III SA/Kr 1049/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) NSA Grażyna Danielec Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi skargę oddala W dniu 26 lipca 2006 r. do Starostwa Powiatowego wpłynęło pismo Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 20 lipca 2005 r., wraz załączoną kopią orzeczenia lekarskiego nr [...], z którego wynika, że po przeprowadzonych u M. W. badaniach na podstawie o art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym – stwierdzono u zbadanego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A, B, T, B+E. W oparciu o powyższe pismo i kopię orzeczenia Starosta w dniu 11 sierpnia 2006 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia M. W. uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii A, B, T, B+E. To postępowanie administracyjne było zawieszone postanowieniem z dnia [...] 2006 r. z uwagi na toczące się postępowanie odwoławcze od orzeczenia lekarskiego nr [...] Ośrodka Medycyny Pracy i podjęte postanowieniem z dnia [...] 2007 r. wobec otrzymania orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 1 marca 2007 r. organu odwoławczego – Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. Decyzją z dnia [...] 2007 r., nr [...] Starosta cofnął M. W. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, T, B+E prawa jazdy. Jako podstawę prawną wskazano art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz art. 104 i 108 kpa. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Na uzasadnienie decyzji organ podał, że orzeczeniami lekarskimi wydanymi przez Ośrodek Medycyny Pracy i przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego stwierdzono u M. W. istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Podniesiono, że w toku postępowania M. W. przedstawił szereg "dokumentów potwierdzających m.in. prowadzenie działalności gospodarczej, ukończenie kursu pedagogicznego, zaświadczenie lekarskie potwierdzające leczenie oraz wyniki badań elektroencefalograficznego", jednakże – zdaniem organu – "powyższe materiały nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia, że stan zdrowia Pana M. W. pozwala na prowadzenie pojazdów mechanicznych", albowiem "zasadnicze znaczenie dla oceny istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mają orzeczenia lekarskie wykonane w Ośrodku Medycyny Pracy jak również w Instytucie Medycyny Pracy jako organie odwoławczym". Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadniono koniecznością ochrony zdrowia i życia ludzkiego. Od powyższej decyzji Starosty M. W. wniósł odwołanie, w którym podniósł, że organ nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, a zwłaszcza nie uzupełnił materiału o wnioskowane przez odwołującego się dokumenty lekarskie znajdujące się w Specjalistycznym Gabinecie lekarskim B na okoliczność ustalenia aktualnego jego stanu zdrowia. Zarzucił też nie wzięcie pod uwagę przedłożonych przez niego dokumentów świadczących o poprawie stanu jego zdrowia: dyplomu mistrzowskiego na okoliczność bardzo dobrze zdanego egzaminu mistrzowskiego, zaświadczenia o ukończeniu kursu pedagogicznego, dyplomu Otwartych Mistrzostw Polski w Tańcu Dyskotekowym oraz wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych lekarzy czy instytutu naukowego celem ustalenia czy istnieją obecnie przeciwwskazania zdrowotne do prowadzenia przez odwołującego się pojazdów mechanicznych. Decyzją z dnia 30 kwietnia 2008 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późń. zm.) - Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2007 r. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Podniesiono, że nie mogły zostać uwzględnione zarzuty i wnioski zgłoszone w odwołaniu, gdyż dowodami, na podstawie których następuje wydanie rozstrzygnięcia, są orzeczenia lekarskie wydane po badaniu przeprowadzonym w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, a to oznacza, że o tym, czy istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami orzekają uprawnieni lekarze w placówkach służby zdrowia wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U Nr 2, poz. 15). Podkreślono, że z ostatecznego orzeczenia lekarskiego z dnia 1 marca 2007 r. "wynika wprost, iż ponowne lub kontrolne badanie jest niecelowe, a przeciwwskazania mają charakter trwały". Zaznaczono, że uwzględnienie wnioskowanych dowodów jest niecelowe, gdyż ich przeprowadzenie nie ma wpływu na wynik sprawy. Podniesiono także, że przepis art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym nakazuje organowi cofnięcie uprawnienia w sytuacji gdy na podstawie badań lekarskich przeprowadzonych w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 tej ustawy zostało wydane orzeczenie o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Z powyższą decyzją nie zgodził się M. W., który w skardze domagał się jej uchylenia ponawiając zarzuty zawarte w odwołaniu. Zaskarżonej decyzji zarzucił, iż "jest niesłuszna i została wydana z rażącym naruszeniem prawa". Podniósł, że orzeczenia lekarskie zostały wydane w odległym czasie, a on podjął już w czasie trwania postępowania intensywne i systematyczne leczenie w specjalistycznym Psychiatrycznym Gabinecie Lekarskim B, które to leczenie spowodowało doskonałe efekty w zakresie jego stanu zdrowia i – jego zdaniem - dokumentacja lekarska tego gabinetu jak również ponowne badanie lekarskie dałyby podstawę do przywrócenia mu uprawnień. Zarzucił, że cała ta sprawa jest następstwem jego konfliktu z byłą żoną. Podał też, że Ośrodek Medycyny Pracy odmówił mu przeprowadzenia ponownych badań, na co przedstawił kserokopię pisma z dnia 24 lipca 2008 r., a to – jego zdaniem - prowadzi "do rażącego naruszenia prawa art. 122 ust. 1 pkt 2, art. 140 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym w zw. z § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Zdrowia". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ nadto zaznaczył, że w orzeczeniu lekarskim wydanym przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego stwierdzającym w skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A, B, T, B+E znajduje się informacja o niecelowości ponownego lub kontrolnego badania lekarskiego, co ma wpływ na odmowę przeprowadzenia kolejnego badania, którego przeprowadzenia żąda skarżący i co zostało uwidocznione w piśmie, którego kopię skarżący dołączył do skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Sądu - skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.): "Art. 140. 1. Decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie: 1) stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem;" Jest między stronami bezspornym, że dwa organy orzecznicze - Ośrodek Medycyny Pracy i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego wydały orzeczenia lekarskie jednoznaczne stwierdzające istnienie u skarżącego M. W. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane posiadanie prawa jazdy kategorii A, B, T i B+E, a więc istnienie przeciwwskazań, o jakich mowa w przytoczonym wyżej art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Już tylko to obliguje organ administracyjny – w tym wypadku Starostę - do wydania decyzji o cofnięciu M. W. uprawnienia do kierowania pojazdami, a więc do wydania decyzji o treści zgodnej z orzeczoną przez organ I instancji. Sąd zwraca uwagę, że ustawa – Prawo o ruchu drogowym w Rozdziale 4 zatytułowanym: "Sprawdzanie stanu zdrowia i predyspozycji psychicznych do kierowania pojazdami" w art. 122 i art. 123 ustanawia specjalny tryb, w jakim mają być przeprowadzone badania, przy czym w art. 122 wskazuje m.in. na to, kto podlega badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, a w art. 123 ustanawia delegację do wydania aktu wykonawczego: "Art. 123. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając zróżnicowane wymagania zdrowotne oraz konieczność przyjęcia obiektywnych i niezbędnych kryteriów oceny stanu zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowe warunki i tryb: a) kierowania na badania lekarskie i ich przeprowadzania w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi oraz kierowania tramwajami, b) wydawania orzeczeń lekarskich stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, c) odwoływania się od orzeczeń lekarskich, d) uzyskiwania uprawnień przez lekarzy przeprowadzających badania lekarskie; 2) zakres badań lekarskich; 3) dodatkowe kwalifikacje lekarzy przeprowadzających badania lekarskie; 4) sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami lekarskimi oraz wzory stosowanych dokumentów; 5) maksymalne stawki opłat za badania lekarskie." W oparciu o powyższą delegację ustawową zostało wydane Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15), w oparciu o które organy orzecznicze - Ośrodek Medycyny Pracy i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego – wydały powyższe orzeczenia. Sąd, w ślad za organami administracyjnymi, zauważa, że Ośrodek Medycyny Pracy w swym orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia 14 lipca 2006 r. nie określił daty ponownego lub kontrolnego badania lekarskiego, a Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego będący orzeczniczym organem odwoławczym w orzeczeniu nr [...] z dnia 1 marca 2007 r. wskazał wprost na niecelowość ustalania daty ponownego lub kontrolnego badania lekarskiego. Taki charakter wydanych orzeczeń wskazuje na trwały charakter istniejących u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Wszystko to – zdaniem Sądu - istotnie zobowiązuje organ administracyjny do wydania decyzji o konkretnej treści, zgodnej z art. 140 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. W tej sytuacji – zdaniem Sądu - mają rację organy wskazując na wydane przez Ośrodek Medycyny Pracy i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego orzeczenia lekarskie jako na zasadniczy dowód w niniejszej sprawie. Mają także rację organy uznając za niecelowe badania skarżącego przez innych lekarzy, nawet biegłych sądowych i uznając za nie mające znaczenia prawnego dokumenty wnioskowane w niniejszej sprawie przez skarżącego. W oparciu o powyższe – Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym i stwierdził, że organy administracyjne wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły prawa – a przeto Sąd skargi nie uwzględnił i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.