II OSK 1761/11

Dnia 25 stycznia 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska /spr./ sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2011r. sygn. akt VII SA/Wa 2186/10 w sprawie ze skargi [...] S.A. w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki nośnika reklamowego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz [...] S.A. w W. kwotę 500 (pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 9 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] S.A. w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki nośnika reklamowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podniósł następujące okoliczności faktyczne i prawne. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy decyzją Nr -[...] z dnia [...] lipca 2010r., działając na podstawie art. 48 ust 1 Prawa budowlanego nakazał inwestorowi [...] S.A. rozbiórkę nośnika reklamowego wolnostojącego, usytuowanego w W. przy ul. [...], wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę o wymiarach: - wysokość słupa nośnego 10m; - przekrój prostokątnych 1,40m x 0,50m; - tablica reklamowa 12m x 4m. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż z mocy art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wstrzymano prowadzenie robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę i postanowieniem [...] z dnia [...] listopada 2009 r. nałożono na inwestora obowiązek przedłożenia stosownych dokumentów w celu doprowadzenia zrealizowanej inwestycji do stanu zgodnego z prawem. W dniu 11 stycznia 2010 r. wpłynęło do Inspektoratu pismo inwestora z załączonym potwierdzeniem przyjęcia przez Starostwo Powiatu Warszawskiego zgłoszenia z dnia 14 września 2000 r. o przystąpieniu do robót budowlanych — ustawienia tablicy reklamowej wolnostojącej. Zgłoszenie to jest, zdaniem organu, nieważne, bowiem zgodnie z art. 30 ust.5 Prawa budowlanego do wykonania robót budowlanych należy przystąpić nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Poza tym w przypadku montażu tablic reklamowych trwale związanych z gruntem, a tak właśnie, jak wynika z załączonej dokumentacji fotograficznej, zainstalowany jest przedmiotowy nośnik reklamowy, wymagane jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W przypadku wykonania samowolnych robót budowlanych, bez uzyskania pozwolenia na budowę, Prawo budowlane daje jednak inwestorowi możliwość ich legalizacji, poprzez dostarczenie przez inwestora do organu nadzoru stosownych dokumentów. Wykonanie obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. na inwestora winno nastąpić do dnia 5 lutego 2010 r. Zgodnie z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, niespełnienie w wyznaczonym terminie obowiązków nałożonych otrzymanym postanowieniem, skutkuje w myśl art. 48 ust. 1, wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Ponieważ inwestor nie wypełnił nałożonego postanowieniem z [...] listopada 2009r. obowiązku, decyzją Nr[...] z dnia [...] marca 2010 r. nakazano rozbiórkę przedmiotowego nośnika reklamowego. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. po rozpatrzeniu odwołania inwestora uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dniu 7 lipca 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził oględziny przedmiotowego obiektu, według oświadczenia przedstawicieli WSM Ochota, wybudowanego w listopadzie 2008 r., na terenie WSM Ochota. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2010r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania inwestora, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji zastosował się do zaleceń zawartych w treści decyzji kasacyjnej nr [...], bowiem usunął wady, jakimi obarczone było dotychczas postępowanie pierwszoinstancyjne. Ponadto zdaniem organ II instancji, dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego w przedmiotowej sprawie, zaś zarzuty podniesione w odwołaniu przez stronę skarżącą są bezzasadne i pozostają bez wpływu na kształt podjętego rozstrzygnięcia. Niniejszym postępowaniem administracyjnym w ramach nadzoru budowlanego objęty był wolnostojący nośnik reklamowy o konstrukcji stalowej z zamontowaną tablicą reklamową znajdujący się na działce nr ewid. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w W. W wyniku czynności kontrolnych ustalono, że na słupie nośnym o wysokości 10,00 m i przekroju prostokątnym 1,40 x 0,50 m wykonana jest konstrukcja wsporcza, na której umieszczono tablicę reklamową o wymiarach 12,00 x 4,00 m, oświetloną trzema lampami elektrycznymi. Stwierdzono także, iż fundament w całości zagłębiony jest poniżej poziomu terenu. Powyższy obiekt został zrealizowany w 2008 r. Inwestor nie posiada stosownego pozwolenia na jego budowę. W świetle powyższych ustaleń organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowo wdrożono w niniejszym przypadku postępowanie legalizacyjne w trybie art. 48 i nast. ustawy Prawo budowlane. Zaskarżona decyzja rozbiórkowa została wydana w związku z tym, iż inwestor nie przedłożył wymaganej dokumentacji nałożonej na niego postanowieniem nr [...]. Jednocześnie odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, iż termin wynikający z ust. 3 art. 48 Prawa budowlanego jest terminem procesowym. Jego niedotrzymanie może rodzić konsekwencje wynikające z ust. 4 omawianego przepisu, jednak nic nie stoi na przeszkodzie temu, aby organ administracji przedłużył termin, po zbadaniu wniosku inwestora w tym zakresie. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji w postanowieniu dowodowym nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. wyznaczył inwestorowi dwumiesięczny termin od dnia doręczenia tego postanowienia na przedłożenie dokumentów, o których jest mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. Inwestor do dnia wydania w I instancji decyzji rozbiórkowej z dnia 9 lipca 2010 r., ani nie przedłożył żądanej dokumentacji, ani też nie zwrócił się do organu nadzoru budowlanego o przedłużenie ww. terminu. Również do odwołania nie została dołączona dokumentacja określona w sentencji postanowienia nr [...]. Powyższe prowadzi do wniosku, że inwestor chociaż dysponował znaczną ilością czasu na skompletowanie żądanej dokumentacji nie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku, jak również w żaden sposób nie wykazał okoliczności, które usprawiedliwiałyby niedotrzymanie ww. terminu, ani też nie wnioskował o jego przedłużenie, co skutkowało orzeczeniem rozbiórki. Skargę na powyższą decyzję wniosła [...] S.A. z siedzibą w W. zarzucając organom naruszenie: - art. 48 ust 2 i 3 Prawa budowlanego w związku z art. 77 § 2 kpa poprzez nieprzedłużenie terminu do przedłożenia dokumentów wymaganych do legalizacji obiektu budowlanego; - art. 48 ust 1 w związku z ust 3 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w bezpodstawnym orzeczeniu nakazu rozbiórki. Zdaniem skarżącego przedłużenie terminu zakreślonego postanowieniem z dnia [...] listopada 2009r. powinno nastąpić z urzędu po uchyleniu decyzji nakazującej rozbiórkę z dnia [...] marca 2010r. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie winno być poprzedzone zmianą poprzedniego postanowienia z dnia [...] listopada 2009r. lub wydaniem nowego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie jednocześnie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w myśl art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak (...) wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 ppkt b wymienionej ustawy obiektem budowlanym jest budowla stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Mając na uwadze definicję budowli określoną w treść przywołanego przepisu, stwierdzić należy, iż urządzenie reklamowe, wolno stojące, trwale związane z gruntem stanowi obiekt budowlany, o jakim mowa w art. 3 pkt 1 ppkt b ustawy Prawo budowlane. Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że wielkość przedmiotowego urządzenia reklamowego jak i sposób osadzenia, świadczą o tym, że jest to wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Tym samym do tego typu budowli nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowe urządzenie reklamowe niewątpliwie posiada trwałe związanie z gruntem, albowiem jego posadowienie na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych np. wiatru. W konsekwencji należy podzielić pogląd organów, iż na jego wzniesienie wymagane było pozwolenie na budowę, a to z kolei determinowało zastosowanie w sprawie niniejszej trybu legalizacyjnego przewidzianego w art. 48 ust 2 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wyjaśnić, iż postanowienie o jakim mowa w art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego z 1994 r. jest niezaskarżalne, można go jedynie kwestionować w odwołaniu. W takiej sytuacji, a przede wszystkim ze względu na skutki jakie wynikają z art. 48 ust. 4 powołanego prawa, zakres przedmiotowy obowiązków nałożonych na inwestora lub właściciela działki powinien być konkretny i szczegółowy. Z powołanego przepisu wyraźnie wynika, iż termin przedłożenia dokumentów wyznacza organ. Jest to zdaniem Sądu termin procesowy, zatem organ jest władny taki termin wydłużyć lub skrócić. Okoliczność, że rzeczony termin jest zamieszczony w prawie materialnym, nie może przemawiać za stanowiskiem odmiennym, bowiem wiele ustaw ma charakter mieszany, materialno-procesowy. W tym przypadku jest związany z procedurą legalizacyjną, co zdaje się przemawiać za prezentowanym stanowiskiem Sądu. Przepisy ustawy Prawa budowlane z 1994 r. są w istocie przepisami prawa materialnego, lecz nie wszystkie terminy w nich zawarte są terminami prawa materialnego. Terminy prawa materialnego to te, które wynikają z przepisu prawa i zakreślają pewien okres czasu na dokonanie określonej czynności, z upływem, którego ustawa wiąże określone skutki, niekiedy konsekwencje. Termin wynikający z ust. 3 art. 48 jest terminem procesowym wyznaczanym w istocie przez organ. Jego niedotrzymanie może rodzić konsekwencje wynikające z ust. 4 omawianego przepisu, jednak nic nie stoi na przeszkodzie temu, aby organ administracji przedłużył termin, po zbadaniu wniosku inwestora w tym zakresie. Wyznaczony przez organ termin ma jedynie charakter procesowy, może być zatem ustalony przez organ stosownie do okoliczności sprawy, może też zostać wydłużony na żądanie stron. Organ dysponuje zatem w tym zakresie tzw. luzem administracyjnym, gdyż zakres i bieg tego terminu nie wynika wprost z przepisu prawa, lecz z woli organu administracji. W szczególności termin do wykonania obowiązków ciążących na inwestorze może być skracany lub przedłużany przez organ w zależności od potrzeb, gdyż jest on terminem procesowym. Jednak wbrew twierdzeniom skargi brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do przyjęcia, iż w kwestii przedłużenia lub skrócenia terminu do wykonania obowiązków organ winien działać z urzędu. Należy przy tym pamiętać, iż postępowanie legalizacyjne jest uprawnieniem strony, a nie jego obowiązkiem i w ramach tego uprawnienia dbająca o ochronę swoich praw strona może złożyć wniosek o zmianę terminu wykonania obowiązków nałożonych przez organ na podstawie art. 48 ust 3 Prawa budowlanego, jeśli z jakichś przyczyn dochowanie tego terminu stało się niemożliwe lub znacząco utrudnione. Nie ulega natomiast wątpliwości, iż w sprawie niniejszej inwestor nie dochował należytej staranności w toku postępowania legalizacyjnego, bowiem nie przedłożył organowi żadnego z trzech dokumentów o których mowa w postanowieniu z dnia [...] listopada 2009r. pomimo zakreślenia przez organ dwumiesięcznego terminu na ich złożenie. Obowiązku tego nie wykonał także do dnia wydania zaskarżonej decyzji ( a nawet wyroku Sądu), a nadto nie zwrócił się do organu z wnioskiem o przedłużenie terminu zakreślonego w postanowieniu z dnia [...] listopada 2009r. Konsekwencją takiego stanowiska inwestora był obowiązek organu orzeczenia rozbiórki, skoro nie przedstawiono mu żadnych dokumentów umożliwiających przeprowadzenie postępowania mającego na celu legalizacje samowoli budowlanej. Twierdzenie skarżącego, iż organ winien wydać nowe postanowienie na podstawie art. 48 ust 2 i 3 Prawa Budowlanego nie znajduje podstawy materialnoprawnej skoro w tym samym przedmiocie organ wydał postanowienie z dnia 23 listopada 2009r. pozostające w obiegu prawnym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] S.A. z siedzibą w W. wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Na zasadzie art. 174 pkt 2 Ppsa wyrokowi temu zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie : - art.133 § 1 Ppsa poprzez pominięcie przy wydawaniu wyroku zarzutów zawartych w odwołaniu wniesionym przez skarżącą od decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2010 r. i wynikającego z tego zarzutu żądania przedłużenia terminu do przedłożenia dokumentów wymaganych do legalizacji obiektu budowlanego; - art. 141 § 4 Ppsa poprzez pominięcie w zwięzłym przedstawieniu stanu sprawy treści zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu wniesionym przez Skarżącą od decyzji nr [...] PINB z dnia [...] lipca 2010 r.; - art. 145 § 1 pkt 1 litera a Ppsa w zw. z art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 77 § 2 Kpa poprzez nieuwzględnienie przez WSA zarzutu naruszenia prawa materialnego - art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 77 § 2 Kpa.; - art. 145 § 1 pkt 1 litera c Ppsa w zw. z art. 15 Kpa poprzez nieuwzględnienie przez WSA ciążącego na Mazowieckim Wojewódzkim Inspektorze Nadzoru Budowlanego obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy na skutek wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. Na zasadzie art. 174 pkt 1 Ppsa naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo Budowlane poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy dot. legalizacji obiektu budowlanego/nakazu rozbiórki nie ma obowiązku zmiany postanowienia wydanego wcześniej w trybie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane w zakresie terminu do przedłożenia dokumentów wymaganych do legalizacji obiektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej "Ppsa") rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego ( art. 183 § 2 Ppsa). Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, albowiem została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Na wstępie należy podkreślić, że na Sądzie I instancji ciąży obowiązek odniesienia się do zarzutów skargi i wydania wyroku na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 Ppsa). Wskazać również należy, że z przepisów art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika uprawnienie sądu administracyjnego do oparcia się przy rozstrzygnięciu na zarzutach, wnioskach i podstawie prawnej nieprzytoczonej w skardze, ale również nakaz odniesienia się do zarzutów, wniosków i podstawy prawnej w skardze przytoczonych, czego Sąd pierwszej instancji zaniechał w odniesieniu do zarzutu podniesionego w skardze, a także w odwołaniu, że termin nałożony postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. upłynął z dniem 23 stycznia 2010 r., a tym samym inwestor nie miał nawet iluzorycznych szans na możliwość legalizacji przedmiotowego obiektu. Nadto, że wobec uchylenia decyzji z dnia [...] marca 2010 r. nakazującej rozbiórkę nośnika reklamowego organ I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy dot. legalizacji obiektu budowlanego/nakazu rozbiórki ma obowiązek wydania nowego postanowienia w trybie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623. ze zm. ) w zakresie określenia terminu do przedłużenia dokumentów, nawet jeżeli inwestor nie złoży w tym zakresie stosownego wniosku. Przytoczone podstawy skargi kasacyjnej, polegające na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, są zatem usprawiedliwione, gdyż uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można bowiem wykluczyć, że rozważając argumentację skarżącego Sąd pierwszej instancji doszedłby do wniosku, iż zaskarżona decyzja jest wadliwa. Zgodnie z art. 48 ust. 3 Prawo budowlane w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2 (wstrzymującym prowadzenie robót budowlanych), ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust.2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektonicznio-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Jak wskazuje się w orzecznictwie, doktrynie i jak prawidłowo wskazał Sąd I instancji termin określony w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego ma charakter procesowy w związku z tym może być przedłużany, zawieszany i skracany przez organ w zależności od potrzeb. Przy czym wyznaczając ten termin organ winien wziąć pod uwagę przedmiot postępowania, okoliczność, że inwestor może mieć obowiązek przedłożenia decyzji innego organu jak i obszerność oraz stopień skomplikowania dokumentacji obejmującej samowolę budowlaną. Jak wynika z akt administracyjnych w rozpatrywanej sprawie w ramach procesu legalizacyjnego na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wstrzymano prowadzenie robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę i postanowieniem Nr[...] z dnia [...] listopada 2009 r. nałożono na inwestora obowiązek przedłożenia stosownych dokumentów w celu doprowadzenia zrealizowanej inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Wykonanie obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. na inwestora winno nastąpić do dnia 23 stycznia 2010 r. Ponieważ inwestor nie wypełnił nałożonego postanowieniem z [...] listopada 2009r. obowiązku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy decyzją Nr[...] z dnia [...] marca 2010 r. nakazał rozbiórkę przedmiotowego nośnika reklamowego. Nie ulega zatem wątpliwości, że wydane postanowienie pozostaje w ścisłym związku z późniejszym rozstrzygnięciem Kluczowe w sprawie jest, że powyższą decyzję, po rozpatrzeniu odwołania inwestora, Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Jednocześnie organ odwoławczy nakazał organowi I instancji przeprowadzić oględziny przedmiotowego obiektu budowlanego, ustalić datę realizacji nośnika reklamowego oraz zakres robót, jakie wykonano przy realizacji zamierzenia inwestycyjnego. Dlatego wydane postanowienie nie mogło nadal wiązać inwestora albowiem decyzja uchylająca nakaz rozbiórki pochłania (eliminując z obrotu prawnego) wydane wcześniej postanowienie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien od początku ustalić stan faktyczny sprawy i w przypadku ustalenia, że doszło do samowoli budowlanej podjąć czynności umożliwiające legalizację samowoli budowlanej i ponownie wyznaczyć inwetorowi termin do złożenia dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, bez żadnego w tym zakresie wniosku inwestora. Nie można zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego adresata postanowienia wydanego w trybie art. art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane obciążać negatywnymi skutkami niewykonania w terminie nałożonych obowiązków, jeżeli przyczyny tego były od niego niezależne. Dopiero niewykonanie w ponownie wyznaczonym terminie przez inwestora obowiązków, o których mowa w art. 48 ust 3 Prawa budowlanego, nakłada na organ nadzoru budowlanego obowiązek wydania decyzji o nakazie rozbiórki. Dlatego bez znaczenia dla niniejszej sprawy są rozważania Sądu I instancji, że postępowanie legalizacyjne jest uprawnieniem strony, a nie jego obowiązkiem i w ramach tego uprawnienia dbająca o ochronę swoich praw strona może złożyć wniosek o zmianę terminu wykonania obowiązków nałożonych przez organ na podstawie art. 48 ust 3 Prawa budowlanego, jeśli z jakichś przyczyn dochowanie tego terminu stało się niemożliwe lub znacząco utrudnione. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.185 § 1 Ppsa uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 Ppsa.