III SA/Łd 527/10

Dnia 25 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 roku sprawy ze skargi J. Z. i M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o rozgraniczenie nieruchomości 1) oddala skargę; 2) oddala wniosek J. J. o zasądzenie od skarżących kosztów zastępstwa procesowego. Decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta P., działając w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości położonej w P. przy ul. S. 137, oznaczonej w ewidencji gruntów numerem działki 418/4 w obrębie 10, stanowiącą własność J. i M. małż. Z. z nieruchomością oznaczoną numerem 418/3 w obrębie 10, stanowiącą własność J. i B. J. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż postanowieniem z dnia 25 maja 2006 roku, sygn. akt I Ns 426/05 Sąd Rejonowy w P. stwierdził nabycie przez D. T. w drodze zasiedzenia z dniem 1 stycznia 1985 roku nieruchomości położonej w P. przy ul. S., składającej się z działki oznaczonej w ewidencji gruntów numerem 418/3 o powierzchni 0,0021 ha. Nieruchomość ta została opisana na mapie podziału sporządzonej w dniu 4 maja 2006 roku przez uprawnionego geodetę K. H., działającego jako biegły sądowy na zlecenie sądu. Mapa została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w Miejskim Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w P. w dniu 9 maja 2006 roku. Na podstawie powyższej dokumentacji, uprawniony geodeta G. K., działający również jako biegły sądowy na zlecenie sądu, dokonał stabilizacji znaków granicznych. Dokumenty z przeprowadzonych czynności geodeta skompletował w operacie technicznym, przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 14 marca 2008 roku. Obecni przy stabilizacji znaków granicznych J. i M. Z. odmówili podpisania protokołu wznowienia znaków granicznych, nie wyrażając zgody na okazany przebieg granicy. Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2008 roku, sygn. akt I Ns 426/05 Sąd Rejonowy w P. dokonał, na wniosek J. i M. Z., wykładni postanowienia z dnia 25 maja 2006 roku, określając dokładnie przebieg granicy pomiędzy działkami 418/3 i 418/4, wskazując jednocześnie, iż postanowienie zostało wydane w związku z pojawieniem się wątpliwości ze strony uczestników, co do przebiegu granicy stanowiącej podstawę do wydania postanowienia o stwierdzeniu zasiedzenia. W dniu 28 stycznia 2009 roku J. i M. Z. wystąpili o rozgraniczenie nieruchomości oznaczonej nr 418/4 z nieruchomością oznaczoną jako działka 418/3. Decyzją z dnia [...], znak: [...] Prezydent Miasta P. odmówił wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego uznając, że granica pomiędzy przedmiotowymi nieruchomościami została ustalona przez sąd w postanowieniu z dnia 25 maja 2006 roku. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia [...], sygn. akt I Ns 1555/09 Sąd Rejonowy w P. odrzucił wniosek J. i M. Z. o rozgraniczenie nieruchomości wskazując w uzasadnieniu, że po wydaniu orzeczenia o stwierdzeniu zasiedzenia działki o nr 418/3 nie nastąpiły żadne przesunięcia granicy pomiędzy działkami gruntu należącymi do stron postępowania, co czyni złożony wniosek bezprzedmiotowym. W piśmie z dnia 25 marca 2010 roku skierowanym do organu J. i M. Z. zakwestionowali stabilizację znaków granicznych wykonaną na zlecenie sądu przez biegłego geodetę G. K., zarzucając że jest niezgodna z przebiegiem granicy ustalonym przez sąd w postanowieniu z dnia 25 maja 2006 roku. W dniu 20 kwietnia 2010 roku wnioskodawcy sprecyzowali zgłoszone żądanie, wskazując, iż oczekują sporządzenia prawidłowych map i usunięcia nieprawidłowych znaków granicznych, tak by granica przebiegała zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 25 maja 2006 roku. Mając na uwadze poczynione ustalenia faktyczne organ stanął na stanowisku, że granica pomiędzy działkami nr 418/3 i 418/4 została ustalona postanowieniem Sądu Rejonowego w P. z dnia 25 maja 2006 roku, sygn. akt I Ns 426/05. Organ administracji będąc natomiast związany prawomocnym orzeczeniem Sądu, stosownie do art. 365 § 1 k.p.c., uznał postępowanie jako bezprzedmiotowe i umorzył postępowanie rozgraniczeniowe. Od powyższej decyzji J. i M. Z. wnieśli odwołanie, w którym podnieśli zarzut naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazali, iż wbrew twierdzeniu organu, w niniejszej sprawie nie wystąpiły podstawy do umorzenia postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości. Pomiędzy stronami istnieje poważny spór, co do prawidłowości usytuowania znaków granicznych znajdujących się na nieruchomości. Wnieśli o rozgraniczenie nieruchomości zgodnie z granicą prawną określoną przez Sąd Rejonowy w P. w postanowieniu z dnia 25 maja 2006 roku, sygn. akt I Ns 426/05 oraz z wykładnią tego postanowienia. Zdaniem skarżących słupki graniczne usytuowane na ich nieruchomości nie odzwierciedlają granicy prawnej nieruchomości, co uzasadnia przeprowadzenie administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego. Umorzenie natomiast postępowania zamyka im drogę sądową, co narusza ich podstawowe prawa obywatelskie. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podtrzymując stanowisko organu I instancji podkreślił, iż postępowanie w sprawie rozgraniczania nieruchomości regulują przepisy art. art. 29 - 39 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku - Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U z 2005 r. Nr 240, póz. 2027 ze zm.) i przepisy rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 roku w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. Nr 45, póz. 453). Rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów (art. 29 ust. 1 ustawy). Stosownie do art. 30 ust. 1 i 2 ustawy, wójt (burmistrz lub prezydent miasta) przeprowadza rozgraniczenie nieruchomości z urzędu lub na wniosek strony. Wszczęcie postępowania w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości wymaga wydania postanowienia o jego wszczęciu. Podjęte natomiast przez organ administracji czynności przed wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania nie mają znaczenia prawnego. Postępowanie w sprawie rozgraniczenia reguluje zarówno Kodeks cywilny (postępowanie przed sądem) jak i rozdział 6 Prawa geodezyjnego i kartograficznego (postępowanie administracyjne). Zasadą jest pierwszeństwo wykorzystania trybu administracyjnego, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 36 ustawy -Prawo geodezyjne i kartograficzne, który stanowi, iż sąd, przed którym toczy się sprawa o własność lub o wydanie nieruchomości albo jej części, jest właściwy również do przeprowadzenia rozgraniczenia, jeżeli ustalenie przebiegu granic jest potrzebne do rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy. W tym wypadku sąd w orzeczeniu zamieszcza również rozstrzygnięcie o rozgraniczeniu nieruchomości. W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 25 maja 2006 roku, sygn. akt I Ns 426/05. Sąd Rejonowy Wydział I Cywilny w P. orzekł o stwierdzeniu zasiedzenia nieruchomości, a postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2008 roku orzekając w przedmiocie wykładni przedmiotowego postanowienia dokonał rozgraniczenia nieruchomości położonych w obrębie 10 w P., oznaczonych w ewidencji gruntów numerami 418/3 i 418/4 ustalając przebieg granicy. Ustalenie przez sąd powszechny przebiegu spornej granicy wyłącza możliwość jej odmiennego ustalenia przez organ administracji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podnieśli zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 i art. 30 ust.1-4 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, a także naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymując swą dotychczasową argumentację dodatkowo wskazali, iż rozgraniczenie przedmiotowych nieruchomości ma dla nich niezwykle istotne znaczenie, ponieważ sprzeciwiają się wykonaniu docieplenia budynku usytuowanego na działce o nr 418/3, stanowiącej własność J. i B. J. Powołując się treść postanowień Sądu Rejonowego w P. z dnia 25 maja 2006 roku oraz z dnia 23 kwietnia 2008 roku podnieśli, iż Państwo J. są właścicielami działki oznaczonej nr 418/3 jedynie do granicy, którą stanowi istniejąca ściana należącego do nich budynku mieszkalnego, co powoduje, że nie mogą przeprowadzać żadnych prac budowlanych (ocieplenie budynku), których wykonanie powodowałoby zajęcie kolejnej części działki sąsiedniej. Słupki graniczne natomiast usytuowane w odległości 30-40 cm od granicy nieruchomości umożliwiają J. i B. J. wykonanie prac remontowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Uczestnik postępowania J. J. wnosiła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga J. i M. Z. nie jest zasadna Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Postawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. nr 1240 z 2005r. poz.2027 z późn. zm./. Zgodnie z treścią art.29 ust.1 wymienionej ustawy rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. W myśl art.33 ust.1 cytowanej ustawy wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia woli stron. Zgodnie z treścią art.34 ust.1 i 2 ustawy z 17 maja 1989r., jeżeli w razie sporu co do przebiegu linii granicznych nie dojdzie do zawarcia ugody lub nie ma podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art.33 ust.1, upoważniony geodeta tymczasowo utrwala punkty graniczne według ostatniego stanu spokojnego posiadania, dokumentów i wskazań stron, oznacza je na szkicu granicznym, sporządza opinię i całość dokumentacji przekazuje właściwemu wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta). Organ, o którym mowa w ust.1 umarza postępowanie administracyjne i przekazuje sprawę z urzędu do rozpatrzenia sądowi. Przede wszystkim wyjaśnienia wymaga kwestia jaka była treść żądania skarżących, zgłoszonego w postępowaniu administracyjnym. W piśmie z dnia 25 marca 2010r. J. i M. Z. wnosili "o usunięcie źle usytuowanych przez geodetę G.K. znaków granicznych na naszej posesji". W dalszej części pisma podniesiono, iż skarżący nie zgadzają się ze stabilizacją znaków granicznych dokonanych przez geodetę. W związku z ogólną treścią wymienionego pisma organ administracji w piśmie z 31 marca 2010r. wezwał J. i M. Z. do sprecyzowania żądania a mianowicie czy żądają oni postępowania rozgraniczeniowego czy też wznowienia znaków granicznych w oparciu o treść art.39 ustawy z 17 maja 1989r. czy też żądają prawidłowego wykonania postanowienia sądu z 24 stycznia 2008r. w spr. I Ns 426/05 zlecającego biegłemu G.K. stabilizację znaków granicznych. W wezwaniu organ administracji wyjaśnił również na czym polega każde z wymienionych żądań. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący w piśmie z 20 kwietnia 2010r. podnieśli aby "organ przeprowadził postępowanie, którego skutkiem będzie prawidłowe sporządzenie map i usunięcie nieprawidłowych znaków granicznych tak aby granica nieruchomości przebiegała zgodnie z postanowieniem sądu z 25 maja 2006r.". Skarżący wnosili także aby usunąć słupki graniczne gdyż są one usytuowane w nieprawidłowym miejscu tzn. 20 cm od budynku zamiast wzdłuż ściany budynku. Analiza pism J. i M. Z. z 25 marca i 20 kwietnia 2010r. wskazuje, iż nie zgadzają się oni z usytuowaniem słupków granicznych pomiędzy działkami o numerach 418/3 i 418/4. W ich ocenie wymienione słupki wyznaczają nieprawidłowo granicę pomiędzy dwiema nieruchomościami. W istocie kwestionują oni przebieg granicy pomiędzy dwoma działkami gdyż jest ona niezgodna z granica ustaloną przez Sąd Rejonowy w P. w sprawie I Ns 426/05. Skoro kwestionowany jest przebieg granicy oraz położenie znaków granicznych to oznacza, iż w rzeczywistości skarżącym chodzi o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego. Celem tego postępowania jest bowiem ustalenie przebiegu granic nieruchomości oraz określenie położenia punktów i linii granicznych co wynika z treści art.29 ust.1 ustawy z 17 maja 1989r. Należy odrzucić możliwość, iż skarżącym chodziło o wznowienie znaków graniczonych w oparciu o treść przepisu art.39 wymienionej ustawy. W myśl tego przepisu wznowienie znaków granicznych może nastąpić jedynie w przypadku ich przesunięcia, uszkodzenia lub zniszczenia a sytuacja taka nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Organy administracji trafnie również uznały, iż skarżącym nie chodziło o prawidłowe wykonanie postanowienia sądu z dnia 24 stycznia 2008r. w spr. I Ns 426/05. Takie żądanie nie zostało bowiem sprecyzowane w pismach z 25 marca i 20 kwietnia 2010r. Dodać tylko należy, iż wykonanie orzeczeń sądowych należy do kompetencji sądu powszechnego a nie do organu administracji. W przekonaniu sądu organy administracji słusznie uznały, iż skarżącym chodziło o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego. W świetle pism z 25 marca i 20 kwietnia 2010r. trudno zresztą przyjąć, iż J. i M. Z. chodziło o jakieś inne żądanie. W ocenie sądu organy administracji trafnie umorzyły postępowanie jako bezprzedmiotowe. Z treści skargi oraz pism złożonych w postępowaniu administracyjnym wynika, iż J. i M. Z. nie zgadzają się z usytuowaniem znaków granicznych dokonanych przez biegłego geodetę G. K. w postępowaniu sądowym w sprawie I Ns 426/05. W ocenie skarżących znaki te są wkopane nieprawidłowo, w odległości ok. 20 cm od budynku, podczas gdy z postanowień sądu z 25 maja 2006r. i 23 kwietnia 2008r. wynika, iż granica przebiega wzdłuż ściany budynku uczestników postępowania. Należy zaznaczyć, iż w postępowaniu o stwierdzenie zasiedzenia, zakończonym postanowieniem z 25 maja 2006r. biegły geodeta K. H. dokonał podziału nieruchomości nr 418/2 na działki 418/3 i 418/4 wyznaczając granicę pomiędzy obu działkami. Następnie postanowieniem z 23 kwietnia 2008r. Sąd Rejonowy w P. dokonał wykładni swojego postanowienia z 25 maja 2006r. ustalając, iż granica pomiędzy działkami biegnie wzdłuż wschodniej ściany budynku. W postępowaniu tym biegły geodeta G. K., na zlecenie sądu, dokonał stabilizacji znaków granicznych opierając się na dokumentacji biegłego K.H. Skarżący nie zgadzają się z przebiegiem granicy ustalonej w postępowaniu przed sądem powszechnym. Podkreślić należy, iż biegli K. H. i G.K. wykonywali swoje czynności na zlecenie sądu. J. i M. Z. kwestionują zatem ustalenia biegłych dokonane w tym postępowaniu. W postępowaniu administracyjnym nie jest możliwa zmiana ustaleń dokonanych przez biegłych sądowych. Organy administracji nie są do tego uprawnione. W sytuacji gdy skarżący nie zgadzali się z usytuowaniem znaków granicznych dokonanych przez biegłych mogli to kwestionować w postępowaniu przed sądem powszechnym. Mogli więc zgłaszać zarzuty w postępowaniu sądowym i ewentualnie odwołać się od orzeczenia sądowego do sądu wyższej instancji. W postępowaniu administracyjnym nie można wzruszać usytuowania znaków granicznych ustalonych przez biegłych w postępowaniu sądowym. Zgodnie z treścią art.365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Wymieniony przepis określa skutek prawomocnego orzeczenia jakim jest związanie nim określonych podmiotów. Ze związania tego wynika konieczność uwzględnienia faktu istnienia konkretnego orzeczenia regulującego konkretna sprawę. Związanie prawomocnym orzeczeniem sądu dotyczy również organu administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie toczyło się postępowanie przed Sądem Rejonowym w P., w którym dokonano rozgraniczenia działek 418/3 i 418/4. Postępowanie to zakończyło się dwoma postanowieniami z 25 maja 2006r. i 23 kwietnia 2008r. Oba orzeczenia są prawomocne i są one wiążące dla organu administracji. Nie ma obecnie możliwości odmiennego ustalenia przebiegu granicy przez organ administracji w stosunku do ustalenia dokonanego przez sąd powszechny. Zgodnie z treścią art.105 § 1 kpa gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Postępowanie jest bezprzedmiotowe gdy brak jest przedmiotu postępowania administracyjnego i sytuacja taka miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. W postępowaniu przed sądem powszechnym dokonano bowiem rozgraniczenia działek 418/3 i 418/4. Ustalono zatem przebieg granicy pomiędzy wymienionymi działkami i od momentu wydania orzeczenia do chwili obecnej nie nastąpiła jakakolwiek zmiana stanu faktycznego. Żadna ze stron nie podnosiła zresztą, iż zmieniła się jakaś istotna okoliczność faktyczna. Skarżącym chodzi jedynie o zmianę usytuowania znaków granicznych dokonanych przez biegłego w postępowaniu sądowym. Chcą zatem podważyć ustalenia biegłego dokonane na zlecenie sądu powszechnego co nie jest możliwe w postępowaniu administracyjnym. Skoro zatem w postępowaniu przed sądem powszechnym dokonano rozgraniczenia działek 418/3 i 418/4, orzeczenie sądu w tej kwestii jest prawomocne i od tego czasu nie nastąpiła żadna zmiana stanu faktycznego to postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe. Nie istnieje bowiem możliwość ustalenia przez organy administracji innego przebiegu granicy niż uczynił to sąd powszechny a więc brak jest przedmiotu postępowania. W przekonaniu sądu organy administracji trafnie umorzyły postępowanie. W skardze kilkakrotnie podnoszono, iż postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe bo nadal istnieje spór pomiędzy skarżącymi a uczestnikami postępowania co do przebiegu granicy pomiędzy dwoma działkami. Faktycznie istnieje konflikt sąsiedzki pomiędzy J. i M. Z. a J. i B. J. lecz przebieg granicy został ustalony przez sąd powszechny i w postępowaniu administracyjnym nie jest możliwe wzruszenie usytuowania znaków granicznych ustalonych przez biegłych na zlecenie sądu. Sąd również rozważał możliwość czy organy administracji nie powinny wydać decyzji o umorzeniu postępowania i przekazaniu sprawy do rozpatrzenia sądowi w oparciu o treść przepisu art.34 ustawy z 17 maja 1989r. Przyjęcie takiego rozwiązania oznaczałoby, iż organ administracji winien przeprowadzić wszystkie czynności, o których mowa w przepisach art. 30-33 wymienionej ustawy. W takim przypadku powinien zostać wyznaczony geodeta, który winien stawić się na gruncie i w obecności stron ustalać przebieg granicy uwzględniając czynniki określone w art.31 ust.2 ustawy z 17 maja 1989r. W istocie wszystkie te czynności byłyby bezcelowe bo przebieg granicy został już ustalony w postępowaniu sądowym i od tego czasu nie nastąpiła żadna zmiana stanu faktycznego. Wobec związania treścią prawomocnego orzeczenia sądowego nie byłoby możliwości odmiennego ustalenia przebiegu granicy niż uczynił to sąd powszechny. Prowadzanie postępowania administracyjnego nie miałoby żadnego racjonalnego uzasadnienia. Skoro skarżący nie zgadzali się z przebiegiem granicy ustalonej przez sąd to winni to kwestionować w postępowaniu sądowym a nie żądać ponownego rozgraniczenia nieruchomości w nowym postępowaniu przed organem administracji. W związku z czym sąd nie przyjął możliwości, iż organy administracji winny prowadzić postępowanie rozgraniczeniowe zgodnie z wymogami określonymi w art. 30-33 ustawy z 17 maja 1989r. a następnie wydać decyzję, o której mowa w art.34 ust.2 wymienionej ustawy. Reasumując sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna. Sąd powszechny dokonał rozgraniczenia działek 418/3 i 418/4 i orzeczenie w tym przedmiocie jest prawomocne. Skarżący w istocie kwestionują ustalenia przebiegu granicy dokonanej w postępowaniu sądowym. Zmiana tych ustaleń w postępowaniu administracyjnym nie jest możliwa. W związku z czym postępowanie przed organami administracji stało się bezprzedmiotowe co uzasadniało jego umorzenie. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. sąd oddalił skargę J. i M. Z. Sąd oddalił wniosek J. J. o zwrot kosztów postępowania. Wniosek taki złożył pełnomocnik uczestniczki postępowania w odpowiedzi na skargę (k.31). Zwrot kosztów postępowania przysługuje jedynie skarżącemu w sytuacjach określonych w art.200 i 201 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Wymieniona ustawa nie przewiduje natomiast możliwości zwrotu kosztów uczestnikowi postępowania. W związku z czym sąd oddalił wniosek J. J. w tym zakresie. a.ł.