I SA/Wa 762/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant referent stażysta Ewa Czarnota po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2010 r. sprawy ze skargi W. R. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę. Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 roku nr [...], po rozpatrzeniu wniosku W. R. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem z dnia [...] października 2009 roku nr [...] orzekającym o zwrocie C. R. wniosku o przyznanie odszkodowania za szkodę spowodowaną wydaniem z naruszeniem art. 156 § 1 kpa decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] maja 1962 roku oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. W. nr [...] z dnia [...] grudnia 1961 roku, odmawiającego ustanowienia użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej. W uzasadnieniu organ wskazał, że Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] października 2009 roku skierowanym do pełnomocnika C. R. zwrócił wniosek o przyznanie odszkodowania za szkodę powstałą na skutek wydania decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] maja 1962 roku. W dniu 16 listopada wpłynął wniosek K. L. działającego min., w imieniu W. R. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem z dnia [...] października 2009 roku. Organ wskazał, że W. R. nie była stroną postępowania zakończonego wydaniem postanowienia z dnia [...] października 2009 roku, którego zasadność była kwestionowana wnioskiem z dnia 16 listopada 2009 roku. W związku z czym zgodnie z art. 105 § 1 kpa postępowanie należało umorzyć, gdyż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy pochodził od osoby nieuprawnionej. Na decyzję Ministra Infrastruktury skargę złożyła W. R. zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie następujących przepisów postępowania: - art. 15 w zw. z art. 127 par. 3 kpa ; -art. 61 par. 1 kpa; -art. 64 par. 2 w zw. z art. 9 kpa ; -art. 128 w zw. z art. 127 par. 3 oraz art. 63 par. 1 i 2 kpa ; -art. 124 par. 1 oraz art. 107 par. 3 w zw. z art. 126 kpa. W związku z powyższym skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2010 roku oraz o stwierdzenie nieważności postanowienia Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2009 roku nr [...] ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Minister Infrastruktury wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy umorzył postępowanie odwoławcze z wniosku W. R. od postanowienia z dnia [...] października 2009 roku nr [...] zwracającego C. R. wniosek o przyznanie odszkodowania, uznając, że nie pochodzi ono od strony. Z takim stanowiskiem organu należy się zgodzić. Postanowienie z dnia [...] października 2009 roku nr [...] zwracało wniosek o przyznanie odszkodowania wyłącznie C. R. Natomiast wniosek W. R. został zwrócony innym postanowieniem, od którego nie złożyła wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Należy w tym miejscy zauważyć, że W. R. w postępowaniu była reprezentowana przez pełnomocnika–profesjonalistę, któremu doręczano w trakcie trwającego postępowania administracyjnego całą korespondencję. On też złożył w imieniu C. R., W. R. i W. D. jeden wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy , oznaczając go sygnaturą "[...]". W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się , że od osoby, która zawodowo zajmuje się wykonywaniem obowiązków prawniczych należy wymagać szczególnej staranności przy prowadzeniu sprawy . Z racji pełnionej funkcji, na pełnomocniku ciąży obowiązek zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu wszelkich czynności, które wykonuje on w imieniu i na rzecz mocodawców. W sytuacji zatem zindywidualizowania przedmiotu zaskarżenia przez pełnomocnika , organ miał obowiązek zbadać zasadność wniesionych wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w uchwale z dnia 5 lipca 1999 r. (sygn. OPS 16/98, ONSA 1999/4/119, Prok. i Pr. 1999/10/40, Wokanda 1999/11/35, Baza Orzeczeń LEX nr 37956), zgodnie z którym stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., winno nastąpić w drodze decyzji ( postanowienia) o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powyższej uchwały legitymację strony do wniesienia odwołania należy oceniać według przepisów art. 28, 29 i 30 k.p.a. Wystarczające jest dla skutecznego wniesienia odwołania przyjęcie tzw. subiektywnej wersji legitymacji procesowej strony, skuteczne zatem powinno być odwołanie wniesione na podstawie przekonania podmiotu, że decyzja organu pierwszej instancji dotyczy jego praw i obowiązków. Twierdzenie takie może zostać zweryfikowane tylko w sposób procesowy, na podstawie zasad przewidzianych dla postępowania odwoławczego jako takiego. Jeżeli twierdzenie owo nie zostanie pozytywnie zweryfikowane, to należy wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Ustalenie takiej przesłanki stwarza obowiązek zakończenia postępowania w drugiej instancji, ponieważ nie ma podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, nie ma podstaw do ustalenia koniecznego związku twierdzeń strony z powszechnie obowiązującymi normami prawa materialnego. Z tych wszystkich względów sąd uznał zarzuty skargi za nie uzasadnione. W tym stanie rzeczy wniesioną skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ppsa.