II OZ 73/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 999/10 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania postanowień organów I i II instancji w sprawie ze skargi R. W. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia (...) września 2010 r., znak: (...) w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej postanawia: oddalić zażalenie. R.W. w dniu 20 października 2010 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia (...) września 2010 r., znak: (...), utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. z dnia (...) lipca 2010 r., nr (...), nakładające na R. i J. W. obowiązek sporządzenia i przedłożenia ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych uzgodnionych z właściwym Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej, wykonanej zabudowy schodów wewnętrznych prowadzących do mieszkania w budynku mieszkalnym nr (...) zlokalizowanym na działce nr (...) położonej w m. Ś. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, postanowieniem z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 999/10, odmówił wstrzymania wykonania ww. postanowień wskazując, że strona w ogóle nie uzasadniła swojego wniosku, a tym samym nie wykazała istnienia przesłanek do wstrzymania wykonania ww. postanowień. W zażaleniu R. W. zarzucił powyższemu orzeczeniu naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), art. 63 § 2 i art. 66 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) poprzez uznanie, że skarżący nie wskazał uzasadnienia dla wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych postanowień, mimo że uzasadnienie takie wynikało z treści skargi. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że każde pismo, niezależnie od tego, jakie oznaczenie i formę nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w jego treści. Ponadto skarżący wskazał, że z treści uzasadnienia skargi jak i charakteru nakazanej do wykonania czynności wynika, że wykonanie postanowień wiązać się będzie z wysokimi kosztami znacznie obciążającymi jego domowy budżet. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Obowiązek uzasadnienia wniosku spoczywa na wnioskodawcy - powinien on przekonać Sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W niniejszej sprawie zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został w ogóle uzasadniony. Nie można się zgodzić z twierdzeniem skarżącego, zawartym w zażaleniu, że uzasadnienie takie wynikało z treści skargi. W skardze na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia (...) września 2010 r. R. W. odniósł się wyłącznie do zarzutów, które jego zdaniem uzasadniają uchylenie zaskarżonego postanowienia. Odnośnie przedmiotowego wniosku skarżący wskazał jedynie, że wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego w mocy postanowienia z dnia (...).07.2010 roku do czasu rozpatrzenia skargi. Odnośnie twierdzenia skarżącego, zawartego w zażaleniu, że z treści uzasadnienia skargi jak i charakteru nakazanej do wykonania czynności wynika, że wykonanie postanowień wiązać się będzie z wysokimi kosztami znacznie obciążającymi jego domowy budżet wskazać należy, że nie jest rolą Sądu domniemywanie, gdzie strona skarżąca upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Okoliczności, które zdaniem skarżącego uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, zaczął on precyzować dopiero w przedmiotowym zażaleniu, sugerując, że Sąd powinien wywnioskować przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w kontekście całej treści skargi, skonfrontowanej z pełną analizą materiału. Powyższa argumentacja nie może być skuteczna. Obowiązkiem strony było wskazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dopiero wtedy Sąd I instancji, oceniając wskazane przez stronę przesłanki, miałby podstawy do sięgania do zebranego w sprawie materiału dowodowego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt I GZ 316/10). Ponadto konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać jakie dowody chciałaby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09). Odnośnie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 63 § 2 i art. 66 § 1 k.p.a. wskazać należy, że zarzut ten sformułowany został wadliwie, bowiem zarzut naruszenia wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego może odnosić się wyłącznie do postępowania prowadzonego przed organem administracji. Sąd administracyjny nie stosuje przepisów tego kodeksu, a jedynie kontroluje prawidłowość ich zastosowania przez organ administracji. Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.