II SA/Bk 388/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie nakazania zasypania zbiornika wodnego oddala skargę II SA/Bk 388/09 UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. P. prowadził od listopada 2007 r. postępowanie w przedmiocie legalności budowy zbiornika wodnego na działce nr [...] we wsi K. gm. B. P. Wydana przez ten organ decyzja z dnia [...] lutego 2008 r. nakazująca właścicielowi działki A. P. częściowe zasypanie zbiornika jako nielegalnie wykopanego została przez P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. uchylona w dniu [...] kwietnia 2008 r. z uwagi na niewyczerpujące ustalenie stanu faktycznego sprawy, w tym charakteru spornego obiektu budowlanego i okoliczności uzyskania przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego oraz z uwagi na nierozważenie możliwości zalegalizowania spornego obiektu. W postępowaniu prowadzonym ponownie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. P. w dniu 05 maja 2008 r. organ ten zobowiązał A. P. do: wstrzymania prowadzonych robót budowlanych przy przedmiotowym zbiorniku, przedłożenia w terminie 30 dni zaświadczenia wójta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, projektu zagospodarowania działki lub terenu, wykonanego przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, odpowiednich szkiców, rysunków i pozwolenia wodnoprawnego, jak również oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jako podstawę prawną decyzji podał art. 49 b) ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] ten sam organ nadzoru budowlanego nakazał A. P. zasypanie zbiornika wodnego o wymiarach 19,00 m x 9, 30 m wybudowanego na działce nr [...] we wsi K. Wskazano, że przedmiotowy zbiornik został wybudowany w lipcu 2006 r. na podstawie zgłoszenia z czerwca 2006 r., którego kserokopię inwestor przedłożył. Organ ustalił, że dotyczyło ono oczka wodnego o powierzchni 30 m2. Do zgłoszenia załączono m.in. szkic usytuowania planowanego oczka wykonany na odbitce mapy zasadniczej. Organ ocenił sporną budowlę jako urządzenie melioracji wodnej szczegółowej wymagające zgłoszenia zamiaru budowy odpowiedniemu organowi architektoniczno – budowlanemu. Parametry obiektu, który miał być wykonany na podstawie przedmiotowego zgłoszenia, nie odpowiadają jednak, jak wskazano, parametrom zbiornika wodnego znajdującego się obecnie na działce nr [...], dlatego wszczęto postępowanie legalizacyjne. W jego trakcie inwestor nie przedłożył wymaganych dokumentów umożliwiających legalizację obiektu. W takiej sytuacji, jak wyjaśniono, prawo budowlane nakazuje wydanie decyzji o rozbiórce obiektu, co w sprawie przedmiotowej zrealizowano poprzez nakazanie zasypania zbiornika. Odwołanie od powyższej decyzji złożył A. P. zarzucając naruszenie art. 49 b) ust. 1 i 3 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 7, 9 i 77 Kpa poprzez "nienależyte przeprowadzenie postępowania dowodowego w przedmiocie ustalenia i określenia wielkości oczka wodnego i jego głębokości, jak również określenia wymiarów obiektów budowlanych ziemnych upustowo - przepustowych - melioracyjnych doprowadzających i odprowadzających wodę z oczka wodnego". Odwołujący się podał, że powierzchnia istniejącego na jego działce oczka wodnego nie przekracza 30 m2 "po dokonaniu jego pomiarów w ujęciu głębinowym". Natomiast podane przez organ wymiary 19 m x 9, 30 m to powierzchnia terenu, na którym znajduje się woda spływająca na działkę podczas wiosennych roztopów oraz jesienią, jak również woda przepływowa z działek sąsiednich. Organy błędnie, jego zdaniem, zaliczyły do oczka wodnego teren ujęcia melioracyjnego, które wykonał aby zabezpieczyć działkę przez niespodziewanym zalaniem. Podniósł, że wszelkiego rodzaju urządzenia melioracyjne, rowy, przepusty czy groble zabezpieczające nie stanowią powierzchni oczka wodnego, jak błędnie przyjął organ. Wskazał również, iż niezasadne jest obciążanie go odpowiedzialnością za niewydanie przez Wójta zaświadczeń wymienionych w postanowieniu z dnia [...] maja 2008 r. i nakazywanie zasypania zbiornika. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. uchylił decyzję organu I instancji w całości i nakazał A. P. zasypanie zbiornika wodnego – stawu wybudowanego na działce nr [...] we wsi K. do wymiarów 7, 50 m x 4 m tj. do wymiarów określonych przez inwestora na mapie zasadniczej załączonej do skutecznego zgłoszenia z dnia 26 czerwca 2006 r. dokonanego w Starostwie Powiatowym. W uzasadnieniu organ ocenił, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż na przedmiotowej działce znajduje się zbiornik wodny – staw, wzniesiony niezgodnie ze zgłoszeniem. Niezgodność polega na powiększeniu jego rozmiarów do 176 m2 i wymagała wdrożenia procedury legalizacyjnej, którą prawidłowo przeprowadzono w postępowaniu pierwszoinstancyjnym na podstawie art. 49 b) ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W jej toku zobowiązano inwestora do przedłożenia stosownych dokumentów, do którego to zobowiązania się nie zastosował, powodując konieczność wydania decyzji rozbiórkowej. Organ odwoławczy negatywnie ocenił jednak nakazanie zasypania całego istniejącego zbiornika wskazując, że takie rozstrzygnięcie nie uwzględnia posiadania przez inwestora skutecznego zgłoszenia na oczko wodne o powierzchni 30 m2. Dlatego, jak podniesiono, należało decyzję pierwszoinstancyjną uchylić w całości i orzec o konieczności zasypania zbiornika w takim zakresie, w jakim został wykonany poza treścią zgłoszenia. Organ odwoławczy podniósł również, że wybudowany zbiornik – staw wraz z groblami, w jego obecnym niezgodnym z prawem kształcie i wymiarach, służy polepszeniu stosunków wodnych na działce jako całość, dlatego nie można – jak chciałby inwestor - jego części rozpatrywać odrębnie. Wyjaśniono także, że część zbiornika wykraczająca poza rozmiary podane w zgłoszeniu narusza linię istniejącej zabudowy. Skargę na powyższą decyzję złożył do sądu administracyjnego A. P. wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie: 1. art. 49 b) ust. 1 i 3 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 7, 8, 9, 10 i 77 Kpa poprzez nienależyte przeprowadzenie postępowania dowodowego w przedmiocie ustalenia i określenia wielkości oczka wodnego i jego głębokości, jak również określenia wymiarów obiektów budowlanych ziemnych upustowo - przepustowych i melioracyjnych i w konsekwencji dokonanie wadliwej oceny wybiórczo zebranego materiału dowodowego; 2. pominięcie postanowienia SKO z dnia [...] lipca 2008 r. stwierdzającego, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji nie przedstawił dowodów pozostających w jego dyspozycji, a dotyczących uprzednio istniejącego zbiornika oraz także nie uwzględnił faktu ich złożenia w sprawie cywilnej w Starostwie Powiatowym w B. P. Skarżący wywodził, że niewyczerpująco ustalono stan faktyczny sprawy, bowiem nie wyjaśniono wskazywanej przez niego okoliczności istnienia na działce nr [...], przed aktualnym zbiornikiem, innego zbiornika, wykopanego w latach 50-tych, służącego Ochotniczej Straży Pożarnej w K., który obecnie został przez niego jedynie oczyszczony i pogłębiony. Podał, że nie uwzględniono sposobu zakończenia sprawy administracyjnej dotyczącej zbiornika na sąsiedniej działce, który w latach 2002-2004 również został pogłębiony i oczyszczony, a takie działanie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał na legalne. Zakwestionował ocenę, jakoby lustro wody z groblą tworzyło całość jako urządzenie techniczno – użytkowe: melioracyjne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako spóźnionej. Podniósł, że decyzję odebrała sąsiadka skarżącego w dniu 11 maja 2009 r., zaś skarga wpłynęła 11 czerwca 2009 r. – jeden dzień po terminie, który mijał 10 czerwca 2009 r. Pomimo wniosku o odrzucenie skargi organ odwoławczy ustosunkował się merytorycznie do poniesionych w niej zarzutów. Wyjaśnił, że mapa zasadnicza dołączona do zgłoszenia z czerwca 2006 r. nie zawierała zapisu o istnieniu w miejscu obecnego zbiornika innego, wykorzystywanego poprzednio dla celów wskazywanych przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Wniosek organu o odrzucenie skargi byłby uzasadniony, gdyby doręczenie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009 r. można było uznać za prawidłowe. Data bowiem potwierdzenia jej odbioru "11 maja 2009 r." wskazuje, że trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi mijał 10 czerwca 2009 r., podczas gdy koperta, w której nadesłano skargę opatrzona jest datownikiem pocztowym "11 czerwca 2009 r." (w tym dniu przypadał dzień wolny od pracy), zatem skargę nadano by w Urzędzie Pocztowym B. 1 – jeden dzień po terminie. Jednakże doręczenia decyzji organu odwoławczego nie można uznać za prawidłowe (i skuteczne) z tego względu, że zostało dokonane z naruszeniem wymogów art. 43 Kpa. Przepis ten stanowi, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, w drzwiach adresata. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że korespondencja adresowana do A. P. pod jego nieobecność została doręczona sąsiadce, która podjęła się oddać pismo adresatowi, ale brak jest informacji, by o takim sposobie doręczenia doręczyciel umieścił zawiadomienie na drzwiach adresata lub w skrzynce pocztowej. Aby można było uznać za prawidłowe doręczenie – muszą być spełnione łącznie wszystkie wymogi wskazanego wyżej przepisu. Brak spełnienia chociażby jednego z nich dyskwalifikuje czynność doręczenia, a taka sytuacja zaistniała w przypadku doręczenia decyzji z dnia [...] maja 2009 r. poprzez niewypełnienie przez doręczyciela treści druku dotyczącej sposobu zawiadomienia adresata przesyłki o sposobie jej doręczenia. Zaskarżona decyzja pozostaje w zgodności z prawem, dlatego skarga nie mogła być uwzględniona. Wbrew zarzutom skargi stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo w należycie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym. Zasadnie uznano, że skarżący w dniu 26 czerwca 2006 r. złożył zgłoszenie zamiaru wykonania na działce nr [...] w B. P. oczka wodnego o pow. 30 m2, o kształcie i wymiarach 4 m x 7,5 m uwidocznionych na mapie zasadniczej dołączonej do zgłoszenia. Bezspornie na podstawie oględzin stwierdzono faktyczne wykonanie w oparciu o powyższe zgłoszenie innego obiektu: zbiornika wodnego – stawu, obsypanego groblą, ze schodami betonowymi stanowiącymi zejście do wody, dokładnie zinwentaryzowanego podczas oględzin organu II instancji w dniu 02 kwietnia 2008 r. (k. 7-12 akt adm. II inst.), znacznie większych rozmiarów niż opisanego w zgłoszeniu, który pochłonął wymienione w zgłoszeniu oczko wodne. Jak dowodził w postępowaniu administracyjnym sam skarżący, sporny staw wykonał celem polepszenia stosunków wodnych na gruncie, który stanowił faktyczne bagno i ulegał podtapianiu. Zgodnie z aktualnymi na datę wykonania robót przepisami art. 29 ust. 2 pkt 9 lit. a w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) wykonanie spornych urządzeń melioracji wodnej szczegółowej (do których zaliczają się z mocy art. 29 pkt 9 lit. a prawa budowlanego stawy ziemne) wymagało zgłoszenia budowlanego. Należy podkreślić w tym miejscu, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego zgłoszenia wymagała zarówno budowa m.in. obiektów budowlanych wymienionych w art. 29 ust. 2 pkt 9, jak i z mocy art. 30 pkt 2, także wykonywanie robót budowlanych o których mowa m.in. w art. 29 ust. 2 pkt 9 prawa budowlanego. Bezspornie A. P. na wykonanie stwierdzonego obiektu budowlanego zgłoszenia nie dokonał. Dokonał zgłoszenia budowy oczka wodnego o pow. 30 m2, wymiarach 7,5m x 4 m (zaliczonego do obiektów budowlanych wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 15 i wymagającego zgłoszenia – art. 30 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego w brzmieniu z daty dokonywania zgłoszenia i wykonywania prac budowlanych) i do wymiarów obiektu nakazano w zaskarżonej decyzji rozbiórkowej dostosować obiekt istniejący obecnie. Trafnie zatem wdrożono procedurę legalizacyjną przewidzianą - w obowiązującym na datę wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia - art. 49 lit. b) ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r., po wstrzymaniu robót budowlanych, zobowiązano skarżącego – w terminie 30 dni od otrzymania postanowienia – do przedłożenia zaświadczenia wójta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, projektu zagospodarowania działki lub terenu, wykonanego przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, odpowiednich szkiców, rysunków i pozwolenia wodnoprawnego, jak również oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wymóg pozwolenia wodnoprawnego wynikał z art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.). Jako podstawę prawną decyzji podano art. 49 b) ust. 2 prawa budowlanego. Termin wykonania powyższego obowiązku mijał 05 czerwca 2008 r. Z akt sprawy administracyjnej wynika, tak jak ustaliły to organy nadzoru budowlanego, że skarżący żadnego z zobowiązań nie wykonał. Co prawda w dniu 07 maja 2008 r. zwrócił się do Wójta Gminy B. P. o wydanie zaświadczenia w trybie art. 217 Kpa, ale nie w takim przedmiocie, jak został zobowiązany w postanowieniu z dnia [...] maja 2008 r. (o zgodności budowy spornego obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy terenu, w przypadku braku planu). Skarżący kwestionując to zobowiązanie w końcowym fragmencie wniosku z dnia 07 maja 2008 r. faktycznie domagał się od Wójta wydania "kontrzaświadczenia" - " ... potwierdzającego fakt wykonania obiektu budowlanego piętrzącego wodę poprzez oczyszczenie naturalnego zbiornika wodnego, który był pogłębiony w latach sześćdziesiątych dla potrzeb Ochotniczej Straży Pożarnej" (k. 58). To wystąpienie do Wójta Gminy nie mogło zostać uznane za czyniące zadość zobowiązaniu organów nadzoru budowlanego w postępowaniu legalizacyjnym, bo dotyczyło zupełnie innego przedmiotu. Dodać można, że nawet gdyby skarżący wykonał część czynności, do których został zobligowany postanowieniem wydanym w oparciu o art. 49 lit. b ust. 2 pkt 1- 3 prawa budowlanego, nie wykonując wszystkich zobowiązań – zachodziłaby podstawa z art. 49 lit. b ust. 3 w zw. z ust. 1 prawa budowlanego do nakazania rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego bez wymaganego zgłoszenia. Wykonanie obowiązku przedłożenia dokumentów określonych w art. 49 b ust. 2 pkt 1 - 3 prawa budowlanego zostaje spełnione jedynie wówczas, gdy inwestor przedłoży w terminie 30 dni wszystkie dokumenty, do których zasadnie zobowiązał go organ nadzoru budowlanego. Spełnienie części słusznego zobowiązania nie daje podstawy do legalizacji obiektu budowlanego, a stanowi podstawę do nakazania rozbiórki w oparciu o art. 49 lit. b ust. 3 w zw. z ust. 1 prawa budowlanego. W sprawie niniejszej skarżący w wyznaczonym terminie, i w ogóle, nie wykonał żadnego z czterech zobowiązań zawartych w prawidłowym postanowieniu z dnia [...] maja 2008 r. Dlatego decyzja nakazująca rozbiórkę tej części zbiornika, która nie obejmuje zgłoszenia budowlanego z 26 czerwca 2006 r., jest zgodna z prawem. Podnoszone w skardze zarzuty, w szczególności eksponowane w skardze okoliczności co do istniejącego wcześniej zbiornika wodnego i późniejszych robót budowlanych wykonanych przez skarżącego nie mogły nic wnieść do sprawy wobec braku zgłoszenia budowlanego na inne roboty niż wykonanie oczka wodnego o pow. 30 m2. Wszystkie roboty budowlane, jak wyżej wyłożono oraz wcześniej podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 28 prawa budowlanego można rozpocząć i prowadzić jedynie z zastrzeżeniem art. 29 – 31 prawa budowlanego. Wszystkie wykonane bez wymaganego pozwolenia budowlanego lub zgłoszenia stanowią samowolę budowlaną podlegającą likwidacji odpowiednio w trybie art. 48, 49 lit. b) lub art. 50 prawa budowlanego. Odpowiednie przepisy w sprawie niniejszej zastosowano. Dodać trzeba, że fakt istnienia wcześniej zbiornika wodnego służącego potrzebom Ochotniczej Straży Pożarnej – A. P. podniósł dopiero w skardze, zaś zarówno podczas oględzin (k. 12 akt adm. II inst.), jak i w odwołaniu dowodził, iż wykonał staw rozmiarów znacznie przekraczających zgłoszenie z dnia 26 czerwca 2006 r. z powodu zabagnienia terenu i celem polepszenia stosunków wodnych na gruncie. Nie stwierdził wprost przed organami nadzoru budowlanego, aby jedynie pogłębił zbiornik wodny istniejący od lat 50 - tych. Pośrednio ta okoliczność wynikała z treści jego wniosku kierowanego do Wójta Gminy B. P. z dnia 07 maja 2008 r. o wydanie zaświadczenia (k. 20 akt adm. I inst.), ale w samym postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego skarżący nie złożył twierdzeń prezentowanych obecnie w skardze. Jak wyżej wyłożono, także niezbudowanie od początku stawu, a pogłębienie istniejącego zbiornika do stanu istniejącego obecnie – wykonanie których to robót potwierdza w skardze A. P. – nie zwalniałoby od obowiązku zgłoszenia budowlanego, co w konsekwencji dawałoby identyczny skutek jak w zaskarżonej decyzji. Przy tym sąd w całości podziela ocenę dokonaną przez organy nadzoru budowanego – wobec treści oświadczeń złożonych podczas oględzin, treści zgłoszenia z dnia 26 czerwca 2006 r., w którym jest mowa o wykonaniu oczka oraz wobec treści dołączonej do zgłoszenia mapy zasadniczej sporządzonej przez geodetę ze stanem na dzień 28 kwietnia 2006 r. (k. 27 akt adm. I inst.), na której nie został zaewidencjonowany w ramach obiektów istniejących żaden zbiornik wodny. Odnośnie zarzutu naruszenia zasady równości stron, wobec umorzenia postępowania w stosunku do sąsiada skarżącego – T. K., to także pozostaje on bezzasadny. Z treści bowiem decyzji z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] (k. 3 akt adm. II inst.) wynika, że dotyczy ona robót budowlanych wykonanych w latach 1984 – 1985, podlegających pod inny stan prawny. Nie dokonując obecnie oceny prawidłowości tamtego rozstrzygnięcia (gdyż takiej kompetencji skład orzekający w sprawie niniejszej nie posiada) należy więc stwierdzić, iż nie zachodzi tożsamość obydwu tych spraw. Zasada równości stron wobec prawa może być podstawą zakwestionowania decyzji administracyjnej w sprawach należących do sfery uznania administracyjnego, to jest gdy prawo pozostawia organowi swobodę w wyborze sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Nie ma ona zastosowania w sytuacji, w której organ takiej sposoby jest pozbawiony, bowiem jego rozstrzygnięcie, z woli ustawodawcy, ma charakter związany (vide wyrok NSA z 30 czerwca 1987 r. w sprawie sygn. akt IV SA 129/87, ONSA 1987/1/43). W związku z powyższym podnieść należy, że przepisy prawa budowlanego nie mają co do zasady charakteru norm uznaniowych, pozostawiających organowi swobodę w wyborze treści rozstrzygnięcia. Organ ocenia ustalony stan faktyczny na podstawie jego indywidualnych cech, na które składają się np. data wykonania robót, charakter obiektu budowlanego, jego rozmiary – stosując konkretne, przewidziane dla danej sytuacji rozwiązania prawne zawarte w przepisach prawa budowlanego. Wszczynając procedurę legalizacyjną organ nie dysponuje swobodą co do treści poszczególnych jej etapów i wydawanych rozstrzygnięć. Tak też prawidłowo, zdaniem sądu, postąpiły organy nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę sytuację skarżącego, która – jak wynika z ustaleń poczynionych w toku postępowania – różniła się od sytuacji na działce sąsiedniej, należącej do T. K. (np. co do daty wykonania robót) i dlatego wymagała zastosowania przepisów do niej konkretnie się odnoszących tj. art. 49 b prawa budowlanego. Tym samym nie można uznać, by w tym samym stanie faktycznym oraz prawnym organy nadzoru budowlanego odmiennie potraktowały sąsiada skarżącego od A. P. Nie miała bowiem miejsca sytuacja identyczności tych dwóch wymienionych powyżej elementów tworzących sprawę administracyjną. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlegała oddaleniu.