II SA/Kr 722/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski Aldona Gąsecka-Duda / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody z dnia 14 kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych skargę oddala Starosta W. decyzją z 3 grudnia 2009 r., znak [....] wniósł sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia [....] Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. w W. , dotyczącego budowy przyłącza elektroenergetycznego na działce nr [....] w miejscowości Z. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazał art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. Orzekając w ten sposób podał, że w dniu 16 listopada 2009 r. wpłynęło wyżej opisane zgłoszenie. Zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego, wszelkie roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady zawiera art. 29 Prawa budowlanego, który wylicza w sposób enumeratywny rodzaje budów oraz innych robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę. Z przedłożonej dokumentacji wynika, że przedmiotowe zgłoszenie zostało sporządzone w oparciu o warunki przyłączenia nr [....] z dnia [....] marca 2009 r., wydane przez [....] Rejon Dystrybucji W. Z wymagań technicznych zawartych w warunkach przyłączenia wynika, że przyłączenie obiektu do sieci nie wymaga budowy przyłącza. Zgodnie z punktem 3c warunków przyłączenia w zakresie instalacji wymagana jest budowa wewnętrznej linii zasilającej. Budowa instalacji energetycznej wykracza poza zakres robót wymienionych w art. 29 Prawa budowlanego i nie może być zrealizowana w trybie zgłoszenia, ponieważ wymaga przeprowadzenia postępowania administracyjnego i wydania pozwolenia w formie decyzji administracyjnej. Występujące braki w przedmiotowym zgłoszeniu nie mają wpływu na merytoryczne rozstrzygniecie sprawy. Żądanie uzupełnienia zgłoszenia pozostawałoby zaś w sprzeczności z zasadą szybkości i prostoty postępowania wyrażoną w art. 12 k.p.a. [....] Telefonia Cyfrowa Sp. z o.o. w W. wniosła w terminie odwołanie od powyższej decyzji, żądając jej uchylenia w całości i orzeczenia o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu. Strona skarżąca podała, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa przyłącza elektroenergetycznego. Zgodnie z art. 30 ust.1 pkt 1a budowa przyłącza elektroenergetycznego wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Przyłącze to krótkie odgałęzienie przewodowe łączące elektroenergetyczną lub telekomunikacyjną sieć zewnętrzną z siecią instalacyjną budynku. Przyłącze elektroenergetyczne to odcinek sieci poprowadzony napowietrznie lub kablowo, łączący instalację odbiorcy usług z siecią przedsiębiorstwa. W przypadku linii napowietrznej przyłącze może być wykonane jako napowietrzne lub kablowe, natomiast gdy obok działki przebiega kablowa sieć energetyczna, konieczne jest wykonanie przyłącza kablowego. Miejscem dostarczania energii są zaciski prądowe przewodów przy izolatorach umieszczonych na ścianie lub dachu budynku bądź w złączu (skrzynce elektrycznej) przy ogrodzeniu. Przyłącze elektryczne to urządzenie lub zespół urządzeń łączących sieć energetyczną niskiego napięcia z instalacją odbiorczą. W przyłączu znajduje się zabezpieczenie główne obiektu budowlanego oraz układ pomiarowy służący do rozliczeń z Zakładem Energetycznym za dostawę energii elektrycznej. Przyłącze kablowe to instalacja połączona z siecią energetyczną kablem podziemnym. Miejscem połączenia instalacji do sieci jest najczęściej złącze kablowo-pomiarowe lub kablowe. Samo złącze (estetyczna skrzynka) usytuowane jest w granicy działki. W takim złączu znajduje się licznik energii elektrycznej oraz zabezpieczenia główne (do których użytkownik nie ma dostępu - są one własnością Zakładu Energetycznego). Złącze może też być umieszczone w murze budynku, jednak większość Zakładów Energetycznych odchodzi od tego rozwiązania. Zdaniem strony skarżącej, przepisy i definicje pozwalają jednoznacznie stwierdzić, iż zakres robót określonych w zgłoszeniu niewątpliwie odpowiada normie wyrażonej w art. 29 ust. 1 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, do której odsyła art. 30 ust.1 pkt 1a ustawy Prawo budowlane. W zakresie uregulowanym tych przepisach istnieje zakaz stosowania wykładni rozszerzające, natomiast wykładnia powinna iść w kierunku wyznaczonym zamierzeniem ustawodawcy, tj. odformalizowania procesu inwestycyjnego. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym na stronie internetowej Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego w sprawie budowy przyłącza art. 29 ust. 1 pkt 20 Prawo budowlane zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wykonanie przyłączy elektroenergetycznych, niezależnie od tego czy są związane z jakimś obiektem budowlanym, czy prowadzą do niezabudowanych działek. Podobne stanowisko zostało wyrażone w literaturze. Niestety organ zbyt pośpiesznie i w prosty sposób chciał załatwić sprawę najmniejszym nakładem pracy, przeoczywszy inne równie ważne zasady wyrażone w k.p.a. W uzasadnieniu decyzji brak podstaw elementarnej logiki i zrozumienia zagadnienia, które jest przedmiotem zgłoszenia. Decyzja wnosząca sprzeciw w sposób rażący narusza przepisy prawa. Uzasadnienie do decyzji jest niepełne, skrótowe, wycinkowe oraz brak jest argumentów na poparcie przytoczonych w nim tez. Organ w oczywisty sposób nie dopełnił obowiązku, który został nałożony na niego przepisami art. 107 §1 i 3 k.p.a. Nie przeprowadził także wnikliwie postępowania wyjaśniającego, zbyt pochopnie podejmując decyzje o sprzeciwie. Dokonano błędnej kwalifikacji prawnej. Sposób załatwienie sprawy budzi niepokój, wątpliwości wnioskodawcy, sugeruje, iż organ jest negatywnie nastawiony, uprzedzony do inwestora. Starosta W. notorycznie utrudnia wszelkie procesy inwestycyjne nie mając racjonalnych oraz prawnych podstaw do działania tworzącego przeszkody. Skutkuje to wystąpieniem szkody materialnej po stronie inwestora, ciągłym odwlekaniem terminu rozpoczęcia realizacji inwestycji. Przekazując organowi drugiej instancji odwołanie wraz z aktami sprawy Starosta W. złożył także na piśmie wyjaśnienia do odwołania od decyzji znak [....] z dnia 3 grudnia 2009r. , w których polemizował z zasadnością zarzutu braku dostatecznej analizy warunków przyłączenia. Podał także, że orzekając w sprawie uwzględniał definicję przyłącza znajdującą się w akcie wykonawczym do ustawy z dnia 10 kwietnia – Prawo energetyczne, tj. w § 2 pkt 15 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu energetycznego. Zwracał uwagę na konieczność prawidłowego rozróżnienia pojęcia przyłącza od pojęcia instalacji. Podkreślał, że wewnętrzna linia zasilająca to element instalacji elektrycznej, zaś jej wykonanie wymaga zyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Podnosił również, że w decyzji wyraźnie wskazano przepisy Prawa budowlanego, na podstawie których został wniesiony sprzeciw. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Wojewoda [....] decyzją z dnia 14 kwietnia 2010 r., znak [....] , na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 , art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wskazał, że zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane, wszelkie roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady zawiera art. 29 Prawa budowlanego, który wylicza w sposób enumeratywny rodzaje budów oraz innych robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę. Katalog obiektów zawarty w tym przepisie ma charakter zamknięty, co oznacza, że tylko wymienione w nim roboty budowlane i obiekty budowlane mogą być wybudowane bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa "przyłączy: elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych". W ustawie Prawo budowlane brak definicji pojęcia "przyłącze". Definicję taką zawiera natomiast rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków przyłączenia podmiotów do sieci elektroenergetycznych, ruchu i eksploatacji tych sieci. Zgodnie z art. 2 pkt 8 tego rozporządzenia "przyłącze - odcinek lub element sieci służący do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci odbiorcy o wymaganej przez niego mocy przyłączeniowej z siecią przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz tego odbiorcy usługę polegającą na przesyłaniu energii elektrycznej". Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, użyte w ustawie określenia oznaczają: "sieci - instalacje połączone i współpracujące ze sobą służące do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, należące do przedsiębiorstwa energetycznego". Powyższe definicje pozwalają przyjąć, że przyłączem energetycznym jest instalacja służąca do przesyłania energii elektrycznej z sieci przedsiębiorstwa energetycznego do odbiorcy w ramach usług dostarczania energii elektrycznej. Wykonanie tego typu prac budowlanych zostało przez ustawodawcę zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i objęte procedurą zgłoszeniową Przedmiotowe zgłoszenie zostało sporządzone na podstawie warunków przyłączenia wydanego przez [....] Rejon Dystrybucji W. z dnia 10 marca 2009 r., nr [....] . Z wymagań technicznych jednoznacznie wynika, że przyłączenie obiektu do sieci nie wymaga budowy przyłącza oraz rozbudowy sieci. Natomiast w pkt 3c warunków przyłączenia w zakresie instalacji napisano: "wybudować wewnętrzną linię zasilającą, o przekroju dobranym przez projektanta, oraz zabudować w obiekcie zestaw pomiarowo-rozdzielczy umożliwiający zabudowę układu pomiarowo-rozliczeniowego". Ponadto, z załączonego projektu zagospodarowania terenu jednoznacznie wynika, że inwestor planuje budowę instalacji elektrycznej. W opisie technicznym przedstawiającym charakterystykę inwestycji wskazano, że: "Kabel elektryczny prowadzony będzie z wyłącznika głównego do skrzynki pomiarowej PTC, która zostanie zainstalowana na wewnętrznej ścianie obok istniejącego układu pomiarowego budynku. Od skrzynki pomiarowej PTC zasilanie poprowadzić kablem YKY 5x1 Omm2 w rurze PCV koloru białego przez pomieszczenia kościoła, aż do ściany zewnętrznej. Od ściany zewnętrznej kościoła zasilanie poprowadzić w ziemi, następnie pod drogą z kostki brukowej. Dalej zasilanie poprowadzić w wykopie ziemnym wzdłuż krawężnika drogi do słupa dzwonnicy". Wskazać należy, że budowa wewnętrznej instalacji elektrycznej nie może być zrealizowana w trybie zgłoszenia, gdyż nie jest zwolniona z obowiązku pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ustawy Prawo budowlane i te roboty budowlane mogą być rozpoczęte zgodnie z zasadami określonymi w art. 28 Prawa budowlanego. Nie zgadzając się z przedstawionymi w odwołaniu interpretacjami pojęcia "przyłącze" organ odwoławczy wskazał, że przyłącze łączy instalację odbiorcy usług z siecią przedsiębiorstwa a miejscem dostarczania energii są zaciski prądowe, co również wskazuje definicja przyłącza zawarta w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków przyłączenia podmiotów do sieci elektroenergetycznych, ruchu i eksploatacji tych sieci. W przedmiotowej sprawie istnieje przyłącze łączące instalację odbiorcy z siecią przedsiębiorstwa, a zatem przedmiotowa inwestycja polega na budowie instalacji elektrycznej wewnętrznej i nie może być uznawana za "przyłącze". Inwestycja polegająca na budowie instalacji wewnętrznej i nie może być zrealizowana w trybie zgłoszenia, ponieważ nie kwalifikuje się do żadnej kategorii obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zatem przed jej realizacją wymagane jest przeprowadzenie postępowania administracyjnego i wydania pozwolenia w formie decyzji administracyjnej. Występujące braki w przedmiotowym zgłoszeniu nie mają wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Żądanie uzupełnienia zgłoszenia pozostawałoby w sprzeczności z zasadą szybkości działania organu administracji publicznej wyrażonej w art. 12 k.p.a. Organ pierwszej instancji wydając decyzję o sprzeciwie udokumentował swoje stanowisko, a przeprowadzona w toku postępowania odwoławczego analiza zgromadzonego materiału dowodowego, wykazała poprawność tego uzasadnienia. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody [....] z dnia 14 kwietnia 2010 r., znak [....] [....] Telefonia Cyfrowa sp. z o.o. w W. domagała się uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty W. z dnia 3 grudnia 2009, a także zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca zarzucała naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez wadliwą wykładnię art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i przyjęcie, że zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, jak również naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy , a to - art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i art. 107 k.p.a. – z uwagi na nieprawidłowe uzasadnienie wydanej decyzji. Rozwijając te zarzuty w uzasadnieniu skargi akcentowała oparcie decyzji na wadliwie ustalonym stanie faktycznym, co jest wynikiem przeprowadzenia postępowania w sposób sprzeczny z podstawowymi zasadami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Wskazywała w tym zakresie, że jako dowolne, wbrew zasadzie wyrażonej w art. 6 k.p.a., należy bowiem traktować ustalenia uzyskane w wyniku niewłaściwej analizy materiału dowodowego. Wojewoda [....] dokonał wadliwej wykładni art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przyjmując, że zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Celem skarżącego jest bowiem budowa przyłącza elektroenergetycznego na działce nr [....] w miejscowości Z. Nie można zgodzić się z twierdzeniem, że budowa instalacji energetycznej wykracza poza zakres robót wymienionych w art. 29 ustawy Prawo budowlane i nie może być zrealizowana w trybie zgłoszenia, ponieważ wymagane jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżąca wskazywała dalej, że na uzasadnienie swojego stanowiska Wojewoda [....] powołał przepisy nieobowiązującego rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków przyłączenia podmiotów do sieci elektroenergetycznych, ruchu i eksploatacji tych sieci. Odwołanie się do nieobowiązujących przepisów stanowi o nierozpoznaniu istoty sprawy. Z tych względów, skoro istnieje wątpliwość, czy organ rozumie znaczenie słów, którymi się posługuj, to nie doszło do prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału i zasadne jest przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ponadto, kwestionowane rozporządzenie zostało wydane na podstawie przepisów ustawy Prawo energetyczne i terminologia, którą się posługuje nie może być wprost stosowana w toku postępowania określonego przepisami ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z § 2 pkt 8 cyt. rozporządzenia, użyte w rozporządzeniu określenie "przyłącze" oznacza odcinek lub element sieci służący do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci odbiorcy o wymaganej przez niego mocy przyłączeniowej z siecią przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz tego odbiorcy usługę polegającą na przesyłaniu energii elektrycznej. W piśmiennictwie wskazuje się na tendencję do stopniowego uwalniania różnych inwestycji od reglamentacji ustawy Prawo budowlane, co uwidacznia się wyraźnie właśnie na przykładzie budowy przyłączy: elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych czy telekomunikacyjnych. W tekście pierwotnym ustawy - Prawo budowlane przyłącza bez względu na ich rodzaj czy lokalizację objęte były obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Po nowelizacji ustawą z dnia 27 marca 2003 r., która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., budowę przyłączy do budynków zwolniono od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 20). Jednocześnie ustalono, że budowa przyłączy do budynków wymaga zgłoszenia (art. 30 pkt 1). Taka regulacja oznaczała, że pozostałe przyłącza, w tym przyłącza realizowane na niezabudowanych działkach, wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. To samo dotyczyło przebudowy i remontu przyłączy do budynku (art. 29 ust. 2 pkt 3 i art. 30 ust. 1 pkt 2). Nowelizacja z dnia 28 lipca 2005 r. zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę przyłączy elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych, a zatem nie tylko "do budynków", jak miało to miejsce dotychczas. Zamiast tego zamiar budowy przyłącza podlega albo obowiązkowi zgłoszenia, albo alternatywnej procedurze przewidzianej w art. 29a, wprowadzonej ustawą nowelizującą. Stosownie do brzmienia ust. 1 tego przepisu inwestor może, zamiast dokonania zgłoszenia, sporządzić plan sytuacyjny, obejmujący projektowaną lokalizację przyłączy. Wybór trybu w tym zakresie należy do inwestora. W piśmie procesowym z daty [....] lipca 2010r. skarżąca uzupełniła powyższą argumentację, podnosząc, że organy administracji publicznej nie wyjaśniły, co rozumieją pod pojęciem "wewnętrzna linia zasilająca". Kwestia ta ma istotne znaczenie, a to z uwagi na rozumienie pojęcia "przyłącz". Zgodnie z § 2 pkt 15 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego, przyłączem jest odcinek lub element sieci służący do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu, o wymaganej przez niego mocy przyłączeniowej, z pozostałą częścią sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. Tytułem przykładu wskazać należy, iż w praktyce przyjmuje się, że wewnętrzna linia zasilająca (WLZ) to linia elektryczna służąca do przesyłu energii elektrycznej , zlokalizowana pomiędzy przyłączem a rozdzielnicą główną w budynku. WLZ zwykle są realizowane w postaci linii kablowej, a ich parametry zależą od wielu czynników jak : odległość przyłącza od rozdzielnicy, wielkość zamówionej mocy przesyłowej, wartość zabezpieczenia przedlicznikowego, a także od sposobu prowadzenia tej linii. Oznacza to, że konieczna jest szczegółowa analiza stanu faktycznego, a także przekonywujące uzasadnienie rozstrzygnięcia (art. 11 k.p.a.). Skutkiem powyższego, uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez przepis art. 107 § 3 k.p.a. Samo bowiem przywołanie treści przepisu , bez jakiegokolwiek odniesienia się do stanu faktycznego sprawy, nie spełnia warunków uzasadnienia prawnego decyzji. W świetle powyższego organy administracji publicznej nieprawidłowo zastosowały przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane przyjmując, że zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Rozstrzygnięcie było skutkiem uznania, że wewnętrzna linia zasilająca nie została wymieniona w katalogu robót zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę z art. 29 ustawy Prawo budowlane. [....] Telefonia Cyfrowa wniosła również – z powołaniem się na zasady ostrożności procesowej – o zbadanie, czy osoba podpisująca decyzję posiadała do tego kompetencję w świetle art. 268a k.p.a. Upoważnienie powinno być udzielone na piśmie i z określeniem daty, od której obowiązuje. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje . Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30.08.2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami oraz powołana podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a. ), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy ( art. 135 p.p.s.a. ) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Mając na uwadze treść wyżej powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania, skargę należy uznać za bezzasadną pomimo skuteczności niektórych podnoszonych w niej zarzutów . Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek pisma [....] Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. w W. z daty 13 listopada 2009r., które przesłane pocztą wpłynęło do Starostwa Powiatowego w W. 16 listopada 2009r. W piśmie tym, wskazując jako podstawę prawną art. 30 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane , [....] Telefonia Cyfrowa Sp. z o.o. w W. zgłosiła zamiar wykonania prac budowlanych polegających na budowie przyłącza elektroenergetycznego, zlokalizowanego w Z. na działce nr [....] , stanowiącej własność [....] Parafii Św. [....] w Z. Termin rozpoczęcia robót budowlanych określono na dzień [....] grudnia 2009r. Jako załączniki do pisma przesłano dokumenty wymienione w pkt 1- 13, w tym : warunki przyłączenia, opis określający rodzaj, zakres i sposób wykonania robót budowlanych ( pkt 8 ); rysunek – schemat zasilania pkt 9; projekt zagospodarowania terenu ( pkt 10); mapę ewidencyjną ( pkt 12 ) i mapę zasadniczą pkt 13 ). Instytucja prawna zgłoszenia została uregulowana w art. 30 ust. 1 – 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm. – dalej również w skrócie Pb ) , zaś pozostaje z nią w związku art. 29 tej ustawy, w którym określono katalog obiektów i robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę. Skarżąca nie podnosi w sprawie zarzutów dotyczących zachowania terminu do wniesienia sprzeciwu. Stanowisko stron jest także zgodne , co do tego, że budowa przyłącza elektroenergetycznego w świetle brzmienia art. 28 Pb w związku z art. art. 29 ust. 1 pkt 20 Pb i art. 30 ust. 1 pkt 1a wymaga zgłoszenia. Kwestia te, jako nie budząca zastrzeżeń także w ramach przeprowadzonej z urzędu kontroli pozostają poza szerszymi rozważaniami. Zarzuty skarżącej koncentrują się wokół zagadnienia prawidłowości dokonanej przez organu administracji publicznej w sprawie niniejszej kwalifikacji zgłoszonych przez nią robót budowlanych jako wymagających uzyskania dla ich realizacji decyzji o pozwoleniu na budowę, jak również legalności samych decyzji w przedmiocie sprzeciwu z punktu widzenia zachowania wymogów wynikających z art. 6 ,11 art. 77 § 1 oraz 107 §1 i 3 k.p.a., w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego. Należy zgodzić się ze skarżącą, że decyzja Starosty W. z dnia 3 grudnia 2009 r., znak [....] jest dość lakoniczna w treści obejmującej ustalenia oraz ocenę prawną stanu faktycznego i jako taka nie odpowiada w pełni wymogom wynikającym z art. 107 §1 i 3 k.p.a. oraz zasadom postępowania wyrażonym w art. 6 k.p.a. i 11 k.p.a. Bez wpływu na prezentowaną wyżej negatywną ocenę przedmiotowej decyzji pozostaje przy tym fakt podjęcia przez organ pierwszej instancji próby uzupełnienia istniejących niedostatków poprzez złożenie na piśmie wyjaśnień do odwołania, w których poszerzono wyrażoną uprzednio ocenę prawną stanu faktycznego. Obowiązujące przepisy prawa nie przewidują bowiem takiego trybu sanowania uchybień popełnionych przy wydaniu decyzji. Nie jest jednak tak, by powyższa decyzja pozbawiona była w ogóle ustaleń, a braki uzasadnienia w zakresie wyjaśnienia stosowanych przepisów prawa uniemożliwiały zrozumienie lub kontrolę procesu decyzyjnego leżącego u podstaw wydanego rozstrzygnięcia. Wynika z niej bowiem jednoznacznie, że rozstrzygnięcie w sprawie zostało wydane z uwzględnieniem przedłożonej przez skarżącą dokumentacji, na podstawie której ustalono, że planowana inwestycja stanowi nie budowę przyłącza elektroenergetycznego, lecz budowę instalacji w postaci wewnętrznej linii zasilającej. W osnowie decyzji powołano jako materialnoprawną podstawę jej wydania 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, zaś w uzasadnieniu nawiązano także do treści art. 28 , 29 Prawa budowlanego. Wbrew zarzutom skarżącej, uzasadnienie decyzji Wojewody [....] z dnia 14 kwietnia 2010 r., znak [....] zawiera dostateczne ustalenia w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Z uzasadnienia wynika jednoznacznie, że ich podstawą były dokumenty przedłożone przez inwestora, które charakteryzują roboty budowlane objęte zgłoszeniem dokonanym dnia 16 listopada 2009 r. Taką charakterystykę przytoczono, ze wskazaniem dokumentów będących podstawą ustaleń. O ile nie wymieniono wprost niepodpisanego dokumentu dołączonego do pisma inicjującego kontrolowane postępowanie , zatytułowanego - " Określenie rodzaju, zakresu i sposobu wykonania robót budowlanych " , to należy zauważyć, że dokument ten zawiera opis zgłoszonych robót budowlanych zgodny z tym, co wynika z cytowanego w zaskarżonej decyzji opisu technicznego zawartego w projekcie zagospodarowania terenu Nr [....] dla stacja bazowej typu " skoczek mikrofalowy "[....] Telefonii Cyfrowej [....] , Kościół [....] w Z. , sporządzonego w października 2009r., gdzie za podstawowy element stacji będący podstawą opracowania uznano trasę kabla energetycznego zasilającego stację bazową, biegnącą pomiędzy kościołem a dzwonnicą. Ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji są zgodne z materiałami dołączonymi do pisma stanowiącego zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych. Również wyjaśnienia dotyczące podstawy prawnej rozstrzygnięcia zostały w zaskarżonej decyzji poszerzone, a Wojewoda Małopolski odniósł się do zarzutów odwołania Zarzuty skarżącej dotyczące decyzji organu drugiej instancji są zasadne w części, w jakiej wskazano w nich na wykorzystanie dla interpretacji norm zawartych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, że definicji " przyłącza " zawartej w nieobowiązującym już w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków przyłączenia podmiotów do sieci elektroenergetycznych, ruchu i eksploatacji tych sieci. To uchybienie, jako związane z procesem wykładni mogłoby stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdyby skutkiem stwierdzonej wady było naruszenie przepisów zawartych w Prawie budowlanym . Taki jednak nie jest w niniejszej sprawie. Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane mówią o przyłączu : w art. 3 pkt 9 – przy okazji definicji pojęcia urządzeń budowlanych ; w art. 29 ust. 1 pkt 20, , art. 29a , art. 30 ust. 1 pkt 1a i art. 34 ust. 3 pkt 3a – które normują czynności poprzedzającej rozpoczęcie robót budowlanych; w art. 41 ust. 2 pkt 4, art. 57 ust. 1 pkt 6 - odnoszących się do dalszych etapów procesu inwestycyjnego, względnie związanych już z użytkowaniem obiektu budowlanego. Powołana wyżej ustawa, ani przepisy wykonawcze wydane na podstawie w niej zawartych upoważnień nie zawiera definicji przyłącza elektroenergetycznego. Analogiczna uwaga dotyczy używanych w tej ustawie pojęć sieci, czy instalacji. Artykuł 29a ust. 2 Pb wskazuje wprost na ścisły związek budowy przyłączy elektroenergetycznych z przepisami prawa energetycznego. Zasadnym jest zatem poszukiwanie w tych właśnie przepisach określania znaczenia tego pojęcia, które w Prawie budowlanym nie zostało zdefiniowane. Dodatkowym argumentem przemawiającym za prowadzeniem wykładni spójnej systemowo jest także fakt, że również w innych przepisach ustawy - Prawa budowlane nawiązuje się wprost do instytucji normowanych przepisami prawa energetycznego ( np. art. 34 ust. 3 pkt 3 a Pb, który stosownie do potrzeb czyni elementem projektu budowlanego oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych). W kontekście brzmienia art. 29 ust. 1 pkt 20 Pb i art. 30 ust. 1 pkt 1a należy zwrócić uwagę, że mowa w nich o budowie przyłączy. Przez budowę należy rozumieć w myśl art. 3 pkt 6 Pb wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Pojęcie budowy stanowi jeden z elementów szerszego zakresem pojęcia robót budowlanych, które obejmuje nadto prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego ( art. 3 pkt 7 Pb ). Pojęcia przebudowy oraz remontu definiowano w art. 3 pkt 7a i 8 Pb. Z definicji legalnej zawartej w art. 3 Pb wynika, że przyłącza przynależą do urządzeń budowlanych , przez które należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Poza przyłączami wymieniono w tym przepisie urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. O urządzeniach technicznych względnie urządzeniach mowa też w art. 3 pkt 1 a - b Pb. Artykuł 3 pkt 1 Pb stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym , należy przez to rozumieć : a ) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury. Definicje budynku, budowli i obiektu małej architektury wprowadza art. 3 pkt 2, 3 i 4 Pb. Użyte w art. 3 pkt 1b pojęcie urządzeń jest zakresowo szersze od pojęć urządzeń technicznych, czy urządzeń budowlanych. Charakterystycznym jest przy tym wyraźne odróżnienie w tych definicjach urządzeń technicznych i urządzeń od instalacji. Z art. 3 pkt 1 a-b Pb wynika nadto, że o ile istnieje obiekt budowlany, urządzenia techniczne i instalacje budynków oraz urządzenia i instalacje budowli stanowią część obiektów budowlanych jakimi są budynki, czy budowle, na co naprowadza słowo "wraz " . Z powoływanych wyżej definicji wynika także, że przyłącze, to coś innego niż instalacje albo urządzenia instalacyjne. Pojęcie to różni się też znaczeniem od pojęcia sieci, o których mowa choćby w art. 3 pkt 3 Pb, czy w art. art. 29 ust. 2 pkt 11. Sieci stanowią jeden z typów budowli, przy czym pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie sieci elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych. Zgodnie z treścią 28 ust. 1 Pb, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W myśl art. 3 pkt 12 Pb, przez pozwolenie na budowę należy rozumieć decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Stosownie do art. 29 pkt 20 pozwolenia na budowę nie wymaga budowa przyłączy: elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych. Cytowany przepis ma zatem to znaczenie, że po pierwsze - zezwala na budowę w nim wymienionych przyłączy bez równoległej budowy obiektu budowlanego, po wtóre zaś - zwalnia inwestora w takim przypadku od obowiązku uzyskania na pozwolenia na budowę. W sytuacji samodzielnej budowy przyłączy - w tym elektroenergetycznego, wymagane jest w myśl art. 30 ust. 1 pkt 1a zgłoszenie właściwemu organowi ich budowy. Zważyć należy dalej, że ustawa z dnia 10 kwietnia 1997r. – Prawo energetyczne ( tekst jednol. Dz. U. z 2006r. Nr 89, poz. 625 z późn. zm. ) w art. 3 zawiera definicje legalne szeregu używanych w niej pojęć, wśród których jednak brak dotyczącej przyłącza elektroenergetycznego. Dla celów prowadzonej dalej wykładni należy natomiast zwrócić uwagę na zdefiniowane w art. 3 tej ustawy pojęcia : urządzenia - urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych (pkt 9); instalacje - urządzenia z układami połączeń między nimi (pkt 10); sieci - instalacje połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, należące do przedsiębiorstwa energetycznego ( pkt 11). Definicję przyłącza wprowadza rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego ( Dz.U. Nr 93, poz. 623 z późn. zm. ) , które zostało wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 9 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne. Zgodnie z § 2 pkt 15 tego rozporządzenia, przyłącze to odcinek lub element sieci służący do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu, o wymaganej przez niego mocy przyłączeniowej, z pozostałą częścią sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. Ta definicja jest w istotnym zakresie analogiczna do powoływanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji definicji przyłącza, zawartej w nieobowiązującym już rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków przyłączenia podmiotów do sieci elektroenergetycznych, ruchu i eksploatacji tych sieci (Dz. U. z 2005 r. Nr 2, poz. 6), gdzie art. 2 pkt 8 określał przyłącze jako odcinek lub element sieci służący do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci odbiorcy o wymaganej przez niego mocy przyłączeniowej z siecią przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz tego odbiorcy usługę polegającą na przesyłaniu energii elektrycznej. Rozporządzenie to utraciło moc w związku z treścią § 47 rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego, obowiązującego w dacie dokonania zgłoszenia oraz wydania kontrolowanych decyzji. To zaś powoduje, że wytknięte uprzednio uchybienia w procesie wykładni dokonanej przez organ odwoławczy nie mają wpływu na prawidłowość zastosowania przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane. Zawarte w ustawie - Prawo energetyczne definicje sieci, urządzeń i instalacji zostały uprzednio powołane , natomiast w myśl § 2 pkt 9 rozporządzenia rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego , moc przyłączeniowa to moc czynna planowana do pobierania lub wprowadzania do sieci, określona w umowie o przyłączenie do sieci jako wartość maksymalna wyznaczana w ciągu każdej godziny okresu rozliczeniowego ze średnich wartości tej mocy w okresach 15-minutowych, służąca do zaprojektowania przyłącza. Stosownie do § 2 pkt 7 – 8 tego rozporządzenia, miejsce dostarczania energii elektrycznej to punkt w sieci, do którego przedsiębiorstwo energetyczne dostarcza energię elektryczną, określony w umowie o przyłączenie do sieci albo w umowie o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, albo w umowie sprzedaży energii elektrycznej, albo w umowie kompleksowej, będący jednocześnie miejscem jej odbioru ( pkt 7), zaś miejsce przyłączenia - punkt w sieci, w którym przyłącze łączy się z siecią ( pkt 8 ). Z licznych przepisów ustawy - Prawo energetyczne oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego wynika , że przez podmioty należy rozumieć wszelkie osoby fizyczne lub prawne , zaś kwestię budowy przyłącza należy odróżnić od zagadnienia przyłączenia do sieci, które nie musi wymagać budowy przyłącza. W tym zakresie należy zwrócić uwagę w szczególności na przepisy zawarte w rozdział 2 rozporządzenia, zatytułowanym – " Kryteria podziału na grupy podmiotów ubiegających się o przyłączenie oraz warunki przyłączenia do sieci " , gdzie poza tymi kryteriami uregulowano także kwestie dotyczące podstaw przyłączenia do sieci , wymogi odnoszące się do wniosku o określenie warunków przyłączenia i elementy jakie obejmują takie warunki wydawane przez przedsiębiorstwo energetyczne. W myśl zawartego w tym rozdziale § 5, wymagania techniczne w zakresie przyłączania do sieci urządzeń wytwórczych, sieci dystrybucyjnych elektroenergetycznych, urządzeń odbiorców końcowych, połączeń międzysystemowych oraz linii bezpośrednich określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Uwzględniając powyższe należy uznać, że przyłącze to coś, co służy do połączenia. Jest to zatem taki odcinek lub element sieci, który służy li tylko połączeniu urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu będącego osobą fizyczną lub prawną z sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. Przyłącze to tylko złącze wraz z zabezpieczeniami i wyłącznikiem głównym, albo również także większa część ( odcinek ) instalacji tworzącej sieć przedsiębiorstwa, służącej doprowadzeniu odpowiedniego zasilania, zakończonej złączem wraz z zabezpieczeniami i wyłącznikiem głównym. Przyłącze nie obejmuję natomiast urządzeń, instalacji lub sieci tego podmiotu, na rzecz którego usługa jest świadczona. Dotyczy to w szczególności instalacji elektrycznej wewnętrznej obiektów budowlanych znajdujących się na działce budowlanej oraz zestawów pomiarowych służących rozliczeniom za dostawę energii elektrycznej, jak również instalacji elektrycznej wewnętrznej, stanowiącej uzbrojenie działki. Z dokumentów dołączonych do przedmiotowego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, wymienionych jako załączniki w pkt 7-10 wynika jednoznacznie, że dotyczy ono nie budowy przyłącza, albo sieci przedsiębiorstwa, lecz dodatkowej instalacji elektrycznej wewnętrznej i zewnętrznej podmiotu , mającej służyć zasilaniu jego urządzeń związanych ze stacją bazową telefonii komórkowej , przy odrębnym systemie rozliczeń za dostawę energii elektrycznej dla niektórych odbiorników. Urządzenia związane ze stacją bazową telefonii komórkowej mają być zlokalizowane na dzwonnicy, co wynika zarówno z opisu określającego rodzaj, zakres i sposób wykonania robót budowlanych ( pkt 8 ), jak i projektu zagospodarowania ( pkt 10 ) W zależności od konstrukcji dzwonnicę należy uznać za budynek, albo budowlę. Dokumenty przedłożone do zgłoszenia przez skarżącą , a w szczególności opis techniczny w projekcie zagospodarowania terenu i stanowiąca załącznik graficzny mapa sytuacyjno - wysokościowa wskazują, że przedmiotowa dzwonnica jest budowlą. Z załączników do zgłoszenia jakie stanowią : opis określający rodzaj, zakres i sposób wykonania robót budowlanych( pkt 8 ), rysunek – schemat zasilania (pkt 9) i projekt zagospodarowania terenu ( pkt 10) wynika dalej jednoznacznie, że przedmiotem zgłoszenia jest w istocie budowa kabla energetycznego ( elektrycznego) biegnącego pomiędzy kościołem a dzwonnicą wraz z elementami instalacji elektrycznej, które mają służyć zawarciu przez podmiot odrębnej umowy o przyłączenie do sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. Wskazują one, że inwestycja nie wymaga budowy odcinka lub elementu służącego do połączenia sieci przedsiębiorstwa z urządzeniami, instalacją lub siecią podmiotu dla dostarczenie wymaganej przez ten podmiot mocy przyłączeniowej. Taka sieć została już bowiem doprowadzona a przyłącze wraz z zabezpieczeniami i włącznikiem głównym znajduje się w złączu kablowym na budynku kościoła. Inne elementy służące zasilaniu energię elektryczną budynków , czy także budowli znajdujących się na działce nr [....] w miejscowości Z. - w tym umożliwiające dokonywanie rozliczeń zestawy pomiarowe, a także tablice rozdzielcze, czy przewody biegnące wewnątrz albo na zewnątrz tych obiektów budowlanych składają się na pojęcie instalacji elektrycznych wewnętrznej i zewnętrznej i stanowią część tych obiektów. Powyższe dokumenty wskazują jednoznacznie, że wbrew temu co podano we wniosku oraz na wstępie opisu w dokumencie wymienionym jako załącznik w pkt 8 pisma stanowiącego zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych, przedmiotowe zgłoszenie dotyczy budowy instalacji prowadzonej wewnątrz i na zewnątrz obiektów budowlanych, służącej zasilaniu stancji bazowej telefonii komórkowej, której urządzenia zasilające i anteny zlokalizowane będą na dzwonnicy. Planowane roboty budowlane nie dotyczą budowy przyłącza, lecz nowej instalacji elektrycznej. Nie stanowią one także budowy sieci. Przedmiotem zgłoszenia jest bowiem budowa kabla elektrycznego ( elektroenergetycznego ) zasilającego stację bazową, biegnącego pomiędzy budynkiem kościoła a dzwonnicą, wraz z zestawami pomiarowymi umożliwiającymi zawarcie odrębnej umowy o przyłączenie do sieci. Kabel ten prowadzony będzie z wyłącznika głównego do skrzynki pomiarowej skarżącej, która zostanie zainstalowana na wewnętrznej ścianie pomieszczenia w budynku kościoła obok już istniejącego układu pomiarowego. Od skrzynki pomiarowej skarżącej zasilanie zostanie poprowadzone kablem w rurze PCV w górę tego pomieszczenia. Z pomieszczenia, w którym będą się znajdować oba układy pomiarowe, zasilanie dla stacji bazowej telefonii komórkowej prowadzone będzie w rurze osłonowej, przechodząc przez kolejne pomieszczenia budynku kościoła, aż do ściany zewnętrznej. Od ściany zewnętrznej budynku kościoła zasilanie prowadzone będzie w wykopie w ziemi, dalej pod drogą z kostki brukowej , a następnie wzdłuż krawężnika drogi do słupa dzwonnicy. Po słupie zasilanie prowadzone będzie w rurze UV do istniejącej rozdzielnicy TGSM. Taka instalacja tworzy zatem wewnętrzną linię zasilającą. Powyższe znajduje także potwierdzenie w warunkach przyłączenia wydanych skarżącej przez [....] ( pismo z dnia .... marca 2009r. – dostępne jako załącznik pkt 7 oraz wśród załączników do projektu zagospodarowania ) ,w których nie przewidziano rozbudowy sieci i budowy przyłącza, lecz budową instalacji, tj. wewnętrznej linii zasilającej o przekroju dobranym przez projektanta. Także z tych warunków wynika, że przyłącze istnieje, a miejscem przyłączenia ( punkt w sieci, w którym przyłącze łączy się z siecią ) ma być dotychczasowe złącze kablowe na budynku kościoła. Do analogicznych wniosków prowadzi uwzględnienie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz.690 z późn. zm. ), które w myśl § 2 ust. 1 stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2. Paragraf 26 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, że działka budowlana, przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej. Taka regulacja potwierdza zasadność rozróżnienia pojęć sieci, od uzbrojenia działki lub budynku. W rozdziale 8 tego rozporządzenia - zatytułowanym " Instalacja elektryczna" - znajduje się przepisy, wskazujące, że taką instalację tworzą między innymi kable, przewody, łączniki i inne elementy służące do przewodzenia prądu elektrycznego i rozdziału energii elektrycznej, przy czym § 185 ust. 1 tego rozporządzenia wynika wprost, że urządzenia do pomiaru zużycia energii elektrycznej zaliczane są do instalacji odbiorczej w budynku, czy w samodzielnym lokalu mieszkalnym . Urządzenia te to układ pomiarowo-rozliczeniowy , które w myśl § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego przedsiębiorstwo energetyczne instaluje w miejscu przygotowanym przez odbiorcę podobnie jak system pomiarowo-rozliczeniowy, w przypadku podmiotów zaliczonych do grup przyłączeniowych IV-VI, zasilanych z sieci o napięciu znamionowym nie wyższym niż 1 kV, z wyłączeniem wytwórców. Urządzenie takie mogą w razie potrzeby zostać zdemontowane. Budowa nowej instalacji wewnętrznej , czy także zewnętrznej służącej odbiornikom znajdującym się w obiektach budowlanych jakimi są budynki i budowle - bez likwidacji obecnej instalacji, stanowi rozbudowę części pewnej całości , jak składa się na obiekt budowlany. Takie roboty budowlane wymagają w myśl art. 28 Pb w związku z art. 3 pkt 1 a-b, 6, 7 i 9 uprzedniego wydania decyzji o pozwoleniu na budowę albowiem nie zostały objęte zwolnieniem z obowiązku jej uzyskania ani w art. 29 ust. 1 -2 Pb , ani w innych przepisach. Zgodnie z treścią art. 4 Pb , każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Z całokształtu regulacji zawartej w ustawie – Prawo budowlane, w szczególności z art. 5 wynika, że wprowadzona przepisami reglamentacja inwestowania już na etapie projektowania i budowy ma służyć zapewnieniu między innymi spełnienia wymagań podstawowych dotyczących zapewnienia bezpieczeństwa( konstrukcji, pożarowego, użytkowania ),odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, odpowiedniej charakterystyki energetycznej budynku oraz racjonalizacji użytkowania energii, czy zapewnieniu warunków użytkowych zgodne z przeznaczeniem obiektu, w szczególności w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną przy założeniu efektywnego jej wykorzystania, a także zapewnieniu warunków bezpieczeństwa i higieny pracy. Sygnalizowania przez stronę skarżącą tendencja do uwalniania różnych inwestycji od reglamentacji ma swoje odzwierciedlenie w ustawie – Prawo budowlane i to między innymi jej przepisy stanowią granice swobody w realizacji prawa do zabudowy. Przytaczane w odwołaniu definicje przyłącza, przyłącza elektroenergetycznego, przyłącza elektrycznego i przyłącza kablowego pochodzą z różnych źródeł. Pomimo pewnych niespójności nie odbiegają zasadniczo od tego, co na temat przyłącza, sieci i instalacji wynika z wyżej czynionych wywodów . Nie stanowią one uzasadnienia dla uznania za budowę przyłącza zamierzenia objętego przedmiotowym zgłoszeniem zamiaru wykonania robót budowlanych. Mając powyższe na uwadze, uznając skargę za bezzasadną , Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu – jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art.151 p.p.s.a.