I OZ 242/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2010 r., sygn. II SA/Ol 990/10 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie W dniu 21 października 2010 r. J. J. S. złożył w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Olsztynie wniosek – skierowany do Sądu o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] czerwca 2010 r., stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji dnia [...] marca 2010 r. Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Wraz z wnioskiem została przedłożona stosowna skarga na wspomniane postanowienie. We wniosku J. J. S. podkreślił, że jest osoba chorą i nie ma jeszcze opiekuna prawnego. Wnioskodawca stwierdził, że pierwotną decyzję z dnia [...] marca 2010 r., od której wniósł odwołanie do Kolegium, otrzymał 20 kwietnia 2010 r., a tylko przez manipulację pracownika socjalnego datę jej otrzymania oznaczono na 2 kwietnia 2010 r. Wnioskodawca podniósł, że czekając na przywrócenie terminu, zapomniał o decyzji Kolegium [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W ocenie Sądu okoliczności podnoszone przez stronę skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia takiego wniosku. Skarżący bowiem wbrew treści art. 87 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Wnioskodawca skupił się głównie na wyjaśnieniach dotyczących daty otrzymania decyzji z dnia [...] marca 2010 r. Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Odnośnie zaś przedmiotowego postanowienia – co do którego wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, stwierdził tylko, że czekał na przywrócenie terminu przez Kolegium i zapomniał o decyzji (postanowieniu) z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz o tym, gdzie je umieścił. Takie postępowanie skarżącego wskazuje na to, że nie zadbał on w sposób należyty o swoje interesy i tym samym nie dochował należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw. Niedopatrzenie skarżącego, polegające na zapomnieniu o przedmiotowym postanowieniu w sytuacji gdy został prawidłowo pouczony o możliwości wniesienia skargi na nie, nie spełnia przesłanki uprawdopodobnienia braku winy. Nieuwagi lub zaniedbania nie można bowiem kwalifikować jako braku winy. Zdaniem Sądu, nie zmienia tego stanu rzeczy fakt, iż skarżący jest osobą chorą. Jak wynika bowiem z akt sprawy prowadził on swoje sprawy w postępowaniach administracyjnych przed organami oraz sporządzał pisma w toku tych postępowań. Z treści wniosku o przywrócenie terminu wynika, że pomagał mu w tym jego kolega. Chcąc zatem skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego na postanowienie, strona powinna dochować, sama bądź przy pomocy innej osoby, należytej staranności w zachowaniu terminu do jej dokonania. Ponadto co do choroby wnioskodawcy, trzeba zauważyć, że nie przedstawił on Sądowi żadnego zaświadczenia lekarskiego, które potwierdzałoby, że choroba uniemożliwiła stronie wniesienie skargi w terminie. Skarżący nie przedłożył zatem żadnej dokumentacji medycznej, z której wynikałoby jaki jest jego obecny stan zdrowia i czy ogranicza on prowadzenie spraw administracyjnych dotyczących jego osoby. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie podnosząc, że o braku winy w niedopełnienia obowiązku zachowania terminu można mówić w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć. W przypadku wnioskodawcy nie jest to nagła choroba jednak rozległy wypadek, którego skutki pozostają do chwili obecnej. Stwierdzono bowiem u niego zespół psychoorganiczny-otępienny pourazowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarżący nie uprawdopodobnił w przekonujący sposób jak tego wymaga art. 87 § 2 p.p.s.a, okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Jak bowiem trafnie zauważył Sąd I instancji, nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy. Tym samym nie mogła stanowić wystarczającej podstawy dla przywrócenia terminu podniesiona przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu okoliczność, że zapomniał, iż zaskarżone postanowienie zostało w ogóle wydane. Trafnie również Sąd I instancji odnosząc się do choroby skarżącego wskazał, że nie przedstawił on żadnego zaświadczenia lekarskiego, które potwierdzałoby, że choroba uniemożliwiła stronie wniesienie skargi w terminie. Załączony do zażalenia protokół oględzin sądowo-lekarskich w przedmiocie ustalenia inwalidztwa pochodzi natomiast sprzed ponad 12 lat i jako taki nie daje wiedzy na temat aktualnego stanu zdrowia skarżącego i jego zdolności do dokonywania czynności procesowych. Nie bez znaczenia jest również zauważona przez Sąd I instancji okoliczność, że jak wynika z akt skarżący prowadził swoją sprawę przed organami administracji oraz sporządzał pisma w toku postępowania administracyjnego. W takiej sytuacji należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie nie miał uzasadnionych podstaw do orzeczenia o przywróceniu skarżącemu terminu do wniesienia skargi. Zaskarżone postanowienie z dnia 13 grudnia 2010 r. odpowiada zatem prawu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.