II SA/Łd 1138/10

Dnia 16 grudnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2010 roku przy udziale - sprawy ze skargi H. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wygaszenia decyzji zezwalającej na odzysk odpadów innych niż niebezpieczne oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] roku, Nr [...], po rozpoznaniu odwołania H. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A., utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] roku, Nr [...]. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ I instancji mocą decyzji z dnia [...] roku orzekł o wygaszeniu własnej decyzji [...] roku, Nr [...] zezwalającej H. T. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą A. na odzysk odpadów innych niż niebezpieczne w postaci ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych na gruntach oznaczonych Nr działek [...],[...],[...],[...],[...],[...], [...] położonych w miejscowości B., gmina B. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 104, 107 i art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W motywach organ wyjaśnił, że na mocy decyzji z dnia 16 [...] roku H. T. uzyskał zezwolenie na prowadzenie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne w postaci ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych, na gruntach dzierżawionych wówczas przez O. i H. J. Podstawą wydania zezwolenia na odzysk odpadów była zgoda O. i H. J. na prowadzenie takiej działalności. W dniu 30 marca 2009 roku Agencja Nieruchomości Rolnych, wystąpiła do organu I instancji z wnioskiem o wygaszenie decyzji w części dotyczącej prowadzenia działalności na w/w gruntach. We wniosku Agencja poinformowała, iż z dniem 5 kwietnia 2007 roku grunty działek objętych decyzją, weszły w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa w wyniku prawa odkupu i pozostają w dyspozycji Agencji Nieruchomości Rolnych. Nieruchomość została nabyta w oparciu o treść aktu notarialnego z dnia 26 lutego 2007 roku, w którym znajduje się oświadczenie jednego z poprzednich właścicieli, iż nieruchomość nie stanowi w całości lub w części przedmiotu najmu, dzierżawy ani użyczenia. Prawowity właściciel gruntu tj. Skarb Państwa nie wyraża zgody na dalsze użytkowanie nieruchomości przez H. T. w sposób opisany w zezwoleniu. H. T. w piśmie z dnia 6 maja 2009 roku wnioskował o wydanie decyzji o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, ewentualnie o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez sąd powszechny sprawy o ustalenie istnienia umowy dzierżawy oraz sprawy o nakazie wydania nieruchomości. W dniu 13 kwietnia 2007 roku zostało sprostowane oświadczenie o tym, że nieruchomości nie stanowią przedmiotu najmu, dzierżawy czy użyczenia, zawarte w umowie przeniesienia własności, o której mowa we wniosku Agencji, jako złożone pod wpływem błędu. Zbywca nieruchomości oświadczył, że stanowi ona przedmiot umowy dzierżawy zawartej w dniu 8 czerwca 2001 roku na czas nieoznaczony z H. i O. J. Jak wskazał organ w uzasadnieniu decyzji, O. i H. J. nie zawarli nowej umowy w terminie roku od dnia wejścia nieruchomości w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa na zasadzie pierwokupu, zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 roku o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. Nr 64, poz. 592 ze zm.), dotychczasowa umowa wygasła. W związku z tym, iż O. i H. J. nie posiadają prawa do dzierżawy gruntów, na których H. T. prowadził odzysk odpadów, a Agencja Nieruchomości Rolnych reprezentująca Skarb Państwa, nie wyraża zgody na dalsze użytkowanie nieruchomości. W tej sytuacji brak jest podstaw prawnych do dalszego prowadzenia działalności przez H. T. W odwołaniu od powyższej decyzji H. T. wskazał na naruszenie regulacji art. 3 ust. 3 pkt 13, art. 28 ust. 8, art. 43 ust. 1a, art. 43 ust. 4, art. 61 ust 1 ustawy o odpadach poprzez pominiecie okoliczności, iż do prowadzenia działalności w zakresie odpadów wystarczające jest uzyskanie zgody podmiotu władającego nieruchomością, na której działalność taka jest prowadzona, a nie jest konieczne uzyskanie takiej zgody od właściciela nieruchomości. Odwołujący się zarzucił także uchybienie regulacji art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że Agencja Nieruchomości Rolnych może być stroną postępowania. Zdaniem odwołującego się, nie została spełniona żadna z przesłanek wygaśnięcia decyzji, określonych w art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie I instancji. W uzasadnieniu organ obszernie opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej, który wydał decyzję w I instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenia wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Ustosunkowując się do podniesionej w odwołaniu okoliczności związanej z legitymacją procesową Agencji do złożenia wniosku o wygaśnięcie decyzji oraz udziałem Agencji w tym postępowaniu w charakterze strony organ wyjaśnił, że w orzecznictwie podkreśla się, że przepisy prawa cywilnego (m.in. art.140 Kodeksu cywilnego) mogą być źródłem interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem organu, Agencja Nieruchomości Rolnych wykazała swój interes prawny w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. W sprawie niesporna jest okoliczność, iż Agencja Nieruchomości Rolnych nabyła na zasadzie pierwokupu nieruchomość, w skład której wchodzą działki ewidencyjne, objęte zezwoleniem. Zgodnie z treścią art. 8 ust. 3 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego, wygasają dotychczasowe umowy dotyczące władania nieruchomościami, które weszły w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa na zasadzie pierwokupu, jeżeli w terminie roku od dnia wejścia nieruchomości w skład tego Zasobu nie zostaną zawarte nowe umowy. Z dokumentów załączonych do akt administracyjnych wynika bezspornie, że w takim terminie nie zostały zawarte nowe umowy dotyczące władania nieruchomością pomiędzy Agencją, a O. i H. J.. Tym samym umowa dzierżawy zawarta w 2001 roku, zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego, wygasła z mocy samego prawa. W tej sytuacji, zdaniem organu II instancji, wydanie decyzji w sprawie nie jest uzależnione od prawomocnego zakończenia procesu sądowego w przedmiocie istnienia umowy dzierżawy. W związku z tym, iż obecny właściciel nie zgadza się na dalsze prowadzenie działalności przez odwołującego się, zezwolenie na odzysk odpadów stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o zezwoleniu leży w interesie strony, tj. Agencji Nieruchomości Rolnych reprezentującej Skarb Państwa. W skardze na powyższą decyzję H. T. zarzucił naruszenie art. 162 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, że spełnione zostały przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, podczas gdy z akt administracyjnych wynika pogląd przeciwny. W sprawie doszło do naruszenia także art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż organ uznał, że postępowanie sądowe w przedmiocie ustalenia umowy dzierżawy nie stanowi zagadnienia wstępnego, od którego zależy rozstrzygnięcie sprawy. Pominięcie przy orzekaniu okoliczności, że do prowadzenia działalności w zakresie odpadów niezbędne jest uzyskanie zgody jedynie podmiotu władającego nieruchomością, a nie właściciela nieruchomości stanowi uchybienie treści art. 3 ust. 3 pkt 13, art. 28 ust. 8, art. 43 ust. 1a, art. 43 ust. 4 oraz art. 63 ust. 1 ustawy o odpadach. W sprawie doszło do naruszenia również art. 63 ust. 1 ustawy o odpadach w zw. z art. 61 § 1 kodeksu cywilnego poprzez przyjęcie, że odwołanie oświadczenia woli o wyrażeniu zgody na prowadzenie na nieruchomości działalności w zakresie odzysku odpadów możliwe jest bez uzyskania zgody adresata tego oświadczenia. Uznanie Agencji Nieruchomości Rolnych za stronę postępowania narusza art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast uznanie, że umowa dzierżawy wygasła z mocy prawa narusza art. 8 ust. 3 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego. Niewyjaśnienie istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia narusza art. 7 i 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do uregulowania art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala. Formalno – prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z jego treścią, organ administracji publicznej, który wydał decyzję w I instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Organ stwierdza wygaśnięcie decyzji w drodze decyzji (art. 162 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego). Organ administracji publicznej jest obowiązany stwierdzić wygaśnięcie decyzji, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki – decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Z wykładni gramatycznej przepisu art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wynika zatem, że bezprzedmiotowość decyzji jest konieczną, lecz niewystarczającą przesłanką stwierdzenia jej wygaśnięcia. Nie ulega jednak wątpliwości, że jeżeli stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa, to organ administracji publicznej jest obowiązany do zbadania, czy spełnione są przesłanki wymienione w tym przepisie, nie zaś czy decyzja jest bezprzedmiotowa w rozumieniu przepisu art. 162 § 1 pkt 1 in principio Kodeksu postępowania administracyjnego. Bezspornym w stanie faktycznym sprawy jest okoliczność, że skarżący korzystał na mocy decyzji I instancji z zezwolenia na odzysk odpadów innych niż niebezpieczne w postaci ustabilizowanych komunalnych odpadów ściekowych na oznaczonej nieruchomości. Warunkiem uzyskania tegoż zezwolenia była zgoda na składowanie odpadów na nieruchomości udzielona przez dzierżawców tejże nieruchomości. Po wydaniu tej decyzji, doszło do zmiany właściciela nieruchomości. Tymczasem, zgodnie z regulacją art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 roku o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. Nr 64, poz. 592 ze zm.), nieruchomości rolne nabyte na podstawie m. in. art. 3 ust. 4 (w ramach prawa pierwokupu) wchodzą w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Nieruchomość znajdująca się w dniu wejścia w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa we władaniu innych osób na podstawie umów, pozostaje nadal we władaniu tych osób na dotychczasowych warunkach, do chwili zawarcia z Agencją nowych umów (art. 8 ust. 2 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego). Jeżeli nowe umowy nie zostaną zawarte w terminie roku od dnia wejścia nieruchomości w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, dotychczasowe umowy wygasają (art. 8 ust. 3 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego). Nie jest kwestionowane przez żadną ze stron, iż w terminie jednego roku od dnia wejścia nieruchomości w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, czyli od momentu zrealizowania przez Agencję Nieruchomości Rolnej prawa pierwokupu, umowa dzierżawy nie została zawarta. W tej sytuacji, uwzględniając treść art. 8 ust. 3 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego, Sąd podzielił pogląd, że nieruchomości objęte zezwoleniem na odzysk odpadów innych niż niebezpieczne nie były przedmiotem dzierżawy. W tej sytuacji jedynym uprawnionym podmiotem do dysponowania tą nieruchomością była Agencja Nieruchomości Rolnych reprezentująca Skarb Państwa. W tym miejscu podkreślić należy, że Sąd nie podzielił argumentu skargi odnoszącego się do naruszenia art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, że Agencji Nieruchomości Rolnych przysługuje przymiot strony w postępowaniu. Zgodnie z regulacją art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Odnosząc powyższe do przedmiotowego stanu faktycznego podnieść wypada, że zgodnie z art. 5 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 października 1991 roku o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (t. j. Dz. U. z 2007 roku Nr 231, poz. 1700 ze zm.)., Agencja Nieruchomości Rolnych – obejmując we władanie składniki mienia Skarbu Państwa – wstępuje w prawa i obowiązki z nimi związane w stosunku do Skarbu Państwa oraz osób trzecich, w tym również wynikające z decyzji administracyjnych. Oznacza to, że mienie Skarbu Państwa, o którym mowa w art. 1 i 2 ustawy, przejęte w trybie tej ustawy przez Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa, tworzy Zasób Własności Rolnej Skarbu Państwa, którym Agencja samodzielnie gospodaruje (art. 12 ust. 1 i art. 24 ust. 1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa). Według zaś art. 20 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, Agencja Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa, prowadząc samodzielną, niezależną od budżetu Państwa, gospodarkę finansową, wszelkie uzyskiwane przez nią środki finansowe przeznacza na realizację zadań określonych w ustawie oraz na funkcjonowanie Agencji. Uznać zatem należy, że wolą ustawodawcy było, aby Skarb Państwa swoje uprawnienia właścicielskie do mienia określonego w art. 1 i art. 2 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, wykonywał za pośrednictwem Agencji Nieruchomości Rolnych, która – zgodnie z art. 20 ust. 1 i 3 tej ustawy – prowadząc samodzielną, a więc niezależną od budżetu Państwa, gospodarkę finansową – wszelkie uzyskiwane środki finansowe przeznacza na realizację zadań określonych w ustawie oraz na funkcjonowanie Agencji. Z tego powodu Agencja posiada status strony postępowania, którego przedmiotem jest mienie wchodzące w skład Zasobu. Agencja przy tym występuje w obrocie prawnym samodzielnie, wykonując w imieniu własnym prawa Skarbu Państwa do powierzonego jej mienia i realizuje uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa. Z opisanych powyżej powodów Sąd uznał także, iż nie jest uzasadniony zarzut skargi stanowiący o naruszeniu art. 8 ust. 3 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego poprzez uznanie, że umowa dzierżawy nieruchomości wygasła z mocy prawa. Podkreślić należy, że żadna ze stron nie powoływała się na to, iż umowa dzierżawy została zawarta w terminie jednego roku od momentu nabycia nieruchomości przez Agencję Nieruchomości Rolnych. Skarżący wywodzi bowiem jedynie, że umowa dzierżawy zawarta przed zmianą właściciela nieruchomości pozostaje w mocy. Wprost zachodzącą konsekwencją uznania, że umowa dzierżawy wygasła jest stwierdzenie, że utraciła moc prawną zgoda udzielona osoby, które były dzierżawcami nieruchomości na wykorzystanie nieruchomości przez skarżącego dla celów związanych z odzyskiem odpadów innych niż niebezpieczne. Tymczasem, obecny właściciel nieruchomości i podmiot jedynie uprawniony do rozporządzania nią, czyli Agencja Nieruchomości Rolnych nie wyraziła zgody na korzystanie przez skarżącego z nieruchomości w zakresie i w sposób określony w zezwoleniu na odzyskiwanie odpadów. W tej sytuacji skarżący nie ma uprawnień do korzystania z nieruchomości w celu odzyskiwania odpadów. Na tej podstawie Sąd uznał, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W tej sytuacji również ten argument skargi nie został podzielony przez skład orzekający. Zgodnie z cytowanym uprzednio art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej, który wydał decyzję w I instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Decyzja o zezwoleniu na odzyskiwanie odpadów, z przyczyn związanych ze zmianą właściciela i wygaśnięciem umowy dzierżawy, stała się bezprzedmiotowa. Nadto, skoro obecny właściciel nieruchomości nie wyraża zgody na wykorzystywanie nieruchomości w sposób określony w zezwoleniu na składowanie odpadów innych niż niebezpieczne. Tym samym, należy uznać, iż wygaśnięcie decyzji leży w interesie strony, czyli obecnego właściciela nieruchomości. W treści argumentacji skargi strona wywodziła, że doszło do uchybienia regulacji art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem fakt toczenia się postępowania sądowego w przedmiocie istnienia umowy dzierżawy nieruchomości stanowi zagadnienie wstępne obligujące do zawieszenia postępowania w sprawie. Ustosunkowując się do tego zarzutu wyjaśnić należy, iż kwestia zawieszenia postępowania była już wcześniej przedmiotem zainteresowania zarówno organów orzekających, jak i sądu administracyjnego. Z powodów opisanych w skardze, organ I instancji zawiesił postępowanie w sprawie. Tym niemniej, organ odwoławczy rozstrzygnięcie takie uchylił stwierdzając, że toczące się postępowanie sądowe w sprawie ustalenia istnienia umowy dzierżawy nie stanowi zagadnienia wstępnego stanowiącego podstawę do zawieszenia postępowania w sprawie. Rozstrzygnięcie to było przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnym wyrokiem z dnia 2 grudnia 2009 roku, sygn. akt: II SA/Łd 721/09 oddalił skargę. Innymi słowy, Sąd wówczas zajmując się kwestią istnienia podstawy do zawieszenia postępowania uznał, że takiej podstawy nie ma. Na mocy art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Z tych powodów także ten argument skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem strony skarżącej, w sprawie doszło do naruszenia enumeratywnie wymienionych przepisów ustawy o odpadach, gdyż organ pominął okoliczność, że do prowadzenia działalności w zakresie odpadów wystarczające jest uzyskanie zgody osób władających nieruchomością, tym samym nie jest obowiązkowe uzyskanie zgody właściciela nieruchomości. Ustosunkowując się do tej kwestii wyjaśnić należy, iż wobec przyjęcia, że umowa dzierżawy wygasła, w sprawie nie mamy do czynienia z osobami władającymi nieruchomością w sposób zgodny z prawem. Tylko podmioty władające nieruchomością w sposób zgodny z prawem, mogą dysponować nieruchomością w zakresie swoich uprawnień. Uwzględniając powyższe, Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia wymienionych przepisów ustawy o odpadach. W sprawie Sąd także z wymienionych powyżej powodów stanowiących o wygaśnięciu umowy dzierżawy, nie podzielił zarzutów skargi stanowiących o naruszeniu art. 63 ust. 1 ustawy o odpadach w związku z art. 61 § 1 kodeksu cywilnego, poprzez przyjęcie, że odwołanie oświadczenia woli o wyrażeniu zgody na prowadzenie na nieruchomości działalności w zakresie odzysku odpadów możliwe jest bez uzyskania zgody skarżącego jako adresata oświadczenia woli. W tym przedmiocie podkreślić należy, iż obecny właściciel nieruchomości, a jednocześnie jedyny podmiot uprawniony do dysponowania nieruchomością, czyli Agencja Nieruchomości Rolnych występująca w imieniu Skarbu Państwa, nigdy nie składał oświadczenia o wyrażeniu zgody na prowadzenie na nieruchomości działalności przez skarżącego. Zgoda taka była udzielona przez dzierżawców, którzy utracili uprawnienie do dysponowania nieruchomością. Nadto, przepis art. 61 § 1 kodeksu cywilnego stanowi, iż oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Innymi słowy, dla skuteczności oświadczenia woli niezbędne jest zapoznanie się z jego treścią przez adresata oświadczenia, a nie udzielenie przez niego zgody na treść takowego oświadczenia woli. Reasumując należy wyjaśnić, że wszystkie niezbędne dla rozstrzygnięcia kwestie określone w art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zostały przez organ bezspornie ustalone, zatem w sprawie nie stwierdzono uchybienia regulacji art. 7 i 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi. K.O.