II SA/Wa 670/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Przemysław Szustakiewicz Protokolant specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] 4 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o przydziale osobnej kwatery stałej – oddala skargę – Wnioskiem z dnia 19 maja 2009 r. W. P. wystąpił do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z prośbą o zmianę decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 1990 r. o przydziale osobnej kwatery stałej nr [...] przy ulicy [...] w [...] , poprzez wykreślenie z treści tej decyzji jego byłej żony E. P. We wniosku wskazał, że zmiana ta jest mu potrzebna z uwagi na możliwość wykupu przedmiotowej kwatery. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 155 kpa, Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej odmówił zmiany decyzji nr [...] Dowódcy Zaopatrzenia i Obsługi Dowództwa Wojsk Ochrony Pogranicza z dnia [...] lipca 1990 r. o przydziale W. P. osobnej kwatery stałej w [...] , przy ulicy [...] , poprzez wykreślenie z treści decyzji E. P. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w trakcie postępowania dowodowego ustalił, że w dniu [...] maja 1993 r. sygnatura akt [...] , Sąd Wojewódzki w [...] , orzekł o rozwodzie małżeństwa W. i E. P., nie orzekając o sposobie korzystania ze wspólnego mieszkania. Organ podał też, że W. P. w trakcie postępowania administracyjnego zeznał, iż w mieszkaniu tym zamieszkuje od 20 lat, zaś E. P. nie zamieszkuje w nim od przeszło 19 lat. Ponadto W. P. wskazał, że jego była żona jest właścicielką dwóch nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi w miejscowości [...] i [...] . Organ wskazał ponadto, że E. P. w trakcie postępowania administracyjnego zeznała, iż na stałe zameldowana jest w lokalu nr [...] przy ulicy [...] . W miejscowości [...] jest zameldowana czasowo, ponieważ na podstawie pełnomocnictwa Prezydenta Miasta [...] została oddelegowana do pracy w Szkolnym Ośrodku Wypoczynkowym w miejscowości [...] . Jednocześnie podała, że jest inwestorem budynku w miejscowości [...] , jednakże stan zaawansowania robót przy budowie budynku nie pozwala na dokonanie odbioru przez stosowne organy. Dodatkowo oświadczyła, iż przedmiotowy dom będzie miejscem rekreacyjnym, nie do zamieszkania na stałe. E. P. podała też, że do dnia [...] sierpnia 2009 r. ma być sporządzony akt notarialny potwierdzający sprzedaż domu, którego jest współwłaścicielem w [...] . Organ dodał, że E. P. mimo, iż zobowiązała się dostarczyć ten dokument nie uczyniła tego. Organ wskazał, że córka A. P. potwierdziła zeznania matki – E. P. i dodatkowo wskazała, iż w lokalu nr [...] przy ulicy [...] jej ojciec przebywa sporadycznie. Organ I instancji przesłuchał również w charakterze świadka dozorcę budynku przy ulicy [...] , który zeznał, iż nie kojarzy osoby E. P. Jednocześnie dozorca zeznał, iż W. P. i A. P. widuje kilka razy w tygodniu. Ponieważ zeznania w sprawie były rozbieżne organ zwrócił się do Dyrektora Wydziału Spraw Obywatelskich [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] oraz Burmistrza Urzędu Miasta [...] o informację na temat wszczętego bądź prowadzonego przez właściwe organy postępowania wyjaśniającego na okoliczność zameldowania czasowego E. P. W związku z powyższym Urząd Miejski w [...] wydał decyzję o wymeldowaniu E. P. z pobytu czasowego w [...] , wskazując, iż w 2007 r. opuściła ona ten lokal, a jej centrum życiowe skupione jest na terenie ośrodka [...] . Organ rozstrzygając w trybie art. 155 kpa wskazał, że artykuł ten przewiduje możliwość uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej za zgodą strony, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Organ podał, że decyzja nr [...] , której zmiany domaga się W. P. jest decyzją ostateczną, jak również została wyrażona zgoda na jej zmianę, która wynika z treści pisma W. P. z dnia 19 maja 2009 r. Nie istnieje również żaden przepis szczególny, który sprzeciwiałby się jej zmianie w żądanym zakresie. Słusznym zaś interesem strony jest możliwość wykupu tego lokalu na własność przez W. P. Nie jest jednak, zdaniem organu, wyjaśnione w sposób jednoznaczny, czy E. P. posiadając uprawnienia najemcy tego lokalu zamieszkuje w nim, a to powoduje, że do czasu zmiany sytuacji nie można dokonać zmiany decyzji nr [...] o przydziale kwatery stałej. W. P. odwołał się od tej decyzji do Komendanta Głównego Straży Granicznej, zarzucając jej naruszenie art. 7 i 107 § 3 kpa i wskazując, że z żadnego przepisu prawa E. P. nie posiada statusu najemcy lokalu. Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2010 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 155 kpa Komendant Główny Straży Granicznej uchylił w całości decyzję organu I instancji i zmienił decyzję Dowódcy Oddziału Zaopatrzenia i Obsługi Dowództwa WOP z dnia [...] lipca 1990 r. nr [...] o przydziale W. P. osobnej kwatery stałej, w ten sposób, że wykreślił z treści decyzji E. P. W uzasadnieniu decyzji przypomniał stan faktyczny sprawy i wskazał, że analizując materiał dowodowy stwierdził, iż od czasu wydania zaskarżonej decyzji w stanie faktycznym sprawy zaszły istotne zmiany. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. w części orzekającej o wymeldowaniu E. P. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ulicy [...] . Zgodnie z zaświadczeniem wydanym przez Biuro Administracji Spraw Obywatelskich w [...] , była żona W. P. – E. P. została wymeldowana z mieszkania nr [...] przy ulicy [...] . Organ uznał, że fakt ten ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i spowodował, iż zaskarżona decyzja została uchylona. Organ wskazał, że skoro przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie decyzji, a uwzględnienie wniosku funkcjonariusza leży w jego interesie, to organ postanowił wykreślić z decyzji Dowódcy Oddziału Zaopatrzenia i Obsługi Dowództwa WOP z dnia [...] lipca 1990 r. nr [...] o przydziale W. P. osobnej kwatery stałej w [...] przy ulicy [...] E. P. jako członka rodziny uprawnionego do kwatery. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi E. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnionej następnie pismem z dnia 10 grudnia 2010 r., w której zarzuciła rażące naruszenie art. 16, 28 i 155 kpa w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez nieuwzględnienie jej w charakterze strony postępowania i w konsekwencji zmianę decyzji ostatecznej bez jej zgody oraz wbrew słusznym interesom skarżącej. Zarzuciła też decyzji naruszenie art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6, 7 i 19 kpa poprzez wydanie orzeczenia zmierzającego "de facto" do podziału majątku małżonków po ustaniu wspólności majątkowej i wniosła o stwierdzenie nieważności, względnie o jej zmianę lub uchylenie w całości i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania. Wniosła też o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazała, że wykreślenie jej jako członka rodziny W. P. nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Powołując się na art. 28 kpa wskazała, że organ dokonał zmiany decyzji bez jej zgody, a tego wymaga art. 155 kpa. Podała też, że decyzja ta bezpośrednio kształtowała jej sytuację prawną, była tytułem prawnym do lokalu, a zatem przyznawała jej uprawnienia do jego nabycia. Wskazała również, że nie sposób uznać, jak to uczynił organ, że jej prawa wynikające z decyzji o przydziale lokalu mogły zostać zniweczone przez sam fakt wymeldowania z tego lokalu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 kpa jest osoba, której interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo która żąda, ze względu na swój interes lub obowiązek, postępowania organu. Organ podał, że przedmiotowe postępowanie zainicjował funkcjonariusz Straży Granicznej, będący podmiotem decyzji administracyjnej o przydziale lokalu mieszkalnego. Decyzja przydziału osobnej kwatery stałej nr [...] z dnia [...] lipca 1990 r. wydana została dla W. P., a przy ustalaniu powierzchni mieszkaniowej uwzględniono członków rodziny, w tym ówczesną żonę funkcjonariusza – E. P., która nie była stroną postępowania. Na podstawie art. 154 ust. 1 i 3 ustawy o Straży Granicznej – w brzmieniu wprowadzonym przez art. 4 pkt 1 lit b ustawy z dnia 21 lipca 1995 r. o zmianie ustaw: o urzędzie Ministra Spraw Wewnętrznych, o Policji, o Urzędzie Ochrony Państwa, o Straży Granicznej oraz niektórych innych ustaw, (Dz. U. Nr 104, poz. 515 ze zm.), która weszła w życie z dniem 12 października 1995 r. – przydzielona kwatera stała się, z mocy prawa, lokalem mieszkalnym, a uprawnienia nabyte na podstawie ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19 ze zm.), przez żołnierzy zawodowych Wojsk Ochrony Pogranicza, którzy zostali przyjęci do służby w Straży Granicznej, stały się z mocy prawa uprawnieniami mieszkaniowymi funkcjonariuszy Straży Granicznej. Małżeństwo W. i E. P. zostało rozwiązane wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] maja 1993 r. sygn. akt [...] , w którym nie orzeczono o sposobie korzystania z mieszkania. Z kolei decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. utrzymano w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2010 r. w części dotyczącej wymeldowania E. P. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ulicy [...] . W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że E. P. trwale i dobrowolnie opuściła wskazany lokal. Organ podał, że wymienienie skarżącej w decyzji o przydziale lokalu nie spowodowało, że stała się ona stroną postępowania administracyjnego, a z kolei wykreślenie jej nazwiska z decyzji nie wpływa na jej sytuację prawną w zakresie stosunków cywilnych. Organ podał również, że ustawa z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej nie zawiera przepisu, który przyznawałby byłemu członkowi rodziny funkcjonariusza uprawnienie do lokalu mieszkalnego. Dlatego oświadczenie skarżącej z dnia [...] sierpnia 2009 r., iż nie wyraża zgody na wykreślenie jej z decyzji o przydziale kwatery nie wywiera skutku prawnego. Decyzja ta nie wpływa też na stosunki majątkowe rozwiedzionych małżonków, nie dotyka bowiem ich praw majątkowych. Uczestnik postępowania W. P. wniósł o oddalenie skargi i ponowił argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpoznawana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 155 kpa, zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. A zatem dla zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo, niezbędne jest spełnienie czterech przesłanek: istnienie decyzji ostatecznej, za jej uchyleniem lub zmianą powinien przemawiać interes społeczny lub słuszny interes strony, strony postępowania muszą wyrazić zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji. Z redakcji powyższego przepisu wynika także, że decyzja wydawana w tym trybie ma charakter uznaniowy, zatem jej uchylenie lub zmiana pozostawiona jest uznaniu organu administracyjnemu. Wykładnia przepisu art. 155 kpa wskazuje, że w przypadku udziału w postępowaniu więcej niż jednej strony, do zmiany lub uchylenia decyzji w trybie powołanego przepisu niezbędna jest zgoda wszystkich stron postępowania. Należy także wskazać, że wymóg uzyskania zgody, o jakim mowa w art. 155 kpa, dotyczy zgody wszystkich stron postępowania, które "nabyły prawo" na mocy decyzji ostatecznej. Pojęcie zaś nabycia prawa z decyzji ostatecznej może być stosowne tylko w odniesieniu do prawa materialnego. Rozpoznając niniejszą sprawę przypomnieć należy, że przedmiotem postępowania zainicjowanego przez funkcjonariusza Straży Granicznej była zmiana decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego. Decyzja ta wydana została na rzecz żołnierza Wojsk Ochrony Pogranicza – W. P., a przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej uwzględniono członków rodziny żołnierza, w tym jego ówczesną żonę E. P. E. P. wnosząc skargę na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej zarzuciła jej rażące naruszenie prawa polegające na wydaniu przez organ decyzji w trybie art. 155 kpa, bez jej zgody. Uznała się tym samym, za stronę postępowania zainicjowanego decyzją z dnia [...] lipca 1990 r. nr [...] o przydziale W. P. odrębnej kwatery stałej. Wskazać należy, że zgodnie z art. 28 kpa stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub faktycznego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu, ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W rozpoznawanej sprawie podkreślić należy, że podmiotem decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 1990 r. był W. P., nie zaś E. P., która wpisana została do treści decyzji przy ustalaniu powierzchni mieszkaniowej, jako członek rodziny żołnierza. Podkreślić należy, że przymiot strony w postępowaniu administracyjnym wynikać musi z określonego stosunku prawnego. W rozpoznawanej sprawie podmiotem określonego stosunku prawnego pozostawał wyłącznie W. P., którego uprawnienia do kwatery przysługiwały w związku z faktem bycia żołnierzem WOP. Umieszczenie zatem skarżącej w treści decyzji o przydziale osobnej kwatery nie czyniło z niej strony postępowania. Skarżąca uwzględniona w niej była wyłącznie z uwagi na ustalanie powierzchni mieszkaniowej. Skarżąca nie posiadała samodzielnych uprawnień do zamieszkiwania w lokalu nr [...] przy ulicy [...] , posiadając jedynie uprawnienia pochodne. Nie łączył zatem skarżącą z wojskowym organem kwaterunkowym żaden stosunek administracyjnoprawny. Uprawnienia jej do korzystania z kwatery były następstwem pozostawania w stosunku rodzinnym z żołnierzem zawodowym. Oznacza to zatem brak możliwości uznania skarżącej za stronę postępowania w przedmiocie przyznania W. P. kwatery stałej. Konsekwencją braku samodzielnych uprawnień E. P. do zajmowania przedmiotowego lokalu powoduje, że nie było konieczne uzyskanie przez organ jej zgody na zmianę decyzji o przydziale osobnej kwatery stałej, szczególnie w sytuacji rozwiązania małżeństwa W. i E. P. i niezamieszkiwania przez skarżącą w tym lokalu od 19 lat. Przypomnieć należy, że decyzja z dnia [...] lipca 1990 r. o przydziale W. P. kwatery stałej, o której zmianę wnosił, wydana została pod rządami przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19 ze zm.). Wskazać należy również, że na podstawie art. 154 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej – w brzmieniu wprowadzonym przez art. 4 pkt 1 lit b ustawy z dnia 21 lipca 1995 r. o zmianie ustaw: o urzędzie Ministra Spraw Wewnętrznych, o Policji, o Urzędzie Ochrony Państwa, o Straży Granicznej oraz niektórych innych ustaw, (Dz. U. Nr 104, poz. 515 ze zm.), która weszła w życie z dniem 12 października 1995 r. – przydzielona kwatera stała się, z mocy prawa, lokalem mieszkalnym, a uprawnienia nabyte na podstawie powyższej ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, przez żołnierzy zawodowych Wojsk Ochrony Pogranicza, którzy zostali przyjęci do służby w Straży Granicznej, stały się z mocy prawa uprawnieniami mieszkaniowymi funkcjonariuszy Straży Granicznej. Zastosowanie do niej miały przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych i przepisy wydane w ich wykonaniu. Wskazać należy, że do 31 grudnia 1995 r. obowiązywał przepis art. 18 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (Dz. U. z 1992, Nr 5, poz. 19 ze zm.), który poprzez art. 154 ustawy o Straży Granicznej miał zastosowanie w stosunku do funkcjonariuszy, którzy poprzednio byli żołnierzami WOP i otrzymali osobne kwatery stałe, zgodnie z którym wojskowy organ kwaterunkowy na wniosek rozwiedzionych małżonków dokonywał zamiany zajmowanej przez nich kwatery na 2 odrębne lokale mieszkalne, w granicach powierzchni zbliżonej do dotychczas zajmowanej przez przydział żołnierzowi osobnej kwatery stałej, a byłemu małżonkowi zamiennego lokalu mieszkalnego. Przepis ten obowiązywał do 31 grudnia 1995 r. Z dniem 1 stycznia 1996 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Sprawy rozwiedzionych małżonków regulował wówczas przepis art. 28 tej ustawy, w myśl którego organy Agencji mogły dokonywać rozkwaterowania jedynie w przypadku zajmowania kwatery położonej na wojskowym terenie zamkniętym, kwatery przeznaczonej na podstawie decyzji dyrektora oddziału regionalnego agencji. Następnie weszły w życie przepisy zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. (M. P. Nr 76, poz. 711), wydane na podstawie art. 101 ustawy o Straży Granicznej, które w § 12 przewidywały możliwość rozkwaterowania rozwiedzionych małżonków. Przepis ten obowiązywał do czasu wydania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji rozporządzenia z dnia 21 czerwca 2002 r., w sprawie przydziału, opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz norm zaludnienia lokali mieszkalnych (Dz. U. Nr 99, poz. 898 ze zm.), którego przepisy już takiej możliwości nie przewidują. Nie przewiduje tego również ustawa z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, jak też powołana ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Tak więc wskazać należy, że w chwili obecnej, z żadnego przepisu prawa nie wynikają uprawnienia E. P. jako strony postępowania w sprawie decyzji o przyznaniu W. P. kwatery stałej, szczególnie w sytuacji gdy małżeństwo W. i E. P. zostało rozwiązane wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w [...] , w którym nie orzeczono o sposobie korzystania z mieszkania. Ponadto decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. utrzymano w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2010 r. w części dotyczącej wymeldowania E. P. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ulicy [...] , wskazując w jej uzasadnieniu, że E. P. trwale i dobrowolnie opuściła wskazany lokal. Ponadto zaskarżona decyzja w żaden sposób nie wpływa na stosunki majątkowe rozwiedzionych małżonków, nie dotyka bowiem ich praw majątkowych. Stroną umowy najmu był W. P., a przydział osobnej kwatery miał charakter administracyjnoprawny, nie zaś cywilnoprawny. Lokal taki nie mógł więc stanowić wspólnej masy majątkowej. Nie można zatem podzielić poglądu skarżącej, że zmiana decyzji w trybie art. 155 kpa dokonała "de facto" podziału majątku małżonków po ustaniu małżeństwa i wspólności majątkowej. Reasumując wskazać zatem należy, że wpisanie E. P. w decyzji o przydziale kwatery stałej, jako członka rodziny funkcjonariusza WOP, czy następnie jej wykreślenie z tej decyzji miało jedynie charakter rejestrowy i nie czyniło jej stroną tego postępowania. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wnosząca skargę nie wykazała się interesem prawnym, bowiem sprawa nie dotyczy przydziału jej kwatery stałej, lecz innej osoby, którą był W. P. Tym samym nie była wymagana jej zgoda na zmianę decyzji o przydziale osobnej kwatery stałej. Wskazać należy, że skarżąca co najwyżej posiada interes faktyczny, jednakże nie jest on równoznaczny z interesem prawnym. Jeśli zaś chodzi o stanowisko organu, który w trakcie rozprawy zmodyfikował swój pogląd i wniósł o odrzucenie skargi, z uwagi na brak przymiotu skarżącej do wniesienia skargi do Sądu sprawie, to wskazać należy, że Sąd tego poglądu nie podziela. Odrzucenie bowiem skargi może mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy skarga zostanie wniesiona przez podmiot, który z zasady nie może mieć legitymacji skargowej np. organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji. W tym miejscu stwierdzić należy, iż pojęcie "strony" jest kategorią prawa materialnego, stąd stwierdzenie braku legitymacji skargowej przez sąd administracyjny powoduje oddalenie skargi w wyroku (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2000 r., sygn. akt II SA 2109/00, OSP 2001/6/86; uzasadnienie uchwały NSA z dnia 11 kwietnia 2005r., sygn. akt OPS 1/04, ONSA i WSA 2005/4/62). Wobec powyższych ustaleń, w ocenie Sądu, organ prawidłowo zastosował obowiązujące przepisy prawa, oraz dokonał ich właściwej wykładni. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.