II FZ 375/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. i M.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 kwietnia 2011 r., o sygn. akt I SA/GL 997/10 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J. i M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 9 lipca 2010r., Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: 1. odrzucić zażalenie J. S., 2. oddalić zażalenie M.S. Postanowieniem z 18 kwietnia 2011 r., I SA/GL 997/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną M. S. wniesioną od wyroku tegoż sądu z 8 grudnia 2010 r. oddalającego skargę J. i M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 9 lipca 2010 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W uzasadnieniu sąd podał, że w następstwie wniosku małżonków przesyłka zawierająca odpis wyroku z 8 grudnia 2011 r. wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o terminie i sposobie jego zaskarżenia została awizowana 21 stycznia 2011 r., a następnie wydana skarżącemu 7 lutego 2011 r. W dniu 9 marca 2011 r. (data nadania) skarżący M. S., reprezentowany przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, wniósł skargę kasacyjną. Jednakże jak wynikało z ustaleń poczynionych przez sąd pierwszej instancji w urzędzie pocztowym, przesyłka zawierająca odpis wyroku wraz z uzasadnieniem była awizowana dwukrotnie, tj. w dniach 21 i 31 stycznia 2011 r., o czym pozostawiono zawiadomienia w skrzynce do doręczania korespondencji. Wobec powyższego sąd, wskazując na treść art. 73 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." uznał, że chociaż skarżący przesyłkę odebrał w urzędzie pocztowym 7 lutego 2011 r., to za datę doręczenia odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, w myśl art. 73 § 4 p.p.s.a., przyjąć należało dzień 4 lutego 2011 r. Tym samym wniesienie skargi kasacyjnej 9 marca 2011 r. nastąpiło z uchybieniem terminu wskazanego w art. 177 § 1 p.p.s.a., co skutkowało jej odrzuceniem. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli J. oraz M. S.. W zażaleniu skarżący podnieśli, że M. S. odebrał odpis wyroku wraz z uzasadnieniem 7 lutego 2011 r., tego dnia strona została zatem skutecznie zapoznana z uzasadnieniem orzeczenia, a zatem w tym właśnie dniu zaczął biec 30-dniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej, który został zachowany. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W pierwszej kolejności rozważyć należy kwestię dopuszczalności merytorycznego rozpoznania zażalenia w odniesieniu do J. S., która obok M. S. brała udział w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji zainicjowanym wniesieniem skargi przez oboje małżonków, a następnie wraz z mężem wniosła o doręczenie jej odpisu wyroku oddalającego skargę wraz z uzasadnieniem, jednakże nie wywiodła skargi kasacyjnej od powyższego wyroku. Jak wynika bowiem z akt sprawy skarga kasacyjna (k. 47-49) została sporządzona i wniesiona przez pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego, J. W., umocowanego do działania w sprawie jedynie przez skarżącego M. S. (pełnomocnictwo – k. 50). Z treści samej skargi kasacyjnej również bezsprzecznie wynika, że pismo to wniesione zostało przez pełnomocnika "w imieniu mocodawcy M. S.". Sąd pierwszej instancji w sentencji wyroku odrzucającego skargę kasacyjną wymienia M. S. jako wnoszącego ten środek prawny. Rodzi się zatem pytanie, czy na obecnym etapie postępowania J. S. jest podmiotem uprawnionym do wywiedzenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, skoro kwestionowane przez nią orzeczenie w istocie nie zostało wydane wobec niej, a jedynie w stosunku do wnoszącego skargę kasacyjną małżonka, M. S.. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie wniesione przez J. S. musi podlegać odrzuceniu jako niedopuszczalne, stosownie do art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. O ile bowiem art. 51 p.p.s.a. stanowi, że kilku uprawionych do wniesienia skargi może w jednej sprawie występować w roli skarżących, między innymi wtedy, gdy ich skargi dotyczą tej samej decyzji (taka sytuacja ma miejsce w omawianej sprawie), co w konsekwencji prowadzi do powstania pomiędzy skarżącymi podmiotami tzw. współuczestnictwa procesowego, to jednocześnie zaznaczyć należy, że każda z osób posiadających własną legitymację do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego może działać w sprawie całkowicie samodzielnie, a skutki dokonanych przez nią czynności w postępowaniu sądowym nie rozciągają się na pozostałych współuczestników (zob. również wyrok NSA z 3 października 2008 r., II FSK 788/07, dostępnie na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym na obecnym etapie postępowania nie jest dopuszczalnie wniesienie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej przez J. S., która tego środka prawnego w ogóle nie wywiodła. Zażalenie skarżącej podlega odrzuceniu po myśli art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Zażalenie M. S. podlega natomiast oddaleniu z następujących względów. Okoliczności faktyczne, które legły u podstaw orzeczenia o odrzuceniu skargi kasacyjnej są bezsporne, a sam skarżący ich nie kwestionuje. Przesyłka zawierająca odpis wyroku oddalającego skargę wraz z uzasadnieniem była awizowana dwukrotnie w dniach 21 oraz 31 stycznia 2011 r., jak wynikało z wyjaśnień pozyskanych przez sąd pierwszej instancji od pracownika urzędu pocztowego. Owszem, działanie urzędu pocztowego polegające na dwukrotnym awizowaniu przesyłki w takich właśnie datach było sprzeczne z treścią art. 73 § 1 p.p.s.a., który stanowi jednoznacznie, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 – 72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2, zaś przesyłka adresowana do skarżącego pozostawiona została w urzędzie pocztowym na czas dłuższy, niż przewiduje cytowana regulacja, co skutkowało późniejszym jej odbiorem przez skarżącego. Jednakże art. 73 § 4 p.p.s.a. wskazuje wyraźnie, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o jakim mowa w § 1, tj. 14-dni od dnia pozostawienia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź urzędzie gminy. W związku z powyższym sąd pierwszej instancji słusznie przyjął, że skoro pierwsza awizacja miała miejsce 21 stycznia 2011 r., to 14-dniowy termin, o jakim mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a. upłynął 4 lutego 2011 r. i w tym dniu otworzył swój bieg 30-dniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Ponieważ skarga kasacyjna wniesiona została po terminie, sąd pierwszej instancji postąpił właściwie odrzucając ten środek prawny. Mając na względzie powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.