II SA/Kr 792/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A.C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 13 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki z dnia [...] czerwca 2009 r. znak: [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej A.C. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki decyzją z dnia 18 sierpnia 2009 r., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118, z późniejszymi zmianami) nakazał inwestorowi B. L. S. rozbiórkę obiektu budowlanego tj. zielonego parkingu zlokalizowanego na działce nr "1" obr. [...] przy ul. [...] w K. (od strony bramy wjazdowej). W uzasadnieniu wskazał, że w wyniku przeprowadzonych w dniu 10 czerwca 2009 r. czynności kontrolnych ustalono, że B. L. S. wykonuje na terenie posesji nr [...] przy ul. [...] w K. roboty budowlane związane z wykonaniem podbudowy z kruszywa oraz ułożeniem obrzeża chodnikowego. Na terenie placu budowy zgromadzono piasek, obrzeża trawnikowe oraz cement. Ustalono również, iż na wykonanie w/w robót budowlanych inwestor nie posiadał stosownej zgody organu administracji architektoniczne budowlanej, natomiast roboty budowlane stanowiły wykonanie postanowienia Sądu Rejonowego Kraków [...], sygnatura akt: [...] z dnia [...].02.2008r., którym nałożony został obowiązek odbudowy podjazdu betonowego. Organ wskazał, że realizowanie nakazu postanowienia wydanego w procesie cywilnym nie zwalniało inwestora z uzyskania zgody właściwego organu administracji, zwłaszcza że posesja przy ul. [...] w K. figuruje w gminnej ewidencji zabytków i podlega ochronie na postawie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" w K. - Uchwała nr LV/531/04 Rady Miasta Krakowa z dnia 8 września 2004r. W związku z powyższym, w ocenie organu l instancji, zastosowanie w sprawie mają przepisy art. 50-51 ustawy Prawo budowlane. Postanowieniem z dnia 24.06.2009r. (doręczonym inwestorowi w dniu 30.06.2009 r.) organ wstrzymał prowadzenie prac budowlanych na nieruchomości, ustalił wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń oraz nałożył obowiązek przedłożenia, w terminie 30-stu dni od daty doręczenia w/w postanowienia: inwentaryzacji architektoniczne - budowlanej wykonanych robót budowlanych oraz opinii technicznej dotyczącej sposobu wykonania wszystkich robót budowlanych, ich zgodności z przepisami w tym techniczno -budowlanymi i zasadami wiedzy technicznej, która winna być uzgodniona z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Pismem z dnia 1 lipca 2009 r. B. S. poinformowała organ, że zgodnie z ww. postanowieniem dokonała zgłoszenia robót budowlanych stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy prawo Budowlane. W dniu 11 sierpnia 2009 r. ponownie przeprowadzono na nieruchomości czynności kontrolne w wyniku których stwierdzono, że na terenie na którym wykonano podbudowę z kruszywa zostały ułożone płyty betonowe tzw. zielonego parkingu, zasypane pisakiem budowlanym. Roboty zostały zakończone. B. S. nie przedłożyła żądanych dokumentów w zakreślonym terminie, co uniemożliwia doprowadzenie wykonanych samowolnie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Odwołanie od ww. decyzji wniosła B. S.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na stwierdzeniu, że: - uznanie, że inwestorem jest B. S., a nie A. C., która rozpoczęła prace naprawcze, * uznaniu, że prace zostały zakończone, podczas gdy na skutek postanowienia z dnia 28 czerwca 2009 r. zostały one przerwane, * bezpodstawne uznanie, że wykonane prace polegały na budowie obiektu budowlanego, w sytuacji, gdy były to prace naprawcze o "charakterze bieżącej konserwacji" sprowadzające się do odtworzenia istniejącej w tym miejscu płyty betonowej, * bezpodstawne przyjęcie, że roboty budowlane wymagały dokonania zgłoszenia, * nieuwzględnienie zaleceń opinii konserwatorskich w przedmiocie przywrócenia do stanu używalności miejsc postojowych w dotychczasowym miejscu, * nieuwzględnienia zgodności odtworzenia miejsc postojowych z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia 13 maja 2010 r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 51 ust. 1 Prawo budowlane uchylił zaskarżoną decyzję w całości i "wobec braku podstaw do nałożenia na inwestora robót budowlanych polegających na remoncie betonowego wjazdu na nieruchomość nr [...] przy ul. [...] w K., w trybie przepisu art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, w celu doprowadzenia w/w robót do stanu zgodnego z przepisami" umorzył postępowanie przed organem l instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że charakter i zakres wykonanych przez B. S. robót odpowiada nakazowi zawartemu w wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa [...] z dnia [...] maja 2001 r. sygn. akt [...] i postanowieniu Sądu Rejonowego dla Krakowa [...] z dnia [...] lutego 2008 r. sygn. akt [...]. Roboty te należy zakwalifikować jako zdefiniowany w przepisie art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego remont istniejącego wcześniej w w/w miejscu betonowego wjazdu. Doszło bowiem do odtworzenia betonowego wjazdu przy użyciu innego materiału (betonowe płyty ażurowe). Organ odwoławczy stwierdził, że brak dokonania przez inwestora przed rozpoczęciem robót zgłoszenia zamiaru wykonania, stanowi naruszenie przepisu art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego i zastosowanie w sprawie znajdują przepisy art. 50-51 Prawa budowlanego. Jednakże analiza akt sprawy wskazuje, że wykonanie przedmiotowego wjazdu (jako remontu) nie narusza żadnego z przepisów ustawy Prawo budowlane oraz przepisów wydanych na podstawie w/w ustawy rozporządzeń. Ponadto załączone do akt organu l instancji opinie konserwatorskie dotyczące przedmiotowych robót oraz załączona do odwołania kserokopia notatki służbowej z dnia [...] lipca 2009 r. sporządzona przez pracowników Oddziału Ochrony Zabytków UM po dokonaniu kontroli przedmiotowych robót budowlanych, wskazują jednoznacznie, iż roboty te zostały wykonane również zgodnie z zaleceniami Miejskiego Konserwatora Zabytków w K.. Wobec powyższego brak jest podstaw do nałożenia na inwestora, w trybie przepisów art. 51 Prawa budowlanego obowiązku wykonania określonych robót lub czynności w celu doprowadzenia przedmiotowych robót do stanu zgodnego z przepisami. Tym samym postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że nie wywiązanie się przez inwestora z obowiązku przedłożenia inwentaryzacji powykonawczej oraz ekspertyzy nie może stanowić samoistnej podstawy do nakazania w trybie przepisu art 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego rozbiórki. Przesłanką w/w nakazu, jako najdalej idącej sankcji za naruszenie przepisów Prawa budowlanego może być jedynie stwierdzone przez organ w sposób jednoznaczny nie dające się usunąć naruszenie prawa, natomiast w motywach zaskarżonej decyzji organ l instancji nie wskazał jakiegokolwiek naruszenia. Nadto organ wskazał, że biorąc pod uwagę charakter i zakres przedmiotowych robót nieuzasadnione było uzależnianie podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie od przedłożenia przygotowanych przez uprawnioną osobę opracowań technicznych, które winny być wymagane tylko w sytuacjach wyjątkowych, kiedy organy nadzoru budowlanego nie są w stanie - przy użyciu posiadanej wiedzy i środków, którymi dysponują rozstrzygnąć istniejących wątpliwości. Organ odwoławczy podzielił jednocześnie stanowisko organu l instancji, B. S., która organizowała i finansowała proces inwestycyjny była inwestorem. Nadto organ odwoławczy ustalił, że po rozpatrzeniu złożonego przez B. S. zgłoszenia z dnia 7 lipca 2009 r. w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na: "przywróceniu wjazdu na posesję przy ul. [...] w K., działka nr "1" obrąb [...]", Prezydent Miasta [...] ostateczną decyzją z dnia 11 sierpnia 2009 r. wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania w/w robót, wobec nieuzupełnienia przez inwestora braków formalnych zgłoszenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wniosła A. C., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 105 i 107 kpa przez błędne ustalenie, że postępowanie w przedmiotowej sprawie jest bezprzedmiotowe i brak jest podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku wykonania określonych robót lub czynności w celu doprowadzenia robót do stanu zgodnego z przepisami oraz z powodu sprzeczności w uzasadnieniu decyzji gdzie w jednym miejscu organ wywodzi, że postępowanie jest bezprzedmiotowe a następnie, że podmiot wykonujący roboty budowlane nie jest zwolniony z uzyskania od właściwych organów pozwoleń, uzgodnień i opinii wymaganych przepisami prawa administracyjnego, * art. 6. i art. 7 kpa z powodu lekceważenia i pominięcia prawomocnej decyzji Prezydenta Miasta [...] z 11.08.2009. o sprzeciwie w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych na posesji przy ul. [...] w K. oraz łamanie zasad praworządności i porządku prawnego przez akceptowanie naruszeń prawa, tj. braku dokonania przez inwestora przed rozpoczęciem robót zgłoszenia zamiaru ich wykonania, i twierdzenie, że sposób wykonania przez B. S. robót budowlanych nie narusza żadnego z przepisów ustawy Prawo budowlane, * art. 3 pkt. 8 Prawa budowlanego, przez jego błędne zastosowanie wskutek przyjęcia, iż roboty wykonane przez B. S. stanowią remont istniejącego wcześniej betonowego wjazdu, a co za tym zgodnie z art. 29 ust 2 pkt. 1 Prawa budowlanego nie wymagają uzyskania pozwolenia. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. W podstawie prawnej nie wymieniono przepisu art. 105 kpa, ale z treści uzasadnienia decyzji wynika, że organ uznał prowadzone przez organ l instancji za bezprzedmiotowe, stwierdzając, że brak jest podstaw do ingerencji nadzoru budowlanego w sprawie wykonania robót budowlanych, polegających na remoncie betonowego wjazdu na nieruchomość nr [...] przy ul. [...] w K. w celu doprowadzenia w/w robót do stanu zgodnego z przepisami. Wskazać w związku z tym należy, że przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., przewidujący - jako jedno z możliwych rozstrzygnięć organu odwoławczego -uchylenie decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji, nie określa przesłanek wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia. W doktrynie i w orzecznictwie przyjmuje się, że umarzając postępowanie organu l instancji, organ odwoławczy kieruje się przesłankami określonymi w art. 105 § 1 k.p.a., czyli spowodowaną jakimikolwiek przyczynami bezprzedmiotowością postępowania. W piśmiennictwie na ogół przyjmuje się, że przedmiotem ogólnego postępowania administracyjnego jest sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 kpa. Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. W piśmiennictwie dzieli się te przyczyny na podmiotowe i przedmiotowe, te zaś z kolei na spowodowane "faktami naturalnymi" lub zdarzeniami prawnymi (J. Borkowski (w:) Komentarz, 1996, s. 462, wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 1995 r., SA/Łd 2424/94, ONSA 1996, nr 2, póz. 80). Zgodnie z poglądem J. Z. sprawa, istota bezprzedmiotowości postępowania polega na tym, że "nastąpiło (...) takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej" (J. Zimmermann, Ordynacja podatkowa..., s. 212). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12.02.2008 r. (sygn. II OSK 2042/06, LEX nr 394025), postępowanie może być bezprzedmiotowe z przyczyn prawnych - gdy okaże się, że nie ma normy prawnej udzielającej organowi administracji publicznej kompetencji do wydania decyzji administracyjnej, lub z przyczyn faktycznych - gdy okaże się, że nie ma okoliczności faktycznych uzasadniających według hipotezy normy prawnej kompetencję organu administracji publicznej do wydania decyzji administracyjnej. Pogląd ten Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela. Dlatego też, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja jest wadliwa, gdyż postępowanie organu nadzoru budowlanego nie było bezprzedmiotowe. W dalszej części rozważań zwrócić należy uwagę na treść przepisów ustanawiających legalne definicje pojęć występujących w prawie budowlanym, które organy zinterpretowały nieprawidłowo. l tak, stosownie do treści art. 3 pkt 1) lit. a) ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118, z późniejszymi zmianami - w wersji obowiązującej na dzień wydania decyzji organu II instancji), ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć m.in. budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego (pkt 6). Robotami budowlanymi jest budowa, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (pkt 7). Przez remont należy zaś rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym (pkt 8). Z kolei urządzeniami budowlanymi są urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki (pkt 9). W świetle powyższych definicji uznać należy, że urządzenie budowlane (przejazd, plac postojowy) związane z obiektem budowlanym jest urządzeniem technicznym. Skoro zaś obiektem budowlanym jest budynek wraz z urządzeniami technicznymi, to urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym jest częścią obiektu budowlanego. Przyjąć zatem należy, że urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym jest obiektem budowlanym lub częścią obiektu budowlanego, co wynika z treści przepisów art. 29 ust. 1 pkt 23 i art. 30 ust. 1 pkt 3 oraz art.49 ust.5 Prawa budowlanego, które posługując się pojęciem "budowa", w związku z treścią art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, muszą odnosić się do obiektu budowlanego. Zgodnie z art. art. 28 i 30 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, lub po dokonaniu zgłoszenia. W myśl przepisu art. 29 ust. 1 pkt 10) Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie. Skoro więc, jak wyżej wskazano, pojęcie "budowa" odnosi się do obiektu budowlanego, ustawodawca przesądził, że miejsce postojowe jest obiektem budowlanym. Również w przepisie art. 30 ust.1 pkt 1), wymieniającym przypadki, w których wymagane jest dokonanie organowi zgłoszenia, mowa jest o budowie miejsc postojowych. Powyższe również wskazuje na to, że wykonanie miejsc postojowych jest budową obiektu budowlanego. Podkreślić przy tym trzeba, że fakt, że takie miejsca postojowe są funkcjonalnie związane z budynkiem i stanowią przez to "urządzenie", nie pozbawia ich charakteru obiektu budowlanego. Nie ma wszak wątpliwości, że na przykład definiowany w odrębnym punkcie 5 art. 3 Prawa budowlanego "tymczasowy obiekt budowlany" jest zarazem "obiektem budowlanym" definiowanym w punkcie 1. Takie, "nakładające się" regulacje są efektem przyjęcia przez ustawodawcę opisowej metody formułowania definicji. W konsekwencji definicje te nie mają charakteru zamkniętego, a ich znaczenie ustalane być musi w powiązaniu z pozostałymi regulacjami ustawy. Żadne zaś z nich nie dostarczają argumentów za wyłączeniem przejazdów i miejsc postojowych z pojęcia "obiektu budowlanego". Wreszcie, zauważyć należy, że stosownie do treści art.49b ust.1 omawianej ustawy, co do zasady, konsekwencją wybudowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia jest nakazanie jego rozbiórki. Dopiero w razie spełnienia przesłanek z art.49 b ust.2 ustawy zajdzie możliwość zalegalizowania takiego obiektu - po ustaleniu wysokości opłaty legalizacyjnej (ust.4). Ze sformułowania zaś przepisu art.49 b ust.5 ustawy: "do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 59g, z tym że wysokość opłaty w przypadku budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7-11 .. - wynosi 2.500 zł" w sposób oczywisty wynika, że w przypadku samowolnego wybudowania miejsc postojowych organ winien prowadzić postępowanie w trybie art.49 b ustawy, a nie przepisów art.50 - 51, gdyż te ostatnie w ogóle nie przewidują ustalania opłaty legalizacyjnej. Nadto, w załączniku do ustawy parkingi wymienione zostały w kategorii XXII jako obiekty budowlane. Tryb przewidziany w art.50 - 51 prawa budowlanego zastrzeżony jest dla przypadków innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1, czyli innych niż budowy obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Jak już wyżej wskazano prowadzenie robót budowlanych innych niż budowa to prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Wykonanie przedmiotowego parkingu nie było ani przebudową, ani montażem, ani remontem (o czym mowa będzie dalej). Dlatego też tryb z art.50 - 51 ustawy nie mógł mieć w rozpoznawanej sprawie zastosowania. Nadto stwierdzić należy, że do stanu sprawy niniejszej nie można odnosić uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 maja 2000 r. (ONSA 2000/4/1337), wedle której wykonywanie lub wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym urządzenia budowlanego (przyłącza wodociągowego), o którym mowa w art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. nie jest budowaniem obiektu budowlanego lub jego części w rozumieniu art. 48 tej ustawy. W ustawie -Prawo budowlane w kwestii wykonania przyłącza nie użyto bowiem sformułowania "budowa", które musi odnosić się do budowy obiektu budowlanego, a ponadto uchwała podjęta została na tle innego stanu prawnego, przed jego licznymi i istotnymi zmianami. W świetle wyżej zacytowanych definicji pogląd organu odwoławczego, że wykonanie "zielonego parkingu" , polegające na pogłębieniu terenu, wykonaniu podbudowy z kruszywa i ułożenia na niej płyt betonowych ażurowych w miejscu, w którym - jak wynika z akt administracyjnych - przez wiele lat nie istniał przejazd wraz z miejscami postojowymi, jest wykonaniem remontu, jest błędny. Remont polega bowiem na wykonaniu robót niezbędnych do utrzymania istniejącego obiektu w odpowiednim stanie technicznym, by nie uległ on pogorszeniu z powodu eksploatacji. Za remont nie mogą być zatem uznane roboty, w wyniku których powstaje zupełnie nowy element zagospodarowania działki, którego bezpośrednio przed wykonaniem tych robót w ogóle nie było. Nieprawidłowy jest również pogląd organu odwoławczego, że załączone do akt organu l instancji opinie konserwatorskie dotyczące przedmiotowych robót oraz załączona do odwołania kserokopia notatki służbowej z dnia [...] lipca 2009 r. sporządzona przez pracowników Oddziału Ochrony Zabytków UM po dokonaniu kontroli przedmiotowych robót budowlanych, wskazują jednoznacznie, iż roboty te zostały wykonane również zgodnie z zaleceniami Miejskiego Konserwatora Zabytków w K.. Powoływane opinie konserwatorskie, jako wcześniejsze od daty wykonania przedmiotowych robót budowlanych, nie mogą odnosić się do tych robót. Nadto, stosownie do treści art.49 b ust.2 pkt 1 w związku z art.30 ust.2 prawa budowlanego, wymaganym dokumentem jest opinia konserwatorska, a nie notatka służbowa pracownika organu. Przedstawione wyżej argumenty wskazują również na wadliwość decyzji organu l instancji. Rzeczą organów nadzoru budowlanego będzie ponowne przeprowadzenie postępowania we właściwym trybie, z uwzględnieniem naprowadzonych wyżej okoliczności. Wobec powyższego zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Uchylenie obydwu decyzji oraz postanowienia organu l instancji z dnia 24 czerwca 2009 r. nastąpiło w związku z art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skoro obydwie decyzje i wskazane postanowienie są wadliwe, gdyż zapadły w niewłaściwym trybie postępowania, ich uchylenie stało się konieczne. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, póz. 1270).