VII SAB/Wa 117/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Ewa Machlejd ( spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Foks - Skopińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi T. B. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. I. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. do wydania aktu w następstwie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] w terminie 30 dni od doręczenia przez Sąd akt administracyjnych w niniejszej sprawie z odpisem prawomocnego wyroku, II. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. na rzecz T. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 19 lipca 2010 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga T.B. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego w P. w związku z "...bezprawnym przyjęciem do użytkowania poniżej wskazanych obiektów budowlanych z naruszeniem art. 54 przepisów Prawa budowlanego z 7 lipca 1994 r." W odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż z analizy podnoszonych w skardze zarzutów wynika, że skarżącej chodzi o wzruszenie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie bądź zawiadomień o zakończeniu budowy następujących inwestycji: * siedmiu domów jednorodzinnych w zabudowie szeregowej przy ul. [...] ([...]) w P., * czterolokalowego domu jednorodzinnego przy ul. [...] na działce nr ew. [...] obr. [...], * dwulokalowego domu jednorodzinnego na terenie działek nr ew.[...], [...], przy ul. [...] w P., * sieci technicznej zrealizowanej przez firmę N. wzdłuż ogrodzenia skarżącej przy ul. [...] w P., * jezdni ul. [...] w P. Skarżąca zarzuciła, iż organ nie podjął żadnych czynności wyjaśniających w sprawie bezprawnego przyjęcia do użytkowania ww. obiektów budowlanych przez co naruszył art. 54 Prawa budowlanego. Wskazała, iż wnioskiem z dnia 17 lutego 2010 r. wystąpiła do organu o zakazanie użytkowania ciągu inwestycji wykonanych w ulicy [...] w P., z naruszeniem przepisów Prawa budowlanego. Wskazała, że organ powiatowy wydał w dniu [...] postanowienie nr [...], w którym uznał się za organ niewłaściwy i przekazał sprawę do rozpoznania organowi właściwemu tj. [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Skarżąca podała, że na powyższe postanowienie wniosła zażalenie z dnia 19 lutego 2009 r. na które do chwili obecnej nie otrzymała żadnej odpowiedzi. Oświadczyła, iż wskutek jej licznych wniosków o wyjaśnienie podstaw prawnych pozwalających na użytkowanie ww. obiektów Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wydał decyzję z dnia [...] Nr [...], którą umorzył postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił w całości przedmiotowa decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Skarżąca zaznaczyła, że pomimo upływu czasu organ powiatowy do chwili obecnej nie wydał żadnego aktu prawnego w sprawie. Tym samym naruszył art. 35, 36, i 37 kpa. Skarżąca zarzuciła, ze zarówno organ powiatowy jak i wojewódzki nie załatwiły przedmiotowej sprawy w ustawowym terminie. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wyjaśnił, iż wydawał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie tylko jezdni przy ul. [...] w P., natomiast w archiwum organu nie znaleziono dokumentów świadczących o przyjęciu do użytkowania pozostałych inwestycji wskazanych przez skarżącą. Oświadczył, że prawdopodobnie zostały one przyjęte do użytkowania przed dniem 11 lipca 2003 r., tj. przed przejęciem kompetencji w tym zakresie przez organy nadzoru budowlanego. Organ wskazał, iż pismem z dnia 24 kwietnia wezwał skarżąca do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, jej wystąpień z dnia 30 października 2003 r., 13 kwietnia 2004 r., 13 maja 2005 r., 24 maja 2005 r., 7 czerwca 2005 r, 25 listopada 2008 r., 5 stycznia 2009 r. dotyczących ".... wszczęcia postępowań nieważności ...", decyzji Burmistrza pozwalających na użytkowanie budynków mieszkalnych wzdłuż ul. [...] w P., "... wydania decyzji unieważniającej decyzję Burmistrza zezwalającej na zasiedlenie ul. [...] w P. ..." i "...wyjaśnienia legalności zasiedlenia ul. [...] w P....", tj. do wskazania, jakie konkretne decyzje o pozwoleniu na użytkowanie kwestionuje (z podaniem nr rej. decyzji, daty jej wydania, organu, który ją wydał, znaku sprawy i rodzaju inwestycji). Organ dodał, że wezwał także skarżącą do jednoznacznego określenia, w jakim trybie wnioskuje o wszczęcie postępowania nadzwyczajnego (nieważnościowego bądź wznowieniowego). Oświadczył, że pomimo wezwania skarżąca nie udzieliła konkretnej odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002, Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej powoływanej jako ppsa skarga na bezczynność organu administracji publicznej przysługuje w wypadkach przewidzianych w pkt 1-4 § 2 art. 3 ustawy. Oznacza to, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa ( B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne..., s. 378). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Dla dopuszczalności skargi nie ma znaczenia z jakich powodów - zawinionych czy niezawinionych - określony akt (decyzja, postanowienie) nie został podjęty. Skarga na bezczynność może być wniesiona dopiero po upływie terminów przewidzianych do załatwienia sprawy administracyjnej, określonych w przepisie art. 35 Kpa i ewentualnie terminów przedłużonych na podstawie przepisu art. 36 Kpa . Przekroczenie tych terminów oznacza stan bezczynności organu podlegający zaskarżeniu do Sądu Administracyjnego. Wymogiem formalnym warunkującym dopuszczalność skargi, którego dopełnić musi wnoszący skargę na bezczynność jest wyczerpanie środka prawnego przewidzianego w art. 37 Kpa tj. złożenie zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie administracji publicznej zachowań w postaci wydania aktu ( decyzji , postanowienia ) lub podjęcia czynności. Skarga może być wniesiona do Sądu aż do czasu załatwienia sprawy tj. wydania decyzji, postanowienia czy podjęcia czynności. Uznając skargę na bezczynność za uzasadnioną Sąd Administracyjny, stosownie do przepisu art. 149 ppsa, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Uwzględnienie skargi na bezczynność polega więc wyłącznie na zobowiązaniu organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu bądź dokonanie czynności lub stwierdzenie albo uznanie uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wyrok uwzględniający skargę na bezczynność organu administracji publicznej nie może dotyczyć kwestii mających wpływ na merytoryczną treść przyszłego aktu lub czynności. Art. 149 ppsa nie określa kryteriów jakimi powinien kierować się Sąd Administracyjny określając organowi termin do wykonania wyroku przez podjęcie nakazanych nim działań. Oznacza to, iż w kwestii określenia terminu Sąd dysponuje swobodą i nie jest związany terminami o jakich mowa w art. 35 Kpa. Powinien kierować się interesem strony, a przede wszystkim brać pod uwagę specyfikę danej sprawy. Stosownie do przepisu art. 286 § 2 ppsa termin wyznaczony w wyroku przez Sąd organowi administracyjnemu do załatwienia sprawy liczy się od dnia doręczenia ( zwrotu ) organowi akt administracyjnych na podstawie których orzekał sąd (art. 133 § 1 ppsa ). Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż skarżąca dochowała wymogów warunkujących dopuszczalność skargi, wyczerpując przed jej wniesieniem środek prawny w postaci złożenia zażalenia w trybie przepisu art. 37 Kpa , bo za takie należało uznać zażalenie z dnia 5 marca 2010 r. Ze stanu faktycznego ustalonego na podstawie akt administracyjnych wynika w sposób oczywisty, iż sprawa wniosków skarżącej dotyczących przyjęcia do użytkowania budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej przy ul. [...] w P. nie została załatwiona w terminach ustawowych określonych w przepisie art. 35 czy też 36 Kpa. Z akt sprawy wynika, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił decyzję [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...], którą organ orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie jako bezprzedmiotowego. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wojewódzki wskazał, iż ze względu na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie wykraczającym poza kompetencje organu II instancji, należało sprawę zwrócił organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia w myśl art. 138 § 2 kpa. Organ zaznaczył, iż dopiero po wyjaśnieniu wątpliwości dotyczących charakteru żądania zgłoszonego przez skarżącą możliwe będzie przyjęcie odpowiedniego trybu postępowania przewidzianego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, przy zachowaniu przepisów o właściwości organów w danym trybie administracyjnym. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby organ powiatowy po uchyleniu powyższej decyzji z dnia [...] wydał merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie. Z tego względu Sąd uznał, iż skarga skarżącej dotycząca bezczynności w przedmiocie nie rozpoznania jej wniosków dotyczących przyjęcia do użytkowania budynków zasługuje na uwzględnienie. Stwierdzić bowiem należy, iż organ powiatowy zobowiązany był do wydania w ustawowym terminie aktu w następstwie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...]. Z tych więc przyczyn Sąd zobowiązał organ do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie w terminie 30 dni, od daty doręczenia akt administracyjnych wraz z z odpisem prawomocnego wyroku. W świetle powyższego orzeczono jak w pkt I wyroku. O kosztach Sąd orzekł stosownie do przepisu art. 200 ppsa, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na rzecz strony wygrywającej proces Sąd zasadził poniesione koszty sądowe w postaci wpisu w kwocie 100 złotych.