II SA/Wa 640/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung, Janusz Walawski (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. [...] Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 53, poz. 549 z późn. zm.) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w dniu [...] sierpnia 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą cofnął P. K. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ podał m.in., że wyżej wymieniony nie przechowywał broni w warunkach określonych w art. 32 ustawy o broni i amunicji i z tego powodu został skierowany do Sądu Rejonowego w O. wniosek o ukaranie P. K. za popełnienie wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 7 ustawy o broni i amunicji. Podczas prowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia ww. pozwolenia na broń palną myśliwską organ ustalił, iż Prokuratura Okręgowa w W. prowadzi przeciwko P. K. postępowanie przygotowawcze i w dniu [...] maja 2009 r. przedstawiono mu zarzuty popełnienia czynu z art. 18 § 3 Kk w zw. z art. 54 § 1 Kks w zb. z art. 56 § 1 Kks w zb. z art. 62 § 4 Kks w zb. z art. 62 § 1 Kks w zw. z art. 6 § 2 Kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 5 Kks oraz o czyn z art. 231 § 1 Kk, jak również o czyn z art. 258 § 1 Kk. Biorąc pod uwagę całokształt materiałów organ administracyjny postanowił cofnąć pozwolenie na broń palną myśliwską uznając, iż strona świadomie naruszyła obowiązujące zasady prawne i w rozpatrywanym przypadku pozostawienie broni palnej stwarza możliwość jej użycia w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania P. K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a Kpa oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w dniu [...] lutego 2010 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ podał m.in., że rodzaj zarzucanych stronie w postępowaniu karnym czynów, ich okoliczności, a także rodzaj dóbr, w które są wymierzone dają podstawę do obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, co nakazuje zastosowanie wobec strony konsekwencji administracyjnej, określonej w art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, tj. cofnięcia pozwolenia na broń. Strona nie daje bowiem gwarancji, iż będzie przestrzegała przepisów ustawy o broni i amunicji, w szczególności w kwestii bezpiecznego używania broni. Odnosząc się natomiast do cofnięcia stronie pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, organ odwoławczy tę podstawę prawną odrzucił, chociaż niewątpliwie w krytycznym dniu broń była umieszczona w miejscu niespełniającym wymogów bezpiecznego jej przechowywania. Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez P. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze skarżący stwierdził, iż organ nie wykazał należytej staranności w zbadaniu wszelkich okoliczności przemawiających za istnieniem uzasadnionej obawy użycia broni niezgodnie z jej przeznaczeniem, wychodząc z założenia, że postawienie zarzutów automatycznie powoduje obawę, że broń zostanie użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. W świetle powyższych kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.). Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Z doktryny i orzecznictwa wynika, iż organ odwoławczy wydaje decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji wówczas, gdy stwierdzi, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Organ jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Ocena ta nie powinna być jedynie formalna, lecz powinna być poprzedzona, o ile jest to konieczne dla sprawdzenia zasadności i poprawności decyzji, przeprowadzeniem stosownego postępowania wyjaśniającego (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, wyd. Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o., Warszawa 2009, str. 665-667). Z powyższego wynika, iż organ odwoławczy wydaje decyzję na podstawie powyżej przytoczonego przepisu w sytuacji, gdy w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy jego rozstrzygnięcie pokrywa się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika, że decyzja organu pierwszej instancji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską została wydana na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32. Stosownie zaś do art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z przytoczonych przepisów wynika, iż mogą one stanowić samodzielne i odrębne podstawy do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną. W niniejszej sprawie na dzień wydania przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji przesłanka z art. 18 ust. 5 pkt 4 powołanej ustawy przestała istnieć, gdyż Sąd Rejonowy w O. [...] wyrokiem z dnia [...] października 2009 r., sygn. akt [...] uniewinnił skarżącego od popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. W tym stanie rzeczy zadaniem organu odwoławczego było rozważenie, jak należy rozstrzygnąć daną sprawę zgodnie z zasadą praworządności i zasadą prawdy obiektywnej, a nie tylko to, czy utrzymać w mocy lub zmienić decyzję organu pierwszej instancji. Dopiero w konsekwencji takiego działania będzie można decydować, co do dalszego bytu decyzji I instancji, tj. jej uchylenia lub zmiany bądź utrzymania jej w mocy. Należy podkreślić, iż organ odwoławczy nie może wydać decyzji w innej sprawie niż ta, która była przedmiotem rozstrzygania przez organ pierwszej instancji, gdyż takie rozstrzygnięcie pozbawiłoby stronę jej konstytucyjnego prawa do dwuinstancyjnego postępowania i prawa – z jednej strony złożenia, a z drugiej rozpatrzenia odwołania. Rozpoznając ponownie sprawę organ zobowiązany jest dokonać ponownej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz rozważyć ewentualnie jego uzupełnienie i dopiero wówczas rozstrzygnąć, czy w zmienionym stanie faktycznym zachodzi podstawa do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu przedmiotowego pozwolenia. Z uwagi na fakt, iż zaskarżona decyzja wydana została bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz bez rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji. O niewykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 powyżej określonej ustawy.