II SA/Kr 201/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: WSA Ewa Rynczak NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 2 grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego A. B. kwotę 500 (pięćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt II SA/Kr 201/10 POSTANOWIENIE Dnia 7 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: WSA Ewa Rynczak NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2010 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 2 grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: umorzyć postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzja nr [...] z dnia 31.03.2009r. (znak: [...]) Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27.03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80 poz.717 z późn.zm. - zwaną dalej ustawą o planowaniu z 2003 r.), § 1-9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588 - zwanego dalej rozporządzeniem wykonawczym z dnia 26.08.2003 r.) oraz § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1589) po rozpatrzeniu wniosku T. O., z dnia 01.09.2006 r. (korekta wniosku dnia 25.09.2006) ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budynek mieszkalno-handlowo-usługowo-biurowy z wjazdami, drogami wewnętrznymi, parkingami oraz infrastrukturą techniczną na dz. nr "1", "2", "3", "4" obr. [...] przy ul. [...] i ul. [...] w K.". Integralną częścią decyzji uczyniono załączniki dotyczące warunków zabudowy (nr.1), linii rozgraniczających teren inwestycji (nr 2), cześć tekstową wyników analizy urbanistyczno architektonicznej (nr 3) Wg. załącznika nr 2 A. linię zabudowy wyznaczono: - od strony ul. [...] jako przedłużenie linii zabudowy na działce sąsiedniej tj. na dz. nr "5" równolegle do krawędzi jezdni ul. [...]. - od strony ul. [...] jako przedłużenie linii zabudowy na działce sąsiedniej tj. na dz. nr "6", "7", "8" równolegle do krawędzi jezdni ul. [...]. B. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego wnioskiem (dla inwestycji kubaturowej) ustalono w wysokości: do 70 % Wskaźnik ten wyznaczono zgodnie z § 5. ust. 1 na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu działki inwestowanej ustala się na poziomie nie mniej niż 25 % . C. Szerokość elewacji frontowej od ulicy [...] wyznaczono do szerokości przedmiotowej działki. Szerokość elewacji frontowej od ulicy [...] wyznaczono do szerokości przedmiotowej działki. Szerokość tę wyznaczono zgodnie z § 6. ust. 2 rozporządzenia. D. W pierzei ul. [...]: dla zabudowy w sąsiedztwie dz. nr "5", wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznaczono dla nowej zabudowy w wysokości 19.20 m jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działce "5". W pierzei ul. [...]: minimalną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznaczono dla nowej zabudowy w wysokości 17.70 m jako przedłużenie, tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działce "9". W części północnej i północno zachodnim narożniku terenu inwestycji wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznaczono dla nowej zabudowy w wysokości 14.60m jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działce nr "10". Wzdłuż zachodniej granicy terenu inwestycji wysokości mogą narastać uskokowo w kierunku południowym z zachowaniem równoległości gzymsu do wysokości 17.70 m (górnej krawędzi elewacji frontowej, zabudowy na działce "9"). W narożniku ul. [...] i [...] wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznaczono dla nowej zabudowy w wysokości 26.70 m jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działce "6". Dopuszczono zastosowanie kondygnacji technicznej w formie szybów windowych, pionów komunikacyjnych oraz niezbędnych do obsługi technicznej obiektów na dachu odsuniętych od krawędzi dachu w wysokości 30.50m jako przedłużenie krawędzi tych elementów odpowiednio w istniejącej zabudowie na działce "6". W pierzei ul. [...] i w pierzei ul. [...] wysokości mogą narastać uskokowe w kierunku narożnika ul. [...] i [...] z zachowaniem równoległości gzymsu. Wysokości te wyznaczono zgodnie z § 7. ust. 4 rozporządzenia. E . Geometria dachu. Dla nowej zabudowy ustalono następujące zasady kształtowania dachu. - układ połaci dachowych: dachy płaskie, z możliwością zastosowania uskoków , tarasów itp w przypadkach uzasadnionych względami architektonicznymi. Parametry te wyznaczono zgodnie z § 8. rozporządzenia. F. Ilość kondygnacji naziemnych określono do 9 w narożniku ul. [...] i [...]. Dla pozostałych części budynku ilości kondygnacji nie określono. Ponadto określono warunki ochrony, środowiska i zdrowia ludzi, ochrony wód i gospodarki wodnej, geologii, ochrony powietrza, ochrony przed hałasem, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Orzeczono, że Inwestor powinien zrealizować w granicach własnego terenu miejsca postojowe dla samochodów stosownie do przewidywanego programu inwestycji. G. w zakresie komunikacji i obsługi inwestycji, odniesiono się do opinii WGKiOŚ (znak: [...]) z dnia 07.11.2006 oraz opinii KZK znak [...] z dnia 10.01.2008), orzekając, że obsługa komunikacyjna odbywać się będzie poprzez projektowane zjazdy od ul. [...] i od ul. [...]. Koncepcja rozwiązań komunikacyjnych winna zawierać analizę funkcjonalno- ruchową przedstawiającą wpływ przedmiotowej inwestycji na pracę skrzyżowania ulic: [...], [...] zgodnie z przepisami Ustawy o drogach publicznych. Projekt budowlany zjazdu opracować należy w oparciu o Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. H. w zakresie ochrony interesów osób trzecich, orzeczono, że realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie może powodować ograniczenia dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Należy zapewnić ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, a także przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Odwołania D. M. i A. B. nie zostało uwzględnione i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia 2.12.2009 r., (znak: [...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 - ustawy o planowaniu z 2003 r., nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Kolegium nie dopatrzyło się w omawianej sprawie naruszenia przepisu odrębnego, odmowa ustalenia warunków zabudowy jest zatem niedopuszczalna. W szczególności w przeprowadzonym postępowaniu organ l instancji nie naruszył przepisów prawa materialnego, w tym zasad ogólnych postępowania administracyjnego, brak także naruszenia obowiązujących przepisów prawa proceduralnego. Kolegium poddało zatem weryfikacji prawidłowość ustalenia warunków zabudowy i przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Analiza przepisów rozporządzenia wykonawczego z dnia 26.08.2003 r., pozwala na przyjęcie, iż poszczególne parametry tzw. dobrego sąsiedztwa należy ustalać dla nowej zabudowy raz z uwzględnieniem działek sąsiednich, a innym razem obszaru analizowanego. Tym samym - linia zabudowy, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki winna być "odwzorowana" z zabudowy działek sąsiednich, natomiast wskaźnik powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej oraz geometria dachu winny być odwzorowane z zabudowy na obszarze analizowanym. Przepis dopuszcza przy tym ustalenie warunków odstępujących od powyższych zasad, jednakże winny one być szczegółowo wyjaśnione i uzasadnione (§ 4 ust.4, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 rozporządzenia) i wynikać z przeprowadzonej analizy. W sprawie ustalono istnienie działek sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej ul. [...] i [...] w K., pozwalających na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Jako działki takie wskazano działki nr "5", "6", "9", "11", "12", "13", obr. [...] jedn. ewid. [...]. Na działkach tych znajduje się zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Organ l instancji prawidłowo wyznaczył obszar analizowany (zgodnie z § 3 ust. l cyt. Rozporządzenia). Linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznaczono jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia), przy czym jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (ust. 3), oraz dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 4). W omawianej sprawie wyznaczono obowiązującą linie zabudowy od strony ulicy [...] i ulicy [...] jako przedłużenie linii zabudowy na działkach sąsiednich, a zatem zgodnie z powołanym wyżej przepisem ze wskazaniem , iż przebiega ona równolegle do krawędzi jezdni. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. W analizie wskazano, iż wskaźnik ustalono na zasadzie § 1 cytowanego przepisu ustalając go na poziomie do 70 %. Omawiany wskaźnik zabudowy to wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu (§ 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia), nie jest zatem zasadne wyliczanie wskaźnika zabudowy uwzględniającego ewentualną zabudowę podziemną (piwnice, garaże), wskaźnik bowiem dotyczy powierzchni działki lub terenu zabudowy. Szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się na podstawie § 6 ust. 2 wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy. W omawianej sprawie ustalono tą wielkość do szerokości przedmiotowej działki, co wynika, zgodnie z uzasadnieniem zawartym w sporządzonej analizie z charakteru wykształconego układu urbanistycznego w całym obszarze analizowanym, w szczególności w bezpośrednim sąsiedztwie wnioskowanej inwestycji gdzie zdecydowanie przeważa zabudowa pierzejowa konsekwentnie obudowując zarówno główne arterie komunikacyjne Al. [...], ul. [...], ul [...], jak i ulice o charakterze bardziej lokalnym- [...], [...], [...]. Cechą dominującą nie tylko działki sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej lecz zabudowy pierzejowej w zdecydowanie przeważającej części obszaru analizowanego jest wykształcenie szerokości elewacji frontowych zgodnych z szerokością działek lub terenów inwestycji na których występuje ten rodzaj zabudowy. Nie ma on natomiast związku z metrycznym określaniem szerokości elewacji poszczególnych budynków lecz stanowi w sensie ogólnym o charakterze występującej zabudowy która ze względów ładu przestrzennego winna być kontynuowana, zatem dla zachowania zasady kontynuacji odstąpiono od matematycznego przeliczania szerokości elewacji frontowych budynków występujących w obszarze analizowanym i określono je na podstawie § 6 ust. 2. Dodatkowe ograniczenia wynikać natomiast będą z przepisów regulujących odległość nowej zabudowy od granic z innymi nieruchomościami na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7 ust. 1 rozporządzenia). Przy czym - jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust. 3) oraz dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 4 analizowanego przepisu). Jak wynika z przeprowadzonej analizy - narożnikowe usytuowanie terenu inwestycji uzasadnia konieczność jego szczególnego kształtowania, zaś kształtująca pierzeje istniejąca zabudowa jest zróżnicowana pod względem wysokości i przebiega uskokowe. Ustalenie zatem wysokości dla wnioskowanej inwestycji winno opierać się o kontynuację wysokości budynków pierzei ulic [...] i [...]. Kolegium podzieliło w tym zakresie stanowisko organu l instancji, iż dopuszczenie zwiększania miejscowego wysokości zabudowy w narożniku ulicy [...] i [...] w nawiązaniu do budynku nr "6" przy zachowaniu skali otoczenia w sąsiedztwie stosunkowo niskiej zabudowy ul. [...] i [...] w pełni wynika ze sporządzonej analizy i znajduje odzwierciedlenie w istniejącym w obszarze analizowanym ładzie architektonicznym. Ustalenie ilości kondygnacji naziemnych do 9 kondygnacji w narożniku ulicy [...] i [...], znajduje w pełni oparcie w sporządzonej w sprawie analizie terenu, na którym znajduje się zarówno budynek 9 kondygnacyjny jak i budynki pięciokondygnacyjne. Celem przepisu art. 61 ust. 1 ustawy wraz z wymogami ładu przestrzennego jest dopuszczenie do tworzenia nowej zabudowy w terenie zainwestowanym, jako uzupełnienia już istniejących układów urbanistycznych. Analiza architektoniczne - urbanistyczna spełnia w tym kontekście funkcję zastępczą w stosunku do planu zagospodarowania przestrzennego i winna wskazywać niejako a priori rodzaj zabudowy dopuszczonej na danej nieruchomości, w oderwaniu w zasadzie od treści wniosku inwestora i planowanej przez niego zabudowy. Analiza sporządzona w przedmiotowej sprawie była dwukrotnie uzupełniana - obszernymi aneksami z dnia 2.07.2008 r., którym wprowadzone zostały zapisy wyjaśniające i uzupełniające w celu doprecyzowania parametrów zabudowy i w celu ograniczenia możliwości błędnej interpretacji zapisów analizy, których konsekwencją mogłoby być przekroczenie lokalnego parametru stanowiącego podstawę do kontynuacji dla wnioskowanej zabudowy. Rozszerzenie i doprecyzowanie zapisów analizy miało miejsce między innymi w celu naprawienia uchybień wskazanych w wyroku Sądu, na który wskazuje A. B. w swoim odwołaniu podjętym w sprawie planowanej zabudowy na przedmiotowej działce z wniosku innego inwestora. Wskazać przy tym należy, iż zgodnie z przepisem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, póz. 1270) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Natomiast wyrok załączony do odwołania A. B. dotyczył innej niż niniejsza sprawy administracyjnej, nie pokrywającej się w zakresie wniosków, granic inwestycji i tożsamości wnioskodawców. Na etapie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie rozstrzyga się kwestii technicznych planowanej inwestycji, w tym szczegółowych parametrów technicznych zarówno inwestycji kubaturowej, jak dostępu światła do mieszkań czy emisji spalin. Te kwestie będą natomiast badane na etapie wydawani pozwolenia na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył A. B. i wniósł o uchylenie w całości obu decyzji oraz o wstrzymanie ich wykonania do czasu rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy przez Sąd, ponieważ realizacja ostatecznej decyzji organu II instancji może spowodować wybudowanie obiektu o znaczącym wpływie na środowisko, co stanowiłoby skutek nieodwracalny tych decyzji. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że w zakresie intensywności wysokości planowanej zabudowy w obecnym postępowaniu organy obu instancji ustaliły parametry bardzo podobne do tych, jakie próbowały przeforsować w poprzednim postępowaniu ustalającym warunki zabudowy na tym terenie, a którego efekty, to jest: decyzja Prezydenta Miasta [...] i podtrzymująca ją decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w [...] zostały uchylone i uznane za niezgodne z prawem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (wyrok z dnia 27.02.08 r. -Sygn. akt II SA/Kr 1033/06) oraz Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dn. 09.07.09r. - Sygn. akt II OSK 1129/08). SKO w [...] wskazuje, że postępowanie obecne nie jest tożsame z poprzednim. Tożsame jednakże są organy l i II instancji przed, którymi prowadzone było postępowanie i praktycznie to samo pozostaje otoczenie terenu po Z.P.C. "A" S.A., którego analiza miała być podłożem do wydania właściwych decyzji. Brak instytucji precedensu w prawie polskim zezwala na korzystanie z doświadczeń orzecznictwa Sądów Administracyjnych w podobnych sprawach, ale też chroni strony postępowania przed "mechanicznym" przekładaniem się na rozstrzygnięć na inne postępowania przed Sądami, co gwarantuje rozstrzygnięcie właściwe dla zindywidualizowanych cech konkretnej sprawy. Na południe od rozważanego terenu znajduje się ul. [...], a za nią budynek o 5 i budynek o 6 kondygnacjach, dalej nie wyższa zabudowa Galerii [...], następnie ul. [...], teren zielony i rzeka [...]. Na północ od tego terenu kolejno zabudowa ul. [...] z budynkami przeważnie o 2 i 3 kondygnacjach, ale również o 4 kondygnacjach, z jednym budynkiem o l kondygnacji i jednym o 5 kondygnacjach. Kilkadziesiąt metrów dalej w kierunku północnym za ogrodem i garażami budynki 2 i l kondygnacyjny, a następnie dwa bloki o jednej klatce schodowej 5 kondygnacyjne , a obok nich zabudowa 2 kondygnacyjna, dalej na północ przy ul. [...] budynki 3 i 4 kondygnacyjne. Na wschód od rozważanego terenu najpierw budynki 5 kondygnacyjne, a za nimi wiele budynków 3 i 2 kondygnacyjnych, a także jeden o l kondygnacji, a dalej na wschód wzdłuż ul. [...] głównie budynki o 5 kondygnacjach. Na zachód od rozważanego terenu najbliżej 3 bloki o dwóch klatkach schodowych o 4 kondygnacjach (ustawione osią długą poprzecznie do przebiegu al. [...], a dalsza zabudowa w stronę centrum z osiami długimi budynków zgodnymi z osią alei - 5 kondygnacyjne i niższe) i dalej na zachód za al. [...] osiedle bloków głównie 4 kondygnacyjnych. Na północnym zachodzie wzdłuż ul. [...] budynki 2 i 3 kondygnacyjne. Nieco na północ i wschód wzdłuż ul. [...] budynki 5 i 4 kondygnacyjne i jeden 2 kondygnacyjny. W kierunku na południowy zachód przede wszystkim skrzyżowanie ul. [...] z al. [...] (z pasem zieleni i pomnikiem), a następnie obrzeże osiedla (4 kondygnacje). Na koniec na kierunku południowo wschodnim znajduje się jeden 3 klatkowy budynek o 9 kondygnacjach, co do którego w poprzednim postępowaniu Sąd nie miał przekonania, że powinien on stanowić wyznacznik planowanej zabudowy. Z budynków głównie 5 kondygnacyjnych i niższych, ani też nawet z jednego 9 kondygnacyjnego i niższych nie można zgodnie z wymogami § 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.03 r., bez zafałszowania analizy, wyliczyć średniej uzasadniającej 9 kondygnacyjna zabudowę ani jej zaplanowanej intensywności. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W myśl zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 póz. 1270 z późn.zm. zwaną dalej w skrócie p.o.p.s.a ) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie należy przypomnieć generalną zasadę zawartą w art. 8 kpa - w myśl, której organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Orzekające organy pomijają niemalże zupełnym milczeniem fakt, że teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w sprawie niniejszej był tożsamy z terenem jaki był objęty wnioskiem firmy Zakłady Przemysłu "A" SA z siedzibą w K. i w co dopiero wspomnianej sprawie - orzeczenia organów ( decyzja Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia 20 lipca 2006 r. nr SKO [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 25.01.2006 r. znak: [...]) ustalające warunki zabudowy poddane zostały kontroli sądowej w wyniku której zapadłe orzeczenia zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27.02.2008 r. (sygn.akt II SA/Kr 1033/06) a skarga kasacyjna firmy Spółki z o.o. "B" z siedzibą w W. (uczestnika niniejszego postępowania ) została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9.07.2009 r. w sprawie o sygn.akt II OSK 1129/08 ( zob protokół rozprawy przed Sądem z dnia 7.12.2010 r.). Różnica polegała na tym, że poprzednie postępowanie toczyło się na wniosek firmy Zakłady Przemysłu Cukierniczego "A" SA z siedzibą w K. i dotyczyło zamierzenia inwestycyjnego pn.: "budowa budynku mieszkalno-handlowo-usługowego na działkach nr "1", "2" obr. [...] przy ul. [...] w K.". Obecnie kontrolowane postępowania toczy się z wniosku T. O., i dotyczy zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budynek mieszkalno-handlowo-usługowo-biurowy z wjazdami, drogami wewnętrznymi, parkingami oraz infrastrukturą techniczną na dz. nr "1", "2", "3", "4" obr. [...] przy ul. [...] i ul. [...] w K.". Od razu trzeba wyjaśnić, że dz.ewid. "3", "4" to ulice do których będą prowadziły zjazdy (wjazdy) z terenu inwestycji którym są dz.ewid. "1", "2". W obu postępowaniach zapadłe decyzje oparto o analizę architektoniczno-budowlanej wykonaną przez uprawnionego urbanistę A. P.. Organ l instancji w ogóle nie wspomina, o tym, że już w sprawie tego terenu orzekał i to jego orzeczenie poddane zostało kontroli sądowej wykazującej naruszenia prawa. Kolegium zaś o poprzednim orzeczeniu wspomina enigmatycznie jednym zdaniem - "Rozszerzenie i doprecyzowanie zapisów analizy miało miejsce między innymi w celu naprawienia uchybień wskazanych w wyroku Sądu, na który wskazuje p. A. B. w swoim odwołaniu podjętym w sprawie planowanej zabudowy na przedmiotowej działce z wniosku innego inwestora. Wskazać przy tym należy, iż zgodnie z przepisem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Natomiast wyrok załączony do odwołania p. A. B. dotyczył innej niż niniejsza sprawy administracyjnej, nie pokrywającej się w zakresie wniosków, granic inwestycji i tożsamości wnioskodawców". Jest oczywiste, że art. 153 p.o.p.s.a nie będzie miał w sprawie zastosowania - ale jest też oczywiste, że ten sam stan faktyczny i te same dowody winny być poddane takiej samej ocenie jak w poprzedniej sprawie. Natomiast nie wiadomo co Kolegium ma na myśli mówiąc o rozszerzenie i doprecyzowaniu zapisów analizy. Jak to już wspomniano wyżej w jednej i w drugiej sprawie analiza urbanistyczna wykonana została przez A. P.. W sprawie o sygn.akt II Sa/Kr 1033/06 w uzasadnieniu wyroku z dnia 27.02.2008 r., wskazano wady analizy wskazując, że : * w analizie nie uwzględniono całości prawidłowo wyznaczonego obszaru analizowanego, faktycznie zawężając obszar analizy w sposób arbitralny do najbliższego sąsiedztwa wnioskowanych do zabudowy działek ewidencyjnych nr "2" i "1", naruszając poprzez to dyspozycję z § 3 ust. 2wzw.z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia. * w świetle § 5 ust. 1 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, natomiast w niniejszej sprawie wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu ustalony dla przedmiotowej inwestycji ustalony "w wysokości "do 70%" jak wynika z przedłożonej w aktach administracyjnych analizy urbanistyczno - architektonicznej został wyznaczony z uwzględnieniem powierzchni zabudowy na 12 działkach, jakkolwiek w wyznaczonym obszarze analizy znajduje się znacznie więcej działek (około 100). Należy również podkreślić, ze w decyzji nie wskazano dlaczego uwzględniono 12 działek a nie np. 20 czy 30, znajdujących się w pobliżu terenu inwestycji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący skargę kasacyjną w uzasadnieniu swego wyroku z dnia 9.07.2009 r. ( sygn.akt II OSK 1129/08) potwierdził tę wadę analizy. W dalszym ciągu nie wyjaśniono dlaczego wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy wyznaczono przy uwzględnieniu 12 działek, także nie wyjaśniono zapisów analizy dotyczących wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. W aktach sprawy (nieuporządkowanych) znajdują się trzy analizy urbanistyczno-architektoniczne wykonane przez urbanistę A. P.. Jedna z daty 24.04.2007 r., (k. 109 akt administracyjnych) dwie z daty 02.07.2008 r., ( k. 244 i k. 260 akt administracyjnych) tym, że te dwie różnią się treścią. Jedna z nich (k.260) zawiera uzupełnienie z dnia 31.10.2008 r. Nie wiadomo która z nich stała się podstawą decyzji. Jak to już wielokrotnie sądy administracyjne zwracały uwagę -analiza jak każdy dowód podlega ocenie. Żaden z orzekających organów nie wskazał dlaczego i którą analiza uznaje za prawidłową i która jest podstawą ustaleń. Nie wiadomo też która z tych analiz została rozszerzona i doprecyzowana, w celu naprawienia uchybień wskazanych w wyroku Sądu. Jest to o tyle niezrozumiałe, że w obu analizach z dnia 2.07.2008 r., znajduje się zapis jej autora, że : "Przychylając się do wniosku projektantów zabudowy, na podstawie przeprowadzonej poszerzonej analizy wyjaśniającej ,oraz przedstawionych wniosków zawartych w powyższym aneksie, w projekcie WZ wprowadza się zapisy uzupełniające, które będą stanowić doprecyzowanie ustalonych parametrów, ograniczając tym samym możliwość biednej interpretacji zapisów, których konsekwencją może być przekroczenie lokalnego parametru stanowiącego podstawę do kontynuacji dla wnioskowanej inwestycji. A w analizie z tej samej daty, tyle, że umieszczonej na k. 260 akt administracyjnych widnieje dodatkowy zapis: "(7.11.08) Po zapoznaniu się z kolejnym pismem wnioskodawcy z dnia 14.08.2008 i w oparciu o nowy materiał dowodowy wprowadzono zmiany w formie zapisów w projekcie Warunków zabudowy". Z tego można wyprowadzić wniosek, że autor analizy uwzględniał wnioski projektantów a nie wnioski skarżącego. Ponownie rozpoznając sprawę orzekające organy muszą dokonać ustaleń na podstawie prawidłowej analizy urbanistyczno-architektonicznej, muszą tę analizę ocenić i prawidłowo uzasadnić dlaczego uznają, że dana analiza może stać się podstawą wydania decyzji. Rozstrzygając te kwestie muszą wziąć pod uwagę wyżej poczynione uwagi. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji naruszają prawo na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. "c" oraz art.135 oraz 152 i art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. Sygn. akt II SA/Kr 201/10 Uzasadnienie Na rozprawie w dniu 7.12.2010 r., skarżący cofnął wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Cofnięcie wniosku powoduje konieczność umorzenia postępowania w zakresie objętym wnioskiem na podstawie art. 64 § 3 w związku z art. 60 i 161 § l pkt. l ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - Dz.U. nr 153 póz. 1270 z poźn.zm.).