IV SA/Gl 936/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. G. na pismo Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie żołnierzy zawodowych postanawia: odrzucić skargę G. G. wniósł w dniu [...], datowaną na [...], skargę na pismo Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w B. informujące o braku możliwości wypłacenia ekwiwalentu pieniężnego z tytułu wypracowania godzin nadliczbowych. Dowódca Jednostki Wojskowej [...] wniósł o odrzucenie skargi, z uwagi na fakt, iż przedmiotowe pismo nie stanowi decyzji administracyjnej, rozstrzygającej w sposób władczy o uprawnieniach i obowiązkach, lecz jest jedynie pismem informującym, iż w obowiązującym stanie prawnym brak jest możliwości wypłacenia wnioskowanego świadczenia pieniężnego. W odpowiedzi na skargę przedstawiając stan faktyczny sprawy wskazał nadto, że zarówno ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) jak i rozporządzenie Ministra Obrony z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie czasu służby żołnierzy zawodowych (Dz .U. Nr 122, poz.786 ze zm.) nie zawierają regulacji dających podstawę do wypłacenia ekwiwalentu pieniężnego za pełnienie służby w godzinach nadliczbowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: . Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r., dale zwanej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na: decyzje administracyjne, określone w nim postanowienia, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, oraz na bezczynność organów w wymienionych wyżej przypadkach. W myśl § 3 art. 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki, określone w tych przepisach. W tym miejscu przywołać należy przepis art. 8 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który stanowi że od decyzji wydanych przez właściwe organy w sprawach określonych w ustawie żołnierz zawodowy może złożyć skargę do sądu administracyjnego. Jednakże w ocenie Sądu wskazane wyżej pismo objęte skargą nie jest decyzją ani postanowieniem, ani innym aktem czy też czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa i podlegających kontroli sądowoadministracyjnej, lecz zawiera jedynie informacje o obowiązujących przepisach prawa materialnego. Wbrew twierdzeniom skargi nie nosi znamion decyzji, gdyż nie zawiera minimalnych wymaganych konstrukcyjnych elementów. Są nimi; oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Pismo z dnia [...] nie zawiera wyraźnego rozstrzygnięcia żądania ponadto podobnie jak pismo z dnia [...] jest adresowane do pełnomocnika strony. Adresatem decyzji może być jedynie strona postępowania a nie jego pełnomocnik, przepisy procedury administracyjnej dopuszczają jedynie doręczenie decyzji do rąk pełnomocnika. Skoro zatem skarga objęła akt nie podlegający ocenie legalności przez sąd administracyjny, jako niedopuszczalna została odrzucona. Na marginesie trzeba podkreślić, że skarżącemu służy prawo zaskarżenia bezczynności organu, który nie załatwia sprawy w formie określonej przepisami. Natomiast organ administracyjny w kontaktach ze stronami nie powinien stosować "zwykłych" pism, a takie formy, jakie są przewidziane we właściwych przepisach. Pisma stosuje jedynie wówczas, gdy np. żąda wyjaśnień od strony, albo gdy przepisy nie przewidują decyzyjnego (w drodze wydania innego aktu) trybu załatwiania sprawy. W sytuacji zaś, gdy od decyzji nie służy odwołanie, na zasadzie art. 134 k.p.a. stwierdza niedopuszczalność odwołania. Konieczne jest też zwrócenie uwagi, że to nie strona decyduje o właściwości organu, co oznacza, że w razie złożenia środka od aktu organu pierwszej instancji, właściwym jest wynikający z odpowiednich przepisów organ nadrzędny. Co mając na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.