II SA/Gd 879/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego na uchwałę Zarządu Powiatu z dnia 27 maja 2010 r. Nr [...] w przedmiocie sprzedaży nieruchomości gruntowej w trybie bezprzetargowym postanawia: odrzucić skargę. Uchwałą z dnia 27 maja 2010 r. Nr 74/2010 r. Zarząd Powiatu C., działając w celu wykonania uchwały Rady Powiatu C. Nr [...] z dnia 18 marca 2010 r. postanowił sprzedać w drodze bezprzetargowej, prawo własności nieruchomości Powiatu C. położonej w obrębie geodezyjnym C., w Gminie C., oznaczonej ewidencyjnie jako dz. nr [...] o pow. 0,1447 ha, dla której Sąd Rejonowy w C. prowadzi księgę wieczystą Kw nr [...], na rzecz właścicieli nieruchomości przyległej, stanowiącej działki nr [...] i [...], w celu poprawienia warunków jej zagospodarowania. Powyższy akt zaskarżony został przez Prokuratora Okręgowego w S., który zarzucił rażące naruszenie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592) poprzez złożenie bez podstawy prawnej oświadczenia woli przez Zarząd Powiatu C. w sprawie dotyczącej sprzedaży bezprzetargowej nieruchomości stanowiącej własność Powiatu C. oraz rażące naruszenie art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) dalej jako U.g.n. poprzez uznanie że sprzedaż bezprzetargowa działki stanowi wyłączny sposób jej zagospodarowania. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności kwestionowanej uchwały. W odpowiedzi na skargę, Zarząd Powiatu C. wniósł o jej oddalenie, podkreślając jednakże w treści pisma, iż zasadne jest rozpatrzenie możliwości odrzucenia skargi z uwagi na cywilny charakter przedmiotowej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 – 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3). Ponadto sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na inne niż wyżej wymienione akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5), akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6), akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 7) i bezczynność organów w przypadkach określonych w punkcie 1 – 4 ( pkt 8). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest sprzedaż nieruchomości będącej własnością powiatu w drodze bezprzetargowej. Tryb oraz sposób nabywania nieruchomości będących własnością jednostek samorządu terytorialnego reguluje U.g.n. Analiza tego aktu prawnego sugeruje, iż intencją ustawodawcy było zastosowanie cywilnoprawnego (a nie administracyjnego) trybu dysponowania nieruchomościami jednostek samorządu terytorialnego i taki właśnie tryb (cywilnoprawny) został zastosowany w art. 13 ust. 1 U.g.n. Zgodnie z art. 13 ust. 1 U.g.n. z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z ustaw, nieruchomości mogą być przedmiotem obrotu. W szczególności nieruchomości mogą być przedmiotem sprzedaży, zamiany i zrzeczenia się, oddania w użytkowanie wieczyste, w najem lub dzierżawę, użyczenia, oddania w trwały zarząd, a także mogą być obciążane ograniczonymi prawami rzeczowymi, wnoszone jako wkłady niepieniężne (aporty) do spółek, przekazywane jako wyposażenie tworzonych przedsiębiorstw państwowych oraz jako majątek tworzonych fundacji. W tym miejscu stwierdzić należy, że w przeciwieństwie do norm powszechnie obowiązujących, które mają charakter abstrakcyjny, regulują nieokreśloną liczbę przypadków i są kierowane do nieoznaczonego adresata, zaskarżony w niniejszej sprawie akt reguluje konkretną sprawę, co wyłącza możliwość jego uznania jako aktu wydanego z zakresu administracji publicznej, a tym samym jego zaskarżenia do sądu administracyjnego na podstawie powołanego przepisu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem nie stanowi uchwały z zakresu administracji publicznej i nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego oświadczenie woli gminy jako podmiotu prawa cywilnego, wyrażone w formie uchwały organu kolegialnego gminy, skierowane do oznaczonego podmiotu i w konkretnej sprawie (postanowienie NSA-OZ w Rzeszowie z 21 listopada 1996 r., SA/Rz 920/96, Prok. i Pr. 1998, nr 9, s. 48), również uchwała o oddaniu w najem konkretnego budynku czy sprzedaży określonej osobie oznaczonych praw majątkowych (wyrok SN z 26 listopada 1992 r., III ARN 74/92, OSNCP 1993, nr 10, poz. 172). Powyższe orzeczenia znajdują zastosowanie w przedmiotowej sprawie pomimo, iż mam do czynienia z jednostką administracji samorządowej na szczeblu powiatu. Zarząd Powiatu C. działał w przedmiotowej sprawie w imieniu Powiatu C. jako właściciela cywilnych praw majątkowych, a stosunek prawny jaki na tej podstawie powstał ma charakter stosunku cywilnoprawnego i nie stanowi czynności objętej kognicją sądu administracyjnego wyrażoną w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a.. Tym samym determinuje to właściwość sądów powszechnych do rozstrzygania powstałych na tym tle sporów. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.