I OZ 1015/10

Dnia 13 stycznia 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2011 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 listopada 2010 roku sygn. akt IV SA/Po 1001/10 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Poznaniu z dnia [...] września 2010 roku, Nr [...] w przedmiocie inspekcji pracy postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 30 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek A. Spółki z o.o. o wstrzymanie wykonania decyzji Okręgowego Inspektora Pracy w Poznaniu z dnia [...] września 2010 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżony nakaz Inspektora Pracy z [...] lipca 2010 r. Nr [...] utrzymany w mocy decyzją Okręgowego Inspektora Pracy, będącą przedmiotem skargi, zobowiązuje skarżącego "do zapewnienia wyjścia ewakuacyjnego z kanału naprawczego po najeździe autobusu" i wskazuje termin wykonania – 30 grudnia 2010 r. Argumentacja wniosku sprowadza się do tego, że skarżący wyklucza z uwagi na wielkość hali możliwość wydłużenia kanału, co zmusza go do budowy nowej hali i poniesienia kosztów rzędu 1 miliona złotych. W ocenie Sądu I instancji, trudno podzielić trafność zarzutu, że kwestionowany nakaz zawiera w sobie przymus budowy hali, czy nawet wydłużenia kanału. Metoda przyjęcia konkretnego rozwiązania została pozostawiona skarżącemu, a celem zastosowania dwóch wyjść z kanału naprawczego jest zapewnienie bezpieczeństwa pracowników na wypadek pożaru. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca spółka. Zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wstrzymanie wykonania nakazu Państwowego Inspektora Pracy nr [...]. W ocenie strony, skoro sposób realizacji obowiązku został pozostawiony spółce, to Sąd I instancji nie miał uprawnienia do krytykowania rozwiązania przyjętego przez stronę. Spółka wyjaśniła, że jedynym sposobem wykonania obowiązku jest budowa nowej hali. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie ma uzasadnione podstawy. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Rozpoznając wniosek Sąd I instancji przyjął, że wniosek tylko w zakresie jednej z przesłanek został uzasadniony, a mianowicie, że strona wskazała tylko na wyrządzenie znacznej szkody. Konieczność poniesienia wydatku rzędu miliona złotych niewątpliwie taką szkodą jest, szczególnie jeśli do jego poniesienia zobowiązana jest spółka świadcząca usługi transportu lokalnego i której jedynym udziałowcem jest gmina. Jednocześnie Sąd I instancji pominął, że strona w sposób jednoznaczny wskazała jedyny możliwy sposób wykonania obowiązku nałożonego w pkt [...] nakazu. Nie jest zatem istotne, że organ pozostawił stronie dowolność wykonania obowiązku, ale to, że strona uprawdopodobniła (dodatkowe argumenty w tym zakresie wskazując w zażaleniu), iż sposób wykonania obowiązku wiązać się będzie z bardzo wysokimi kosztami. Niewątpliwie koszty te nie zostaną zwrócone nawet w przypadku uwzględnienia skargi, bowiem o takim zwrocie można mówić jedynie w sytuacji, gdy strona zobowiązana jest do uiszczenia konkretnej należności pieniężnej wobec Skarbu Państwa, a nie jeżeli nałożony obowiązek ma charakter niepieniężny. A zatem, wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, wykonanie nakazu nr [...] poprzez wybudowanie nowej hali wiązać się będzie również z trudnym do odwrócenia skutkiem. Naczelny Sąd Administracji doszedł do przekonania, że Sąd I instancji błędnie ocenił uprawdopodobnienie przez stronę przesłanek wstrzymania nakazu nr [...]. W konsekwencji Sąd był zobowiązany uchylić zaskarżone postanowienie, a jednocześnie uprawniony do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.