II SAB/Gd 69/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. K. na bezczynność Prezydenta w sprawie udzielenia informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia 22 marca 2010 r. D. K. zwrócił się do Prezydenta Miasta z prośbą o udzielenie informacji publicznej poprzez przesłanie kopii protokołu odbioru inwestycji polegającej na budowie boiska sportowego przy ulicy C. w T. oraz ewentualnych aneksów i umów dodatkowych, a także not księgowych oraz pozostałej korespondencji dotyczącej kar naliczonych wykonawcy powyższej inwestycji w związku z nieterminową realizacją zamówienia publicznego. Pismem z dnia 1 kwietnia 2010 r., doręczonym wnioskodawcy w dniu 12 kwietnia 2010 r., Prezydent Miasta poinformował D. K., że dokumenty opisane we wniosku, z wyjątkiem umów i aneksów zawartych zgodnie z ustawą – Prawo zamówień publicznych nie są informacją publiczną, w związku z czym nie może ich udostępnić. Ponadto poinformował, że żadne aneksy ani umowy dodatkowe do umowy podstawowej z wykonawca nie zostały podpisane. D. K. uznając powyższe pismo za decyzję administracyjną wniósł w dniu 23 kwietnia 2010 r. odwołanie do Samorządowego Kolegium odwoławczego, które postanowieniem z dnia 5 maja 2010 r. stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Następnie D. K. pismem z dnia 8 czerwca 2010 r. ponownie zwrócił się do Prezydenta Miasta o udzielenie informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na następujące pytania dotyczące wskazanej na wstępie inwestycji: 1. Czy zamawiający potwierdza wykonanie przez wykonawcę ww. robót w sposób terminowy i zgodny z umową? 2. Czy końcowy protokół odbioru robót zawierał zastrzeżenia zamawiającego co do jakości (istnienia wad) i terminowości wykonanych robót? 3. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pyt. ad. 2, jaka była treść zastrzeżeń? 4. Czy zamawiający nałożył na wykonawcę kary umowne lub w jakikolwiek inny sposób nałożył na wykonawcę obciążenia finansowe z tytułu przekroczenia terminu wykonania umowy objętej zamówieniem publicznym? 5. Czy zamawiający nałożył na wykonawcę kary umowne lub w jakikolwiek inny sposób nałożył na wykonawcę obciążenia finansowe z tytułu wad robót wykonanych na podstawie umowy? 6. W przypadku odpowiedzi twierdzących na pyt. 4-5, w jakiej wysokości i formie zastosowano obciążenia finansowe względem wykonawcy? Pismem z dnia 17 czerwca 2010 r. Prezydent Miasta wyjaśnił wnioskodawcy, że nie może udzielić informacji w zakresie postawionych pytań. Wskazał, że podstawą informacji w powyższej sprawie jest protokół odbioru robót oraz faktura VAT. Wymienione dokumenty nie noszą komunikatorów w sprawach publicznych, zatem nie podlegają udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W dniu 6 lipca 2010 r. D. K. wezwał Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nieudzielaniu informacji publicznej w zakresie pisma z dnia 8 czerwca 2010 r., a następnie – w związku z nieuwzględnieniem wezwania przez organ – skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Prezydenta Miasta. W skardze zarzucił organowi naruszenie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) przez bezczynność w zakresie czynności materialno-technicznych polegających na udostępnieniu informacji publicznej w zakresie określonym wnioskiem skarżącego z dnia 6 lipca 2010 r. Wniósł o zobowiązanie Prezydenta Miasta do merytorycznego zakończenia sprawy poprzez wykonanie czynności materialno-technicznej polegającej na udostępnieniu informacji publicznej w zakresie żądanym przez skarżącego. W ocenie skarżącego pytania określone we wniosku z dnia 8 czerwca 2010 r. odnosiły się w sposób bezpośredni do majątku jednostki samorządu terytorialnego, o którym mowa w art. 6 ust.1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Naliczenie i uzyskanie przez jednostkę samorządu terytorialnego należnych jej kwot z tytułu kar umownych za opóźnienia w wykonaniu zadania inwestycyjnego w trybie zamówień publicznych, czy też szeroko rozumianego odszkodowania z tytułu nienależytego wykonania umowy o roboty budowlane odnosi się do sfery jej majątku. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie wskazując, że żądane dokumenty zawierały informację prywatną, zatem brak było podstaw do załatwienia sprawy w formie decyzji. W piśmie z dnia 10 listopada 2010 r. skarżący wskazał, że skargą objęta została bezczynność organu w udzieleniu informacji publicznej w zakresie wniosku z dnia 8 czerwca 2010 r. Na rozprawie w dniu 1 grudnia 2010 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, że drugi wniosek stanowi odrębne żądanie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej i skarga dotyczy tylko tego drugiego żądania. Wskazał, że nowy wniosek został złożony po uzyskaniu przez skarżącego informacji dotyczącej pierwszego wniosku. Pełnomocnik organu w dniu wniesienia drugiego pisma przez skarżącego nie znał stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego, dlatego pisma tego nie traktował jako odrębnego wniosku, ale jako dalszą korespondencję w tej samej sprawie. Postanowienie Kolegium wpłynęło do organu dopiero w październiku 2010 r. i gdyby drugie pismo skarżącego miało być odrębnym wnioskiem organ wystąpiłby do skarżącego do wykazania interesu prawnego do żądania przetworzonej informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. – dalej jako ustawa). Zgodnie z art. 13 ust. 1 powołanego aktu prawnego, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 1 ustawy, odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o której mowa w tym przepisie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2). Zatem, rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje albo w formie czynności materialno-technicznej w przypadku udzielenia informacji, albo - w razie odmowy jej udzielenia - w formie decyzji. Jeżeli jednak żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej wówczas organ administracji nie ma podstaw do wydawania decyzji administracyjnej, winien jedynie poinformować stronę, że sprawa nie dotyczy informacji będących informacjami publicznymi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2003 r., sygn. akt II SA/Gd 1153/03). Dopiero brak podjęcia przez organ któregokolwiek z wyżej wskazanych działań uzasadnia podniesienie zarzutu bezczynności wobec organu administracji. W świetle powyższych uwag, koniecznym było dokonanie analizy żądania strony, w celu ustalenia czy informacje objęte wnioskiem stanowią informacje publiczną w rozumieniu ustawy. W tym miejscu należy wskazać, że słusznie organ potraktował pismo skarżącego z dnia 8 czerwca 2010 r. za rozwinięcie żądania objętego pierwotnym pismem z dnia 22 marca 2010 r., przy czym z treści tego pisma wynikało, że żądana informacja ma przybrać postać informacji przetworzonej. Skarżący domagał się bowiem udzielenia informacji o treści dokumentów, co wymagało ich przeanalizowania i stworzenia na tej podstawie nowych informacji. Uzasadnieniem dla takiej interpretacji pisma z dnia 8 czerwca 2010 r. była okoliczność, iż postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność odwołania od pisma organu z dnia 1 kwietnia 2010 r. zostało doręczone Prezydentowi Miasta w dniu 8 października 2010 r. Skoro bowiem w dniu otrzymania pisma z dnia 8 czerwca 2010 r. organ nie dysponował wiedzą o sposobie rozstrzygnięcia Kolegium w powyższym zakresie, uzasadnione było twierdzenie organu o charakterze tegoż pisma, jako rozwinięciu tego samego żądania. Ponadto z samego porównania treści pism skarżącego z dnia 22 marca oraz 8 czerwca 2010 r. wynika jednoznacznie, że w istocie skarżący niezmiennie domagał się udzielenia informacji dotyczącej tych samych kwestii. Stąd też oba ww. pisma należało uznać za dotyczące tej samej sprawy, a w konsekwencji wystąpienie lub brak bezczynności organu oceniać z uwzględnieniem czynności podejmowanych na skutek obu ww. pism. Na wstępie koniecznym jest wskazanie, że skarżący domagał się udzielenia informacji związanych z realizacją umowy zawartej przez jednostkę samorządu terytorialnego w trybie zamówień publicznych. Stosownie do treści art. 139 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (tj. Dz.U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759 ze zm.) umowy w sprawach zamówień publicznych są jawne i podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej. Przyjąć zatem należy, że ustawa – Prawo zamówień publicznych kreuje samodzielną podstawę udostępniania dokumentów związanych z udzielaniem zamówień publicznych. Mieć przy tym należy na uwadze, że zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Z powyższych uwag wynika, że na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, spośród dokumentów związanych z udzielaniem zamówień publicznych, udostępnieniu podlegają wyłącznie umowy w sprawie zamówień publicznych. Tylko zatem takie umowy zostały uznane przez ustawodawcę za dokumenty stanowiące informację publiczną. Inne dokumenty lub dane stanowiące jedynie realizację umów w sprawach zamówień publicznych nie stanowią w konsekwencji informacji publicznej. Skoro zaś określona informacja nie mieści się w katalogu informacji publicznych, lecz jest informacją prywatną, nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tych wszystkich względów żądanie skarżącego wyrażone zarówno w piśmie z dnia 22 marca 2010 r. jak i z dnia 8 czerwca 2010 r. należało uznać za żądanie udostępnienia informacji, która nie stanowi informacji publicznej. W piśmie z dnia 22 marca 2010 r. domagał się bowiem udostępnienia dokumentów obrazujących realizację umowy z zakresu zamówień publicznych (protokołu odbioru robót, ewentualnych aneksów, not księgowych oraz korespondencji pomiędzy stronami tejże umowy), zaś w piśmie z dnia 8 czerwca 2010 r. rozwinął to samo żądanie ujmując je w formie żądania informacji przetworzonej. Wskazać w tym miejscu należy, że żądana informacja nie mogłaby uzyskać statusu informacji publicznej tylko na skutek jej przetworzenia. Poprzez przetworzenie informacji prywatnej nie powstaje bowiem informacja publiczna. Prezydent Miasta odpowiadając skarżącemu na sformułowane w ww. pismach żądanie, dwukrotnie poinformował go, że objęta żądaniem informacja nie stanowi informacji publicznej, stąd należało uznać, że podjął działania wykluczające przyjęcie, że pozostawał w bezczynności w udzieleniu informacji publicznej. Brak było podstaw do podjęcia innych czynności, to jest udzielenia informacji w formie czynności materialno-technicznej albo odmowy jej udzielenia w formie decyzji administracyjnej, albowiem czynności te mogą być podjęte wyłącznie w sytuacji, gdy żądana informacja stanowi informację publiczną i uzasadnia zastosowanie trybu określonego w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę jako bezzasadną oddalił.