II OSK 719/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary (spr.) Sędziowie NSA Marek Stojanowski del. WSA Mirosława Pindelska Protokolant asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 6 października 2011r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych Wojewody Świętokrzyskiego oraz E. i K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Ke 632/10 w sprawie ze skargi T. Sp. j. z siedzibą w S. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od T. Sp. j. z siedzibą w S. na rzecz E. i K. S. kwotę 430 (czterysta trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, 3. zasądza od T. Sp. j. z siedzibą w S. na rzecz Wojewody Świętokrzyskiego kwotę 430 (czterysta trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 6 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 632/10, uchylił decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r. (znak: [...]) oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] (znak: [...]). Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. K. i E. małż. S. wnioskiem z dnia 11 czerwca 2007 r. wystąpili do Starostwa Powiatowego we W. o wydanie pozwolenia na realizację budynku handlowo-usługowego wraz z instalacjami i urządzeniami zapewniającymi użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem na terenie obejmującym działkę nr [...] położoną przy ul. P. [...] we W. Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielono K. i E. małż. S. pozwolenia na budowę W odwołaniu od ww. decyzji "T" sp. j. w S. zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu sprzeczność z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie szerokości elewacji frontowej, nieposzanowanie interesów osób trzecich, naruszenie § 271 i 272 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) z uzasadnieniem, iż usytuowanie projektowanego budynku stanowi naruszenie prawa do swobodnego dysponowania działką nr [...] poprzez uniemożliwienie budowy w odległości od granicy działki zgodnej z § 12 rozporządzenia, przekroczenie wskaźnika zabudowy wynikającego z decyzji o warunkach zabudowy, tj. ponad 80% powierzchni, zaprojektowanie drogi przeciwpożarowej na działce nr [...] nie objętej decyzją o warunkach zabudowy, przy czym inwestorzy nie wykazali prawa do nieograniczonego dysponowania tym terenem, zaprojektowanie gzymsu na działce sąsiedniej wysuniętego na 50 cm poza lico elewacji północnej budynku, brak możliwości zlokalizowania na działce sąsiedniej budynku mieszkalnego w odległości 4 m ścianą z otworami wskutek zacienienia tej działki, niepodanie klasy odporności ogniowej budynku i elementów oddzielenia pożarowego, niepodanie podziału na strefy pożarowe, brak zabezpieczenia przed zadymieniem pasaży komunikacyjnych, nieokreślenie kategorii zagrożenia ludzi, brak informacji o rozmieszczeniu przeciwpożarowych odcięć instalacji gazowej oraz wyłączniku przeciwpożarowym energii elektrycznej, brak informacji o zastosowaniu rodzaju oświetlenia awaryjnego na drogach ewakuacyjnych oraz o długości dojść i przejść ewakuacyjnych. Spółka zakwestionowała w odwołaniu opinię rzeczoznawcy ds. przeciwpożarowych. Ponadto wskazała na niezgodność projektu z innymi dokumentami w zakresie głębokości posadowienia budynków istniejących na działce sąsiedniej, przebudowy zjazdu, tak aby uzyskał parametry zjazdu publicznego, przyjętej ilości miejsc parkingowych. Wojewoda Świętokrzyski w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. wskazał, że inwestorzy uzyskali decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia[...]marca 2004 r. ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Określono w niej rodzaj inwestycji, linię zabudowy, szerokość elewacji frontowej z zachowaniem układu pierzejowego, maksymalną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, dach nad częścią pierzejową, wielkość powierzchni zabudowy do powierzchni działki (do 80%). W decyzji o warunkach zabudowy wskazano ponadto, że teren inwestycji znajduje się w obrębie zabytkowego układu urbanistycznego, projekt powinien zatem uzyskać pozytywną opinię Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Obsługę komunikacyjną oparto o istniejącą ul. P. Ponadto organ wyjaśnił, iż decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2008 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2004 r. ustalającej warunki zabudowy. Następnie wskazał, iż projekt przedmiotowej inwestycji spełnia warunki określone w ww. decyzji o warunkach zabudowy. Wojewoda wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja nie jest wymieniona wśród przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Stwierdził również, że projekt budowlany nie narusza § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ponadto projektowane usytuowanie budynku nie narusza przepisów ww. rozporządzenia w zakresie bezpieczeństwa pożarowego. Organ odwoławczy wskazał również, że do obsługi inwestycji wykorzystywany będzie istniejący parking miejski należący do Gminy W. usytuowany na działce nr [...], poprzez wydzierżawienie inwestorom 10 miejsc postojowych. W ramach inwestycji stosownie do § 22 ust. 2 ww. rozporządzenia zaprojektowano miejsce na odpady stałe. Ponadto projekt budowlany został pozytywnie zaopiniowany pod względem zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymogami ergonomii. Posiada również pozytywne uzgodnienia z zakresie wymogów higienicznych i zdrowotnych. Zgodnie zaś z pismem Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 28 października 2008 r. przedmiotowa inwestycja nie musi być z tym organem uzgadniana. Zdaniem Wojewody przedłożony przez inwestorów projekt budowlany zgodny jest zatem z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz przepisami prawa, w tym techniczno-budowlanymi - jest kompletny, posiada niezbędne opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Ponadto został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia wpisane na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Odnosząc się do zarzutów Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy projekt przedmiotowej inwestycji przewiduje zabudowę pierzejową i zachowuje odpowiednie proporcje powierzchni zabudowy do powierzchni działki. Budowa drogi pożarowej natomiast nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, a wskazana droga pożarowa na działce nr [...] jest drogą istniejącą i nie wymaga ustalenia warunków zabudowy. Wszystkie elementy architektoniczne projektu budowlanego znajdują się wyłącznie na działce inwestorów nr [...], a projekt zawiera analizę wykonaną przez autora części architektonicznej, która wykazała zgodność planowanej inwestycji z § 13 i § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Projektowany budynek nie uniemożliwi naturalnego oświetlenia ani nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach istniejących na działkach sąsiednich. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego organ wskazał, że z uwagi na treść przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. zarzut zacieniania działki pozostaje poza sferą kontroli organów architektoniczno-budowlanych. Organ wskazał także, że nie jest uprawniony do kwestionowania rozwiązań projektowych zaopiniowanych przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, legitymującego się stosownymi uprawnieniami. To samo odnosi się do ekspertyzy technicznej stanu budynków zlokalizowanych na działce nr [...] w granicy z działką [...]. Podkreślił, że inwestorzy uzyskali zgodę na wykorzystanie na potrzeby przedmiotowej inwestycji istniejącego zjazdu z drogi publicznej (pismo Rejonu Dróg Wojewódzkich w Z. z dnia 16 listopada 2009 r.). Ponadto z decyzji o warunkach zabudowy nie wynika obowiązek zapewnienia konkretnej ilości miejsc parkingowych. Wymóg zapewnienia miejsc parkingowych, o którym mowa w § 18 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. spełnia parking miejski na sąsiedniej działce. "T" sp. j. zaskarżyła powyższą decyzję zarzucając jej naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że wnioskowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] marca 2004 r., jak również naruszenie art. 7, 8, 11 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu stron postępowania, niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie, prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadami pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz niewystarczające wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek podjętego rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącej Spółki szerokość elewacji frontowej projektowanego budynku jest niezgodna z załącznikiem graficznym do decyzji o warunkach zabudowy, który przywiduje jej odsunięcie od granicy działki nr [...] o 3 m (8 m od istniejącego na tej działce budynku z otworami okiennymi w ścianie równoległej do wspólnej granicy), a od granicy działki [...] o 4 m. Ponadto zgodnie z ww. decyzją obiekt budowlany powinien zostać zaprojektowany w sposób umożliwiający właścicielom sąsiednich działek swobodne rozporządzanie swoją własnością, tymczasem w projektowanym budynku ściany zewnętrzne mają otwory w granicach działki, otwory drzwiowe zaś w odległości mniejszej niż 4 m od krawędzi otworów do granic działki. W ten sposób naruszone zostały przepisy § 12, 271 i 272 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Skarżąca wskazała także, że po zsumowaniu powierzchni zabudowy kubaturowej (1347,7 m²) i powierzchni zabudowy niekubaturowej (85,4 m²) w stosunku do powierzchni działki (1757,8 m²) łączna powierzchnia zabudowy wynosi 81,52% powierzchni działki, co stanowi kolejne naruszenie postanowień decyzji ustalającej warunki zabudowy. W skardze powtórzono zawarte w odwołaniu zarzuty dotyczące naruszenia przepisów przeciwpożarowych (§ 209, 216, 227, 245, 247 ust. 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.) jak i zarzut zaprojektowania drogi pożarowej niezgodnie z decyzją o warunkach zabudowy. Podniesiono, że droga ta nie spełnia wymogów określonych w § 12 pkt 2, 9 i 11 oraz § 13 pkt 2 ww. rozporządzenia. Spółka wyraziła również obawę, że wykop o głębokości co najmniej 20 cm większej od istniejącego poziomu posadowienia naruszy stabilność słabej konstrukcji budynków sąsiednich. Ponadto kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie § 18 ust. 2 ww. rozporządzenia podnosząc, iż 10 miejsc parkingowych dla budynku o pow. użytkowej 2700 m², w którym zatrudnione będzie kilkadziesiąt osób, a kilkaset jednocześnie może przebywać jako klienci, jest nieadekwatne do potrzeb. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącej organy orzekające w niniejszej sprawie sprostały wymogom określonym w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Sąd wskazał, że w ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy W. o warunkach zabudowy z dnia [...] marca 2004 r. konkretne usytuowanie przedmiotowego budynku nie stanowi jej elementu. Część graficzna decyzji obowiązuje zatem wyłącznie w zakresie określonym w tekście decyzji. Ustalenie w ww. decyzji szerokości elewacji z zachowaniem układu pierzejowego, tzn. układu zabudowy zwartej, złożonej z ciągu elewacji frontowych budynków ustawionych w szeregu, oznacza, iż faktycznie decyzja ta przewiduje wymóg usytuowania proponowanego do realizacji budynku w granicach działki. Wymóg ten wynika z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzonej przez właściwy organ oraz w oparciu o studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W. zatwierdzone uchwałą Rady Miejskiej z dnia 20 marca 2002 r. Ponadto wbrew twierdzeniom Spółki w projekcie budowlanym nie przewidziano otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami (nr [...],[...],[...] i [...]). Jedynie w elewacji bocznej wschodniej zaprojektowano drzwi, lecz ściana z tymi drzwiami jest oddalona od granicy działki sąsiedniej ([...]) o 4 m. Takie usytuowanie budynku pozostaje w zgodzie z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w brzmieniu obowiązującym zarówno na dzień złożenia wniosku jak i obowiązującym obecnie § 12 ust. 2. Ze znajdujących się w aktach sprawy wypisów z rejestru gruntów z dnia 13 maja 2009 r. wynika, że skarżąca Spółka jest wyłącznym właścicielem działki nr [...] oraz współwłaścicielem działki nr [...], przy czym jedynie działka nr [...] graniczy z działką inwestorów ([...]). Mając zatem na względzie, iż od strony działek należących do Spółki projekt budowlany nie przewiduje otworów okiennych, możliwe będzie zabudowanie tychże działek z uwzględnieniem przepisu § 12 ww. rozporządzenia. Nietrafny jest również, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia ustaleń decyzji o warunkach zabudowy w zakresie wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów z dnia 11 czerwca 2007 r. powierzchnia działki inwestorów wynosi 1836 m². Z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż powierzchnia zabudowy kubaturowej planowanej inwestycji (budynek usługowy) wynosi 1347,7 m² (73,4% powierzchni działki), zaś powierzchni zabudowy niekubaturowej (zejście, schody, patio) wynosi 85,4 m² (4,6%). Udział tych dwóch powierzchni w powierzchni działki wynosi zatem 78% (73,4 + 4,6), a nie 81,52% jak podniesiono skardze. Zdaniem Sądu nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut dotyczący przyjętej głębokości posadowienia projektowanego budynku, który sprowadza się w gruncie rzeczy do kwestionowania ekspertyzy technicznej wykonanej przez mgr inż. P H. Wojewoda zwrócił uwagę na fakt przygotowania przedmiotowej opinii przez fachowca legitymującego się stosownymi uprawnieniami, który za przedstawione w niej oceny bierze pełną odpowiedzialność, przedstawiając zresztą sprawy i zagadnienia ściśle specjalistyczne. W ocenie Sądu należy podzielić w tym zakresie stanowisko wyrażone przez organ. Przechodząc do powodów uchylenia zaskarżonej decyzji Sąd wskazał, że ze znajdujących się w projekcie budowlanym oraz w aneksie do tego projektu projektów zagospodarowania przedmiotowej działki wynika, że na działce inwestorów poza jednym stanowiskiem parkingowym dla osób niepełnosprawnych, nie przewiduje się żadnych innych miejsc parkingowych. W aktach sprawy znajduje się zaświadczenie podpisane przez Burmistrza Gminy W. z dnia 17 września 2008 r. potwierdzające, iż Komisje Rady Miejskiej wyraziły zgodę na wydzierżawienie inwestorom części działki nr [...] (10 miejsc postojowych), na której urządzony jest parking miejski, stanowiącej własność Gminy W., sama zaś umowa zostanie zawarta w terminie wskazanym przez inwestorów. Zawarcie takiej umowy zapewni łącznie ze stanowiskiem dla osób niepełnosprawnych 11 miejsc postojowych do obsługi planowanej inwestycji. W projekcie budowlanym przewiduje się wykorzystanie istniejących ogólnodostępnych parkingów znajdujących się w centrum miasta. Takie rozwiązanie, zdaniem Sądu, wyklucza spełnienie przez projekt inwestorów wymogu określonego w § 18 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Decyzja organu I instancji nie reguluje w ogóle kwestii miejsc parkingowych do obsługi planowanej inwestycji. Organ odwoławczy powołał się jedynie na wskazane wyżej pismo z dnia 17 września 2008 r., z którego wywiódł, że projekt budowlany przewiduje miejsca postojowe, choć na działce nie objętej decyzją o pozwoleniu na budowę. Takie stanowisko nie zasługuje jednak na aprobatę. Podnieść należy, że zachowanie formy zabudowy pierzejowej wymaganej decyzją o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji nie uniemożliwia zaprojektowania miejsc parkingowych na działce inwestora. W świetle powyższego organy orzekające w niniejszej sprawie naruszyły art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 18 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Sąd wskazał także, że dokonując analizy projektu budowlanego powziął poważne wątpliwości w zakresie tego, czy projekt zagospodarowania działki mający stanowić załącznik do decyzji organu pierwszej instancji został rzeczywiście uzgodniony w trybie określonym w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 121, poz. 1137 ze zm.). W myśl § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia projekty budowlane obiektów budowlanych, o których mowa w § 4 ust. 1, uzgadniane są z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Uzgodnienie projektu rzeczoznawca potwierdza przez ostemplowanie i podpisanie projektu (ust. 3). Ostemplowania dokonuje się na częściach rysunkowych egzemplarzy projektu budowlanego, wymaganych do uzyskania pozwolenia na budowę (ust. 4). Ostemplowania, o którym mowa w ust. 3 i 4, rzeczoznawca dokonuje pieczęcią według wzoru 1 określonego w załączniku nr 1 do rozporządzenia (ust. 5). Sąd wskazał, że w aktach sprawy znajdują się dwa projekty zagospodarowania działki, które opisano jako załączniki do decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2010 r. Sąd podkreślił że opis ten jest wyjątkowo niestaranny, ponieważ brak jest podpisu przy skreśleniu poprzedniej daty decyzji organu I instancji i wpisaniu daty [...] maja 2010 r. a ponadto omyłkowo wpisano nr decyzji. Na jednym z projektów, znajdującym się w dokumentacji zatytułowanej "Projekt budowlany budynku usługowo-handlowego" widnieją dwie pieczęcie rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych st. bryg. mgr E. A. z datą 16 lutego 2007 r. Z kolei w dokumentacji oznaczonej jako "Aneks" do projektu budowlanego znajduje się pieczęć tego samego rzeczoznawcy z datą 16 czerwca 2009 r. Oba projekty nie są identyczne, a nadto w "Aneksie" karta z pieczęcią rzeczoznawcy została doklejona do części graficznej projektu. W aktach sprawy nie ma natomiast zaktualizowanego uzgodnienia rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych datowanego na dzień 16 lutego 2010 r., na które powołał się organ I instancji w decyzji z dnia [...] maja 2010 r. Z pieczęci znajdującej się w nagłówku obu projektów zagospodarowania działki wynika, że projekty te najpierw stanowiły załączniki do decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] października 2009 r. Tymczasem decyzja ta została uchylona w całości do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji decyzją Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] grudnia 2009 r. Wobec tego Sąd uznał, że rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę organ I instancji nie dysponował zaktualizowanym uzgodnieniem rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Organy orzekające w niniejszej sprawie naruszyły zatem także art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2003 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli Wojewoda Świętokrzyski oraz E. i K. S. Wojewoda Świętokrzyski zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie sprawdził zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi i zatwierdził projekt budowlany nie spełniający wymogu zaprojektowania miejsc postojowych i urządzenia ich na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana, 2) art. 35 ust 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu konieczności ponownego uzgodnienia projektu budowlanego przez rzeczoznawcę d/s zabezpieczeń przeciwpożarowych. Wadliwa wykładnia ww. przepisów wpłynęła, zdaniem Wojewody, na wydanie błędnego orzeczenia uchylającego prawidłową decyzję organu administracji publicznej. W związku z powyższym organ wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewoda wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie odnosi się do zaplanowania miejsc postojowych na działce nr [...] we W. Sąd rozpatrując skargę nie stwierdził, że projekt budowlany jest niezgodny z tą decyzją. Miejsca parkingowe dla samochodów użytkowników budynku na ww. działce zaplanowano na działce nr [...]. Miejsce parkingowe dla osoby niepełnosprawnej zaplanowano na działce nr [...] przy budynku. Na taką lokalizację pozwala przepis § 20 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Działka nr [...] w ewidencji gruntów jest opisana jako niezurbanizowany teren niezabudowany. Przy czym parking już istnieje i w związku z budową na działce nr [...] nie wymaga wykonywania dodatkowych robót budowlanych, więc nie został objęty pozwoleniem na budowę. Inwestorzy przedłożyli do akt sprawy dokument o prawie dysponowania określoną ilością miejsc na tym parkingu do obsługi inwestycji, czyli zaświadczenie z dnia 17 września 2008 r., którego prawidłowości Sąd nie zakwestionował. Ponieważ przedmiotowy budynek nie został jeszcze wybudowany, brak jest podstaw do żądania od inwestorów załączania do wniosku o pozwolenie na budowę umowy dzierżawy części działki nr [...]. Ponadto § 18 ww. rozporządzenia nie wymaga, aby miejsca postojowe znajdowały się na tej działce, która podlega zagospodarowaniu, jak również, aby teren ten należał do inwestora. Odnośnie drugiego z zarzutów organ wskazał, że skoro sprawy sposobu uzgadniania projektów budowlanych regulują przepisy rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2003 r. to organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma podstaw do ingerowania co do sposobu opieczętowania projektu przez rzeczoznawcę. Natomiast oczywiste jest, że uzgodnienie potwierdzone pieczęcią na projekcie zagospodarowania terenu odnosi się do treści tego właśnie projektu. W niniejszym przypadku inwestorzy do wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 11 czerwca 2007 r. załączyli projekt budowlany uzgodniony przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych w dniu 16 lutego 2007 r. Następnie usuwali nieprawidłowości w projekcie zagospodarowania terenu w związku z postanowieniem Starosty W. z dnia [...] lipca 2008 r. Zmiany te dotyczyły też kwestii związanych z ochroną pożarową przedstawionych na projekcie zagospodarowania terenu, więc zostały uzgodnione z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, stąd też uzgodnienie z dnia 16 czerwca 2009 r. Żądanie Starosty W. zawarte w postanowieniu z dnia [...] marca 2011 r. uzupełnienia na rysunkach rzutu przyziemia uzgodnienia rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych było bezpodstawne, ponieważ wskazane nieprawidłowości w zakresie ochrony przeciwpożarowej nie dotyczyły jedynie projektu zagospodarowania terenu. W takim stanie rzeczy organ odwoławczy uznał w uzasadnieniu decyzji, że zgodność projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej stwierdził rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Dla projektu zagospodarowania terenu wiążące jest uzgodnienie z dnia 16 czerwca 2009 r., a dla projektu architektoniczno-budowlanego uzgodnienie z dnia 16 lutego 2007 r. Przepisy nie zabraniają takiej formy uzgodnienia. Zdaniem organu uzgodnienie rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych dotyczy zgodności projektu budowlanego z przepisami ochrony przeciwpożarowej. Gdy usuwane nieprawidłowości projektu budowlanego nie dotyczą tych kwestii, nie ma podstaw do żądania uzgadniania projektu po raz kolejny. Ponadto zdaniem organu, przepisy rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2003 r. nie przewidują uaktualniania uzgodnienia. Organ wskazał także, że jedynie w przypadku wyeliminowania uzgodnienia rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych przez Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej właściwego ze względu na lokalizację inwestycji zaistniałaby okoliczność ubiegania się o ponowne uzgodnienie projektu budowlanego w zakresie zgodności z przepisami ochrony przeciwpożarowej. E. i K. S. zarzucili natomiast Sądowi I instancji: 1) naruszenie prawa materialnego, tj.: - poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez wadliwe przyjęcie, że inwestor miał obowiązek zapewnić miejsca postojowe na terenie objętym inwestycją, w sytuacji, gdy taki obowiązek nie wynikał z decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]marca 2004 r. nr [...], a nadto, gdy inwestorzy zapewnili miejsca postojowe na parkingu przy innym swoim budynku usługowym oraz na przyległym do terenu inwestycji parkingu gminnym, a na terenie objętym inwestycją zapewnili miejsce dla osób niepełnosprawnych; Ewentualnie w przypadku, gdyby Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie doszło do niewłaściwego zastosowania ww. przepisów: - poprzez błędną wykładnię art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez zastosowanie wykładni rozszerzającej ww. przepisów i w konsekwencji przyjęcie, że inwestor miał obowiązek zapewnić miejsca postojowe na terenie objętym inwestycją, w sytuacji, gdy taki obowiązek nie wynikał z decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] marca 2004 r. nr [...], a nadto, gdy inwestorzy zapewnili miejsca postojowe na parkingu przy innym swoim budynku usługowym oraz na przyległym do terenu inwestycji parkingu gminnym, a na terenie objętym inwestycją zapewnili miejsce dla osób niepełnosprawnych; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej p.u.s.a.) w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 6 i 8 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) poprzez dokonanie przez Sąd niewłaściwej kontroli działania administracji publicznej wskutek niezasadnego przyjęcia, że decyzje organów administracji I i II instancji naruszają prawo i że organy administracji I i II instancji nie dostrzegły wadliwości dokumentu uzgodnień przeciwpożarowych pod względem formalnym, podczas gdy kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych uzgodnień wielokrotnie były przedmiotem analizy tych organów, które nie dostrzegły w tym zakresie żadnych uchybień, które powodowałyby konieczność wydania niekorzystnej dla skarżących decyzji, tj. decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowie udzielenia pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z instalacjami i urządzeniami zapewniającymi użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem na terenie obejmującym działkę nr [...] położonej przy ul. P. [...] we W. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie w przypadku, gdyby Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w niniejszej sprawie doszło jedynie do naruszenia prawa materialnego – o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na podstawie art. 188 p.p.s.a. i zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej E. i K. S. wskazali, że warunki zagospodarowania działki, na której ma być realizowana przedmiotowa inwestycja określa decyzja Burmistrza Gminy W. z[...]marca 2004 r., a ta nie określa liczby miejsc postojowych wymaganych dla przedmiotowej inwestycji. Jeżeli organ administracji stwierdziłby konieczność urządzenia na terenie inwestycji miejsc postojowych koniecznych do obsługi inwestycji, to ww. decyzja powinna zawierać wskazanie dotyczące liczby tych miejsc. Skarżący wskazali przy tym, że art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) nie precyzuje, jakie elementy winna zawierać decyzja o warunkach zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy powinna uwzględniać wszystkie czynniki niezbędne z punktu widzenia danej inwestycji, a już z całą pewnością te, które mogą powodować wątpliwości co do kształtu inwestycji i ryzyko nie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto powinna ona spełniać wszelkie przesłanki określone w art. 107 k.p.a. i być sformułowana w sposób niepozostawiający żadnych wątpliwości co do treści rozstrzygnięcia, a także praw i obowiązków z niej wynikających. Z art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego wynika natomiast, że projekt budowlany powinien spełniać wymagania w niej określone. Skarżący podkreślili, że w miejscu, w którym inwestycja miała być realizowana charakter ścisły zabudowy śródmiejskiej wymusza na inwestorze dostosowanie się do wymogów realizacji zabudowy pierzejowej, która wyklucza natomiast możliwość lokalizacji na terenie inwestycji miejsc postojowych. Organ wydający decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielający pozwolenia na budowę był tego świadomy. Skarżący wskazali przy tym, iż są świadomi, że inwestycja wymaga urządzenia miejsc postojowych, jednak urządzenie ich może nastąpić gdzie indziej, w granicach dozwolonych przez stosowne przepisy prawa. Jednakże stanowisko Sądu, dotyczące interpretacji § 18 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., zgodnie z którym miejsca postojowe powinny być projektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora, na którym inwestycja ma być realizowana, stanowi przejaw nadinterpretacji i jako takie jest błędne. Może też stanowić niedozwoloną wykładnię rozszerzającą. Taki sposób rozumowania prowadzi do konkluzji, że inwestor ma obowiązek urządzić na terenie inwestycji miejsca postojowe pomimo tego, że nie wynika to z decyzji o warunkach zabudowy, a ponadto pierzejowy charakter zabudowy wyklucza urządzenie takich miejsc. Podkreślono, że projekt przewiduje miejsca postojowe, ale z racji tego, że nie mogą być one urządzone na terenie inwestycji, zostały przewidziane na parkingu, który gmina zobowiązała się wydzierżawić. Nie można z góry zakładać, jak to uczynił Sąd, że inwestor skorzystał z formy dzierżawy, aby pod pozorem realizacji obowiązków ustawowych sprawić pozory zapewnienia miejsc postojowych. Wskazano również, że promesy na wydzierżawienie miejsc postojowych udzielił ten sam organ, który wydał decyzję o ustaleniu warunków zabudowy – takie działanie wyraźnie wskazuje na intencje organu, który miał świadomość, że ww. decyzja nie zawiera postanowień dotyczących tych miejsc i który nie widział żadnych przeciwwskazań, żeby miejsca urządzić poza terenem inwestycji. W skardze kasacyjnej podniesiono także, że Sąd nie dokonując wnikliwej analizy sprawy orzekł na podstawie przepisu, który zinterpretował w dogodny dla siebie sposób. Nie wziął pod uwagę, że organy administracji działały należycie, tj. tak, aby zaufanie obywatela do ich działania nie doznało uszczerbku. Skarżący wskazali ponadto, że na pieczęci Starostwa Powiatowego we W. doszło do omyłkowego wpisania numeru decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 2010 r. i oznaczeniu "[...]" w miejsce prawidłowego "[...]". Nadto sama data decyzji została błędnie wpisana, następnie przekreślona i poprawiona bez stosownego parafowania przez właściwego pracownika Starostwa. Na okoliczność, iż w tym zakresie doszło do oczywistej omyłki, która nie powinna mieć wpływu na ważność decyzji ani ocenę prawidłowości projektu budowlanego pełnomocnik skarżący załączyli postanowienie Starostwa Powiatowego odnoszącego się do tej kwestii. Odnosząc się z kolei do uwagi Sądu dotyczącej uzgodnienia rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych podniesiono, że aktualne uzgodnienie zostało dokonane z datą 16 czerwca 2009 r. na dowód czego rzeczoznawca przybił i opisał pieczęć znajdującą się na projekcie zagospodarowania terenu na str. 2 Aneksu. Uzgodnieniem tym objął całą dokumentację projektową, którą uprzednio uzgadniał w dacie 16 lutego 2007 r. Decyzja Wojewody Świętokrzyskiego o uchyleniu rozwolnienia na budowę i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania została wydana w dniu [...] kwietnia 2008 r., zatem uzgodnienie rzeczoznawcy z 16 czerwca 2009 r. było aktualne na datę wydania pozwolenia na budowę z dnia [...] maja 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi kasacyjne wniesione przez Wojewodę Świętokrzyskiego oraz inwestorów – E. i K. S. mają uzasadnione podstawy. W obu skargach kasacyjnych podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów art. 35 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewoda Świętokrzyski naruszenia tych przepisów upatruje w przyjęciu przez Sąd, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie sprawdził zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi i zatwierdził projekt budowlany nie spełniający wymogu zaprojektowania miejsc postojowych i urządzenia ich na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana, natomiast inwestorzy - w zastosowaniu wykładni rozszerzającej art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego w zw. z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia i w konsekwencji przyjęciu, że inwestor miał obowiązek zapewnić miejsca postojowe na terenie objętym inwestycją, w sytuacji, gdy taki obowiązek nie wynikał z decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] marca 2004 r. nr [...], a nadto, gdy inwestorzy zapewnili miejsca postojowe na parkingu przy innym swoim budynku usługowym oraz na przyległym do terenu inwestycji parkingu gminnym, a na terenie objętym inwestycją zapewnili miejsce dla osób niepełnosprawnych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty te są uzasadnione. Przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nakazuje organowi architektoniczno-budowlanemu, który prowadzi postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę i o zatwierdzenie projektu budowlanego sprawdzenie zgodności projektu budowanego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymaganiami ochrony środowiska (ust. 1 pkt. 1) oraz zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi (ust. 1 pkt. 2). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w zaskarżonym wyroku dokonał oceny spełnienia przez organ wymogów określonych w art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego i stwierdził, że kontrola ta została przeprowadzona prawidłowo, a projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy W. o warunkach zabudowy z dnia [...] marca 2004 r. nr [...], która m. innymi przewiduje linię zabudowy 15 m od krawędzi jezdni ul. P., szerokość elewacji frontowej z zachowaniem układu pierzejowego, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu do 80%. Sąd wskazał m. innymi, że ustalenie w ww. decyzji szerokości elewacji z zachowaniem układu pierzejowego, tzn. układu zabudowy zwartej, złożonej z ciągu elewacji frontowych budynków ustawionych w szeregu, oznacza, iż faktycznie decyzja ta przewiduje wymóg usytuowania proponowanego do realizacji budynku w granicach działki. Wymóg ten wynika z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzonej przez właściwy organ oraz w oparciu o studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W. zatwierdzone uchwałą Rady Miejskiej z dnia 20 marca 2002 r. Sąd uznał także, że planowana wielkość zabudowy (78%) nie narusza postanowień decyzji o warunkach zabudowy w zakresie wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Bezsporne jest przy tym, że decyzja o warunkach zabudowy dotycząca przedmiotowej inwestycji nie zawiera żadnych wymagań dotyczących liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych. Badając natomiast na podstawie art. 35 ust. 1 pkt. 2 zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami Sąd zakwestionował ustalenia organu co do zgodności projektu z wymogami określonymi w § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Omawiany § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie znajduje się w Rozdziale 3 Miejsca postojowe dla samochodów osobowych i brzmi : §18 1. Zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. 2. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Przepisy §§ 19-21 rozporządzenia zawierają natomiast szczegółowe wymagania dotyczące usytuowania i wymiarów miejsc postojowych. Dokonując oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku wykładni przepisu § 18 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 i 2 Prawa budowlanego przyznać należy rację autorom skarg kasacyjnych, że jest ona błędna i wykracza poza treść ww przepisów. Rozporządzenie w § 18 określa bowiem, iż przy zagospodarowaniu działki budowlanej należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, ale nie tylko nie określa literalnie liczby miejsc, jaka z takim zagospodarowaniem miałaby się wiązać, ale dodatkowo uzależnia ich określenie od sposobu przeznaczenia i sposobu zabudowy działki budowlanej. Oznacza to, mającą potwierdzenie w zasadach racjonalności, konieczność indywidualnego podejścia do tego aspektu w odniesieniu do każdej inwestycji budowlanej, realizowanej na różnych nieruchomościach, o różnej wielkości i w różnym otoczeniu. Stanowisko takie zawarł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 marca 2011r., sygn. akt II OSK 549/10 i stanowisko to NSA w składzie orzekającym w pełni podziela. Podkreślić również należy, że w ustawie Prawo budowlane brak jest przepisów prawa, w tym i techniczno budowlanych, które w sposób obligatoryjny normowałyby liczbę miejsc postojowych przy nowowznoszonych obiektach. W takiej sytuacji za obowiązujące dla danej inwestycji należy traktować ustalenia zawarte w warunkach zabudowy, a przy braku takich ustaleń należy urządzić miejsca postojowe w sposób uwzględniający przeznaczenie i sposób zabudowy konkretnej działki budowlanej. Autorzy skarg kasacyjnych trafnie zatem wskazują, iż w sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy przewiduje zabudowę pierzejową oraz dopuszcza 80 % wskaźnik wielkość powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki i nie zawiera żadnych wymogów dotyczących liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych, to miejsca te należy urządzić stosownie do ustalonego w decyzji sposobu zabudowy działki budowlanej. Rację też należy przyznać skarżącym kasacyjnie, że w warunkach tej sprawy, kiedy decyzja o warunkach zabudowy przewiduje zabudowę pierzejową i określa wskaźnik zabudowy działki na 80% jej powierzchni, doszło do wykluczenia w ten sposób możliwości urządzenia odpowiedniej ilości miejsc postojowych na terenie objętym inwestycją, zwłaszcza mając na uwadze szczegółowe wymogi sytuowania takich miejsc określone w przepisach §§ 19-21 rozporządzenia. Nie można zatem uznać, aby w takiej sytuacji brak zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych na terenie inwestycji stanowił przeszkodę do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Dodać należy, że organy dokonały ustaleń i oceny spełnienia wymogów określonych w § 18 rozporządzenia uznając, że wskazany przez inwestorów sposób zabezpieczenia miejsc postojowych nie narusza postanowień tego przepisu. Stanowisko to należy uznać za usprawiedliwione w warunkach tej sprawy, jak bowiem wskazano wyżej, rozporządzenie w § 18 uzależnia urządzenie miejsc postojowych od przeznaczenia i sposobu zabudowy działki budowlanej, a przedmiotowa działka ma być zabudowana w 80% w stosunku do jej powierzchni, zgodnie ze wskaźnikiem określonym w decyzji o warunkach zabudowy, przy czym ma to być zabudowa pierzejowa. Należy mieć również na uwadze lokalizację działki, która nie jest położona w aglomeracji wielkomiejskiej. Przepis § 18 rozporządzenia jest przepisem nieostrym, brak w nim wskazania określonej liczby minimalnej projektowanych miejsc i w odróżnieniu od przepisów §§19 -21 nie zawiera żadnych precyzyjnych wyliczeń czy parametrów dotyczących projektowanych miejsc postojowych. Ocena więc spełnienia wymogów tego przepisu przez pryzmat obowiązku określonego w art. 35 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego powinna uwzględniać w każdym przypadku konkretne okoliczności faktyczne dotyczące projektowanej inwestycji. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, powołany przez Sąd I instancji na poparcie swojego stanowiska wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2007r. sygn. akt II OSK 1498/06 dotyczy odmiennego stanu faktycznego i tezy tego wyroku nie mogą być wprost stosowane w niniejszej sprawie. Wobec literalnego brzmienia przepisu § 18 rozporządzenia, w ocenie NSA orzekającego w niniejszej sprawie, nie można uznać, aby zaprezentowane w powołanym wyroku stanowisko co do interpretacji § 18 odnosiło się do każdej sytuacji faktycznej i miało zastosowanie przy ocenie zgodnie z wymogami art. 35 ust. 1 pkt. 2 każdego projektu zagospodarowania działki. Zauważyć bowiem należy, że skoro żaden przepis prawa budowlanego nie mówi o obowiązku zapewnienia określonej liczby miejsc postojowych na terenie inwestycji, a przepis § 18 rozporządzenia jest nieostry, to nie można, pomijając okoliczności faktyczne konkretnego przypadku, opierając się jedynie na wykładni celowościowej tego przepisu odmawiać zatwierdzenia projektu budowlanego, który jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i który zawiera ustalenia dotyczące zabezpieczenia miejsc parkingowych dla inwestycji z uwzględnieniem sposobu zabudowy konkretnej działki budowlanej. Ze wskazanych względów podniesione w skargach kasacyjnych Wojewody Świętokrzyskiego i inwestorów zarzuty naruszenia przepisów art. 35 ust. 1 pkt. 1 i 2 w zw. z § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. zasługują na uwzględnienie. Uzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 35 ust 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej ( Dz. U. nr 121, poz. 1137) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu konieczności ponownego uzgodnienia projektu budowlanego przez rzeczoznawcę d/s zabezpieczeń przeciwpożarowych. Jak bowiem trafnie podnosi Wojewoda w skardze kasacyjnej, uzgodnienie rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych dotyczy zgodności projektu budowlanego z przepisami ochrony przeciwpożarowej. Gdy usuwane nieprawidłowości projektu budowlanego nie dotyczą tych kwestii, nie ma podstaw do żądania uzgadniania projektu po raz kolejny. Ponadto przepisy rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2003 r. nie przewidują uaktualniania uzgodnienia. Jedynie zatem w przypadku wyeliminowania uzgodnienia rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych przez Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej właściwego ze względu na lokalizację inwestycji zaistniałaby konieczność ubiegania się o ponowne uzgodnienie projektu budowlanego w zakresie zgodności z przepisami ochrony przeciwpożarowej. Zasadnie również wskazano, że skoro sprawy sposobu uzgadniania projektów budowlanych regulują przepisy rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2003 r. to organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma podstaw do ingerowania co do sposobu opieczętowania projektu przez rzeczoznawcę. Natomiast oczywiste jest, że uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych st. bryg. mgr E. A. potwierdzone pieczęcią na projekcie zagospodarowania terenu odnosi się do treści tego właśnie projektu. Nie zasługują natomiast na uwzględnienie podniesione w skardze kasacyjnej inwestorów zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 6 i 8 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez dokonanie przez Sąd niewłaściwej kontroli działania administracji publicznej. Sam fakt, że Sąd dokonał odmiennej od skarżącego oceny materiału dowodowego sprawy nie może bowiem świadczyć o mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniu ww przepisów. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał podniesione w skargach kasacyjnych organu i inwestorow zarzuty naruszenia prawa materialnego za usprawiedliwione. Brak naruszeń przepisów postępowania w niniejszej sprawie, przy naruszeniu jedynie przepisów prawa materialnego, pozwolił Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi T. Sp. j. z siedzibą w S., którą oddalono jako nieuzasadnioną na podstawie art. 188 w związku z art. 151 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego znajduje uzasadnienie w przepisie art. 203 pkt. 2 p.p.s.a.