II GSK 1572/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Jan Bała (spr.) Sędzia NSA Zofia Borowicz Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych: 1. Ministra Infrastruktury, 2. J. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1586/10 w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1586/10, w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wytwarzania stalowych zbiorników cylindrycznych i specjalistycznych na gaz LPG, w punkcie 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymującą ją w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], w punkcie 2. stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu, w punkcie 3. orzekł o kosztach postępowania. Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego nadał przedsiębiorcy – J. R. uprawnienie do wytwarzania stalowych zbiorników cylindrycznych i specjalnych (toroidalnych) na gaz LPG. Inspektor Transportowego Dozoru Technicznego przeprowadził w dniu [...] października 2009 r. badania doraźne, które wykazały nieszczelność zbiorników na połączeniu spawanym wynikającą z wad produkcyjnych. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Dyrektor Transportu Dozoru Technicznego na podstawie art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. z 2000 r. Nr 122, poz. 1321 ze zm.) w związku z art. 104 § 1 i art. 108 § 1 k.p.a. zawiesił uprawnienie do wytwarzania stalowych zbiorników cylindrycznych i specjalnych (toroidalnych) na gaz LPG i wyznaczył termin zawieszenia do [...] stycznia 2010 r. (pkt I i II decyzji), zobowiązując do przedstawienia w tym terminie wyjaśnień, usunięcia nieprawidłowości i złożenia propozycji środków zaradczych w związku z uchybieniem polegającym na wprowadzaniu do obrotu na terenie Polski zbiorników LPG niewłaściwej jakości zagrażającej bezpieczeństwu oraz w sposób niezgodny z zobowiązującymi przepisami dozoru technicznego. W decyzji tej zawarto pouczenie, że w przypadku nieusunięcia powyższych uchybień w terminie do [...] stycznia 2010 r. i niezaakceptowania przez Transportowy Dozór Techniczny usunięcia tych uchybień, uprawnienie nadane decyzją Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] grudnia 2003 r. zostanie cofnięte (pkt III). Kolejną decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Dyrektor TDT cofnął J. R. uprawnienie do wytwarzania zbiorników nadane decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. W uzasadnieniu decyzji podano m.in., iż w trakcie postępowania strona nie usunęła uchybień określonych w decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. o zawieszeniu uprawnień w terminie do dnia [...] stycznia 2010 r. Wytwarzanie zaś zbiorników LPG z naruszeniem warunków uprawnienia oraz przepisów o dozorze technicznym prowadzi do narażenia zdrowia i życia osób eksploatujących te urządzenia, a także do narażenia mienia i środowiska. Na skutek odwołania J. R. sprawę rozpoznał Minister Infrastruktury, który decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. powyższą decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji Minister podał m.in., iż zbiorniki przeznaczone do zasilania silników pojazdów spalinowych gazem skroplonym LPG, podlegają procedurze homologacji zgodnie z przepisem art. 68 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), tym samym każdy producent przedmiotu wyposażenia i części powinien uzyskać świadectwo homologacji dla każdego nowego typu. Świadectwo wydawane jest przez ministra właściwego ds. transportu na podstawie wyników badań homologacyjnych przeprowadzonych przez jednostkę upoważnioną do badań homologacyjnych. Wskazana jednostka zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2005 r. w sprawie homologacji typu pojazdów samochodowych i naczep (Dz. U. z 2005 r. Nr 238, poz. 2010 ze zm.), jest upoważniona tylko do przeprowadzenia badań homologacyjnych oraz kontroli zgodności produkcji z warunkami homologacji typu. Z uwagi na zagrożenia, jakie mogą stwarzać w czasie eksploatacji zbiorniki LPG dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz mienia i środowiska wskutek rozprężenia cieczy lub gazów znajdujących się pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego zgodnie z przepisem art. 4 pkt 1 ustawy o dozorze technicznym, zbiorniki te są uznane za urządzenia techniczne, tym samym podlegają dozorowi technicznemu również na etapie ich wytwarzania. Zgodnie z art. 44 ust. 1 pkt 1 lit. c/ ustawy o dozorze technicznym, dozór techniczny nad zbiornikami w ruchu drogowym sprawuje Transportowy Dozór Techniczny (dalej: TDT). W niniejszej sprawie zbiorniki LPG zostały wymienione jako urządzenia techniczne podlegające dozorowi technicznemu w przepisie § 1 pkt 1 lit. f/ rozporządzenia Rady Ministrów z 16 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz. U. z 2002 r. Nr 120, poz. 1021 ze zm.). Zgodnie z art. 8 ust. 6 ustawy o dozorze technicznym, jeżeli dla urządzeń technicznych (w tym również zbiorników LPG) nie ma ustalonych warunków technicznych dozoru technicznego, to urządzenia te mogą być projektowane, wytwarzane, naprawiane lub modernizowane na podstawie warunków technicznych ustalonych z właściwym organem jednostki dozoru technicznego – w tym przepadku TDT. Organ ten wydając decyzję uprawniającą zakład do wytwarzania urządzeń technicznych (w tym zbiorników LPG) na podstawie art. 9 ustawy o dozorze technicznym oraz uzgadniając dokumentację techniczną, określa warunki techniczne wytwarzania, badań, oznakowania oraz rodzajów dokumentów dla zbiorników LPG. Przed wydaniem decyzji zezwalającej na eksploatację urządzenia technicznego, powinien przeprowadzić badania i czynności sprawdzające, zgodnie z art. 14 ust. 2 uwzględniając art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o dozorze technicznym, które w przypadku zbiorników LPG obejmują m.in. badania odbiorcze sprawdzające, przeprowadzane na partii zbiorników zgłoszonych do badań przez producenta. Celem badań jest potwierdzenie, że urządzenie techniczne jest wytwarzane zgodnie z przepisami – w sposób zapewniający bezpieczeństwo eksploatacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględniając skargę podał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja z dnia [...] stycznia 2010 r. naruszają prawo. Zdaniem Sądu, Dyrektor TDT miał podstawy do wydania decyzji na podstawie art. 44 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i pkt 2 ustawy o dozorze technicznym. Zgodnie z art. 11 ust. 1 i 2 ustawy o dozorze technicznym, w przypadku nieprzestrzegania warunków określonych w uprawnieniu organ właściwej jednostki dozoru technicznego zawiesza uprawnienie. W myśl zaś ust. 2 art. 11 tej ustawy, organ zawieszając uprawnienie wyznacza termin usunięcia uchybień stanowiących podstawę zawieszenia, po którego upływie, w razie nieusunięcia nieprawidłowości cofa podmiotowi uprawnienie. Podstawą wydania decyzji cofającej jest zatem nieusunięcie w wyznaczonym przez organ terminie uchybień stanowiących podstawę zawieszenia. Istotnym jest zatem treść decyzji oraz rodzaj wskazanych w decyzji uchybień podlegających usunięciu, nie zaś uchybienia stwierdzone w przeprowadzonych kontrolach w zakładzie skarżącego. Uchybienia winny być przez organ wskazane w sposób jednoznaczny i konkretny. Art. 11 ustawy wymaga, by rozstrzygnięcie obejmowało nie tylko zawieszenie uprawnień ale również wykaz uchybień stanowiących podstawę zawieszenia i termin ich usunięcia (a nie termin zawieszenia, jak błędnie wskazał organ). Osnowa decyzji powinna zatem zawierać powyższe elementy. Uzasadnienie decyzji, chociaż jest integralną jej częścią, stanowi jedynie przybliżenie motywacji organu i nie może stanowić podstawy do ustalenia treści uchybień stanowiących podstawę zawieszenia, podlegających usunięciu we wskazanym terminie. W pkt I osnowy decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. organ zawiesił uprawnienia nadane decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. W pkt II wyznaczył termin zawieszenia zmieniony na [...] stycznia 2010 r., zaś w pkt III zobowiązał w tym terminie do przedstawienia wyjaśnień, usunięcia nieprawidłowości i złożenia propozycji środków zaradczych w zw. z uchybieniem, polegającym na wprowadzeniu do obrotu na terenie Polski zbiorników LPG niewłaściwej jakości zagrażającej bezpieczeństwu i w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami dozoru technicznego. Niezłożenie wyjaśnień, jak i nieprzedstawienie propozycji środków zaradczych w świetle art. 11 ust. 2 powołanej ustawy nie stanowi przesłanki do cofnięcia uprawnień. Przesłankę wydania decyzji w tym przedmiocie stanowi nieusunięcie stwierdzonych uchybień. W tym jednak zakresie organ nie określił uchybień w sposób jednoznaczny, co uniemożliwia jednoznaczne stwierdzenie na czym ich usunięcie miałoby polegać i w konsekwencji czyni niemożliwym dokonanie przez Sąd pełnej kontroli zaskarżonych decyzji stwierdzających, iż uchybienia w wyznaczonym terminie nie zostały usunięte. Uzasadniając stanowisko, w tym względzie organy wskazały, że w wyznaczonym terminie strona nie przedstawiła dokumentów. W decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r. nie żądano jednak dokumentów, ogólnie wskazując, że należy usunąć nieprawidłowości. Nawet gdyby jednak przyjąć (chociaż osnowa decyzji zawieszającej temu przeczy), że w wymienionej decyzji w sposób jednoznaczny i czytelny wskazano podlegające usunięciu uchybienia, to należy mieć na uwadze, iż organ zgodnie z art. 11 ust. 2 powołanej ustawy wyznacza termin usunięcia uchybień i jako taki należy uznać termin [...] grudnia 2009 r. Strona miała zatem prawo do usunięcia uchybień włącznie do dnia [...] grudnia 2010 r. Materiał dowodowy wskazuje jednak na to, iż organ nie czekał na upływ tego terminu, bo w dniu [...] stycznia 2010 r. podjął już decyzję cofającą uprawnienia. Decyzja ta jest zatem decyzją przedwczesną, podjętą z naruszeniem powołanego przepisu. Przepis ten, wbrew przekonaniu organu, nie może być bowiem rozumiany jako termin usunięcia uchybień i jednocześnie termin dokonania kontroli, czy uchybienia te zostały przez stronę usunięte. Minister Infrastruktury wniósł skargę kasacyjną na powyższy wyrok, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skargą kasacyjną zarzucił: I. Naruszenie przepisów postępowania: - art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) przez nieudzielenie wskazań co do dalszego postępowania, mimo takiego obowiązku wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a., - art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, gdyż Sąd przyjął, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jednocześnie nie wskazując na czym ten wpływ polegał na wynik sprawy II. Naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. Nr 122, poz. 1321 ze zm.) poprzez przyjęcie, że przepis ten wymaga zawarcia w decyzji wydawanej ma jego podstawie katalogu uchybień, których dopatruje się organ wydający decyzję, - art. 11 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym poprzez przyjęcie, że decyzja Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] stycznia 2010 r. cofająca uprawnienie do wytwarzania stalowych zbiorników cylindrycznych i specjalnych (toroidalnych) na gaz LPG była decyzją przedwczesną, mimo iż została wydana po upływie terminu zawieszenia określonego w decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] grudnia 2009 r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Minister Infrastruktury przedstawił uzasadnienie wniesionych zarzutów. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł również J. R., zaskarżając go w części nieuwzględniającej wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, zarzucając: 1. Naruszenie prawa materialnego polegające na: - błędnej wykładni art. 44 ust.l ustawy o dozorze technicznym w zw. z § 1 pkt 1 lit. f/ rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16.07.2002 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz. U. Nr 120, poz. 1021 ze zm.) i przyjęciu, że zbiornik na gaz LPG stanowi urządzenie techniczne objęte dozorem technicznym, w sytuacji kiedy zastosowanie podstawowych reguł wykładni, tj. wykładni gramatycznej i celowościowej z uwzględnieniem treści. art. 2 ust. 1, 4 pkt. 1 lit. a/ i 44 ust. 3 ustawy o dozorze technicznym wyklucza, zdaniem skarżącego, zaliczenie zbiorników na gaz LPG do urządzeń technicznych, w stosunku do których TDT ma prawo wydawania decyzji w sprawach wynikających z wykonywania dozoru technicznego, albowiem zbiornik taki stanowi jedynie element urządzenia technicznego, którym staje się dopiero po wyposażeniu w odpowiedni osprzęt umożliwiający jego użytkowanie; - pominięcie dokonania prawidłowej wykładni art.8 ust.6 ustawy o dozorze w związku z regulaminem nr 67 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) stanowiącym załącznik do Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań sporządzonego w Genewie dnia 20 marca 1958 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 104, poz. 1135.) i w konsekwencji przyjęcie, że wobec braku ustalonych w aktach wykonawczych do ustawy o dozorze warunków technicznych dozoru na zbiorniki LPG, producent zbiorników, który posiada homologację potwierdzającą zgodność z regulaminem nr 67 EKG ONZ, nie spełnia warunków technicznych dozoru i nie może na terenie kraju wprowadzać do obrotu zbiorników posiadających taką homologację wydaną w formie decyzji przez Urząd Dozoru Technicznego (UDT); 2. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 3 p.p.s.a. w zw. z art. 145 §1 pkt. 2 p.p.s.a. poprzez naruszenie funkcji kontrolnej sądu administracyjnego, to jest zaniechania dokonania kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie zgłoszonych zarzutów rażącego naruszenia prawa uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a w szczególności. - art. 16 § 1 i 162 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7 i 11 ust. 1 i 2 ustawy o dozorze, poprzez naruszenie zasady trwałości ostatecznych decyzji w następstwie "cofnięcia" poza trybem nadzwyczajnym ostatecznej decyzji Dyrektora TDT z dnia [...].12.2003 r. ([...]), na podstawie której strona nabyła, pod określonymi warunkami, uprawnienie do wytwarzania zbiorników na gaz LPG; - art. 10 § 1, 61 § 4, 75 § 1, 79 § 1, 84 § 1 k.p.a. w następstwie naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez niepoinformowanie jej o wszczęciu postępowania, przeprowadzenie w sprawie dowodów z opinii biegłego w zakresie stanu technicznego zbiorników na gaz LPG bez udziału i uprzedniego zawiadomienia strony, a także wydanie decyzji przez organ I instancji bez umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów; a w konsekwencji, uzyskanie dowodów w postaci protokołów z oględzin zbiorników na gaz LPG w B. i w laboratorium TDT w Krakowie z naruszeniem prawa wykluczające możliwość ich procesowego wykorzystania w prowadzonym postępowaniu. Protokół był nieczytelny dla strony, został podmieniony na czytelny w WSA. Protokół podmieniony jest rozbieżny z notatką sporządzoną przez Inspektora TDT wykonującego badanie w B. Inspektor nie wskazuje konkretnych miejsc nieszczelności. Brak jest zdjęć zbiornika z identyfikującego tabliczką znamionową, co przekreśla wiarygodność badania. Mając powyższe zarzuty na względzie, J. R. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił uzasadnienie wniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Obydwie skargi kasacyjne zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów skargi kasacyjnej Ministra Infrastruktury stwierdzić należy, iż przedmiotem zaskarżenia do Sądu I instancji była decyzja tego Ministra utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego cofającą skarżącemu uprawnienie do wytwarzania stalowych zbiorników cylindrycznych i specjalnych na gaz LPG, a nie decyzja tegoż Dyrektora z dnia [...] grudnia 2009 r. o zawieszeniu tych uprawnień, która była już decyzją ostateczną. Stąd też rzeczą Sądu I instancji było zbadanie prawidłowości decyzji o cofnięciu uprawnień, a nie decyzji zawieszającej te uprawnienia. Wprawdzie decyzja o cofnięciu uprawnień jest konsekwencją niewykonania decyzji o zawieszeniu uprawnień, gdyż zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o dozorze technicznym organ właściwej jednostki dozoru technicznego, zawieszając uprawnienie, wyznacza termin usunięcia uchybień stanowiących podstawę zawieszenia, po którego upływie, w razie ich nieusunięcia, cofa uprawnienie, lecz w przypadku stwierdzenia wadliwości decyzji o zawieszeniu uprawnień Sąd I instancji powinien skorzystać z uprawnień przewidzianych w art. 135 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Tymczasem Sąd I instancji z tych uprawnień nie skorzystał, mimo iż uznał, że decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. o zawieszeniu uprawnień nie odpowiadała wymogom określonym w art. 11 ustawy o dozorze technicznym, gdyż nie zawierała wykazu uchybień stanowiących podstawę zawieszenia oraz terminu ich usunięcia. Zdaniem Sądu I instancji organ nie określił uchybień w sposób jednoznaczny, co uniemożliwia stwierdzenie na czym ich usunięcie miałoby polegać i w konsekwencji czyni niemożliwym dokonanie przez Sąd pełnej kontroli zaskarżonych decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny powyższego stanowiska Sądu I instancji nie podziela, gdyż kasator trafnie zarzuca, iż z treści art. 11 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym nie wynika, aby osnowa decyzji miała zawierać wykaz uchybień stanowiących podstawę zawieszenia uprawnień. Zgodnie bowiem z tym przepisem, w przypadku nieprzestrzegania warunków określonych w uprawnieniu lub wytwarzania materiałów, elementów lub urządzeń technicznych niewłaściwej jakości, mającej wpływ na bezpieczeństwo eksploatacji tych urządzeń, organ właściwej jednostki dozoru technicznego zawiesza uprawnienie. Z kolei według art. 11 ust. 2 tej ustawy organ właściwej jednostki dozoru technicznego, zawieszając uprawnienie, wyznacza termin usunięcia uchybień stanowiących podstawę zawieszenia, po którego upływie, w razie ich nieusunięcia, cofa uprawnienie. Wbrew poglądowi Sądu I instancji, w decyzji zawieszającej uprawnienie organ nie tylko wyznaczył termin zawieszenia, lecz również określił termin usunięcia uchybień do [...] stycznia 2010 r., co jednoznacznie wynika z pkt III decyzji z dnia [...[ grudnia 2009 r. oraz decyzji zmieniającej z dnia 20 stycznia 2010 r. W decyzji organ wskazał również na uchybienia polegające "na wprowadzeniu do obrotu na terenie Polski zbiorników LPG niewłaściwej jakości zagrażającej bezpieczeństwu oraz w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami dozoru technicznego". Wprawdzie w samej osnowie decyzji uchybienia te zostały określone dość ogólnikowo, lecz zostały sprecyzowane w jej uzasadnieniu, skoro stwierdzono w nim m.in., iż badania kontrolne "wykazały nieszczelność zbiorników na połączeniu spawanym wynikającą z wad produkcyjnych", a wyniki badań zostały przedstawione w protokołach kontroli wystawionych w dniu [...] października 2009 r. Ponadto powołano się na okoliczność, że zbiorniki są dopuszczone do sprzedaży bez wymaganych przepisami prawa badań technicznych oraz decyzji dopuszczającej do eksploatacji wydanej przez właściwą jednostkę dozoru technicznego. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż uzasadnienie decyzji stanowi jej integralną część, a zatem wbrew odmiennemu poglądowi Sądu I instancji organ nie miał obowiązku wymieniania szczegółowo wszystkich uchybień w samej osnowie decyzji. Za niezrozumiałe należy też uznać stanowisko Sądu I instancji, iż strona miała prawo do usunięcia uchybień włącznie do dnia [...] grudnia 2010 r., a organ nie czekał na upływ tego terminu, bo w dniu [...] stycznia 2010 r. podjął już decyzję cofającą uprawnienie. Jak to już była o tym mowa na wstępie niniejszych rozważań, organ wyznaczył skarżącemu termin na usunięcie uchybień do [...] stycznia 2010 r., a zatem podejmując decyzję cofającą uprawnienie w dniu [...] stycznia 2010 r., a doręczoną skarżącemu [...] lutego 2010 r., organ czekał na upływ terminu wyznaczonego na usunięcie uchybień. Z kolei jeżeli chodzi o skargę kasacyjną J. R., nie zasługują na uwzględnienie zarzuty tej skargi dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 44 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym w związku z § 1 pkt 1 lit. f/ rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu, gdyż Sąd I instancji dokonał niewadliwej wykładni tych przepisów. Zgodnie z art. 44 ust. 1 pkt 1 lit. c/ ustawy o dozorze technicznym do zakresu działania Transportowego Dozoru Technicznego (TDT) należy wykonywanie dozoru technicznego nad zbiornikami, w tym cysternami wykorzystywanymi w ruchu kolejowym, drogowym i żegludze śródlądowej. Z kolei według art. 44 ust. 1 pkt 3 tej ustawy do zakresu działania TDT należy wydawanie decyzji w sprawach wynikających z wykonywania dozoru technicznego nad urządzeniami technicznymi, o których mowa w pkt 1. Wprawdzie w pkt 1 lit. a/, d/, e/ zostały wymienione urządzenia techniczne, a w pkt 1 lit. c/ zbiorniki, to jednak Sąd I instancji trafnie stwierdził, iż uwzględniając zasadę racjonalnego ustawodawcy nie można przyjąć, aby przypisana TDT kompetencja do wydawania decyzji nie obejmowała zbiorników tylko dlatego, że nie zostały literalnie zaliczone do urządzeń technicznych. Skoro bowiem TDT wykonuje nadzór techniczny nad zbiornikami, to konsekwencją tego nadzoru jest uprawnienie do wydawania decyzji o jakich mowa w art. 44 ust. 1 pkt 3 omawianej ustawy o dozorze technicznym. Trudno bowiem przyjąć, aby jeden organ (TDT) wykonywał dozór techniczny, a inny (bliżej w ustawie nieokreślony) w ramach tego dozoru był uprawniony do wydawania decyzji administracyjnych. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, powyższemu stanowisku nie przeczy treść art. 4 pkt 1 lit. a/ ustawy o dozorze technicznym, zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach technicznych – należy przez to rozumieć urządzenia, które mogą stwarzać zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz mienia i środowiska wskutek rozprężenia cieczy lub gazów znajdujących się pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego. Okoliczność bowiem, że sam zbiornik bez pozostałych elementów (tzw. osprzętu) nie może być napełniony gazem nie oznacza, iż nie może on stwarzać zagrożenia, o jakim mowa w art. 4 pkt 1 omawianej ustawy z chwilą uzupełnienia go o tzw. osprzęt i wypełnienia zbiornika gazem. Definicja urządzenia technicznego nie może być zatem utożsamiana tylko z kompleksowym urządzeniem (tzn. zbiornikiem wraz z osprzętem), lecz również z poszczególnymi elementami urządzenia, a więc również samym zbiornikiem. Z tych samych przyczyn nie można podzielić poglądu, iż urządzeniami technicznymi w rozumieniu § 1 pkt 1 lit. f/ rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (...) są wyłącznie kompletne urządzenia, a więc zbiornik wraz z osprzętem, a nie tylko sam zbiornik, mimo iż bez osprzętu nie może być wypełniony gazem. Sąd I instancji nie naruszył, ani też nie mógł naruszyć art. 8 ust. 6 ustawy o dozorze technicznym w związku z regulaminem nr 67 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ), gdyż Sąd I instancji tych przepisów nie stosował, ani też nie dokonywał ich wykładni. Na uwzględnienie zasługują natomiast zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, gdyż Sąd I instancji błędnie uznając, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 11 ust. 1 i 2 ustawy o dozorze technicznym (o czym była mowa przy analizie skargi kasacyjnej organu), nie ustosunkował się do pozostałych zarzutów przedstawionych w skardze do tegoż Sądu. Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a.