30 czerwca 2003 r. nie były one użytkowane zgodnie z zasadami dobrej kultury rolnej na całej powierzchni zgłoszonej we wniosku na 2009r. W związku z twierdzeniem skarżącej zawartym w odwołaniu, że sporne działki w latach 2006-2007 były poddane kontrolom, które wykazały, że są utrzymywane w dobrej kulturze rolnej , jak również wskazaniem, że w latach 2006 i 2007 płatności zostały skarżącej przyznane do całości wnioskowanej powierzchni organ odwoławczy powtórzył argumentację, że nie jest negowane użytkowanie w latach 2006, 2007 jak również w roku 2009 całego areału, ponieważ nie to stanowi przesłankę do odmowy przyznania płatności. Podkreślono przy tym jeszcze raz, że powodem trwałego wykluczenia części przedmiotowych działek z płatności jest to, że na dzień 30 czerwca 2003 r. nie były one użytkowane zgodnie z zasadami dobrej kultury rolnej na całej powierzchni zgłoszonej we wniosku , co zdaniem organu bezspornie potwierdzają posiadane przez ARiMR ortofotomapy i dokonane na nich pomiary. Organ dodał, że kwestia obsługi spraw za lata 2006 i 2007 i przyznania stronie płatności za te okresy była przedmiotem odrębnych postępowań, zakończonych wydaniem ostatecznych decyzji. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego wewnętrznej sprzeczności decyzji Dyrektor ARiMR wskazał, iż łączna powierzchnia wskazanych w tabeli działek ewidencyjnych zawartej w decyzji organu I instancji dla której zastosowano kod WIZ_DR10 stanowi 2,47 ha . Ponieważ jednak wnioskodawczyni nie deklarowała do płatności na rok 2009 całości powierzchni działek ewidencyjnych, dla których wskazano kod WIZ_DR10 stąd przy wyliczeniu płatności różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną wynosi 2,10 ha a nie 2,47 ha. W odniesieniu do zarzutu niewskazania przez organ pierwszej instancji do jakich konkretnie poszczególnych powierzchni ma zastosowanie kod WIZ_DR10 Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR podał, że Kierownik Biura Powiatowego dokonał pomiarów dotyczących powierzchni nieuprawnionych do przyznania płatności łącznie dla całej działki rolnej M/M1, którą stanowiły działki ewidencyjne nr [...].. Następnie podał też wielkość powierzchni objętej kodem WIZ_DR10 w odniesieniu do każdej z działek ewidencyjnych (łącznie obszar 1,15 ha. Przy łącznej powierzchni całkowitej wskazanych działek wynoszącej według Ewidencji Gruntów i Budynków 2,0333 ha i odjęciu od niej powierzchni obszarów dla których stwierdzono WIZ_DR10 czyli 1,15 ha. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego zastosowania przez organ I instancji przepisu uchylonego Dyrektor wskazał, iż w sprawie ma zastosowanie art. 124 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z 19 stycznia 2009r., które stosuje się od 1 stycznia 2009r. a który ma charakter retroaktywny bo uzależnia przyznanie płatności od stanu faktycznego istniejącego w przeszłości. Jak podkreślił organ odwoławczy podjęcie przez organ I instancji odmiennego rozstrzygnięcia niż to zaskarżone stałoby w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa krajowego i wspólnotowymi. Dyrektor ARiMR wskazał, iż zgodnie z art. 86 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego rozporządzenie 796/2004 traci moc z dniem 1 stycznia 2010r. jednakże Rozporządzenie to stosuje się nadal w odniesieniu do wniosków o przyznanie pomocy dotyczących lat gospodarczych lub okresów premiowych rozpoczynających się przed dniem 1 stycznia 2010r. na podstawie art. 87 tiret 2 ww. Rozporządzenia 1122/2009. Ponieważ skarżąca wniosek złożyła 13 maja 2009r. tj. w okresie obowiązywania Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004r. to przepisy tego Rozporządzenia mają zastosowanie w sprawie. Na decyzję organu odwoławczego M.C., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę żądając uchylenia decyzji organów obu instancji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W skardze podniosła zarzuty: 1. nienależytego wyjaśnienia sprawy (art.7 k.p.a.) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przez - niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, - nieustalenie faktów, które znajdowały się w zakresie możliwości samego organu w szczególności : • liczby drzew i krzewów na spornych działkach w czerwcu 2003r. w kontekście dozwolonej normy, wynikającej z Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2008r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie minimalnych norm • elementów natury oprócz zadrzewień i zakrzaczenia, które mogą obrazować powoływane przez organ piksele na podstawie dostępnych ortofotomap, np. snopki siana, połamane gałęzie, zalania, • niewykonanie opinii retrospektywnej dotyczącej zadrzewienia i zakrzewienia - przyjęcie takiej samej ilości pikseli i tego samego rodzaju dla miesiąca czerwca 2003r. na podstawie zdjęć wykonanych we wrześniu 2004r. 2. naruszenie przepisów postępowania - art. 107 § 3 oraz art. 8 Kpa w zw. z art. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez jego niezastosowanie, wyrażające się w wydaniu rozstrzygnięcia, którego motywy, przestawione w uzasadnieniu nie są czytelne dla strony w szczególności w zakresie powodów, dla których organ nie podzielił jej stanowiska i nie przeprowadził określonych dowodów, 3. naruszenie art. 68 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy wnioskodawczyni nie ponosi winy za ewentualne nieprawidłowości wniosku, który sporządziła w oparciu o dostępne dane, w tym informację od właściciela oraz aktualny wypis z rejestru gruntów. Zdaniem Skarżącej nie jest wystarczająca argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotycząca wykonania pomiaru działek rolnych w systemie ZSZiK przez pracownika ARiMR na podstawie ortofotomap oraz dokonania w systemie ZSZiK pomiaru obszaru, który nie kwalifikuje się do przyznania płatności bezpośrednich. System ZSZiK "zliczył" liczbę pikseli z ortofotomapy z września 2004r. i przeliczył na powierzchnię wyrażoną w ha. Zdaniem skarżącej trudno znaleźć logiczne usprawiedliwienie dla przyjęcia takiej samej ilości pikseli i tego samego rodzaju dla miesiąca roku 2003, a więc okresu ok. 1 roku i 3 miesięcy wcześniej. Nie wskazano czy obsługa systemu ZSZiK przez pracownika ARiMR uprawnia do wydania opinii retrospektywnej dotyczącej zadrzewienia i zakrzewienia spornych terenów, jak również nie wskazano dlaczego dany, konkretny piksel został zakwalifikowany jako zadrzewienie i zakrzaczenie w roku 2003.Zdaniem skarżącej dowód z ortofotomapy nie identyfikuje bezwarunkowo każdego zindywidualizowanego stanu faktycznego wobec czego organ I instancji powinien dokonać retrospektywnej opinii dotyczącej zadrzewienia i zakrzewienia spornych terenów i jeżeli pracownik ARiMR nie posiadał odpowiedniej wiedzy lub umiejętności, należało skorzystać z wiedzy specjalisty, który w oparciu o dostępne ortofotomapy wykonałby retrospektywną opinię. Dopiero taka opinia odzwierciedlałaby stan działek na dzień 30 czerwca 2003r. Dalej skarżąca twierdzi, że organ nie wykazał aby na dzień 30 czerwca 2003r. liczba pikseli w istocie dyskwalifikująca tereny spod płatności była równa liczbie pikseli z września 2004r. Zdaniem skarżącej przyjęcie hipotetycznie występowania małej ilości zakrzaczeń i zadrzewień w czerwcu 2003r. nie eliminowało uznania gruntów rolnych za utrzymanych w dobrej kulturze rolnej w myśl § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2008r. w sytuacji, gdy liczba pojedynczych drzew i krzewów nie przekraczała 50 sztuk na hektar. Skoro organ przyjął występowanie drzew i krzewów w czerwcu 2003 winien ustalić, jaka była liczba drzew i krzewów i czy ta liczba mieściła się w dozwolonej normie. W ocenie skarżącej organ nie wyjaśnił jakie elementy natury dane piksele mogły także, tzn. czy mogły to być snopki siana, połamane gałęzie czy zalania. Uzasadnienie organu w tym zakresie skarżąca uznała za lakoniczne i nie dające skarżącej możliwości odpowiedniej polemiki. W ocenie Skarżącej niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego było dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność czy obrazy z ortofotomapy z września 2004r. odzwierciedlają zakrzaczenia i zadrzewienia, ustalenie ich ilości na rok i trzy miesiące wcześniej i w konsekwencji ustalenie czy liczba ta mieści się w granicach normy przewidzianej rozporządzeniem. Organ winien ustalić chociażby na podstawie zeznań świadków (właściciela gruntu, sołtysa), czy w okresie czerwca 2003r. występowały na spornym obszarze działek zadrzewienia i zakrzaczenia "o charakterze zwartym i systematycznym" i czy dokonano ich wycinki. Organ zaliczył w poczet materiału dowodowego oświadczenie wnioskodawczyni, iż od właściciela dzierżawionego gruntu uzyskała informację, iż działki nie posiadały regularnych zakrzaczeń i zadrzewień, zaniechał jednak przesłuchania właściciela na tę okoliczność, jak i przeprowadzenia innych dowodów (art. 77 § 1 kpa). Organy powinny przekonać skarżącą w uzasadnieniu decyzji, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a przyczyną rozstrzygnięcia niekorzystnego dla niej były istotne powody. Odnośnie zarzutu niezastosowania art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2006r. skarżąca podniosła, że art. 51 Rozporządzenia przewiduje, że jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, z wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaka, nasion i tytoniu, jak przewidziano w tytule IV rozdziały 6, 9 i 10c rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, przekracza obszar ustalony zgodnie z art. 50 ust. 3-5 tego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru ustalonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % ustalonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa. Z przepisu zaś art. 68 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 wynika, że obniżki i wyłączenia przewidziane w art. 51 rozporządzenia nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem formalnym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości. W toku postępowania skarżąca podnosiła, iż powierzchnie zadeklarowane we wniosku są zgodne ze stanem faktycznym. Z wypisów z rejestru gruntów wynika, iż działki nr [...] zakwestionowane w sprawie, skarżąca zadeklarowała zgodnie z tymi dokumentami. Skarżąca przywołała również treść wyroku Naczelnego Sąd Administracyjnego z 9 stycznia 2008r. (akt GSK 295/07) w którym zawarto tezę, że jeżeli dane z ewidencji gruntów, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) są aktualne, a np. ich powierzchnia została podana przez rolnika zgodnie z tą ewidencją we wniosku o przyznanie płatności, wówczas nawet ustalenie ich mniejszej powierzchni w należycie udokumentowany sposób powinno być oceniane jako niezawinione złożenie takiego wniosku w rozumieniu art. 44 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001r. ustanawiającego szczegółowej zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz.U.UE.L.01.327.11). Skarżąca przypomniała, iż brzmienie art. 44 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 odpowiada treści art. 68 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, który winien być w odniesieniu do niej zastosowany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Odpierając zarzut naruszenia art. 7, 8, 77 i 107 Kpa stwierdził, iż posłużenie się dowodem w postaci ortofotomapy było w przypadku nieruchomości skarżącej szczególnie uzasadnione dla ustalenia poziomu kultury rolnej bowiem tylko na podstawie zdjęć wykonanych we wrześniu 2004r. organy mogły zweryfikować informacje dotyczące stanu gruntu na dzień 30 czerwca 2003r. Podkreślił, że państwa członkowskie zobowiązane są do ustanowienia zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli (ZSZiK) i prowadzenia systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS). Odnosząc się do zarzutu możliwości błędnego zinterpretowania np. snopków siana podał, iż tworzą one na zdjęciach regularne wzory podczas gdy na zdjęciach z 2004r. widać wyraźnie nieregularną linię roślinności porastającej działkę. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził ponadto, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w wyroku z dnia 30 czerwca 2010r. (II SA/Go 347/10) nie podzielił wątpliwości skarżącej odnośnie analizy ortofotomapy i za logiczny uznał wniosek, że zdjęcia wykonane w 2004r., a więc po dniu 30 czerwca 2003r. mogą prowadzić do wniosku, że działki te w części nie były w dniu 30 czerwca 2003r. użytkowane rolniczo co uzasadniało wykluczenie spornych części działek i zastosowania wobec nich kodu ORTO_DR10. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem nie potwierdziły się w toku sądowoadministracyjnej kontroli zaskarżonej decyzji podniesione w skardze zarzuty niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i w związku z tym błędnego ustalenia stanu faktycznego, a w dalszej kolejności wadliwego uzasadnienia decyzji. Podkreślić trzeba, iż wyrazem oceny zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego są ustalenia faktyczne sformułowane w kończącej postępowanie decyzji administracyjnej. Sąd uznał, iż uzasadnienie decyzji jest zgodne z dyrektywami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a. , zawierając w uzasadnieniu faktycznym wszechstronne wskazanie faktów uznanych za udowodnione, jak też dowodów, na których organ się oparł. Uzasadnienie prawne tej decyzji to obszerne i wnikliwe wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, według aktualnego stanu prawnego, z przytoczeniem przepisów prawa mających w sprawie zastosowanie. W związku z powyższym za niezasadny należy uznać zarzut skargi o nienależytym uzasadnieniu decyzji w części dotyczącej szczegółowego wskazania wielkości zadrzewień i zakrzaczeń na przedmiotowych działkach. W tej mierze zawiera ono szczegółowe i wyczerpujące wyjaśnienie przyjętej techniki obliczenia powierzchni gruntu, który w dniu 30 czerwca 2003r. nie znajdował się w dobrej kulturze rolnej. Z akt sprawy oraz uzasadnienia decyzji wynika jasno kto, kiedy i za pomocą jakiej aparatury i techniki obliczeń, w oparciu o treść ortofotomapy, ustalił dokładnie powierzchnię zadrzewionych i zakrzaczonych działek umożliwiając skontrolowanie przez Sąd prawidłowości ustaleń dokonanych przez organy administracyjne przyjętych jako podstawa faktyczna rozstrzygnięcia. Dowody w postaci ortofotomap i dokonywane na ich podstawie pomiary zostały dokładnie przez organy administracyjne opisane. W ocenie Sądu zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu przez ARiMR stanowisko, iż narzędzia do wykonywania pomiarów, w tym orotofotomapy, są bardzo precyzyjne i pozwalają jednoznacznie identyfikować mierzone obiekty, a pomiar przeprowadzony na ortofotomapie jest jednoznaczny z pomiarem dokonanym w terenie, należy zaakceptować, bowiem, jak wynika z dalszego wywodu rozdzielczość terenowa ortofotomapy wynosi 0,5 metra co daje możliwość jednoznacznego identyfikowania obiektów. Ortofotomapa jest kartometrycznym, tonalnym obrazem terenu powstałym w wyniku przetworzenia zdjęcia lotniczego na obraz, odpowiadający rzutowi ortogonalnemu na powierzchnię odniesienia, przedstawiony w odpowiednim odwzorowaniu i kroju arkuszowym, uzupełniony informacjami kreskowymi, nazwami, symbolami, siatką i opisem współrzędnych oraz informacjami pozaramkowymi. Ortofotomapy dotyczące wskazanych działek skarżącej pozwalają jednoznacznie i bezspornie stwierdzić, iż w miesiącu wrześniu 2004 r. (data wykonania zdjęć) - a więc również przed tym terminem - na części ww. działek występowały zakrzaczenia i zadrzewienia. Włączone do akt kolorowe egzemplarze ortofotomap wyraźnie dokumentują zakwestionowane obszary części działek co do których przyjęto, że nie były utrzymane w dobrej kulturze rolnej. Zawarty w zaskarżonej decyzji opis ortofotomap jest wyraźny i zrozumiały, bowiem organ podał: "Obszary kwalifikujące się do płatności to obszary użytkowane rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r. znajdujące się wewnątrz czerwonej linii, natomiast obszary wyłączone z płatności to zadrzewienia i zakrzaczenia znajdujące się w obrębach w/w działek (poza czerwoną linią)". Dodatkowo bardzo szczegółowe przedstawienie w uzasadnieniu decyzji metody pomiaru odległości i powierzchni na ortofotomapie cyfrowej oraz sposobu wyliczenia pominiętej powierzchni (zliczanie pikseli przez program komputerowy w ramach systemu ZSZiK) - nie pozostawia wątpliwości co do prawidłowości obliczenia wyłączonej z płatności powierzchni (łącznie 2,10 ha). Prawidłowe i zgodne z zasadami logiki było też wnioskowanie organów na podstawie ortofotomap wykonanych w 2004r., na których wyraźnie została uwidoczniona wielkość i intensywność zadrzewień lub zakrzewień na poszczególnych działkach, że skoro tego typu roślinność porastała działki w 2004 r. , to istniała ona tam także 30 czerwca 2003r. Zatem tereny zadrzewione i zalesione należało uznać za nieuprawnione do płatności w 2009r. i podlegające trwałemu z nich wykluczeniu na powierzchniach wskazanych w zaskarżonej decyzji. Z zarzutami dotyczącymi ortofotomapy związany jest zarzut skarżącej niepowołania biegłego i nieprzesłuchania właściciela gruntu na okoliczność stanu kultury rolnej na dzień 30 czerwca 2003r. jak również niedopuszczenia na tę okoliczność dowodów z zeznań świadków. W związku z tym trzeba stwierdzić, iż pomiaru działek rolnych w systemie ZSZiK dokonuje pracownik ARiMR z odpowiednim przygotowaniem zawodowym i po egzaminie weryfikacyjnym. Przy pracach wykonywanych na potrzeby systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS) nadzór i zatwierdzanie należy do osób posiadających stosowne uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii. W tej sytuacji bezpodstawnie skarżąca wskazywała na łatwość popełnienia pomyłki przy interpretacji ortofotomap przez pracowników ARiMR. Niezależnie od tego zgodnie z 84 § 1 k.p.a. zwrócenie się przez organ do biegłego lub biegłych o wydanie opinii pozostawiono do uznania tego organu ("może"), nawet przy spełnieniu warunku wstępnego - gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Zauważyć też należy, że dowód z opinii biegłego nie był przez stronę zgłaszany w toku postępowania lecz został zgłoszony dopiero na etapie obecnego postępowania przed Sądem, a zgodnie z procedurą (art. 78 § 2 k.p.a.) nawet w toku postępowania organ mógłby nie uwzględnić tego żądania. Przepis powyższy pozwala bowiem nie uwzględnić żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu, które zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. Istotne znaczenie ortofotomapy jako dowodu w postępowaniu dotyczącym przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wynika również z uregulowania aktualnie obowiązującego Rozporządzenia nr 73/2009 dotyczące Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (ZSZiK). Elementem tego systemu jest bowiem system identyfikacji działek rolnych (LPIS), który zgodnie z art. 17 ww. Rozporządzenia ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych, a korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych o odpowiednim standardzie gwarantującym dokładność. Zgodnie z wytyczną Komisji Europejskiej JRC IPSC/G03/P/WDE/wde D(2009)(11164) z 2009r., w wyniku kontroli administracyjnych, przeprowadzanych zgodnie z art. 24 ust. 1 lit.c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego sytemu zarządzania i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz okręconych systemów wsparcia dla rolników (Dz. U. WE L 270 z 21.10. 2003r., s. 1 ze zm. ) nie można dokonać żadnych płatności do powierzchni wykraczających poza działkę referencyjną, której powierzchnia ma być wyznaczona przy wykorzystaniu technologii GIS opartej na obrazie ortofotomapy. Odnosząc się do wskazanego w skardze przepisu § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007r., z którego wynika, że możliwe jest porastanie gruntów rolnych pojedynczymi drzewami i krzewami podkreślić należy, że jak wynika z uzasadnienia decyzji, na podstawie ortofotomapy ustalono, iż są to zadrzewienia i zakrzaczenia systematyczne występujące na obszarze zwartym. Zauważyć też należy, co akcentował organ administracyjny, iż materiał graficzny skarżąca złożyła z wnioskiem o przyznanie płatności. Załączniki graficzne dołączone do akt administracyjnych są odzwierciedleniem tego materiału wykonanym w lepszej rozdzielczości. Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że jest to okoliczność podniesiona po raz pierwszy dopiero w skardze. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej dotyczących przyznawanych płatności za lata wcześniejsze organ, w ocenie Sądu, zasadnie wskazał, iż przedmiotem postępowania jest badanie uprawnień do uzyskania płatności za rok złożenia wniosku w niniejszej sprawie odnoszącego się do 2009r., Natomiast kwestia prawidłowości obsługi spraw za lata 2006 i 2007 była przedmiotem odrębnych postępowań zakończonych wydaniem prawomocnych decyzji. Fakt wydania wadliwych decyzji nie może uzasadniać dalszego powielania przez organ wcześniej popełnionych błędów i podejmowania decyzji wbrew prawidłowo ustalonemu stanowi faktycznemu. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 68 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2006r. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy wnioskodawczyni nie ponosi winy za ewentualne nieprawidłowości we wniosku, który sporządziła w oparciu o dostępne dane, w tym informację od właściciela oraz aktualny wypis z rejestru gruntów. Zgodnie z tym przepisem obniżki i wyłączenia przewidziane w art. 51 rozporządzenia nie mają zastosowania w przypadku, gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem formalnym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości . Po pierwsze - to obowiązkiem rolnika jest wskazanie położenia działek rolnych na załączniku graficznym zawierającym granice działek referencyjnych oraz ich unikalną identyfikację; po drugie – fakt wskazania wielkości działek ewidencyjnych zgodnie z danymi z ewidencji gruntów, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) nie oznacza iż działka rolna i działka ewidencyjna są pojęciami tożsamymi i nie oznacza to, że wniosek został złożony poprawnie. Powierzchnie użytków rolnych ustalone w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez starostów nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej dla jednolitej płatności obszarowej. Powierzchnia działek rolnych jest ustalana na podstawie odpowiednich metod wyznaczonych przez właściwy organ tj. w oparciu o ortofotomapę cyfrową w ZSZiK . Skarżąca podnosząc ten zarzut nie ustrzegła się sprzeczności, gdyż z jednej strony twierdzi, iż nieprawidłowo ustalono w toku postępowania istnienie zadrzewień i zakrzaczeń zmniejszając w ten sposób powierzchnię przyjętą do płatności, z drugiej zaś strony twierdzi, iż powierzchnię podała niezgodnie z rzeczywistością nie ze swojej winy. Podkreślić trzeba, że skarżąca zarzutu tego nie podnosiła w toku postępowania i nie zgłaszała wniosków dowodowych na okoliczność niezawinienia nieprawidłowości. Odnośnie zaś powołanego przez skarżącą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, z 9 stycznia 2008r. (akt GSK 295/07) w którym zawarto tezę, że jeżeli dane z ewidencji gruntów są aktualne, a np. ich powierzchnia została podana przez rolnika zgodnie z tą ewidencją we wniosku o przyznanie płatności, wówczas nawet ustalenie ich mniejszej powierzchni w należycie udokumentowany sposób powinno być oceniane jako niezawinione złożenie takiego wniosku w rozumieniu art. 44 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001, Sąd orzekający w sprawie w całości tę tezę akceptuje stwierdzając jednocześnie, iż treść tej tezy nie odnosi się do okoliczności faktycznych sprawy, bowiem nie wielkość działek ewidencyjnych była przedmiotem sporu, a fakt ustalenia przez ARiMR niewłaściwej kultury rolnej na części działek według stanu na dzień 30 czerwca 2003r. Mając zatem na względzie powyższe, wobec niestwierdzenia w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy naruszenia innych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy , na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. /-/ B. Rennert /-/ S. Kowalczyk /-/ J. Wierchowicz