I OZ 538/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. D. na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania zawarte w pkt III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1097/10 w sprawie ze skargi D. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia oddalić zażalenie W dniu 24 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 1097/10 ze skargi D. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej wydał wyrok, w treści którego uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Radomia z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] (pkt 1 sentencji), stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku (pkt 2 sentencji), zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu na rzecz skarżącego D. D. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 3 sentencji). Sąd I instancji jako podstawę orzeczenia w kwestii kosztów (zwrotu kosztów postępowania) wskazał art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Pismem z dnia 4 maja 2011 r. reprezentowany przez pełnomocnika D. D. wniósł zażalenie na punkt III sentencji wyroku dotyczący postanowienia o zwrocie kosztów postępowania wnosząc o jego zmianę poprzez zasądzenie wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 2400 zł na podstawie § 14 ust. ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Jak wskazał autor zażalenia skarga w niniejszej sprawie została wniesiona na decyzję SKO w Radomiu, utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora MOPS w R. w przedmiocie ustalenia zobowiązania D. D. z tytułu odpłatności za pobyt ojca w Domu Pomocy Społecznej w okresie od dnia [...] lipca 2006 r. do dnia [...] kwietnia 2008 r. w kwocie [...] zł i nałożenia na niego obowiązku zwrotu tej kwoty. Zdaniem autora zażalenia zatem Sąd I instancji błędnie przyjął, że niniejsza sprawa jest inną sprawą, niż sprawa której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, iż w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Natomiast przepis art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W niniejszej sprawie Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika kwotę 257 zł. Tymczasem pełnomocnik skarżącego w treści zażalenia na pkt 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2011 r., wniósł o zasądzenie od organu na rzecz D. D. kwoty 2400 zł na podstawie § 14 ust. ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, biorąc pod uwagę wskazania zawarte w w/w przepisie rozporządzenia brak jest podstaw do zasądzenia zwrotu wynagrodzenia określonego wg stawki obliczonej na podstawie § 6, a zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, bowiem Sąd I instancji prawidłowo obliczył wysokość kwoty należnej stronie skarżącej tytułem zwrotu kosztów. Sprawa bowiem ze skargi na decyzję administracyjną o ustaleniu odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej jest inną, wskazaną w § 14 ust. ust. 2 pkt 1 lit. c w/w rozporządzenia sprawą, nawet wówczas, gdy skarżący kwestionuje tylko wysokość ustalonej odpłatności. Stawka minimalna za czynności pełnomocnika wynosi zatem 240 zł. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.