III SA/Gd 504/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia NSA Marek Gorski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 29 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 29 czerwca 2010 r., nr [...] i z dnia 13 lipca 2010 r., nr [...]. Orzeczeniem z dnia 4 czerwca 2010 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji działając na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji uznał młodszego aspiranta J. K. – asystenta Zespołu Ruchu Drogowego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w S. winnym popełnienia czynu z art. 132 ust. 3 pkt 2 i 4 ustawy o Policji i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany. Zgodnie z oświadczeniem funkcjonariusza egzemplarz w/w orzeczenia został przez niego odebrany w dniu 10 czerwca 2010 r. W dniu 11 czerwca 2010 r. w sekretariacie Komendy Powiatowej Policji w M. zostało złożone dwustronicowe odwołanie młodszego aspiranta J. K. od w/w orzeczenia, w którym jako adresata wskazano "Komendanta Wojewódzkiego Policji za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w M.". Odwołanie w dniu jego złożenia opatrzono na drugiej stronie prezentatą Komedy Powiatowej Policji w M. z datą "2010-06-11". W tym samym dniu własne odwołanie od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji nr [...] złożył funkcjonariusz K. C. W dniu 29 czerwca 2010 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w G. wpłynął raport J. K., w którym wskazano, że podczas przesyłania jego odwołania zaistniała pomyłka w sekretariacie Komendy Powiatowej Policji w M. Do raportu załączone zostało odwołanie. Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2010 r. nr [...] r. Komendant Wojewódzki Policji działając na podstawie art. 135 k ust. 3 i art. 133 ust. 6 ustawy o Policji odmówił przyjęcia odwołania J. K. uznając, iż w/w odwołał się - jako osoba nieuprawniona - od orzeczenia nr [...] z dnia 4 czerwca 2010 r. wydanego w sprawie dyscyplinarnej funkcjonariusza K. C. Z kolei postanowieniem z dnia 13 lipca 2010 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji działając na podstawie art. 135k ust. 3 i art. 133 ust. 6 ustawy o Policji odmówił przyjęcia odwołania od orzeczenia nr [...] z uwagi na fakt, iż odwołanie zostało wniesione po terminie. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że dniem złożenia odwołania nie był dzień 11 czerwca 2010 r. ale dzień 28 czerwca 2010 r., tj. dzień, w którym do Komendy Wojewódzkiej Policji wpłynął przesłany telefonogramem raport funkcjonariusza wraz z załączonym odwołaniem. Tym samym funkcjonariusz odwołał się 17 dnia od dnia doręczenia mu orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej. W dniu 15 lipca 2010 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w G. wpłynął wniosek funkcjonariusza o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia nr [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że czasie składania odwołania ktoś musiał pomylić pierwszą stronę odwołania J. K. z pierwszą stroną odwołania K. C., który w tym samym czasie składał odwołanie. Postanowieniem z dnia 29 lipca 2010 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji działając na podstawie art. 59 § 2 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie k.p.a.) odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że odwołania złożone przez w/w funkcjonariuszy w dniu 11 czerwca 2010 r. przyjęto w takiej formie, w jakiej zostały następnie przekazane w trybie odwoławczym do Komendy Wojewódzkiej Policji w G. W tym zakresie wykluczono zatem ewentualną pomyłkę, do której mogłoby dojść w sekretariacie Komendy Powiatowej Policji w M. w trakcie przesyłania odwołań do jednostki nadrzędnej. W ocenie organu dniem złożenia odwołania przez J. K. nie był dzień 11 czerwca 2010 r. ale dzień 28 czerwca 2010 r. Tym samym funkcjonariusz odwołał się 17 dnia od dnia doręczenia mu orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej, a więc po upływie przewidzianego terminu. Za odmową przywrócenia terminu przemawia nadto wina w uchybieniu terminowi jak i fakt złożenia stosownego wniosku w dniu 15 lipca 2010 r. a więc z przekroczeniem 7 – dniowego terminu do złożenia wniosku liczonego od ustania przyczyny uchybienia terminu. W sprawie przyczyna uchybienia terminu ustała bowiem w dniu 5 lipca 2010 r. a więc w dacie, w której funkcjonariusz zapoznał się z treścią postanowienia z dnia 29 czerwca 2010 r. nr [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J.K. wniósł o uchylenie w/w postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu. Wydanemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie art. 135k ustawy o Policji, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi wskazano, że odwołanie złożone zostało w terminie. Przemawia za tym egzemplarz odwołania, na którym znajduje się potwierdzenie jego przyjęcia przez Komendę Powiatową Policji w M. Organ z nieuzasadnionych powodów twierdzi zaś inaczej, co w świetle faktów jest niezrozumiale. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nadto, w myśl art. 135 ustawy Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że przepis art. 135p ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, z późn. zm.) stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Z powyższego wynika, że do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie można stosować przepisów kodeksu postępowania administracyjnego - tak jak to uczynił organ w zaskarżonym postanowieniu - lecz przepisy kodeksu postępowania karnego ( dalej jako k.p.k.). Przepis art. 126 § 1 k.p.k. stanowi, że jeżeli niedotrzymanie terminu zawitego nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych, strona w zawitym terminie 7 dni od daty ustania przeszkody może zgłosić wniosek o przywrócenie terminu, dopełniając jednocześnie czynności, która miała być w terminie wykonana, (...). W kwestii przywrócenia terminu orzeka postanowieniem organ, przed którym należało dokonać czynności ( § 2 ). Mając to na uwadze Sąd stwierdził, że wydając zaskarżone postanowienie w oparciu o przepisy k.p.a. Komendant Wojewódzki Policji dopuścił się naruszenia art. 135p ust. 1 ustawy o Policji w związku z art. 126 k.p.k. i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei, korzystając z możliwości jakie przyznaje sądowi administracyjnemu art. 135 p.p.s.a. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdził, że również dwa wydane wcześniej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji postanowienia z dnia 29 czerwca 2010 r. nr [...] oraz z dnia 13 lipca 2010 r. nr [...] są wadliwe i jako takie należało je usunąć z obrotu prawnego. Wskazać należy, że u podstaw wydania obu tych postanowień leżało przeświadczenie organu, że złożone przez J. K. w dniu 11 czerwca 2010 r. odwołanie nie zostało wniesione od wydanego w dniu 4 czerwca 2010 r. orzeczenia dyscyplinarnego nr [...], którego adresatem był skarżący, lecz od orzeczenia nr [...] z tego samego dnia. Tym ostatnim orzeczeniem ukarano K. C., który wspólnie ze skarżącym miał dopuścić się przewinienia dyscyplinarnego. W tym miejscu – nie wchodząc w przyczyny takiego stanu rzeczy - należy zauważyć, że jakkolwiek skarżący wskazał w swoim odwołaniu, że dotyczy ono orzeczenia dyscyplinarnego nr [...] i wskazują na to niektóre fragmenty pierwszej strony odwołania, to jednak z analizy treści jego strony drugiej wynika bezspornie, że zamiarem skarżącego było złożenie odwołania od orzeczenia, którym uznano go winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Wniosek taki wynika również z doświadczenia życiowego - trudno wyobrazić sobie sytuację, w której skarżący będąc uznanym winnym popełnienia zarzucanego mu przewinienia, odwołuje się od orzeczenia dotyczącego jego kolegi, nie zaś od orzeczenia w swojej sprawie. Wskazać przy tym należy, że przepisy ustawy o Policji regulujące przebieg postępowania dyscyplinarnego nakazują podejmowania czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy ( zob. art. 135e ust. 1, art. 135i ust. 1, art. 135l), a nadto nakazują badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego ( art. 135g). Zasady te - mając na uwadze dwuinstancyjność postępowania dyscyplinarnego - mają zdaniem Sądu zastosowanie również we wstępnym etapie postępowania odwoławczego, w którym organ dokonuje kontroli warunków formalnych odwołania. Tym bardziej, że etap ten może zakończyć się wydaniem postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Wskazać przy tym należy, że w myśl art. 138 ustawy o Policji na takie postanowienie przysługuje skarga do sądu administracyjnego o czym skarżący nie został pouczony w postanowieniu z dnia 29 czerwca 2010 r. oraz z dnia 13 lipca 2010 r. W końcu, mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że nawet gdyby przyjąć, że złożone przez skarżącego odwołanie, z uwagi na zawarte w nim nieścisłości, nie mogło zostać rozpoznane merytorycznie, obowiązkiem organu było zwrócenie się do skarżącego o udzielenie wyjaśnień w tej kwestii, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Naruszono tym samym powołane wyżej reguły przebiegu postępowania dyscyplinarnego. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z przedstawionych powyżej rozważań Sądu.