II GZ 306/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Socha po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. Sz. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 1101/10 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. Sz. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych z sankcjami postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 1101/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia [...] sierpnia 2010, nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności do gruntów rolnych z sankcjami, w sprawie ze skargi P. Sz. na tę decyzję. Uzasadniając, Sąd pierwszej instancji wskazał, iż wskazana skarga P. Sz. zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji. Wniosek jednakże nie zawierał uzasadnienia. Wobec tego, opierając się o treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zawierającego przesłanki jakie wnioskodawca powinien wykazać żądając wstrzymania wykonania aktu lub czynności, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Skarżący nie wykazał zasadności wniosku. Zażaleniem P. Sz. zaskarżył powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w G. z dnia [...] sierpnia 2010 r. Postanowieniu zarzucono przedwczesną odmowę wstrzymania wykonania decyzji wobec niezbadania przez Sąd pierwszej instancji przesłanek wstrzymania wykonania decyzji oraz bez dokonania oceny zasadności skargi. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że znacznie uprawdopodobniona zasadność skargi, choćby w świetle samego stanowiska organu nakazuje uznać istnienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. W ocenie skarżącego oczywista wadliwość decyzji nakładającej sankcje może spowodować znaczną szkodę i doprowadzić do obniżenia dopłat z innych tytułów, w związku z czym skarżący może zostać narażony na szkodę, której rozmiary są znaczne zaś możliwość powstania takich skutków jest wysoce prawdopodobna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Mając na uwadze sposób skonstruowania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji stanowiącej przedmiot skargi, podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, wyrażone w zaskarżonym postanowienie, iż Skarżący nie wykazał jego zasadności. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Podkreślić należy, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku zawartego w skardze stanowi uchybienie obowiązkowi wykazania okoliczności przemawiających za zasadnością tego wniosku, a tym samym spowodował, iż Sąd pierwszej instancji nie mógł dokonać oceny zasadności żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zauważyć również należy, wbrew twierdzeniu zażalenia, iż kwestia dokonywania oceny zasadności skargi jako przesłanki uzasadniającej wniosek nie mogła być brana przez Sąd pierwszej instancji pod rozwagę, albowiem ocena zasadności skargi stanowi przedmiot postępowania zainicjowanego tą właśnie skargą. Nie może być oceniana w postępowaniu incydentalnym, dotyczącym innej kwestii nie zmierzającej bezpośrednio do dokonania sądowoadministracyjnej kontroli decyzji organu administracji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.