IV SA/Gl 382/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st. sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A S.A. w K. na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...], Nr [...] Starszy Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w K., działając na podstawie art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 225, poz. 1954 z późn. zm.), nałożył na A S.A. w K. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł ([...] zł) z wezwaniem do jej zapłaty w terminie do dnia [...] oraz domagał się niezwłocznego wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym Nr [...] z dnia [...], wystawionym przez Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w K. Zażalenie na powyższe postanowienie do Okręgowego Inspektora Pracy w K. wniósł Prezes Zarządu A S.A. w K. R.B. W zażaleniu tym zarzucono organowi pierwszej instancji wydanie postanowienia bez wskazania terminu, ponieważ nie można przyjąć, że określenie wskazane w postanowieniu "niezwłocznie" wyczerpuje obowiązek przewidziany treścią art. 122 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem wnoszącego zarzut należy ocenić jako nieprawidłowe wezwanie zobowiązanego do niezwłocznego wykonania określonego w tytule wykonawczym obowiązku albowiem wykorzystany termin jest określeniem nieostrym i nie wskazuje konkretnej daty. Nadto skarżąca Spółka zarzuciła nie zbadanie, czy decyzje stanowiące podstawę tytułu wykonawczego zostały wykonane oraz w jakim zakresie w celu zastosowania adekwatnego środka przymusu do istniejącego obowiązku. W dalszej części zażalenia podkreślono, że organ nie uwzględnił wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności tego, że pozostaje ona w sporze z J.G. i do czasu jego rozstrzygnięcia nie znajduje podstaw do spełnienia świadczeń względem wyżej wymienionej osoby. Zaznaczył przy tym, że J.G. wskutek nienależytego wywiązywania się z obowiązków spowodował szkodę w wysokości około [...] zł. Postanowieniem z dnia [...], Nr [...] Okręgowy Inspektor Pracy w K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 23 § 4 pkt 1 w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. W jego uzasadnieniu wpierw przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie odniósł się do zarzutów sformułowanych w zażaleniu. Zdaniem organu odwoławczego zarzut dotyczący zamieszczenia w postanowieniu zwrotu "w terminie do dnia niezwłocznie" nie narusza przepisu art. 122 § 2 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nadto organ ten stwierdził, że bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa pracy nie przewidują możliwości wstrzymania wypłaty świadczeń ze stosunku pracy do czasu zakończenia dochodzenia ewentualnych roszczeń pracodawcy względem pracownika na drodze postępowania sądowego. Podkreślono również, że strona nie złożyła odwołania od decyzji nakazowej, która stała się podstawą wydania tytułu wykonawczego, a z kolei organ egzekucyjny nie bada zasadności wydanej decyzji. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji umorzenie grzywny w celu przymuszenia możliwe jest jedynie w przypadku wypełnienia obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Niewykonanie obowiązków w postaci wypłaty świadczeń pieniężnych pracownikom daje podstawę organowi egzekucyjnemu do nakładania wielokrotnie środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Organ odwoławczy zaznaczył, że nałożona grzywna mieści się w granicach ustawowych i jest adekwatna do ciążących na zobowiązanym obowiązków, dlatego brak było podstaw do uwzględnienia zażalenia. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł w imieniu A S.A. w K. Prezes Zarządu R.B. domagając się jego uchylenia w całości i zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W skardze tej zarzucił przedmiotowemu postanowieniu naruszenie art. 122 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a w szczególności brak wskazania terminu wykonania obowiązku, a ograniczenie się jedynie do pojęcia "niezwłocznie". Rozstrzygnięciu organów inspekcji pracy zarzucono nieuwzględnienie i niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy mających znaczenie przy wydawaniu postanowienia, a sprowadzających się do tego, że do czasu rozstrzygnięcia sporu sądowego pracodawca jest uprawniony do powstrzymywania się od spełnienia obowiązku względem pracownika J.G. W uzasadnieniu wniesionej skargi podkreślono, że organ odwoławczy nie uwzględnił wniesionych zarzutów, jak również nie wyjaśnił istotnych okoliczności sprawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może, w zależności od rodzaju naruszenia, skutkować ich uchyleniem w całości lub w części, stwierdzeniem nieważności bądź orzeczeniem o ich niezgodności z prawem. Przeprowadzając, w oparciu o powyższe uregulowania, ocenę zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd doszedł do przekonania, ze nie uchybia ono przepisom prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z niekwestionowanego przez strony postępowania stanu faktycznego wynika, iż pracodawca nie wykonał w całości obowiązków wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę oraz świadczeń ze stosunku pracy nałożonych w drodze decyzji inspektora pracy zawartych w nakazie z dnia [...] Nr [...]. W związku z czym Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy miał podstawy do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Postępowanie to, w ocenie składu orzekającego w sprawie, zostało wszczęte prawidłowo, przy zachowaniu wszystkich wymogów wynikających z ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W dniu [...] zostało skierowane do skarżącej spółki upomnienie wzywające do wykonania obowiązków określonych w ww. nakazie, którego odbiór spółka potwierdziła w dniu [...]. Następnie w dniu [...] został wystawiony tytuł wykonawczy spełniający wymogi art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który został doręczony skarżącej w dniu [...] i z tą chwilą, zgodnie z art. 26 § 5 ww. ustawy, nastąpiło wszczęcie egzekucji administracyjnej w sprawie. Grzywna w celu przymuszenia, o której mowa w art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest środkiem przewidzianym dla egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Charakter prawny obowiązku przymuszenia zobowiązanego do określonego zachowania, w tym wypadku do wykonania obowiązku określonego w nakazie inspektora pracy, przesądza o niepieniężnym charakterze obowiązku będącego przedmiotem egzekucji, chociaż sama realizacja następuje poprzez wypłatę określonych kwot pieniężnych. Grzywna w celu przymuszenia należy do tzw. środków przymuszających. Jest zatem formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania, za czym przemawia treść art. 125 i 126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zgodnie z którymi w razie wykonania obowiązku przez zobowiązanego nałożone nań grzywny, o ile nie zostały uiszczone lub ściągnięte podlegają umorzeniu w drodze postanowienia wydanego na wniosek zobowiązanego. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w art. 121 § 2 określa maksymalną wysokość grzywny w celu przymuszenia. W przedmiotowej sprawie nałożono grzywnę w wysokości [...] zł ([...]), a więc mieści się ona w granicach ustawowych. Zatem brak jest podstaw do uznania, że przedmiotowe postanowienie jest wadliwe, a wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu skargi przyjdzie wskazać, iż przepis art. 122 § 2 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wymaga m. in., aby postanowienie o nałożeniu grzywny zawierało wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu. W zaskarżonym postanowieniu takie wezwanie zostało zawarte. Wskazano także, że wykonanie wymienionego wyżej obowiązku winno nastąpić "w terminie do dnia niezwłocznie". Tym samym zdaniem składu orzekającego w sprawie, nie można przyjąć, iż omawiane postanowienie zawiera braki w tym zakresie, tj. nie określa terminu wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym. Pojęcie "niezwłocznie", jak zresztą wskazała sama skarżąca, należy rozumieć jako "bez zbędnej zwłoki". Przyjęcie zaś takiego określenia terminu wykonania obowiązku nie może być traktowane jako brak tego elementu w ogóle. Natomiast tylko w przypadku braku wskazania terminu należałoby uznać, iż postanowienie to jest dotknięte wadą skutkującą jego uchyleniem. Tym samym Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 122 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Również zarzut nieuwzględnienia przy wydaniu postanowienia o nałożeniu grzywny okoliczności dotyczących powstrzymania się od spełnienia świadczenia nie jest zasadny. Przyjdzie wskazać, że w postępowaniu dotyczącym grzywny w celu przymuszenia wskazane okoliczności nie mogły być uwzględnione. Kwestie dotyczące wykonalności obowiązków wynikających z tytułu wykonawczego mogą być zgłoszone w trybie przewidzianym w art. 33 ustawy egzekucyjnej. Z takiego jednak środka zaskarżenia skarżąca na żadnym etapie postępowania egzekucyjnego nie korzystała. O przysługujących jej uprawnieniach w tym zakresie była natomiast prawidłowo pouczana, stosownie do treści art. 122 § 3 ustawy egzekucyjnej. Również wstrzymanie wykonania obowiązku może być zgłoszone i rozpoznane, jednakże w trybie art. 59 tej ustawy. Natomiast okoliczności, które były konieczne do prawidłowego zastosowania środka egzekucyjnego i wydania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia I instancji, zostały wzięte pod uwagę. Organ egzekucyjny obowiązany był na tym etapie zbadać, czy postępowanie egzekucyjne zostało prawidłowo wszczęte oraz, czy obowiązek określony w tytule wykonawczym został wykonany. Natomiast okoliczności faktyczne przytaczane przez skarżącą odnoszące się do kwestii wykonalności obowiązku, określonego w tytule wykonawczym, który nie został wykonany, na tym etapie i w tym trybie nie mogła spowodować zamierzonego skutku. W takiej sytuacji nie sposób zarzucić organom orzekającym w kontrolowanym postępowaniu nieuwzględnienie i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego orzeczenia. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić. SW