III SA/Łd 538/10

Dnia 10 grudnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2010 roku sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką oddala skargę. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. a), art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) i art. 15 ust. 4 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit b) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), Prezydent Miasta Ł.cofnął T. K. licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką wydaną za numerem [...] r. (ostatnia zmiana licencji w dniu [...] r.) oraz zobowiązał T. K. do zwrotu ww. licencji w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się decyzją ostateczną. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu [...] r. udzielił T.K. licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką, której ostatnia zmiana miała miejsce w dniu [...] r. Uzyskanie przedmiotowej licencji wymaga spełnienia szeregu przesłanek określonych w ustawie o transporcie drogowym. Niespełnienie wymagań winno skutkować odmówieniem udzielenia licencji lub jej cofnięciem, jeżeli fakt taki zostanie stwierdzony przez organ ewidencyjny już po udzieleniu licencji (art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a). Z dokumentów będących w posiadaniu organu ewidencyjnego wynika, iż w momencie udzielania T.K. licencji w dniu [...] r., ww. spełniał wszelkie wymagania, w tym odnoszące się do niekaralności za przestępstwa, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. W dniu 25 marca 2010 r. organ ewidencyjny w ramach czynności nadzorczo-kontrolnych nad przedsiębiorcami, którym udzielił licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, wystąpił do Ministerstwa Sprawiedliwości Krajowego Rejestru Karnego z prośbą o udzielenie informacji dotyczącej T. K. odnośnie ewentualnej jego karalności za przestępstwa, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o transporcie drogowym. Z otrzymanej w dniu 16 kwietnia 2010 r. informacji wynikało, że T. K.prawomocnym orzeczeniem Sądu Rejonowego dla Ł.z dnia [...] r. został uznany winnym dwukrotnego popełnienia czynu zabronionego określonego w art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485 ze zm.). Z informacji nie wynika do jakiej kategorii przestępstw powyższy czyn zabroniony został zaliczony. Jednakże nie budzi wątpliwości, iż Krajowy Rejestr Karny stanął na stanowisku, że powyższy czyn jest przestępstwem wyszczególnionym w ww. przepisach. W analogicznych sytuacjach, w przypadku gdy osoba nie jest karana za popełnienie czynu zabronionego określonego w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o transporcie drogowym, ale jest skazana za inny czyn, Krajowy Rejestr Karny przesyła informację o treści, cyt. "Nie figuruje w Kartotece Karnej w podanym zakresie". Organ I instancji stwierdził, iż czyn z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii został przez Krajowy Rejestr Karny przypisany do kategorii przestępstw określonych w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o transporcie drogowym. Racjonalnym powodem przekazania przez Krajowy Rejestr Karny informacji w żądanym przez organ ewidencyjny zakresie było popełnienie przez T. K. czynu zabronionego określonego w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii stanowiącego przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu. Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii ma na celu ochronę ludzkiego życia i zdrowia, nie odnosi się zaś do kwestii seksualnej, czy obyczajności. W konsekwencji fakt ten powoduje, że czyny zabronione w niej określone stanowią przestępstwa zarówno przeciwko życiu jak i zdrowiu. Ustawa o transporcie drogowym, nie określa legalnej definicji przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu. To zaś powoduje, iż nie należy utożsamiać tej kategorii przestępstw wyłącznie z czynami określonymi w rozdziale XIX ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) opatrzonym tytułem "Przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu". Prezydent Miasta Ł. wskazał, że z uregulowania zawartego w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o transporcie drogowym, w obowiązującym brzmieniu, wynika, iż intencją racjonalnego ustawodawcy było objęcie wszystkich przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, gdyż nie wskazał on, że na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy nie byli skazani za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, o których mowa w rozdziale XIX ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. Organ I instancji stwierdził, że skazanie T. K. prawomocnym wyrokiem Sądu za popełnienie przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, określonego w art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w dniu 6 września 2007 r.: - narusza dyspozycję art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o transporcie drogowym, powoduje, iż ww. nie spełnia obecnie wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Decyzja wydana na podstawie art. 15 ust. 1 pkt. 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym, na mocy której właściwy organ stwierdza, iż posiadacz licencji nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego nie należy do kategorii decyzji uznaniowych, w związku z czym organ administracji publicznej obowiązany jest do jej wydania. Od powyższej decyzji odwołał się T. K. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia o transporcie drogowym poprzez jego błędną wykładnię oraz wniósł o jej uchylenie. Zdaniem odwołującego ustawodawca dokonując podziału rodzajowego przestępstw odnosi się do kryterium przedmiotu ochrony. Przedmiotem ochrony przepisów unormowanych w rozdziale XIX ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny jest życie i zdrowie człowieka. Rozdział ten chroni podstawowe dobro człowieka, jakim jest jego życie. Znajduje on oparcie w międzynarodowych aktach prawnych o zasięgu ogólnoświatowym i europejskim, a także w uregulowaniach zawartych w Konstytucji RP z 1997 r., w których akcentuje się prawo istoty ludzkiej do życia i konieczność jego ochrony. Rozdział ten chroni również zdrowie ludzkie, które obok życia jest bardzo ważnym dobrem człowieka. Dyspozycje zawarte w rozdziale XIX k.k. mają różną postać. Przeważają w znacznym zakresie typowe przestępstwa skutkowe, polegające na unicestwieniu życia bądź naruszeniu zdrowia. W zdecydowanej mniejszości występują przestępstwa stwarzające zagrożenie dobra prawnego. Jest to z reguły zagrożenie konkretne. Zdaniem strony, użycie przez ustawodawcę określenia przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu przesądza o tym, iż intencją ustawodawcy było powiązanie treści art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o transporcie z unormowaniami, o których mowa w rozdziale XIX Kodeks karny, pod tym samym tytułem. Przyjęcie odmiennej wykładni wprowadziłoby stan niepewności prawa i przeczyłoby tezie o racjonalności ustawodawcy. Strona podniosła, że zupełnie niezrozumiałym jest typowanie czynu zabronionego określonego w art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii jako przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu. Zakwalifikowanie czynu zabronionego do przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu uzależnione jest od dobra prawnego naruszonego przestępstwem. W przypadku przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu ludzkiemu dobrem prawnie chronionym przez ustawę jest życie i zdrowie człowieka. Powołując się na piśmiennictwo w tym zakresie odwołujący podał, że przedmiotem ochrony art. 62 jest zdrowie publiczne, a według innego stanowiska, przedmiotem ochrony art. 48 ustawy (obecnie art. 62) jest zabezpieczenie społeczeństwa przed swobodnym, niekontrolowanym, nielegalnym posiadaniem środków odurzających, psychotropowych. Zgodnie z powyższym kwalifikacja czynu zabronionego określonego w art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w sposób dokonany przez organ I instancji nie znajduje żadnego uzasadnienia w świetle obowiązujących przepisów prawnych. Stanowisko organu I instancji pozostaje w sprzeczności z intencjami racjonalnego ustawodawcy, jak też narusza fundamentalne zasady prawa karnego poprzez zakwalifikowanie do grupy przestępstw rodzajowo określonych jako przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu ludzkiemu (dobro chronione) czynu zabronionego określonego w art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, którego przedmiotem ochrony/ zamachu jest zdrowie publiczne. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a )oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz.U. Nr 79 z 2001r. poz.856 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium wskazało, że jednym z niezbędnych wymagań dla uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką w odniesieniu do przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy jest niekaralność, m.in. za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu. Organ odwoławczy stwierdził, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym nie określa legalnej definicji przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu. Nie sposób jednak uznać za stroną, iż wobec tego należy stwierdzić, że przestępstwami takimi są wyłącznie przestępstwa określone w rozdziale XIX ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, opatrzonego tytułem "Przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu". Przeciwnie, uregulowanie dyspozycji art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ww. ustawy, w obowiązującym brzmieniu, zdaje się twierdzić, że intencją racjonalnego ustawodawcy było objęcie wszystkich przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, gdyż nie wskazał on, że licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy nie byli skazani za przestępstwa, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4, a ponadto za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, o których mowa odpowiednio w rozdziale XIX i XXV ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. dopiero takie hipotetyczne brzmienie normy art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ww. ustawy, uzasadniałoby stanowisko strony, które - w obecnym stanie prawnym - bezpodstawnie sprowadza się do zawężającego ujęcia przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu. Organ II instancji wskazał, że T. K. wyrokiem Sądu Rejonowego dla Ł. w Ł. z dnia [...], został skazany na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, co bezsprzecznie wynika z akt sprawy. Stosownie do art. 62 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy, cyt.: "Kto, wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe, podlega karze pozbawienia wolności do lat 5.". Rodzajowym i bezpośrednim przedmiotem ochrony ww. przepisu jest zdrowie społeczne (publiczne), czego konsekwencją jest stwierdzenie, że przestępstwo stypizowane w ww. normie jest przestępstwem przeciwko zdrowiu. Powyższe znajduje swoje potwierdzenie w wyroku Sądu Najwyższego w Warszawie z dnia 26 lipca 2007r. (sygn. akt: IV KK 153/07; OSNwSK 2007/1/1735), czy też wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24 kwietnia 2008r., (sygn. akt: II AKa 102/08; System Informacji Prawnej LEX Nr 477924). Dodatkowo teza powyższa znajduje swoje potwierdzenie również w udzielonej przez Inspektora Krajowego Rejestru Karnego odpowiedzi na zapytanie dotyczące karalności T. K., bowiem właściwy organ dokonał zakwalifikowania popełnionego przez stronę czynu, stanowiąc, że jest to przestępstwo, do którego odnosi się art. 5 ust. 3 pkt 1 lit a) oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o transporcie drogowym. SKO w Ł. stwierdziło zatem, że skoro T. K. był skazany za przestępstwo przeciwko zdrowiu, to nie spełnia on obecnie wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego taksówką, a w świetle art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy - organ I instancji miał obowiązek cofnięcia wydanej stronie licencji nr 60/2003. Odnosząc się do podnoszonych przez stronę w treści odwołania zarzutów, Kolegium stwierdziło, że nie podzieliło ich zasadności, uznając tym samym, że pozostały one bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Wobec powyższego, skoro powszechnie obowiązujące przepisy wywodzą negatywne konsekwencje dla strony, wynikające z faktu bycia skazanym za przestępstwo przeciwko zdrowiu, to zadaniem organu administracji publicznej nie jest poddawanie ocenie, czy też zasadności ustanowienia takich norm, lecz ich stosowanie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 6 k.p.a., zobowiązującego organ do działania na podstawie przepisów prawa, naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia o transporcie drogowym poprzez jego błędną wykładnię. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak też poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że obie decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Powołał podobne argumenty jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł.podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa w sposób określony w art. 145 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który obligowałoby do uchylenia zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenia jej nieważności. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.). Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) powołanej ustawy, licencję cofa się, jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Stosownie do art. 15 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorca jest obowiązany zwrócić dokumenty, o których mowa w art. 11, organowi, który udzielił licencji. Dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy podstawowe znaczenie ma unormowanie zawarte w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym, odnoszące się do sytuacji, w której posiadacz licencji nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Wymagania te kompleksowo określone zostały w art. 5 cyt. ustawy, którego ust. 3 wskazuje, iż przedsiębiorcy udziela się licencji, z zastrzeżeniem art. 6, jeżeli: 1) członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą, spełniają wymogi dobrej reputacji, przy czym wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby, jeżeli: a) zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu, b) wydano w stosunku do tych osób prawomocne orzeczenie zakazujące wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Natomiast stosownie do treści art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy – przedsiębiorcy udziela się licencji, jeżeli przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy, a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz, spełniają wymagania określone w przepisach ustawy, przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz w innych przepisach określających wymagania w stosunku do kierowców, a także nie byli skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku. Stosownie natomiast do treści art. 5 ust. 3 pkt 5 - przedsiębiorcy udziela się licencji, jeżeli posiada tytuł prawny do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi spełniającymi wymagania techniczne określone przepisami prawa o ruchu drogowym, którymi transport drogowy ma być wykonywany. Zauważyć należy, że w art. 5 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym ustawodawca wprowadził zapis, iż przedsiębiorcy udziela się licencji, z zastrzeżeniem art. 6, który to artykuł określa wymagania jakie musi spełnić przedsiębiorca ubiegający się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli: m.in. 1) spełnia wymagania określone w art. 5 ust. 3 pkt 1 i 5; 2) zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy: a) spełniają wymagania określone w przepisach prawa o ruchu drogowym, b) nie byli skazani za przestępstwa, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4, a ponadto za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności [...]. Należy mieć zatem na względzie, że art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy, określający wymogi wobec taksówkarzy, odwołuje się do art. 5 ust. 3 pkt 1 i 5 ustawy. Oznacza to, że taksówkarz m. in. nie może być skazany za określone przestępstwa – takie jak wszyscy wykonujący transport drogowy (art. 5 ust. 3 ustaw), czyli musi spełniać wymógł dobrej reputacji. Nie może być skazany - za przestępstwa, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4, a ponadto za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko wolności seksualnej i obyczajności (art. 6 ust. 1 pkt 2 b ustawy) oraz spełniać jeszcze inne, dodatkowe wymogi określone w art. 6 pkt 2 a), c) i d), art. 6 ust. 4, ust. 5 i 6 ustawy. Z powyższych przepisów wynika, że odnośnie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką ustawodawca ustanowił dodatkowe przesłanki, określone w art. 6 ustawy o transporcie drogowym. Z samego faktu, iż podstawę prawną do udzielania takiej licencji ustanowiono w odrębnej jednostce redakcyjnej ustawy o transporcie drogowym świadczy o tym, że jest to specjalny rodzaj licencji. Transport drogowy taksówką posiada więc cechy szczególne. Charakterystyczne tylko dla tego rodzaju transportu są limity, o których mowa w art. 6 ust. 6 ustawy, związane z ochroną praw konsumenta. Zgodnie z tym przepisem właściwe rady gmin i Rada m.st. Warszawy określają na dany rok kalendarzowy, nie później niż do dnia 30 listopada roku poprzedniego, liczbę przeznaczonych do wydania nowych licencji po zasięgnięciu opinii organizacji zrzeszających miejscowych taksówkarzy i organizacji, których statutowym celem jest ochrona praw konsumenta. O odrębności tego rodzaju transportu świadczą też szczególne wymogi, dotyczące dodatkowych badań technicznych pojazdów używanych jako taksówki, stawiane w art. 81 ust. 11 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zmianami) oraz aktach wykonawczych do tej ustawy. Wymogi te należy wiązać z koniecznością zapewnienia odpowiedniego poziomu świadczonych usług taksówkowych, jak i zapewnienia konsumentom tych usług bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W tym miejscu zauważyć należy, że analiza przepisu art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o transporcie drogowym prowadzi do wniosku, iż wymienione przez ustawodawcę rodzaje przestępstw wykluczające spełnianie wymogu dobrej reputacji, nie są dookreślone przez użyty w tym przepisie zwrot - "albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu". Użyty spójnik "albo" ma charakter alternatywy rozłącznej, co implikuje konieczność uznania istnienia odrębnej grupy przepisów dotyczących wykonywania zawodu, których naruszenie, potwierdzone skazaniem prawomocnym wyrokiem sądu, skutkować będzie także koniecznością stwierdzenia niespełniania wymogu dobrej reputacji. Pojęcie dobrej reputacji jest kategorią moralną i etyczną. Skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwa umyślne wymienione w rozważanym przepisie, obiektywnie podważa uznanie danego podmiotu za wzór określonych norm moralnych i etycznych. W tej sytuacji, wykładnia funkcjonalna przemawia również za tym, by w ramach wymienionych kategorii przestępstw nie zawężać zakresu pojęciowego wyłącznie do przestępstw dotyczących wykonywania zawodu. Odwrotna interpretacja prowadziłaby bowiem do uznania, że osoba skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo przeciwko dobrom wymienionym w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) cyt. ustawy, lecz popełnionym w sytuacji niezwiązanej bezpośrednio z wykonywaniem zawodu, spełniałaby wymóg dobrej reputacji na równi z osobą nigdy nieskazaną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 kwietnia 2008 r., II GSK 21/08, Opubl: Legalis. Powyższy pogląd w pełni podzielił Sąd w niniejszej sprawie. Wobec powyższych rozważań, biorąc także pod uwagę, iż transport drogowy wykonywany taksówką, wymaga szczególnej licencji, w ocenie Sądu, należy uznać, że osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu karnego na podstawie art. 62 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 ze zm.) nie spełnia wymogu dobrej reputacji, o której mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o transporcie drogowym. W niniejszej sprawie zostało ustalone na podstawie informacji z Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości, określającej zakres danych, które były przedmiotem informacji o osobie: art. 5 ust. 3 pkt 1a) oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 b) ustawy o transporcie drogowym, że T. K. został prawomocnym orzeczeniem Sądu Rejonowego dla Ł.z dnia [...] r. skazany, na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, art. 85 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k., art. 71 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, na karę pozbawienia wolności oraz zobowiązany do poddania się leczeniu. Wykonanie kary zawieszono na 3 lata. Bezsporne jest więc, że skarżący będący posiadaczem licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, został dwukrotnie skazany na karę pozbawienia wolności za przestępstwo pozostające w związku z posiadaniem środków odurzających lub substancji psychotropowych, a ponadto został zobowiązany przez sąd do poddania się przymusowemu leczeniu. W ocenie Sądu, uznać więc należało, że skarżący skazany prawomocnym wyrokiem sądu karnego na podstawie art. 62 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, a więc skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko innym przepisom (art. 5 ust. 3 pkt 1 lit a), nie spełnia wymogu dobrej reputacji. Nie budzi zatem wątpliwości, iż T. K. naruszył przepisy dotyczące wykonywania zawodu "taksówkarza", co dawało podstawę do zastosowania art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a) ustawy o transporcie drogowym. W tym miejscu zauważyć należy, że w wyroku z dnia z dnia 20 stycznia 2010 r. Sąd Najwyższy, w sprawie o sygn. akt II KK 289/08, LEX nr 570140, wskazał, że na podstawie art. 62 ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii karalny jest wprawdzie każdy wypadek posiadania środka odurzającego lub substancji psychotropowej "wbrew przepisom ustawy", jednak warunkiem koniecznym jest, aby sprawca posiadał środek odurzający lub substancję psychotropową w ilości pozwalającej na co najmniej jednorazowe użycie, w dawce dla nich charakterystycznej, zdolnej wywołać u człowieka inny niż medyczny skutek. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący, skoro został skazany prawomocnym wyrokiem sądu karnego za popełnienie czynu zabronionego określonego w art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, nie tylko posiadał środek odurzający w ilości wskazanej w powyższej wskazanym wyroku Sądu Najwyższego, ale jednocześnie popełnił ten czyn dwukrotnie. Sąd podziela pogląd organów administracji, że prawomocne skazanie skarżącego przez sąd karny na podstawie art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, jest przestępstwem przeciwko zdrowiu i życiu, o którym stanowi art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o transporcie drogowym. Wbrew zarzutom skargi, ustawodawca w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o transporcie drogowym nie wskazał, iż chodzi tu wyłącznie o przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu określone w rozdziale XIX Kodeksu karnego. Przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu nie są wyłącznie regulowane przepisami Kodeksu karnego. Uregulowane są także w innych ustawach, m.in. w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Zgodnie z tytułem powołanej ustawy i treścią jej art. 1, celem tej ustawy, w tym wszystkich jej przepisów, a więc także art. 58, 62 i 64 jest zdrowie społeczne (publiczne) i ono jest właśnie rodzajowym i bezpośrednim przedmiotem ochrony. Za takim określeniem przedmiotu ochrony przepisów karnych ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 2005 r. przemawiają także oczywiste względy polityczno – kryminalne, penalizacji i skutecznego represjonowania zachowań stanowiących ogromne zagrożenie dla zdrowia społecznego (publicznego) - podobnie postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2006 r., sygn. akt. I KZP 19/06, OSNKW 2006/11/99, Biul.SN 2006/11/23, LEX 201049, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt. IV KK 153/07). Przepisy karne ustawy określają zaś odpowiedzialność karną za naruszenie tych przepisów. Zdaniem Sądu, to że w piśmiennictwie i w orzecznictwie Sądu Najwyższego stwierdzono, iż przedmiotem ochrony w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii jest zdrowie społeczne (publiczne) nie oznacza, że w stosunku do przedsiębiorcy skazanego prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo określone w art. 62 tej ustawy wyłączone jest stosownie art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o transporcie drogowym. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia stanowiska, prezentowanego przez skarżącego, że ustawodawca w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o transporcie drogowym pod pojęciem "przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu" określił, że dobrem prawnie chronionym jest wyłącznie zdrowie i życie konkretnego człowieka. Ponadto, gdyby ustawodawca zakładał nieudzielnie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką przedsiębiorcy, który był skazany za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu określone w rozdziale XIX Kodeksu karnego, to wskazałby to wprost. Skoro tego nie uczynił, to brak jest podstaw do stosowania wykładni rozszerzającej art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy, poprzez dopasowywanie do sytuacji skarżącego. W rezultacie, jeżeli skarżący został dwukrotnie skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo określone w art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, to uzasadnione jest cofnięcie mu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, gdyż nie spełnia wymagań do wykonywania działalności, bowiem został skazany za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu określone w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o transporcie drogowym. Bez znaczenia natomiast jest to, czy jest to przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu konkretnego człowieka, czy też zdrowiu społecznemu (publicznemu). Zdaniem Sądu, wobec powyższego, ujawnione przez organ administracji okoliczności stanowiły niezbędne i wystarczające przesłanki zastosowania przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym, upoważniające właściwy organ do cofnięcia skarżącemu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką z uwagi na utratę przez niego dobrej reputacji oraz skazanie go prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. t.p.