II OW 60/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) sędzia del. NSA Jerzy Krupiński Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Warszawie a Marszałkiem Województwa Mazowieckiego w przedmiocie udostępnienia informacji o formach ochrony przyrody w miejscowości Stróżewo, gmina Załuski, powiat płoński postanawia: wskazać Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie jako organ właściwy do rozpatrzenia wniosku PPHU D.-T. R. P. w K. z dnia [...] czerwca 2010 roku. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie wniósł wniosek o rozstrzygniecie sporu kompetencyjnego z Marszałkiem Województwa Mazowieckiego w sprawie udostępnienia informacji nt. parków krajobrazowych i obszarów chronionego krajobrazu na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] w miejscowości Stróżewo, gmina Załuski, powiat płoński, ze wskazaniem sposobu udostępnienia informacji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że Firma P.-T. R. P. z siedzibą przy ul. B. [...] w K. zwróciła się o udostępnienie informacji na temat form ochrony przyrody określonych w ustawie z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w miejscowości S., gmina Z., powiat płoński. Postanowieniem z [...] czerwca 2010 r., znak [...] udzielił informacji dotyczących rezerwatów przyrody, obszarów Natura 2000 oraz gatunków chronionych zlokalizowanych na wymienionych wyżej terenach, natomiast w odniesieniu do pozostałych form ochrony przyrody zawiadomił wnioskodawcę, na podstawie art. 66 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) o konieczności złożenia odrębnych wniosków o udostępnienie informacji do organów ustanawiających, na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody i nadzorujących poszczególne formy ochrony przyrody, ponieważ posiadają one najbardziej aktualne dane dotyczące m.in. ich liczby oraz położenia geograficznego i administracyjnego. Wnioskodawca wystąpił do Marszałka Województwa Mazowieckiego w sprawie parków krajobrazowych i obszarów chronionego krajobrazu. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. znak [...] Marszałek Województwa Mazowieckiego w Warszawie, powołując się na art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 114 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.) oraz art. 19 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) przekazał wniosek Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Warszawie. Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) w art. 8 obliguje wszystkie organy administracji do udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie znajdujące się w ich posiadaniu, lub które są dla nich przeznaczone. Regionalny dyrektor ochrony środowiska nie jest więc jedynym dysponentem informacji o formach ochrony przyrody położonych na obszarze jego działania. Zgodnie z art. 150 pkt 7 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku z dniem 15 listopada 2008 r. do kompetencji regionalnego dyrektora ochrony środowiska przeszło prowadzenie rejestru form ochrony przyrody, tj. rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych, obszarów chronionego krajobrazu, pomników przyrody, stanowisk dokumentacyjnych, użytków ekologicznych i zespołów przyrodniczo-krajobrazowych położonych w całości lub w części na obszarze jego działania. Jednocześnie rezerwaty przyrody będące w kompetencji wojewody przekazano w kompetencje regionalnego dyrektora ochrony środowiska. W stosunku do obszarów Natura 2000 wskazano, iż nadzór sprawuje regionalny dyrektor ochrony środowiska. W konsekwencji powyższych zmian przepis art. 114 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.) stanowi, iż regionalny dyrektor ochrony środowiska prowadzi rejestr ww. form ochrony przyrody z wyłączeniem obszarów Natura 2000 i parków narodowych. Jednakże należy podkreślić, iż nie określono sposobu udostępniania danych zawartych w przedmiotowym rejestrze. Zgodnie z ustawą z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie (Dz.U. Nr 92, poz. 753 oraz Nr 99, poz. 826) z dniem 1 sierpnia 2009 r. formy ochrony przyrody, tj. pomniki przyrody, stanowiska dokumentacyjne, użytki ekologiczne i zespoły przyrodniczo-krajobrazowe będące w kompetencji wojewodów przeszły w kompetencje gmin, parki krajobrazowe i obszary chronionego krajobrazu będące w kompetencji wojewodów przeszły w kompetencje samorządów województw. Zgodnie z wcześniej obowiązującymi przepisami ustawy o ochronie przyrody ustanowienie/zniesienie pomnika przyrody, stanowiska dokumentacyjnego, użytku ekologicznego lub zespołu przyrodniczo-krajobrazowego następowało w drodze rozporządzenia wojewody albo uchwały rad gmin. Ustawa o ochronie przyrody nie zobowiązywała jednak organów ustanawiających formy ochrony przyrody do przesyłania regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska informacji o ich utworzeniu lub ustanowieniu, dane będące w posiadaniu organu mogą być więc niepełne. Wspomniana ustawa w przywołanym już wyżej art. 114 w ust. 3 wskazywała nadal wojewodę jako organ, któremu należy przesyłać kopię aktu o utworzeniu lub ustanowieniu danej formy ochrony przyrody oraz informacje, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1–8, mimo że to regionalny dyrektor ochrony środowiska, miał prowadzić przedmiotowy rejestr. Korekta tego zapisu, wskazująca regionalnego dyrektora ochrony środowiska jako adresata powyższych informacji wprowadzona została przez ustawodawcę w czerwcu 2010 r. w związku z wejściem w życie ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej, zmieniając także zakres przekazywanych informacji zgodnie z art. 113 ust. 1a. W treści art. 114 ust. 3 nadal pominięto całkowicie parki krajobrazowe, których utworzenie następuje obecnie w drodze uchwały sejmiku województwa. Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Warszawie jest w trakcie aktualizacji rejestru ww. form ochrony przyrody. Aktualizacja jest procesem złożonym i długotrwałym, ponieważ realizowana jest w oparciu o gromadzone dane, które były w posiadaniu Wojewody Mazowieckiego, a obecnie są w posiadaniu Marszałka Województwa Mazowieckiego oraz 324 gmin. Jest jednocześnie niezbędna i konieczna, aby zapewnić aktualność danych ujawnionych w rejestrze. Brak pełnych danych skutkuje tym, że wartość informacyjna rejestrów jest mocno ograniczona z uwagi na możliwą niekompletność posiadanych w nich danych. Jednocześnie wejście w życie w dniu 7 czerwca 2010 r. ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (Dz.U. Nr 76, poz. 489) skutkuje wprowadzeniem kolejnych zmian w ustawie o ochronie przyrody. Wskazano, że minister właściwy do spraw środowiska określi w drodze rozporządzenia zakres informacji gromadzonych w centralnym rejestrze form ochrony przyrody, organizację, tryb i standardy techniczne, tworzenia rejestru, sposób aktualizacji rejestru oraz udostępniania danych zawartych w rejestrze. Z analizy postanowień ww. ustawy należy wnioskować, że rejestry prowadzone przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska, jako część rejestru prowadzonego przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska winny zawierać te same dane co rejestr centralny. Również zasady udostępniania danych zawartych w rejestrze winny być takie same jak dla rejestru centralnego. W konsekwencji powyższych zmian prowadzona aktualizacja rejestru form ochrony przyrody, tj. rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych, obszarów chronionego zespołów przyrodniczo-krajobrazowych będzie wymagała dostosowania do nowych przepisów i będzie mogła być kontynuowana po wydaniu ww. rozporządzenia ministra właściwego do spraw środowiska. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie kierując się dyspozycją art. 7 k.p.a. w celu uniknięcia przedstawienia informacji obarczonych błędem, ograniczył się do udzielenia informacji o formach ochrony przyrody, które powołuje (rezerwat przyrody) lub nadzoruje (obszar Natura 2000). W odniesieniu do pozostałych form ochrony przyrody, zawiadomił wnioskodawcę w drodze postanowienia o organach administracji publicznej właściwych do ich powołania lub nadzoru, które są dysponentami najbardziej aktualnych danych będących przedmiotem wniosku. W związku z powyższym w opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie Marszałek Województwa Mazowieckiego w Warszawie jest organem kompetentnym w kwestii udzielania kompletnej informacji nt. parków krajobrazowych i obszarów chronionego krajobrazu. Marszałek Województwa Mazowieckiego w odpowiedzi na wniosek Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie wywodził, że na podstawie art. 123 ust. 1 i ust. 1a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko regionalny dyrektor ochrony środowiska jest organem administracji rządowej niezespolonej, właściwym do realizacji zadań, o których mowa w art. 131 ust. 1, na obszarze województwa, ponadto podlega Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska. Zgodnie z art. 150 pkt 7 ww. ustawy regionalny dyrektor ochrony środowiska przejął kompetencje dotyczące prowadzenia rejestru form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2–4 i 6–9 ustawy o ochronie przyrody, położonych w całości lub w części na obszarze jego działania. Należy zaznaczyć, że przed zmianami kompetencyjnymi wynikającymi z ww. ustawy, to wojewodowie prowadzili przedmiotowy rejestr form ochrony przyrody. W związku z powyższym Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie powinien przejąć od Wojewody Mazowieckiego przedmiotowy rejestr i systematycznie uzupełniać go o nowo powstałe formy ochrony przyrody. Zgodnie z art. 164 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, z dniem wejścia w życie ww. ustawy pracownicy urzędu wojewódzkiego, wykonujący do tego dnia zadania i kompetencje podlegające przekazaniu regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska oraz pracownicy wykonujący obsługę finansową, prawną i administracyjną w stosunku do tych zadań, stali się pracownikami regionalnej dyrekcji ochrony środowiska, z zastrzeżeniem art. 165. W związku z powyższym, pracownicy Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie wykonujący zadanie polegające na prowadzeniu rejestru form ochrony przyrody stali się pracownikami Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Warszawie. W świetle powyższego Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Warszawie od chwili jej powstania powinna dysponować pełnym rejestrem form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2–4 i 6–9 ustawy o ochronie przyrody, które zostały utworzone, wyznaczone lub ustanowione przed dniem jej powstania. Natomiast po jej powstaniu, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie powinien sukcesywnie aktualizować przedmiotowy rejestr zgodnie z delegacją ustawową. Na podstawie art. 21 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie (Dz.U. Nr 92, poz. 753 ze zm.) z dniem 1 sierpnia 2009 r. zostały wprowadzone zmiany w ustawie o ochronie przyrody. W wyniku tych zmian m.in. utworzenie parku krajobrazowego i wyznaczenie obszaru chronionego krajobrazu następuje w drodze uchwały sejmiku województwa, czyli już po ustawowym przejęciu przez regionalne dyrekcje ochrony środowiska kompetencji ustawowych związanych z prowadzeniem przedmiotowych rejestrów. Zatem wszystkie dane potrzebne do jego prowadzenia powinny być w posiadaniu Regionalnej Dyrekcji Środowiska w Warszawie, a nie jak wskazano we wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego w posiadaniu Marszałka Województwa Mazowieckiego i 324 gmin. Sejmik Województwa Mazowieckiego nie ustanowił żadnych nowych form ochrony przyrody od dnia przejęcia kompetencji dotyczących parków krajobrazowych i obszarów chronionego krajobrazu, czyli dnia wejścia w życie ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie. Na podstawie art. 26 i 27 ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie do tutejszego Urzędu zostały przekazane postępowania wszczęte i niezakończone przed wojewodą oraz dokumentacja związana z toczącymi się postępowaniami sądowymi i administracyjnymi. Nie została natomiast przekazana dokumentacja związana z utworzeniem poszczególnych parków krajobrazowych czy wyznaczeniem poszczególnych obszarów chronionego krajobrazu położonych na terenie województwa mazowieckiego. Natomiast dotychczasowe akty prawa miejscowego dotyczące parków krajobrazowych i obszarów chronionego krajobrazu, które zgodnie z art. 35 ust. 1 ww. ustawy zachowują moc do czasu wejścia w życie aktów prawa miejscowego wydanych na podstawie upoważnień zmienianych ww. ustawą, podlegały ogłoszeniu w dzienniku urzędowym na podstawie ówcześnie obowiązującego art. 13 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. Nr .62, poz. 718 ze zm.). Zgodnie z art. 27 ust. 1. i ust. 3 ww. ustawy, organy wydające dzienniki urzędowe miały obowiązek prowadzić zbiory tych dzienników, które wraz ze skorowidzami, były wyłożone w siedzibach organów wydających dzienniki urzędowe do nieodpłatnego, powszechnego wglądu, w godzinach pracy urzędu oraz w miejscu do tego przeznaczonym i powszechnie dostępnym. W związku z powyższym Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie od czasu jego powstania, miał ustawową możliwość zgromadzenia niezbędnej dokumentacji do prowadzenia rejestru form ochrony przyrody na podstawie art. 114 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, a co za tym idzie udzielania informacji o formach ochrony przyrody położonych w całości lub w części na obszarze jego działania. Zgodnie z ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, w tym na terenie obszarów chronionego krajobrazu, występuje o opinie dotyczące rozwiązań przyjętych w projekcie studium m.in. do regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Ponadto wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym na terenie obszarów chronionego krajobrazu uzyskuje opinie o projekcie planu m.in. regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Następnie uzgadnia projekt planu z organami właściwymi do uzgadniania projektu planu na podstawie przepisów odrębnych, tj. na podstawie m.in. art. 16 ust. 7 i art. 23 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody, gdzie projekty studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej parku krajobrazowego i obszaru chronionego krajobrazu wymagają uzgodnienia z właściwym miejscowo regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w zakresie ustaleń tych planów, mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu. Ponadto regionalny dyrektor ochrony środowiska – w odniesieniu do m.in. parku krajobrazowego i obszaru chronionego krajobrazu uzgadnia projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz projekt decyzji o warunkach zabudowy. W związku z powyższym regionalny dyrektor ochrony środowiska winien dysponować największą wiedzą o usytuowaniu parków krajobrazowych i obszarów chronionego krajobrazu położonych w całości lub w części na obszarze jego działania. W przypadku form ochrony przyrody ustanowionych przez Wojewodę Mazowieckiego, tutejszy Urząd nie dysponuje szczegółowymi mapami (z wyjątkiem Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, dla którego mapy dołączone są jako załączniki do rozporządzenia Nr 3 Wojewody Mazowieckiego z dnia 13 lutego 2007 w sprawie Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu – Dz.Urz. Woj. Maz. Nr 42, poz. 870 ze zm.), na podstawie których mógłby udzielać (w obecnej chwili) dokładnych i pewnych informacji. Jednocześnie podkreślił, że Urząd podjął inicjatywę sporządzania map numerycznych dla wszystkich parków krajobrazowych i obszarów chronionego krajobrazu położonych na terenie województwa mazowieckiego. Przedmiotowe przedsięwzięcie jednakże jest procesem złożonym i długotrwałym, wymagającym dużego nakładu pracy ze względu na brak danych źródłowych dotyczących powstania poszczególnych parków krajobrazowych i obszarów chronionego krajobrazu położonych na terenie województwa mazowieckiego. W związku z powyższym podtrzymał opinię, że organem właściwym do udzielania kompletnych informacji na temat m.in. parków krajobrazowych i obszarów chronionego krajobrazu położonych w całości lub w części na obszarze województwa mazowieckiego jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) "Sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej". Spór kompetencyjny, co do zasady, zachodzi w rozstrzygnięciu konkretnej sprawy administracyjnej przez organ administracji publicznej i jako taki winien podlegać załatwieniu w drodze aktu administracyjnego, bądź w innej prawnej formie działania, podlegającej kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 8 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) "Organy administracji są obowiązane do udostępnienia każdemu informacji o środowisku i jego ochronie znajdujących się w ich posiadaniu lub które są dla nich przeznaczone". Zakres przedmiotowy obowiązku udzielania informacji wyznaczony jest w art. 8 w związku z art. 9 tej ustawy – klauzulą ogólną "informacje o środowisku znajdujące się w posiadaniu organu lub które są dla niego przeznaczone". Wyznaczony klauzulą ogólną zakres przedmiotowy należy określić w związku z art. 114 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.), który stanowi: "Regionalny dyrektor ochrony środowiska gromadzi dokumentację dotyczącą zasobów, tworów i składników przyrody, stanowisk chronionych gatunków roślin, zwierząt i grzybów, a także ich siedlisk oraz siedlisk przyrodniczych (ust. 1). Regionalny dyrektor ochrony środowiska prowadzi rejestr form ochrony przyrody, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2–4 i 6–9, położonych w całości lub w części na obszarze jego działania (ust. 2). Organ, który ustanowił formę ochrony przyrody, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 i 6–9, przesyła regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska, w terminie 30 dni od dnia jej utworzenia lub ustanowienia, kopię aktu o utworzeniu lub ustanowieniu danej formy ochrony przyrody oraz informacje, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 113 ust. 1a, a także, w tym samym terminie, dokonuje wpisu tych informacji do centralnego rejestru form ochrony przyrody (ust. 3)". Art. 114 ust. 2 powołanej ustawy o ochronie przyrody nakłada na regionalnego dyrektora ochrony środowiska obowiązek prowadzenia rejestru następujących form ochrony przyrody znajdujących się w całości lub w części na obszarze jego działania: rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych, obszarów chronionego krajobrazu, pomników przyrody, stanowiska dokumentacyjnych, użytków ekologicznych, zespołów przyrodniczo-krajobrazowych. Informacje, o której udostępnienia żądała Firma P.-T. R. P. były w posiadaniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie, objęta bowiem była właściwością prowadzenia rejestru przez ten organ administracji publicznej. Nie ma podstaw do wyprowadzenia braku właściwości z opieszałego działania. Reforma ustrojowa co do powołania regionalnego dyrektora ochrony środowiska przez utworzenie terenowego organu administracji rządowej niezespolonej (art. 123 ust. 1 powołanej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko) weszła w życie 3 października 2008 r. i nie może uzasadniać braku kompetencji w zakresie udzielania informacji o środowisku. Rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego nie obejmuje wyprowadzenia formy działania organu administracji publicznej. Wywodząc właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia tego sporu podkreślono, że wyznaczona jest właściwością do rozpoznawania skarg do sądu administracyjnego. Powołana ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko daje podstawę do wyprowadzenia formy udzielenia informacji – jest to czynność materialno-techniczna, której zewnętrzną formę reguluje art. 15 tej ustawy, natomiast odmowa udzielenia informacji następuje w formie decyzji (decyzja o odmowie udostępnienia w sposób lub w formie określonej we wniosku – art. 15 ust. 3, decyzja o odmowie udostępnienia informacji – art. 20 tej ustawy). Z tych względów, na podstawie art. 15 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.