II SA/Wa 1313/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Adam Lipiński, Protokolant Specjalista Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi G.M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] marca r. Nr [...], 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego G.M. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.); zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania G.M., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji. Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2010 r. Dowódca Samodzielnego Pododdziału Antyterrorystycznego Policji w G. wystąpił o zwolnienie G.M. ze służby w Policji, wskazując, że został on przyjęty do służby w Policji z dniem [...] listopada 2003 r., a od dnia [...] grudnia 2006 r. pełni służbę w Samodzielnym Pododdziale Antyterrorystycznym Policji w G. W tym czasie funkcjonariusz przebywał na 21 zwolnieniach lekarskich: w 2006 r. – 20 dni, w 2007 r. – 63 dni, w 2008 r. – 32 dni, w 2009 r. – 361 dni, w 2010 r. – 4 dni, natomiast od dnia [...] stycznia 2009 r. przebywa na ciągłym, nieprzerwanym zwolnieniu lekarskim. Ponadto z uwagi na stan zdrowia policjant nie przystąpił w latach 2008 i 2009 do obowiązkowego, corocznego testu sprawności fizycznej dla policjantów pododdziału antyterrorystycznego. W związku z powyższym, Komendant Wojewódzki Policji w G. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia wymienionego policjanta ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), z uwagi na upływ 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. W dniu [...] marca 2010 r. do Wydziału Kadr Komendy Wojewódzkiej Policji w G. wpłynął raport, w którym G.M. ubiegał się o przeniesienie do dalszego pełnienia służby w P., w G. lub w K. z uwzględnieniem wydziałów kryminalnych. Organ powyższy raport rozpatrzył odmownie, z uwagi na toczące się postępowanie administracyjne. Z kolei raportem z dnia [...] marca 2010 r. strona wskazała, iż nie zgadza się z wszczętym wobec niej postępowaniem administracyjnym, gdyż uważa je za bezpodstawne. W tej sytuacji naczelnik Wydziału Kadr Komendy Wojewódzkiej Policji w G. zwrócił się do naczelnika Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w G. z prośbą o udzielenie odpowiedzi, czy istnieją negatywne przesłanki dotyczące zwolnienia G.M. ze służby. W odpowiedzi naczelnik Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w G. poinformował, że na podstawie zrealizowanych czynności służbowych nie potwierdziły się zarzuty strony, a decyzja o wszczęciu procedury zwolnienia ze służby została podjęta bez naruszenia obowiązujących przepisów. Biorąc powyższy stan faktyczny i prawny pod uwagę, Komendant Wojewódzki Policji w G. decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 45 ust. 3 powołanej ustawy o Policji, zwolnił G.M. ze służby w Policji z dniem [...] marca 2010 r. Decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności na mocy art. 108 § 1 k.p.a. W toku postępowania organ ustalił, iż z przeprowadzonej analizy zwolnień lekarskich od dnia [...] października 2005 r. do dnia [...] lutego 2010 r. wynika, że funkcjonariusz przebywał na zwolnieniu lekarskim 30 razy, łącznie 562 dni, w tym na nieprzerwanym zwolnieniu lekarskim, w okresie od dnia [...] stycznia 2009 r. do dnia [...] lutego 2010 r. Ponadto wskazał, iż raportem z dnia [...] listopada 2009 r. wyżej wymieniony wystąpił o udzielenie urlopu zdrowotnego. W tej sytuacji, w związku z przebywaniem od dnia [...] stycznia 2009 r. na zwolnieniu lekarskim, na podstawie art. 40 powołanej ustawy o Policji, policjant został skierowany do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w G., która orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] zaproponowała mu udzielenie urlopu zdrowotnego od dnia [...] stycznia 2010 r. do dnia [...] marca 2010 r. i orzekła, iż rokuje on na powrót do służby. Komendant Wojewódzki Policji w G. decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], na podstawie art. 85 ustawy o Policji w zw. z § 23 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów, udzielił G.M. płatnego urlopu zdrowotnego w okresie od dnia [...] stycznia 2010 r. do dnia [...] marca 2010 r. Następnie, w dniu [...] lutego 2010 r. G.M., zgodnie z obowiązującymi przepisami, ponownie został skierowany do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w G. w celu orzeczenia stanu zdrowia i określenia przydatności do dalszej służby w Policji. Orzeczeniem z dnia [...] lutego nr [...] powyższa Komisja zaproponowała mu udzielenie urlopu zdrowotnego od dnia [...] marca 2010 r. do dnia [...] maja 2010 r. Pismem z dnia [...] marca 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w G. odmówił policjantowi udzielenia urlopu zdrowotnego. Jednocześnie wskazał, iż w zaistniałej sytuacji wystąpiły przesłanki formalne do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, a okoliczności sprawy wskazują jednoznacznie na brak dyspozycyjności funkcjonariusza, co w efekcie dezorganizuje służbę i wpływa negatywnie na realizację ustawowych zadań Policji. G.M. w dniu [...] kwietnia 2010 r. złożył odwołanie od wskazanej wyżej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości. Zarzucił organowi niewłaściwe zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, poprzez uznanie, że zwolnienie ze służby w Policji na tej podstawie prawnej nie zostało w wystarczający sposób uzasadnione. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 7 powołanej ustawy o Policji, funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Literalna wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że przesłanką warunkującą zwolnienie policjanta ze służby na jego podstawie jest upływ 12 miesięcznego okresu od dnia zaprzestania przez funkcjonariusza pełnienia służby na skutek choroby. Przepis ten ma niewątpliwie charakter gwarancyjny, ale chroni trwałość stosunku służbowego wyłącznie przez ściśle określony czas. Podał, iż użycie w przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego. Przesłankę tę należy uznać za spełnioną, jeżeli policjant zaprzestał służby z powodu choroby, a łączny okres niespełnienia służby przekroczył 12 miesięcy. Co do zasady zaświadczenie lekarskie o niezdolności do pracy lub służby jest dokumentem poświadczającym jedynie ten fakt, natomiast nie kreuje rzeczywistości. W tej sytuacji orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w G. nr [...] i [...] jednoznacznie wskazały na potrzebę udzielenia urlopu zdrowotnego policjantowi. Organ ustalił, iż w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że G.M. od dnia [...] stycznia 2009 r. do dnia [...] lutego 2010 r. przebywał na nieprzerwanym zwolnieniu lekarskim, następnie korzystał z urlopu zdrowotnego do dnia [...] marca 2010 r., a od dnia [...] marca 2010 r. do dnia [...] kwietnia 2010 r. ponownie przebywał na zwolnieniu lekarskim. Podał, iż organ I instancji uwzględnił słuszny interes strony, gdyż nie zwolnił go bezpośrednio po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Udzielił mu natomiast urlopu zdrowotnego do dnia [...] marca 2010 r., zakładając, iż po jego wykorzystaniu wróci do zdrowia i w konsekwencji zacznie realizować czynności służbowe. Jednakże orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w G. z dnia [...] lutego 2010 r. nie dało odpowiedzi odnośnie stanu zdrowia policjanta, wskazując lakonicznie, iż rokuje on na powrót do służby, nie określając terminu i nie dając gwarancji, że kiedykolwiek wróci on do zdrowia i tym samym będzie zdolny do podjęcia służby. Dopiero na tym etapie organ I instancji rozważył, czy pozostawić w służbie policjanta niewykonującego żadnych czynności służbowych od ponad 12 miesięcy, czy też skorzystać z przysługującego mu prawa wynikającego z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, tym bardziej, że już od 2005 r. przebywał na długotrwałych zwolnieniach lekarskich łącznie przez okres 562 dni, przy czym w roku 2006 przez okres 185 dni. Komendant Główny Policji podkreślił, że funkcjonariusz, który nieprzerwanie przez ponad 12 miesięcy nie realizował absolutnie żadnych zadań i czynności służbowych, nie może nadal pozostawać w służbie, w szczególności gdy łączny okres absencji przekracza 560 dni. Sytuacja funkcjonariusza wpływa zatem negatywnie na organizację służby w komórce antyterrorystycznej, która powołana została do wykonywania zadań służbowych o najwyższym stopniu trudności i których realizacja przyczynia się m.in. do neutralizacji zagrożeń związanych z zamachami terrorystycznymi, zatrzymywania członków zorganizowanych grup przestępczych oraz szczególnie niebezpiecznych przestępców. Powyższe rzutuje ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów, szczególnie jednak tak elitarnej komórki. Przebywanie na ponad 12 miesięcznym zwolnieniu lekarskim powoduje, że zadania, które powinny być przydzielone G.M. z konieczności obciążają innych policjantów. Ponadto wskazał, że do organu I instancji, jako przełożonego policjantów na terenie swojego działania, przysługuje prawo do kształtowania polityki kadrowej oraz w jej ramach, kierując się wymogami sprawności działania w realizacji ustawowych zadań Policji i uwzględniając specjalizację zadań oraz ciągłość ich realizacji, decydowanie o obsadzie stanowisk służbowych w podległych mu jednostkach i komórkach. Ilość wakatów w Komendzie Wojewódzkiej Policji w G. na dzień [...] kwietnia 2010 r. wynosiła 13, w tym 2 wakaty w Kierownictwie, a liczba wakatów w proponowanych przez policjanta jednostkach wynosiła 27 i były to stanowiska w pionie prewencji. W tej sytuacji pismem z dnia [...] marca 2010 r. funkcjonariusz został poinformowany, iż Komendant Wojewódzki Policji w G. rozpatrzył odmownie jego prośbę. W ocenie organu odwoławczego, biorąc powyższe pod uwagę, Komendant Wojewódzki Policji w G. dokonał wszechstronnej oceny okoliczności na podstawie analizy zebranego materiału dowodowego, a przed wydaniem rozkazu personalnego rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie. Niezaprzeczalnym jest, że organ I instancji udzielał G.M. informacji na temat stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz zagwarantował wymienionemu czynny udział w postępowaniu, o czym świadczą zgromadzone materiały. Zaskarżona decyzja spełnia także wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki przedłożenia interesu społecznego nad indywidualny interes strony. Słusznie zatem nadano rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Jedną z przesłanek nadania takiego rygoru jest "niezbędność", z którą mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Organ I instancji miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. Roli swej nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G.M. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie § 23 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów polegające na nieprzedłużeniu funkcjonariuszowi urlopu zdrowotnego na kolejne dwa miesiące pomimo istnienia uzasadnionych podstaw do podjęcia takiego rozstrzygnięcia, - naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie polegające na braku uzasadnienia faktycznego zaskarżanej decyzji, a także niezajęcie stanowiska w stosunku do wszystkich faktów i dowodów, jakie były przytoczone w toku postępowania przez stronę, - art. 7 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu obywatela, - art. 8 k.p.a. poprzez błędne niezastosowanie oraz podanie w uzasadnieniu rozkazu personalnego nieprawdziwych informacji, czym organ naruszył podstawową zasadę pogłębiania zaufania obywateli do państwa, - naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. polegające na prowadzeniu czynności zmierzających do zwolnienia funkcjonariusza ze służby w czasie przebywania przez niego na urlopie zdrowotnym. Skarżący zwrócił uwagę, iż zdarzeniem, które zapoczątkowało procedurę zwolnienia z Policji był wypadek, do którego doszło w dniu [...] grudnia 2008 r. podczas pełnienia przez niego służby. Kontuzja ta polegała na uszkodzeniu [...]. To ona spowodowała, iż funkcjonariusz był zmuszony do przebywania na zwolnieniu lekarskim w okresie od dnia [...] stycznia 2009 r. do dnia [...] lutego 2010 r. Wojewódzka Komisja Lekarska w G. w swoim orzeczeniu wskazała, iż rokuje on na powrót do służby za 4-6 miesięcy oraz, że wymaga rehabilitacji. Na podstawie powyższej opinii Komendant Wojewódzki Policji w G. wyraził zgodę na udzielenie urlopu zdrowotnego od dnia [...] stycznia 2010 r. do dnia [...] marca 2010 r., czyli tylko na okres 2 miesięcy, mimo orzeczenia Komisji, z którego wynikało, iż policjant osiągnie pełną sprawność fizyczną dopiero za ok. 4 miesiące. W związku z tym wnoszący skargę został ponownie skierowany na badania do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w G., która wskazała, iż rokuje on powrót do służby za 4 miesiące. Pomimo jednak wyników badań wskazujących na jego termin powrotu do służby, Komendant Wojewódzki Policji w G. odmówił przedłużenia mu urlopu zdrowotnego, stwierdzając, iż orzeczenie wydane przez Komisję w lutym 2010 r. nie dało jednoznacznej odpowiedzi odnośnie jego stanu zdrowia, a nadto nie wskazywało terminu ewentualnego powrotu do zdrowia oraz nie dawało gwarancji, iż kiedykolwiek będzie on zdolny do podjęcia służby. Jednocześnie podkreślił, że choć orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w G. zarówno z grudnia 2009 r., jak i z lutego 2010 r. były tożsamej treści, bowiem z obu wynikało, że rokuje on na powrót do służby, tylko okres wymaganej rehabilitacji był różny, to zostały one odmiennie zinterpretowane przez organ I instancji. W ocenie wnoszącego skargę organ starał się ustalić datę powrotu funkcjonariusza do pełnej sprawności, ale nie zamierzał brać tych ustaleń pod uwagę, ponieważ już w momencie udzielenia urlopu zdrowotnego miał w planie zwolnienie go ze służby. Wobec zatem braku zmiany stanu faktycznego w okresie pomiędzy pierwszą, a druga opinią nie sposób znaleźć racjonalnych podstaw uzasadniających zmianę decyzji przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. i w efekcie nieprzedłużenie mu urlopu zdrowotnego. Podał także, że organ wszczął postępowanie w sprawie zwolnienia go ze służby w dniu [...] marca 2010 r., czyli w okresie urlopu zdrowotnego oraz prowadził je podczas przebywania jego na zwolnieniu lekarskim. W tej sytuacji okoliczności te uniemożliwiły mu prawidłową obronę swych interesów, co miało negatywny wpływ na końcowe rozstrzygnięcie. Wskazał, co organ całkowicie pominął, iż z 570 dni okresu zwolnień lekarskich, na których przebywał jedynie ok. 5 % wynikało ze zwykłych chorób dotykających potencjalnych obywateli. Pozostały czas zwolnień związany był z jego pracą w Policji, gdyż wykonuje on służbę w jednostce o najwyższym stopniu trudności, wymagającą większych nakładów energii i sprawności, co tłumaczy wyższą potencjalną możliwość wystąpienia urazów, a także poważniejszego ich charakteru niż w innych oddziałach. Tak więc okoliczność, która w przedmiotowej sprawie stała się podstawą zwolnienia, była całkowicie niezależna od jego woli, na którą nie miał żadnego wpływu. Odnośnie zaś zarzutu nieuczestniczenia w corocznym, obowiązkowym teście sprawności fizycznej w latach 2008 i 2009 stwierdził, iż nie jest on zgodny z prawdą, ponieważ zaliczył testy sprawnościowe w roku 2008, natomiast w 2009 r. od dnia [...] stycznia przebywał na nieprzerwanym zwolnieniu lekarskim, a zatem nie można było od niego wymagać udziału w tym teście, podczas gdy tymczasowy brak pełnej sprawności fizycznej stwierdzono w opiniach lekarskich. Powyższe fakty nie zostały jednak uwzględnione w treści decyzji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana w aspekcie tych podstaw zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Wskazać należy, że wystąpienie przesłanki określonej w tym przepisie nie obliguje wprost do zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Aby skorzystać z powołanej podstawy prawnej organ zobowiązany jest wyjaśnić dlaczego, mając wybór pomiędzy pozostawieniem policjanta nadal w służbie, a zwolnieniem go ze służby, decyduje się wybrać to drugie rozwiązanie. Decyzja taka jest zatem decyzją uznaniową, co oznacza, iż przedmiotem oceny Sądu jest wyłącznie zakres dokonanego przez organ uznania oraz zastosowana przez niego argumentacja. Innymi słowy Sąd bada jedynie, czy podjęta w drodze uznania decyzja nie posiada cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy oraz czy dokonał prawidłowej oceny wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, a swoje rozstrzygnięcie uzasadnił stosownie do wymogów określonych w przepisie art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. Oceniając zarówno zaskarżoną decyzję (rozkaz personalny), jak też utrzymaną nią w mocy decyzję (rozkaz personalny) Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. należy uznać, że nie spełniają one powyższych kryteriów. W sprawie bezsporne jest, że przez G.M. spełniona została zawarta w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, przesłanka upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Nie oznacza to jednak, na co Sąd zwrócił uwagę już wcześniej, iż jest to wystarczające do zwolnienia policjanta ze służby. Przepis art. 7 k.p.a., na który powołały się organy w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć, ustanawia m.in. zasadę ogólną uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Zarówno w piśmiennictwie, jak też w judykaturze utrwalony jest pogląd, że organ administracji, działający na podstawie przepisów prawa materialnego przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jest obowiązany – zgodnie z zasadą z art. 7 k.p.a. – załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 1981 r., sygn. akt SA 820/81, ONSA 1981/1/57). Organy Policji interes społeczny w niniejszej sprawie utożsamiają z interesem służby, a wręcz używają tych pojęć zamiennie. Według nich "interes społeczny (interes służby)" wynika ze szczególnego charakteru Policji jako formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa obywateli oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, zaś sytuacja skarżącego negatywnie wpływa na organizację służby w komórce antyterrorystycznej, powołanej do wykonywania zadań o najwyższym stopniu trudności. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, uwzględniony został również słuszny interes funkcjonariusza, gdyż nie został on zwolniony bezpośrednio po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, lecz dopiero po wykorzystaniu 2-miesięcznego urlopu zdrowotnego. Z twierdzeniami powyższymi nie sposób się zgodzić, ponieważ w istocie wskazują one na przyjęcie przez organ prymatu interesu społecznego nad słusznym interesem obywatela. Natomiast, jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 listopada 1993 r., sygn. akt III ARN 49/93 (OSNC 1994/9/181): "W państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, iż jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej (...)". W ocenie Sądu organy Policji nie wykazały, by interes społeczny rozumiany jako interes służby przeważał nad słusznym interesem skarżącego, do którego tak naprawdę odniesiono się bardzo pobieżnie. Okoliczności bowiem, iż nie zwolniono go bezpośrednio po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, lecz po wykorzystaniu 2-miesięcznego urlopu zdrowotnego, w istocie nie można uznać za wnikliwą ocenę tej przesłanki w przedmiotowej sprawie. Organy Policji nie wzięły od uwagę faktu, że w orzeczeniu nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA w G. stwierdziła, że G.M. rokuje powrót do zdrowia i zawnioskowała o udzielenie kolejnego urlopu zdrowotnego od dnia [...] marca 2010 r. do dnia [...] maja 2010 r., co niewątpliwie było w słusznym interesie funkcjonariusza. Możliwość udzielenia płatnego urlopu zdrowotnego przewiduje zarówno art. 85 ustawy o Policji, jak również rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. Nr 81, poz. 740 ze zm.), które w § 23 ust. 1 stanowi, że policjantowi w służbie stałej można udzielić płatnego urlopu zdrowotnego w celu przeprowadzenia zalecanego leczenia w wymiarze nieprzekraczającym jednorazowo 6 miesięcy, a łączny wymiar urlopu w okresie całej służby nie może przekroczyć 18 miesięcy. Natomiast kwestie orzekania o potrzebie udzielenia urlopu zdrowotnego i o przedłużeniu leczenia reguluje rozdział 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.). W przepisie § 32 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia stwierdza się, że o potrzebie udzielenia urlopu zdrowotnego policjantowi (...) komisja lekarska orzeka w przypadku, gdy osoba badana mimo wykorzystania 12 miesięcy zwolnienia od wykonywania obowiązków służbowych z powodu choroby nie odzyskała zdolności do wykonywania tych obowiązków, a stan jej zdrowia rokuje poprawę w stopniu umożliwiającym dalsze pełnienie służby. Z kolei § 33 stanowi, że komisja lekarska, orzekając o potrzebie udzielenia urlopu zdrowotnego, wnioskuje o udzielenie tego urlopu jednorazowo na okres do 2 miesięcy, łącznie w ciągu kolejnych 12 miesięcy na okres do 6 miesięcy. W słusznym interesie skarżącego było zatem udzielenie mu kolejnego urlopu zdrowotnego jako osobie rokującej odzyskanie zdolności do pełnienia służby, a w konsekwencji pozostawienia go w służbie. Ponadto jako okoliczność mającą istotne znaczenie w rozpoznawanej sprawie winien być wzięty pod uwagę fakt, że skarżący choroby nabawił się podczas służby, która ze względu na swój charakter jest urazogenna tak przy wykonywaniu zadań służbowych, jak i podczas szkoleń oraz ćwiczeń pozwalających utrzymać wysoką sprawność fizyczną. Organy rozstrzygające w sprawie nie zwróciły ponadto uwagi na wspominany wyżej charakter i specyfikę służby w komórce antyterrorystycznej w aspekcie kosztów ponoszonych przez Policję na przygotowanie funkcjonariusza do wykonywania zadań w takiej komórce. Powstaje zatem pytanie, czy rzeczywiście w interesie społecznym leży zwolnienie ze służby policjanta – antyterrorysty z dużym doświadczeniem i pełnym przygotowaniem do wykonywania obowiązków z uwagi na upływ 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, czy aspekt finansowy nie przemawia za pozostawieniem go w służbie. Rozpoznając sprawę ponownie organy obowiązane są wnikliwie przeanalizować kwestie kolizji interesu społecznego ze słusznym interesem skarżącego bez faworyzowania jednego z nich. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152, zaś o kosztach w oparciu o art. 200 powołanej ustawy w związku z § 18 ust. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).