II SA/Sz 901/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 08 grudnia 2010r. sprawy ze skargi H. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] r., nr[...] , na podstawie art. 59 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku R. W. z dnia [...] r. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku szkoły na niepubliczne przedszkole i świetlicę środowiskową na nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] na działkach nr [...] i części dz. Nr [...] obr. [...] , ustalił na rzecz wnioskodawcy żądane warunki zabudowy. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że obszar którego wniosek dotyczy nie jest obecnie objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też w myśl art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku braku planu miejscowego określenie zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 cyt. ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia przewidzianych w tym przepisie warunków. W decyzji podano też, że zamierzenie inwestycyjne zostało uzgodnione z Geologiem Powiatowym w Wydziale Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta [...] , z Zarządem Dróg i Transportu Miejskiego w [...] oraz Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych Województwa[...] . Po dokonaniu analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz analizie stanu faktycznego, a także po uzyskaniu stanowisk wyżej wymienionych organów, Prezydent stwierdził, że wnioskowana inwestycja spełnia łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, umożliwiające ustalenie warunków zabudowy. Zgodnie z art. 56 cytowanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł H. A. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W odwołaniu podniesiono, że planowana zabudowa nie daje się pogodzić z sąsiednią istniejącą zabudową. W bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się bowiem budynki o dużych kubaturach przeznaczone na produkcję i usługi tj. magazyny, budynki produkcyjne i budynek piekarni. W odwołaniu wskazano też, że organ pierwszej instancji nie wyznaczył prawidłowo granic obszaru analizowanego; nie uzasadnił stanowiska, że inwestycja spełnia łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; że przeprowadzona analiza nie dostarcza informacji wymaganych przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia zgodnie z treścią przepisu art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r., nr[...] , utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że decyzyjne warunki zabudowy można ustalić tylko dla inwestycji zgodnej z przepisami odrębnymi, a ponadto spełniającej łącznie wymogi sformułowane w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Są to wymogi: kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1), dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2), zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3) oraz aby decyzja była zgodna z przepisami odrębnymi - art. 61 ust. 1 pkt 5. Następnie organ II instancji podał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego (koncepcja zagospodarowania, analiza funkcji oraz cech zabudowy, załączniki graficzne) wynika, że inwestor planuje przebudowę i rozbudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku szkoły na niepubliczne przedszkole i świetlicę środowiskową. Dominującą funkcją w analizowanym obszarze jest funkcja usługowa, mieszkalna wielorodzinna i jednorodzinna o różnej intensywności. Budynek szkoły czy też przedszkola realizuje funkcję uzupełniającą zabudowę mieszkaniową, podobnie jak znajdujące się po sąsiedzku obiekty usługowe: działka nr [...] , działka nr [..] , działka nr [..] . W ocenie Kolegium, bezzasadny jest więc zarzut odwołania, że planowana zabudowa nie daje się pogodzić z zabudową w bezpośrednim sąsiedztwie, gdzie znajdują się budynki o dużych gabarytach, przeznaczone na produkcję i usługi – magazyny, piekarnia. Z akt sprawy ani też z odwołania nie wynika, że w sąsiedztwie planowanej inwestycji znajdują się obiekty zakwalifikowane jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określający zasadę tzw. "dobrego sąsiedztwa" oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w zastanym w danym miejscu sposobie zagospodarowania terenu. Sposób zagospodarowania terenu poprzez planowaną inwestycję nie ulegnie zmianie. Kolegium podało, że organ pierwszej instancji wyznaczył obszar analizowany zgodnie z rozporządzeniem, zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagania, określone w art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Integralną częścią decyzji jest załącznik graficzny oraz załącznik opisowy zawierający wyniki analizy ze stosownym uzasadnieniem przyjętych ustaleń. Mając na uwadze, że załączniki te są częścią decyzji (art. 107 § 2 K.p.a. w zw. z § 9 ust. 2 rozporządzenia), to uzasadnienie analizy wyczerpuje wymóg uzasadnienia decyzji z art. 107 § 3 K.p.a. Znajdująca się w aktach sprawy analiza urbanistyczna, określa wszystkie wymagane przepisami rozporządzenia ustalenia, które znalazły swój wyraz w sentencji zaskarżonej decyzji. Na decyzję Kolegium skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł H. A., reprezentowany przez radcę prawnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W skardze podniesiono takie same zarzuty jak w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta [...] . Dodatkowo skarżący podniósł, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] została wydana bez uprzedniej wnikliwej analizy stanu faktycznego sprawy i mimo powstałych wątpliwości nie została poprzedzona stosownym postępowaniem wyjaśniającym mającym na celu uzupełnienie zebranego w sprawie materiału dowodowego, czym organ naruszył art. 136 K.p.a. i art. 7 K.p.a. Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucono również naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. gdyż w decyzji "wskazano lakonicznie, że załączniki decyzji stanowią jej część, a uzasadnienie analizy wyczerpuje wymóg uzasadnienia decyzji". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga okazała się niezasadna, a zaskarżona decyzja Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta [...] odpowiadają prawu. Decyzje organów obu instancji znajdują umocowanie w przepisach prawa, w tym w przepisie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), który określa wymogi warunkujące dopuszczalność ustalenia dla planowanej inwestycji warunków zabudowy. Podstawowym wymogiem dla nowej zabudowy jest jej zgodność z "zasadą dobrego sąsiedztwa", co oznacza kontynuację istniejącej na działkach sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W przedmiotowej sprawie organy prawidłowo uznały, że możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Planowana zabudowa obejmować ma na przebudowę i rozbudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku szkoły na niepubliczne przedszkole i świetlicę środowiskową . Organ I instancji przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Obszar analizowany wyznaczony został wokół terenu inwestycji obejmując działki sąsiednie dostępne z ulicy Robotniczej. Z analizy urbanistycznej wynika, iż w obszarze analizowanym występuje zabudowa usługowa, mieszkaniowa wielorodzinna i jednorodzinna o różnej intensywności. Nadto w przedmiotowej sprawie ustalenie warunków zabudowy dotyczy przebudowy i rozbudowy wraz ze zmianą sposobu użytkowania w ramach istniejącej funkcji oświatowej (szkoły na przedszkole i świetlicę środowiskową). W tych okolicznościach podzielić należy stanowisko organów obu instancji, iż planowana na działkach nr [..] i [...] inwestycja w zakresie usług oświatowych stanowi kontynuację istniejącej w obszarze analizowanym funkcji. Kontynuacja funkcji nie oznacza nakazu czy konieczności mechanicznego kopiowania istniejącej zabudowy, wystarczającym jest, gdy nowa zabudowa nie koliduje z już istniejącą i można ją pogodzić z zastanym stanem rzeczy. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Szczecina odpowiadają prawu, a w niniejszej sprawie nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa materialnego czy przepisów postępowania, które miały lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.