II OSK 1534/11

Dnia 24 kwietnia 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie Sędzia NSA Leszek Leszczyński Sędzia del. NSA Janusz Furmanek ( spr. ) Protokolant Asystent sędziego Kamil Strzępek po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. D. i D. M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 1919/10 w sprawie ze skargi K. J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE WYROKIEM Z DNIA 2 MARCA 2011 R. SYGN. AKT IV SA/WA 1919/10, W SPRAWIE ZE SKARGI K. J. S. NA DECYZJĘ SAMORZĄDOWEGO KOLEGIUM ODWOŁAWCZEGO W OSTROŁĘCE Z DNIA [...] SIERPNIA 2010 R. NR [...] W PRZEDMIOCIE USTALENIA WARUNKÓW ZABUDOWY, UCHYLIŁ ZASKARŻONĄ DECYZJĘ ORAZ UTRZYMANĄ NIĄ W MOCY DECYZJĘ BURMISTRZA MIASTA M. Z DNIA [...] CZERWCA 2010 R. O NR [...] ORAZ STWIERDZIŁ, ŻE ZASKARŻONA DECYZJA NIE PODLEGA WYKONANIU DO CZASU UPRAWOMOCNIENIA SIĘ WYROKU. POWYŻSZE ROZSTRZYGNIĘCIE ZOSTAŁO WYDANE W OPARCIU O NASTĘPUJĄCY STAN FAKTYCZNY: NA WNIOSEK INWESTORA M. D. BURMISTRZ M. M. DOKONAŁ USTALENIA WARUNKÓW ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA TERENU NA DZIAŁKACH NR EW. [...] I [...] POLEGAJĄCEGO NA BUDOWIE BUDYNKU HANDLOWO - USŁUGOWO - MIESZKALNEGO W ZABUDOWIE SZEREGOWEJ, Z MOŻLIWOŚCIĄ ŁĄCZENIA UKŁADÓW FUNKCJONALNYCH I Z ZACHOWANIEM JEDNOLITEJ FORMY FRONTOWEJ PROJEKTOWANYCH BUDYNKÓW. ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI POWOŁUJĄC SIĘ NA DOKONANE USTALENIA WYWIÓDŁ, ŻE MOŻLIWE JEST WYDANIE POZYTYWNEJ DECYZJI O WARUNKACH ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA TERENU, WSKAZUJĄC LINIĘ ZABUDOWY, INTENSYWNOŚĆ WSKAŹNIKA WYKORZYSTANIA TERENU, MAKSYMALNĄ SZEROKOŚĆ ELEWACJI I JEJ GÓRNEJ KRAWĘDZI, WYSOKOŚĆ KALENICY, NACHYLENIA POŁACI DACHOWEJ, USTALENIA DOTYCZĄCE OBSŁUGI KOMUNIKACJI (LOKALIZACJI ZJAZDU PUBLICZNEGO I ILOŚCI MIEJSC POSTOJOWYCH), WYMAGANIA DOTYCZĄCE OCHRONY ŚRODOWISKA, WARUNKI WYNIKAJĄCE Z PRZEPISÓW SZCZEGÓLNYCH ORAZ WYMAGANIA DOTYCZĄCE OCHRONY INTERESÓW OSÓB TRZECICH. ODWOŁANIE OD POWYŻSZEJ DECYZJI WNIOSŁA K. S., KTÓRA ŻĄDAŁA UCHYLENIA KWESTIONOWANEJ DECYZJI. WYWODZIŁA, ŻE LOKALIZACJA OBIEKTU BĘDZIE KOLIDOWAĆ Z JEJ ZABUDOWĄ MIESZKANIOWĄ, UNIEMOŻLIWIAJĄC DOJAZD I PRZEJŚCIE DO CZĘŚCI JEJ POSESJI, NA KTÓREJ ZNAJDUJE SIĘ BUDYNEK GOSPODARCZY. PONADTO PODNIOSŁA ZARZUTY ODNOŚNIE SPORZĄDZONEJ ANALIZY, WYWODZĄC, ŻE ZOSTAŁA SPORZĄDZONA W SPOSÓB NIEWŁAŚCIWY, KWESTIONUJĄC M.IN. WSKAŹNIK INTENSYWNOŚCI ZABUDOWY, SZEROKOŚĆ ELEWACJI FRONTOWEJ. PEŁNOMOCNIK INWESTORA WNIÓSŁ O "ODDALENIE ODWOŁANIA", WSKAZUJĄC, ŻE ODWOŁUJĄCA K. S. NIE WYKAZAŁA INTERESU PRAWNEGO I NIE MOŻE BYĆ STRONĄ TEGO POSTĘPOWANIA. SAMORZĄDOWE KOLEGIUM ODWOŁAWCZE W OSTROŁĘCE W ZASKARŻONEJ DECYZJI W PIERWSZEJ KOLEJNOŚCI WSKAZAŁO, ŻE ODWOŁUJĄCA MA STATUS STRONY W NINIEJSZYM POSTĘPOWANIU W ROZUMIENIU ART. 28 KPA. ORGAN ODWOŁAWCZY NIE PODZIELIŁ ZARZUTÓW ODWOŁUJĄCEJ, ŻE DZIAŁANIA BURMISTRZA M. M. POLEGAJĄCE NA WYDANIU DWÓCH DECYZJI NA DWA SĄSIADUJĄCE ZE SOBĄ OBIEKTY JEST NIEZGODNE Z PRAWEM. ZDANIEM SAMORZĄDOWEGO KOLEGIUM ODWOŁAWCZEGO W OSTROŁĘCE JEDEN WNIOSKODAWCA MOŻE WYSTĘPOWAĆ I UZYSKAĆ WIELE DECYZJI LOKALIZACYJNYCH NA RÓŻE CELE. MOŻLIWE JEST TAKŻE DZIELENIE DANEGO ZAMIERZENIA INWESTYCYJNEGO ETAPAMI "NA RATY". ZDANIEM ORGANU ODWOŁAWCZEGO W ROZPATRYWANEJ SPRAWIE ZOSTAŁY SPEŁNIONE WARUNKI FORMALNE ODNOŚNIE STOSOWNYCH UZGODNIEŃ Z ZARZĄDCĄ DROGI, SPORZĄDZONO PRAWIDŁOWO ANALIZĘ CECH ZABUDOWY TERENU PRZEDMIOTOWEJ DZIAŁKI, ZAŁĄCZAJĄC CZĘŚĆ GRAFICZNĄ. Z ANALIZY WYNIKA, ŻE NA ANALIZOWANYM TERENIE ZNAJDUJĄ SIĘ OBOK BUDYNKÓW MIESZKALNYCH, RÓWNIEŻ BUDYNKI HANDLOWO- USŁUGOWO - MIESZKALNE; BUDYNKI HANDLOWE - 5 SZTUK, BUDYNKI MIESZKALNE -11 SZTUK, O FUNKCJI HANDLOWO - MIESZKALNEJ - 5 SZTUK I 8 SZTUK O POZOSTAŁYCH FUNKCJACH. TEREN INWESTYCJI MA DOSTĘP DO DROGI PUBLICZNEJ, A UZBROJENIE TERENU JEST WYSTARCZAJĄCE DLA ZAMIERZENIA INWESTORA. ODNOŚNIE SPOSOBU NOWEJ ZABUDOWY TO KONTYNUUJE ONA ISTNIEJĄCY STAN ZABUDOWY. WYSOKOŚĆ KALENICY, W NAWIĄZANIU DO KALENICY NA SĄSIEDNIEJ DZIAŁCE, DACH DWUSPADOWY, ODPOWIEDNI DO GEOMETRII DACHU DZIAŁKI SĄSIEDNIEJ. MAKSYMALNA SZEROKOŚĆ ELEWACJI FRONTOWEJ NIE PRZEKRACZA SZEROKOŚCI ISTNIEJĄCEGO BUDYNKU, INTENSYWNOŚĆ WYKORZYSTANIA TERENU (WSKAŹNIK ZABUDOWY DO POWIERZCHNI DZIAŁKI 22,7%), NIEPRZEKRACZALNA LINIA ZABUDOWY - W LINII ISTNIEJĄCEJ ZABUDOWY, WIELKOŚĆ POWIERZCHNI SPRZEDAŻY 252 M 2. SAMORZĄDOWE KOLEGIUM ODWOŁAWCZE W OSTROŁĘCE WSKAZAŁO, ŻE STOSOWNIE DO TREŚCI ART. 61 UST. 1 USTAWY O PLANOWANIU PRZESTRZENNYM WYDANIE DECYZJI O USTALENIU WARUNKÓW ZABUDOWY MOŻLIWE JEST W PRZYPADKU SPEŁNIENIA OKREŚLONYCH TAM PRZEPISÓW, JEŻELI WARUNKI TE ZOSTANĄ SPEŁNIONE TO ORGAN ADMINISTRACJI ZOBLIGOWANY JEST DO WYDANIA NA RZECZ WNIOSKODAWCY STOSOWNEJ DECYZJI. SKARGĘ NA POWYŻSZĄ DECYZJĘ ZŁOŻYŁA DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W WARSZAWIE K. S., WNOSZĄC O JEJ UCHYLENIE. ZASKARŻONEJ DECYZJI ZARZUCIŁA BŁĘDNĄ INTERPRETACJĘ PRZEPISÓW ROZPORZĄDZENIA MINISTRA INFRASTRUKTURY Z DNIA 26 SIERPNIA 2003 R. W SPRAWIE SPOSOBU USTALENIA WYMAGAŃ DOTYCZĄCYCH NOWEJ ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA TERENU W PRZYPADKU BRAKU MIEJSCOWEGO PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO. W UZASADNIENIU SKARGI SKARŻĄCA WSKAZAŁA, ŻE KAŻDA Z DWÓCH CZĘŚCI PLANOWANEJ INWESTYCJI W PRZEPROWADZONEJ ANALIZIE MOŻE WYPAŚĆ JAKO PODOBNA DO OBIEKTÓW ISTNIEJĄCYCH NA ANALIZOWANYM TERENIE, NATOMIAST GDYBY DLA PLANOWANEJ INWESTYCJI PRZYJĄĆ RZECZYWISTE WYMIARY GABARYTOWE ORAZ INNE PARAMETRY TO OKAZAŁOBY SIĘ, ŻE PLANOWANY OBIEKT NIE SPEŁNIAŁBY W OGÓLE KRYTERIÓW PODOBIEŃSTWA DO ISTNIEJĄCEJ ZABUDOWY. INWESTOR DOKONAŁ PODZIAŁU PLANOWANEJ INWESTYCJI NA DWA ETAPY, ZLOKALIZOWANEJ NA SĄSIADUJĄCYCH ZE SOBĄ DZIAŁKACH I ZAMIERZA PRZEPROWADZIĆ PROCES PRZYGOTOWANIA TEJ INWESTYCJI, JAK I PROJEKTOWANIE ODRĘBNIE. NATOMIAST BUDOWA MA BYĆ PROWADZONA JEDNOCZEŚNIE. PO WYBUDOWANIU OBIEKT BĘDZIE MIAŁ JEDNOLITĄ FORMĘ, FUNKCJE, INSTALACJE ORAZ WIELE INNYCH ELEMENTÓW, KTÓRE WSKAZUJĄ, ŻE MAMY DO CZYNIENIA Z POJEDYNCZYM OBIEKTEM, TYLKO PODZIELONYM NA DWIE CZĘŚCI. W TAKIM PRZYPADKU PROCEDURA PRZYGOTOWANIA INWESTYCJI POWINNA BYĆ PROWADZONA JAK DLA POJEDYNCZEGO OBIEKTU. PONADTO ZDANIEM SKARŻĄCEJ BŁĘDNIE PRZEPROWADZONO ANALIZĘ FUNKCJI ORAZ CECH ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA TERENU. ANALIZA BŁĘDNIE I ZBYT OGÓLNIKOWO OKREŚLA ISTNIEJĄCĄ ZABUDOWĘ W OBSZARZE ANALIZOWANYM, PONADTO PRZEKŁAMUJE ISTNIEJĄCY CHARAKTER ZABUDOWY I "NAGINA" GO DO POTRZEB INWESTORA. W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ SAMORZĄDOWE KOLEGIUM ODWOŁAWCZE W OSTROŁĘCE WNIOSŁO O JEJ ODDALENIE ORAZ PODTRZYMAŁO ARGUMENTY ZAWARTE W DECYZJI. W PIŚMIE PROCESOWYM Z DNIA 21 LUTEGO 2011 R. PEŁNOMOCNIK INWESTORA M. D. WNIÓSŁ O ODDALENIE SKARGI, WSKAZUJĄC, ŻE SKARŻĄCA K. S. NIE MA PRZYMIOTU STRONY W NINIEJSZYM POSTĘPOWANIU. W UZASADNIENIU WYROKU Z DNIA 2 MARCA 2011 R. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W PIERWSZEJ KOLEJNOŚCI WSKAZAŁ, ŻE TRAFNIE SAMORZĄDOWE KOLEGIUM ODWOŁAWCZE W OSTROŁĘCE UZNAŁO, ŻE K. S. MA PRZYMIOT STRONY W NINIEJSZYM POSTĘPOWANIU. STRONĄ POSTĘPOWANIA W SPRAWIE WARUNKÓW ZABUDOWY MOŻE BYĆ BOWIEM NIE TYLKO WŁAŚCICIEL (UŻYTKOWNIK WIECZYSTY) DZIAŁKI BEZPOŚREDNIO GRANICZĄCEJ Z DZIAŁKĄ, KTÓREJ DOTYCZY POSTĘPOWANIA W SPRAWIE WARUNKÓW ZABUDOWY, ALE RÓWNIEŻ INNEJ DZIAŁKI W GRANICACH OBSZARU ANALIZOWANEGO W ROZUMIENIU ART. 61 UST. 1 PKT 1 O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM. SĄD WSKAZAŁ, ŻE PODSTAWOWĄ ZASADĄ, KTÓRĄ MUSZĄ SIĘ KIEROWAĆ ORGANY ORZEKAJĄCE W PRZEDMIOCIE WARUNKÓW ZABUDOWY JEST KONIECZNOŚĆ UWZGLĘDNIENIA WYMAGAŃ ŁADU PRZESTRZENNEGO, W TYM URBANISTYKI I ARCHITEKTURY, A TAKŻE WALORÓW ARCHITEKTONICZNYCH I KRAJOBRAZOWYCH - ART. 1 UST. 2 PKT 1 I 2 USTAWY Z DNIA 27 MARCA 2003 R. O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM (DZ. U. NR 80, POZ. 717 ZE ZM.). W SZCZEGÓLNOŚCI NALEŻY WZIĄĆ POD UWAGĘ CHARAKTERYSTYKĘ ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA TERENU SĄSIADUJĄCEGO Z PLANOWANĄ INWESTYCJĄ. W CELU SPEŁNIENIA TYCH WYMAGAŃ, W PROCESIE DECYZYJNYM ZWIĄZANYM Z USTALANIEM WARUNKÓW ZABUDOWY, USTAWODAWCA USTANOWIŁ OBOWIĄZEK PRZEPROWADZENIA WSTĘPNEJ ANALIZY WARUNKÓW I ZASAD ZAGOSPODAROWANIA TERENU ORAZ JEGO ZABUDOWY WYNIKAJĄCEJ Z PRZEPISÓW ODRĘBNYCH (ART. 53 UST. 3 PKT 1 W ZW. Z ART. 64 UST. 1 USTAWY). SZCZEGÓŁOWY SPOSÓB USTALANIA WYMAGAŃ DOTYCZĄCYCH NOWEJ ZABUDOWY W POWIĄZANIU Z ANALIZĄ STANU ISTNIEJĄCEGO, NA PODSTAWIE UPOWAŻNIENIA ZAWARTEGO W ART. 61 UST. 6 USTAWY, OKREŚLA ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY Z DNIA 26 SIERPNIA 2003 R. W SPRAWIE SPOSOBU USTALANIA WYMAGAŃ DOTYCZĄCYCH NOWEJ ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA TERENU W PRZYPADKU BRAKU MIEJSCOWEGO PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO (DZ. U. NR 164, POZ. 1588). POWYŻSZE POSTĘPOWANIE, ZGODNIE Z ART. 52 W ZWIĄZKU Z ART. 64 UST. 1 USTAWY Z DNIA 27 MARCA 2003 R. O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM WSZCZYNANE JEST NA WNIOSEK INWESTORA, KTÓREGO TREŚĆ OKREŚLA PRZEDMIOT TEGO POSTĘPOWANIA. WNIOSEK TAKI POWINIEN ZAWIERAĆ MIĘDZY INNYMI OKREŚLENIE GRANIC TERENU OBJĘTEGO WNIOSKIEM ORAZ CHARAKTERYSTYKĘ INWESTYCJI. OBOWIĄZKIEM ORGANU ADMINISTRACJI JEST DOKŁADNE USTALENIE TREŚCI ŻĄDANIA STRONY, KTÓRA WYZNACZA RODZAJ SPRAWY BĘDĄCEJ PRZEDMIOTEM POSTĘPOWANIA. ORGAN BOWIEM JEST TYM ŻĄDANIEM ZWIĄZANY. TREŚĆ ŻĄDANIA WYZNACZA STOSOWNĄ NORMĘ PRAWA MATERIALNEGO LUB NORMĘ PRAWA PROCESOWEGO, KTÓRA MA ZNACZENIE DLA USTALENIA ZAKRESU POSTĘPOWANIA (ART. 61 § 1 W ZW. Z ART. 63 § 2 KPA.). W NINIEJSZEJ SPRAWIE INWESTOR WYSTĄPIŁ Z DWOMA ODRĘBNYMI WNIOSKAMI O USTALENIE WARUNKÓW ZABUDOWY DLA INWESTYCJI POLEGAJĄCEJ NA - JAK TO ZOSTAŁO OKREŚLONE WE WNIOSKACH - "BUDOWIE BUDYNKU HANDLOWO - USŁUGOWO - MIESZKALNEGO W ZABUDOWIE SZEREGOWEJ Z MOŻLIWOŚCIĄ ŁĄCZENIA UKŁADÓW FUNKCJONALNYCH Z ZACHOWANIEM JEDNOLITEJ FORMY ELEWACJI FRONTOWEJ PROJEKTOWANYCH BUDYNKÓW SĄSIADUJĄCYCH ZE SOBĄ". JEDEN WNIOSEK DOTYCZYŁ DZIAŁEK OZNACZONYCH NR EW. [...] I [...], DRUGI WNIOSEK DZIAŁEK SĄSIEDNICH OZNACZONYCH NR EW. [...] I [...] (ŁĄCZNA POWIERZCHNIA ZABUDOWY 500 M2). ZDANIEM SĄDU WOBEC TAK SFORMUŁOWANEGO ŻĄDANIA INWESTORA NA ORGANIE SPOCZYWAŁ OBOWIĄZEK PRZEPROWADZENIA ANALIZY UWZGLĘDNIAJĄCEJ OKOLICZNOŚĆ, ŻE FAKTYCZNIE W WYNIKU WYDANIA DWÓCH DECYZJI O WARUNKACH ZABUDOWY ROZPOCZNIE SIĘ PROCES INWESTYCYJNY MAJĄCY NA CELU ZREALIZOWANIE W ISTOCIE JEDNEGO BUDYNKU HANDLOWO - USŁUGOWO - MIESZKALNEGO. W SZCZEGÓLNOŚCI ORGANY POWINNY BYŁY UWZGLĘDNIĆ SZCZEGÓLNY CHARAKTER PRZEDMIOTOWEGO BUDYNKU, KTÓRY STANOWIĄC ZABUDOWĘ DWÓCH SĄSIADUJĄCYCH ZE SOBĄ DZIAŁEK JEST W ISTOCIE JEDNYM BUDYNKIEM. WYNIKI ANALIZY WYKONANEJ NA PODSTAWIE PRZEPISÓW § 3 POWYŻSZEGO ROZPORZĄDZENIA MINISTRA INFRASTRUKTURY NIE UWZGLĘDNIAJĄ PARAMETRÓW INWESTYCJI. DOPIERO W OPARCIU O PRAWIDŁOWO SPORZĄDZONĄ ANALIZĘ ORAZ O POCZYNIONE USTALENIA FAKTYCZNE ORGAN MOŻE FORMUŁOWAĆ WNIOSKI CO DO DOPUSZCZALNOŚCI USTALENIA WARUNKÓW ZABUDOWY DLA INWESTYCJI ŻĄDANEJ PRZEZ INWESTORA BĄDŹ O ODMOWIE ICH USTALENIA. SĄD MIAŁ NA UWADZE, IŻ ZGODNIE Z § 5 ROZPORZĄDZENIA, WSKAŹNIK WIELKOŚCI POWIERZCHNI NOWEJ ZABUDOWY W STOSUNKU DO POWIERZCHNI DZIAŁKI ALBO TERENU WYZNACZA SIĘ NA PODSTAWIE ŚREDNIEGO WSKAŹNIKA TEJ WIELKOŚCI DLA OBSZARU ANALIZOWANEGO (§ 5 UST. 1). DOPUSZCZA SIĘ PRZY TYM WYZNACZENIE INNEGO WSKAŹNIKA WIELKOŚCI POWIERZCHNI NOWEJ ZABUDOWY W STOSUNKU DO POWIERZCHNI DZIAŁKI ALBO TERENU, JEŻELI WYNIKA TO Z ANALIZY, O KTÓREJ MOWA W § 3 UST. 1 (§ 5 UST. 2). WSKAŹNIK WIELKOŚCI POWIERZCHNI ZABUDOWY MOŻE BYĆ ZATEM USTALANY (DLA NOWEJ ZABUDOWY) I OBLICZANY (DLA ISTNIEJĄCEJ ZABUDOWY) ALBO W STOSUNKU DO POWIERZCHNI DZIAŁKI, ALBO W STOSUNKU DO POWIERZCHNI TERENU, PRZEZ KTÓRY - W OCENIE SĄDU - ROZUMIEĆ MOŻNA NIERUCHOMOŚĆ SKŁADAJĄCĄ SIĘ Z KILKU DZIAŁEK O OZNACZONYCH NUMERACH. WSKAŹNIK WIELKOŚCI POWIERZCHNI NOWEJ ZABUDOWY W STOSUNKU DO POWIERZCHNI DZIAŁKI ALBO TERENU NIE MUSI PRZY TYM STANOWIĆ ŚREDNIEGO WSKAŹNIKA TEJ WIELKOŚCI DLA CAŁEGO OBSZARU ANALIZOWANEGO - MOŻE ZATEM ZOSTAĆ USTALONY W INNY SPOSÓB, LECZ - JAK TO WYRAŹNIE WYNIKA Z USTĘPU DRUGIEGO § 5 ROZPORZĄDZENIA, MUSI TO WYNIKAĆ Z ANALIZY, O KTÓREJ MOWA W § 3 UST. 1. ZGODNIE Z ANALIZOWANYM PRZEPISEM CHODZI O TO, ABY WIELKOŚĆ POWIERZCHNI NOWEJ ZABUDOWY, NIE ODBIEGAŁA DRASTYCZNIE OD WIELKOŚCI POWIERZCHNI ZABUDOWY NA INNYCH DZIAŁKACH (ZABUDOWANYCH), ZNAJDUJĄCYCH SIĘ W OBSZARZE ANALIZOWANYM. WSKAZANE WYŻEJ NARUSZENIE WYMAGAŃ PRAWA MATERIALNEGO, CO DO OBOWIĄZKU SPORZĄDZENIA ANALIZY, NIE POZWALAŁO SĄDOWI ADMINISTRACYJNEMU NA OCENĘ, CZY ZAWARTE W DECYZJI WARUNKI NIE NARUSZAJĄ WYMAGAŃ OKREŚLONYCH W ROZPORZĄDZENIU, A TAKŻE BRAK W DECYZJI WYMAGANYCH KONKRETNYCH ROZSTRZYGNIĘĆ, ODNOŚNIE PARAMETRÓW NOWEJ ZABUDOWY, STANOWIĄCYCH ISTOTNY ELEMENT ZAPEWNIENIA ŁADU PRZESTRZENNEGO, STANOWI NARUSZANIE PRAWA MATERIALNEGO MAJĄCE WPŁYW NA WYNIK SPRAWY, PROWADZIŁO BOWIEM Z KOLEI DO NIE WYJAŚNIENIA ISTOTNYCH OKOLICZNOŚCI, CO MOGŁO MIEĆ WPŁYW NA WYNIK SPRAWY (ART. 7 I 77 KPA). OD WYROKU WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W WARSZAWIE Z DNIA 2 MARCA 2011 R. M. D. I D. M. D. WNIEŚLI SKARGĘ KASACYJNĄ ZASKARŻAJĄC GO W CAŁOŚCI I ZARZUCAJĄC MU NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA, TJ. ART. 3 § 1 I 2 PKT 1 I ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. A USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. NR 153, POZ. 1270 ZE ZM.), DALEJ PPSA, W ZW. Z ART. 28 USTAWY Z DNIA 14 CZERWCA 1960 R. KODEKS POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO (TEKST JEDN. W: DZ. U. Z 2000 R., NR 98, POZ. 1071 ZE ZM.), DALEJ KPA, PRZEZ UCHYLENIE POSTANOWIENIA SAMORZĄDOWEGO KOLEGIUM ODWOŁAWCZEGO W OSTROŁĘCE WSKUTEK BŁĘDNEGO PRZYJĘCIA, ŻE KAŻDORAZOWO WŁAŚCICIEL NIERUCHOMOŚCI SĄSIEDNIEJ JEST STRONĄ W POSTĘPOWANIU O USTALENIE WARUNKÓW ZABUDOWY NIERUCHOMOŚCI SĄSIEDNIEJ, PODCZAS GDY SKARGA K. S. POWINNA ZOSTAĆ ODDALONA WOBEC BRAKU LEGITYMACJI TEGO PODMIOTU DO SKARŻENIA ROZSTRZYGNIĘĆ ZAPADŁYCH W TOKU POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO I POSTĘPOWANIA PRZEZ WOJEWÓDZKIM SĄDEM ADMINISTRACYJNYM. PONADTO ZARZUCONO NARUSZENIE ART. 3 § 1 W ZW. Z ART. 141 § 4 PPSA POPRZEZ NIEUSTALENIE W UZASADNIENIU WYROKU STANU FAKTYCZNEGO, PRZYJĘTEGO ZA PODSTAWĘ ROZSTRZYGNIĘCIA SĄDU, CO MIAŁO WPŁYW NA ROZSTRZYGNIĘCIE SPRAWY, NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA - ART. 50 PPSA W ZW. Z ART. 28 KPA, POPRZEZ UZNANIE INTERESU PRAWNEGO SKARŻĄCEJ DO WNIESIENIA SKARGI, NARUSZENIE ART. 51 PPSA, POPRZEZ NIEZASTOSOWANIE TEGO PRZEPISU W SPRAWIE, NARUSZENIE PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO, TJ. ART. 28 KPA POPRZEZ BŁĘDNĄ JEGO WYKŁADNIĘ POLEGAJĄCĄ NA PRZYJĘCIU, ŻE KAŻDORAZOWO WŁAŚCICIEL NIERUCHOMOŚCI SĄSIEDNIEJ JEST STRONĄ W POSTĘPOWANIU O USTALENIE WARUNKÓW ZABUDOWY NIERUCHOMOŚCI SĄSIEDNIEJ, PODCZAS GDY SKARGA K. S. POWINNA ZOSTAĆ ODDALONA WOBEC BRAKU LEGITYMACJI TEGO PODMIOTU DO SKARŻENIA ROZSTRZYGNIĘĆ ZAPADŁYCH W TOKU POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO. ZARZUCONO RÓWNIEŻ NARUSZENIE PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO, TJ. ART. 28 KPA POPRZEZ BŁĘDNĄ JEGO WYKŁADNIĘ POLEGAJĄCĄ NA PRZYJĘCIU, ŻE DLA ISTNIENIA INTERESU PRAWNEGO W ROZUMIENIU PRZYWOŁANEGO PRZEPISU WYSTARCZY POTENCJALNA MOŻLIWOŚĆ WYWARCIA WPŁYWU PRZEZ PLANOWANĄ INWESTYCJĘ NA NIERUCHOMOŚCI SĄSIEDNIE, NARUSZENIE PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO, TJ. PRZEPISU ART. 61 UST. 1 USTAWY Z DNIA 27 MARCA 2003 R. O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM (DZ. U. 03.80.717 ZE ZM.) W ZW. Z PRZEPISAMI ROZPORZĄDZENIA MINISTRA INFRASTRUKTURY Z DNIA 26 SIERPNIA 2003 R. W SPRAWIE SPOSOBU USTALENIA WYMAGAŃ DOTYCZĄCYCH NOWEJ ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA TERENU W PRZYPADKU BRAKU PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO, POPRZEZ BŁĘDNE ICH ZASTOSOWANIE POLEGAJĄCE NA PRZYJĘCIU, ŻE SKARŻĄCY NIE SPEŁNILI PRZESŁANEK WSKAZANYCH W WW. PRZEPISACH DO WYDANIA IM DECYZJI O USTALENIU WARUNKÓW ZABUDOWY. PONADTO NARUSZENIE PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO, TJ. ART. 46 W ZW. Z ART. 48 KODEKSU CYWILNEGO POPRZEZ NIEZASTOSOWANIE TYCH PRZEPISÓW W NINIEJSZEJ SPRAWIE I PRZYJĘCIE, ŻE JEDNĄ NIERUCHOMOŚCIĄ JEST NIERUCHOMOŚĆ SKŁADAJĄCA SIĘ Z KILKU DZIAŁEK W SYTUACJI, GDY KAŻDA Z DZIAŁEK, DLA KTÓRYCH WYDANO ZASKARŻONĄ DECYZJĘ USTALAJĄCĄ WARUNKI ZABUDOWY STANOWI ODRĘBNY PRZEDMIOT PRAWA WŁASNOŚCI, A ZATEM W ISTOCIE SĄ TO DWIE ODRĘBNE NIERUCHOMOŚCI. WNIESIONO O UCHYLENIE ZASKARŻONEGO WYROKU W CAŁOŚCI I PRZEKAZANIE SPRAWY WOJEWÓDZKIEMU SĄDOWI ADMINISTRACYJNEMU W WARSZAWIE DO PONOWNEGO ROZPOZNANIA ORAZ O ZASĄDZENIE NA RZECZ STRONY SKARŻĄCEJ KOSZTÓW POSTĘPOWANIA. STRONA WNOSZĄCA SKARGĘ KASACYJNĄ, POWOŁUJĄC SIĘ NA ORZECZNICTWO SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH PODKREŚLAŁA, ŻE SKARGA K. S. POWINNA ZOSTAĆ ODDALONA Z ZASTOSOWANIEM ART. 151 P.P.S.A. WOBEC BRAKU LEGITYMACJI DO SKARŻENIA ROZSTRZYGNIĘĆ ZAPADŁYCH W TOKU POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO I POSTĘPOWANIA PRZEZ WOJEWÓDZKIM SĄDEM ADMINISTRACYJNYM. JEJ ZDANIEM SĄD W UZASADNIENIU WW. WYROKU NIE WYJAŚNIŁ, Z JAKICH POWODÓW PRZYJĄŁ, IŻ K. S. MA PRZYMIOT STRONY W NINIEJSZYM POSTĘPOWANIU ADMINISTRACYJNYM, TYLKO A PRIORI UZNAŁ TO ZA PRAWIDŁOWE. NIE ZOSTAŁO RÓWNIEŻ WYKAZANE JAKIEKOLWIEK ODDZIAŁYWANIE ZAMIERZONEJ INWESTYCJI NA NIERUCHOMOŚCI SĄSIEDNIE. ZDANIEM SKARŻĄCYCH W NINIEJSZEJ SPRAWIE BRAK JEST PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO, KTÓRE UZASADNIAŁYBY MOŻLIWOŚĆ UZNANIA K. S. ZA STRONĘ NINIEJSZEGO POSTĘPOWANIA Z UWAGI NA POTENCJALNE NEGATYWNE ODDZIAŁYWANIE INWESTYCJI NA JEJ NIERUCHOMOŚĆ. STRONA WNOSZĄCA SKARGĘ KASACYJNĄ PRZYTOCZYŁA WYROK NSA Z DNIA 20 LIPCA 2010 R., SYGN. II OSK 1164/09 ORAZ Z DNIA 18 MARCA 2008 R. SYGN. II OSK 251/07 JAK RÓWNIEŻ POWOŁAŁA SIĘ NA STANOWISKA ZAWARTE W INNYCH ORZECZENIACH NSA. WSKAZAŁA, IŻ PROBLEM PODNOSZONY PRZEZ K. S. MOŻE BYĆ AKTUALNY DOPIERO W SYTUACJI PRZEDŁOŻENIA PROJEKTU BUDOWLANEGO, KTÓRY BĘDZIE MUSIAŁ UWZGLĘDNIAĆ WARUNKI TECHNICZNE, JAKIM POWINNO ODPOWIADAĆ ZAMIERZENIE INWESTYCYJNE. POTENCJALNY CHARAKTER ZARZUTÓW CZYNI SKARGĘ K. S. NIEZASADNĄ, A TYM SAMYM BŁĘDNY JEST ZASKARŻONY WYROK WSA. DOPIERO WYKAZANIE PRZEZ K. S., IŻ PLANOWANA INWESTYCJA SPOWODUJE ZMIANĘ W JEJ SYTUACJI PRAWNEJ, POZWOLIŁOBY TEMU PODMIOTOWI W SPOSÓB SKUTECZNY WNOSIĆ SKARGĘ DO WSA I DO BURMISTRZA MIASTA M. PONADTO K. S. W ŻADEN SPOSÓB NIE WYKAZAŁA, W JAKI SPOSÓB PLANOWANA INWESTYCJA UNIEMOŻLIWI JEJ DOJAZD I PRZEJŚCIE DO CZĘŚCI JEJ NIERUCHOMOŚCI, NA KTÓREJ ZNAJDUJE SIĘ BUDYNEK GOSPODARCZY. SĄD NIE USTALIŁ W UZASADNIENIU WYROKU STANU FAKTYCZNEGO, PRZYJĘTEGO ZA PODSTAWĘ ROZSTRZYGNIĘCIA, W TYM RÓWNIEŻ W ZAKRESIE UZNANIA INTERESU PRAWNEGO K. S., JAK TEŻ JAKIE OKOLICZNOŚCI PRZYJĄŁ DO DOKONANIA USTALENIA, ŻE ANALIZA MAJĄCEJ POWSTAĆ ZABUDOWY ZOSTAŁA SPORZĄDZONA W SPOSÓB NIEWŁAŚCIWY, M.IN. POPRZEZ NIEWŁAŚCIWE USTALENIE WSKAŹNIKA INTENSYWNOŚCI ZABUDOWY I SZEROKOŚCI ELEWACJI FRONTOWEJ ORAZ DLACZEGO PRZYJĄŁ, ŻE SKARŻĄCY NIE SPEŁNIŁ WARUNKÓW WSKAZANYCH W ROZPORZĄDZENIU MINISTRA INFRASTRUKTURY Z DNIA 26 SIERPNIA 2003 R. W SPRAWIE SPOSOBU USTALENIA WYMAGAŃ DOTYCZĄCYCH NOWEJ ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA TERENU, SKORO KAŻDA Z PLANOWANYCH INWESTYCJI (PRZY CZYM W NINIEJSZEJ SPRAWIE CHODZI O INWESTYCJE NA DZIAŁKACH NR [...] I [...], ZAŚ RÓWNOLEGŁE TOCZY SIĘ POSTĘPOWANIE DOTYCZĄCE INWESTYCJI NA SĄSIEDNICH DZIAŁKACH NR [...] I [...]) W PRZEPROWADZONEJ ANALIZIE JEST PODOBNA DO OBIEKTÓW ISTNIEJĄCYCH W SĄSIEDZTWIE NA ANALIZOWANYM TERENIE, ALE GDY DLA PLANOWANEJ INWESTYCJI PRZYJMIE SIĘ RZECZYWISTE WYMIARY GABARYTOWE ORAZ INNE PARAMETRY, TO OKAŻE SIĘ, ŻE PLANOWANY OBIEKT NIE SPEŁNIA W OGÓLE KRYTERIÓW PODOBIEŃSTWA DO SĄSIEDNIEJ ZABUDOWY. WSA W WARSZAWIE NIE WSKAZAŁ FAKTÓW, KTÓRE STANOWIŁY PODSTAWĘ PRZYJĘCIA ZA ZASADNE POGLĄDÓW K. S., ŻE ORGAN ADMINISTRACYJNY POWINIEN UWZGLĘDNIĆ OKOLICZNOŚĆ, ŻE FAKTYCZNIE W WYNIKU WYDANIA DWÓCH DECYZJI O WARUNKACH ZABUDOWY (JEDNA -ZASKARŻONA W NINIEJSZEJ SPRAWIE, DOTYCZĄCA DZIAŁEK NR [...] I [...] ORAZ DRUGA - DOTYCZĄCA DZIAŁEK NR [...] I [...]) ROZPOCZNIE SIĘ PROCES INWESTYCYJNY MAJĄCY NA CELU ZREALIZOWANIE W ISTOCIE JEDNEGO BUDYNKU HANDLOWO - USŁUGOWO - MIESZKALNEGO I DOPIERO PRZY PRZYJĘCIU TAKIEGO ZAŁOŻENIA ORGAN POWINIEN DOKONAĆ WŁAŚCIWEJ ANALIZY MAJĄCEJ POWSTAĆ ZABUDOWY W PORÓWNANIU Z ZABUDOWĄ SĄSIEDNIĄ. PONADTO WSA PREZENTUJE STANOWISKO, IŻ WSKAŹNIK POWIERZCHNI ZABUDOWY MOŻE BYĆ USTALANY I OBLICZANY ALBO W STOSUNKU DO POWIERZCHNI DZIAŁKI, ALBO W STOSUNKU DO POWIERZCHNI TERENU, PRZEZ KTÓRY, ZDANIEM SĄDU NALEŻY ROZUMIEĆ NIERUCHOMOŚĆ SKŁADAJĄCĄ SIĘ Z KILKU DZIAŁEK, CO MA MIEJSCE W NINIEJSZEJ SPRAWIE. SKARŻĄCY WSKAZALI, ŻE JEST TO USTALENIE SPRZECZNE Z ISTNIEJĄCYM STANEM FAKTYCZNYM, PONIEWAŻ DZIAŁKI O NR [...],[...],[...] I [...], NA KTÓRYCH MA BYĆ PRZEPROWADZONA PRZEDMIOTOWA INWESTYCJA, NIE STANOWIĄ W PUNKTU WIDZENIA PRAWA JEDNEJ NIERUCHOMOŚCI, LECZ TRZY ODRĘBNE NIERUCHOMOŚCI, DLA KTÓRYCH PROWADZONE SĄ TRZY ODRĘBNE KSIĘGI WIECZYSTE, A CO ZA TYM IDZIE, KAŻDA Z NICH POSIADA SWOJEGO WŁAŚCICIELA. I TAK DLA DZIAŁEK NR [...] I [...] SĄD REJONOWY W O. PROWADZI KSIĘGĘ WIECZYSTĄ KW NR [...], DLA DZIAŁKI NR [...] SĄD REJONOWY W O. PROWADZI KSIĘGĘ WIECZYSTĄ KW NR [...] I DLA DZIAŁKI NR [...] SĄD REJONOWY W O. PROWADZI KSIĘGĘ WIECZYSTĄ KW NR [...]. ZE WZGLĘDU NA ZASADĘ SUPEFICIES SOLO CEDIT WSZYSTKO, CO POWSTAJE NA GRUNCIE (W SZCZEGÓLNOŚCI BUDYNKI), STANOWI JEGO CZEŚĆ SKŁADOWĄ. ZGODNIE BOWIEM Z ART. 48 K.C. DO CZĘŚCI SKŁADOWYCH GRUNTU NALEŻĄ W SZCZEGÓLNOŚCI BUDYNKI I INNE URZĄDZENIA TRWALE Z GRUNTEM ZWIĄZANE. WOBEC POWYŻSZEGO, SKORO PLANOWANA PRZEZ SKARŻĄCYCH INWESTYCJA OBEJMUJE TRZY ODRĘBNE NIERUCHOMOŚCI, TO JEJ ANALIZA WINNA ZOSTAĆ DOKONANA Z UWZGLĘDNIENIEM GABARYTÓW KAŻDEGO Z TRZECH MAJĄCYCH POWSTAĆ BUDYNKÓW OSOBNO, A NIE ŁĄCZNIE, JAK WSKAZYWAŁA K. S. WŁAŚCICIELAMI WSZYSTKICH WW. NIERUCHOMOŚCI SĄ SKARŻĄCY M. D. I D. M. D., GDYŻ W DALSZYM CIĄGU SĄ TO TRZY ODRĘBNE NIERUCHOMOŚCI, A PLANOWANA INWESTYCJA NIE PRZEWIDUJE SCALENIA WW. NIERUCHOMOŚCI W JEDNĄ NIERUCHOMOŚĆ. NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ CO NASTĘPUJE: NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ZWIĄZANY JEST PODSTAWAMI SKARGI KASACYJNEJ, BOWIEM WEDŁUG ART. 183 § 1 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. – PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. NR 153, POZ. 1270 ZE ZM.), DALEJ ZWANEJ P.P.S.A., ROZPOZNAJE SPRAWĘ W JEJ GRANICACH, BIORĄC Z URZĘDU POD UWAGĘ JEDYNIE NIEWAŻNOŚĆ POSTĘPOWANIA. W TEJ SPRAWIE ŻADNA Z WYMIENIONYCH W ART. 183 § 2 P.P.S.A. PRZESŁANEK NIEWAŻNOŚCI POSTĘPOWANIA NIE ZAISTNIAŁA, WOBEC CZEGO KONTROLA NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO MUSIAŁA OGRANICZYĆ SIĘ DO ZBADANIA ZAWARTYCH W SKARDZE ZARZUTÓW, SFORMUŁOWANYCH W GRANICACH PODSTAWY KASACYJNEJ. NIE MOGĄ ODNIEŚĆ ZAMIERZONEGO SKUTKU ZARZUTY NARUSZENIA PRZEZ SĄD I INSTANCJI PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA MAJĄCYCH ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY PRZEZ UCHYLENIE POSTANOWIENIA SAMORZĄDOWEGO KOLEGIUM ODWOŁAWCZEGO W OSTROŁĘCE WSKUTEK BŁĘDNEGO PRZYJĘCIA, ŻE KAŻDORAZOWO WŁAŚCICIEL SĄSIEDNIEJ NIERUCHOMOŚCI JEST STRONĄ W POSTĘPOWANIU O USTALENIE WARUNKÓW ZABUDOWY NIERUCHOMOŚCI SĄSIEDNIEJ I PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO, ZWIĄZANYCH Z PRZYMIOTEM STRONY K. S. SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI PRAWIDŁOWO PRZYJĄŁ, ŻE K. S. JAKO WŁAŚCICIELKA DZIAŁKI SĄSIADUJĄCEJ Z INWESTYCJĄ JEST STRONĄ TEGO POSTĘPOWANIA. JEŻELI CHODZI O POSTĘPOWANIE W ZAKRESIE USTALENIA WARUNKÓW ZABUDOWY TO STRONAMI SĄ CO DO ZASADY WŁAŚCICIELE ALBO UŻYTKOWNICY WIECZYŚCI SĄSIEDNICH DZIAŁEK (POR. WYROK NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO Z DNIA 6 LIPCA 2007 R., II OSK 1016/06, SYSTEM INFORMACJI PRAWNEJ LEX NR 355287). USTAWA Z DNIA 27 MARCA 2003 R. O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM NIE ZAWIERA UNORMOWANIA ODNOSZĄCEGO SIĘ DO POJĘCIA STRONY W SPRAWACH DOTYCZĄCYCH USTALENIA WARUNKÓW ZABUDOWY TERENU CO OZNACZA, ŻE MA ZASTOSOWANIE PRZEPIS ART. 28 K.P.A. ZGODNIE Z ART. 28 K.P.A. STRONĄ POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO MOŻE BYĆ WŁAŚCICIEL DZIAŁKI SĄSIEDNIEJ (NIEKONIECZNIE BEZPOŚREDNIO SĄSIADUJĄCEJ Z INWESTYCJĄ) JEŻELI WYKAŻE SWÓJ INTERES PRAWNY. POJĘCIE "INTERES PRAWNY" OZNACZA BOWIEM INTERES OPARTY NA PRAWIE MATERIALNYM LUB CHRONIONY PRZEZ TO PRAWO. PRZEPIS PRAWA MATERIALNEGO PRZESĄDZA RÓWNIEŻ O LEGITYMACJI PROCESOWEJ STRONY. MIEĆ INTERES PRAWNY W POSTĘPOWANIU ADMINISTRACYJNYM OZNACZA TO SAMO, CO USTALIĆ PRZEPIS PRAWA POWSZECHNIE OBOWIĄZUJĄCEGO, NA KTÓREGO PODSTAWIE MOŻNA SKUTECZNIE ŻĄDAĆ CZYNNOŚCI ORGANU Z ZAMIAREM ZASPOKOJENIA JAKIEJŚ POTRZEBY ALBO ŻĄDAĆ ZANIECHANIA LUB OGRANICZENIA CZYNNOŚCI SPRZECZNYCH Z POTRZEBAMI TEJ OSOBY. NIEWĄTPLIWIE PRZEPISY PRAWA MATERIALNEGO WSKAZUJĄ, ŻE W POSTĘPOWANIU O USTALENIE WARUNKÓW ZABUDOWY KRĄG STRON WINIEN BYĆ OKREŚLONY W JAK NAJSZERSZYM ZAKRESIE, CZYLI Z UWZGLĘDNIENIEM ZASIĘGU ODDZIAŁYWANIA PLANOWANEJ INWESTYCJI. W KAŻDEJ TEGO RODZAJU SPRAWIE ORGAN, USTALAJĄC KRĄG OSÓB, KTÓRE MAJĄ INTERES PRAWNY W SPRAWIE, MUSI BADAĆ ZASIĘG ODDZIAŁYWANIA PLANOWANEJ INWESTYCJI ORAZ JEGO CHARAKTER. WYKAZANIE PRZEZ STRONĘ INTERESU PRAWNEGO BĘDZIE RÓWNOZNACZNE Z WYKAZANIEM WPŁYWU ZAMIERZONEJ INWESTYCJI NA MOŻLIWOŚĆ KORZYSTANIA Z NIERUCHOMOŚCI. STRONĄ TEGO POSTĘPOWANIA MOŻE BYĆ ZATEM WŁAŚCICIEL DZIAŁKI SĄSIEDNIEJ, NIEKONIECZNIE BEZPOŚREDNIO SĄSIADUJĄCEJ Z INWESTYCJĄ, JEŻELI WYKAŻE SWÓJ INTERES PRAWNY. PRZENOSZĄC TE UWAGI NA GRUNT ROZPOZNAWANEJ SPRAWY NALEŻY SKONSTATOWAĆ, ŻE SĄD I INSTANCJI ZASADNIE UZNAŁ, ŻE K. S. MIAŁA LEGITYMACJĘ DO UCZESTNICZENIA W TYM POSTĘPOWANIU JAKO STRONA. JEST ONA WŁAŚCICIELKĄ SĄSIEDNIEJ NIERUCHOMOŚCI A PLANOWANA INWESTYCJA BĘDZIE ODDZIAŁYWAĆ NA JEJ NIERUCHOMOŚĆ, CHOCIAŻBY NA ZWIĘKSZONY RUCH SAMOCHODOWY ZWIĄZANY Z PLANAMI WYBUDOWANIA PARKINGU NA SĄSIEDNIEJ DZIAŁCE DLA OBSŁUGI BUDYNKU. NA UWZGLĘDNIENIE NIE ZASŁUGIWAŁY TEŻ POZOSTAŁE ZARZUTY NARUSZENIA PRAWA MATERIALNEGO. PRZEDE WSZYSTKIM NIEUSPRAWIEDLIWIONY POZOSTAJE ZARZUT BŁĘDNEJ WYKŁADNI ART. 61 UST. 1 USTAWY Z DNIA 27 MARCA 2003 R. O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM (DZ. U. NR 80, POZ. 717 ZE ZM.). W ROZPOZNAWANEJ SPRAWIE PRZEDMIOTEM POSTĘPOWANIA JEST USTALENIE NA RZECZ SKARŻĄCYCH WARUNKÓW ZABUDOWY DLA INWESTYCJI POLEGAJĄCEJ NA BUDOWIE BUDYNKU HANDLOWO – USŁUGOWO – MIESZKALNEGO W ZABUDOWIE SZEREGOWEJ Z MOŻLIWOŚCIĄ ŁĄCZENIA UKŁADÓW FUNKCJONALNYCH I Z ZACHOWANIEM JEDNOLITEJ FORMY FRONTOWEJ NA DZIAŁKACH NR EW. [...] I [...]. DECYZJA O USTALENIU WARUNKÓW ZABUDOWY MA CHARAKTER ZWIĄZANY I ORGAN MA OBOWIĄZEK JĄ WYDAĆ PRZYSZŁEMU INWESTOROWI, GDY SPEŁNI WARUNKI OKREŚLONE PRZEPISAMI ART. 61 UST. 1 USTAWY O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM I PRZEPISAMI ROZPORZĄDZENIA Z 26 SIERPNIA 2003 R. W SPRAWIE SPOSOBU USTALENIA WYMOGÓW DOTYCZĄCYCH NOWEJ ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA TERENU W PRZYPADKU BRAKU MIEJSCOWEGO PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO (DZ. U. NR 164, POZ. 1588). ZGODNIE Z ART. 61 USTAWY O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM WYDANIE DECYZJI O WARUNKACH ZABUDOWY JEST MOŻLIWE JEDYNIE W PRZYPADKU ŁĄCZNEGO SPEŁNIENIA WARUNKÓW WYMIENIONYCH W PIĘCIU PUNKTACH USTĘPU 1. PARAGRAF 3 POWOŁANEGO WYŻEJ ROZPORZĄDZENIA MINISTRA INFRASTRUKTURY DOTYCZY WYZNACZENIA GRANIC OBSZARU ANALIZOWANEGO I PRZEPROWADZENIA W NIM ANALIZY FUNKCJI ORAZ CECH ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA TERENU W ZAKRESIE WARUNKÓW ZABUDOWY. ANALIZA, O KTÓREJ MOWA W § 3 ROZPORZĄDZENIA WINNA ZAWIERAĆ JEDNOZNACZNĄ OCENĘ, CZY SPEŁNIONE SĄ WSZYSTKIE PRZESŁANKI DO WYDANIA DECYZJI, OKREŚLONE W ART. 61 USTAWY O PLANOWANIU PRZESTRZENNYM. W ROZPOZNAWANEJ SPRAWIE INWESTOR WYSTĄPIŁ Z DWOMA ODRĘBNYMI WNIOSKAMI O USTALENIE WARUNKÓW ZABUDOWY DLA INWESTYCJI POLEGAJĄCEJ NA BUDOWIE BUDYNKU HANDLOWO – USŁUGOWO – MIESZKALNEGO W ZABUDOWIE SZEREGOWEJ Z MOŻLIWOŚCIĄ ŁĄCZENIA UKŁADÓW FUNKCJONALNYCH Z ZACHOWANIEM JEDNOLITEJ FORMY ELEWACJI FRONTOWEJ PROJEKTOWANYCH BUDYNKÓW SĄSIADUJĄCYCH ZE SOBĄ. JEDEN WNIOSEK DOTYCZYŁ DZIAŁEK OZNACZONYCH NR EW. [...] I [...], DRUGI WNIOSEK DZIAŁEK SĄSIEDNICH, OZNACZONYCH NR EW. [...] I [...]. NALEŻY TUTAJ DODAĆ, ŻE DZIAŁKI TE TWORZĄ JEDEN KOMPLEKS A BUDYNKI MAJĄ TWORZYĆ JEDNĄ CAŁOŚĆ. DLATEGO TEŻ NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY W PEŁNI PODZIELA STANOWISKO SĄDU I INSTANCJI, ŻE WOBEC TAK SFORMUŁOWANYCH ŻĄDAŃ INWESTORA NA ORGANIE SPOCZYWAŁ OBOWIĄZEK PRZEPROWADZENIA ANALIZY UWZGLĘDNIAJĄCEJ TE OKOLICZNOŚCI. WYNIKI ANALIZY PRZEPROWADZONEJ ODRĘBNIE DO KAŻDEGO WNIOSKU NIE UWZGLĘDNIAJĄ PARAMETRÓW INWESTYCJI I NIE ODPOWIADAJĄ WYMOGOM OKREŚLONYM W ROZPORZĄDZENIU. TYM SAMYM NIE MOŻNA JEDNOZNACZNIE OCENIĆ, CZY ZOSTAŁY SPEŁNIONE PRZESŁANKI DO WYDANIA DECYZJI O WARUNKACH ZABUDOWY – ART. 64 UST. 1 USTAWY O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM. ODNOSZĄC SIĘ DO ZARZUTU NARUSZENIA ART. 46 W ZW. Z ART. 48 KODEKSU CYWILNEGO POPRZEZ ICH NIEZASTOSOWANIE, TO PRZEPISY TE OKREŚLAJĄ RODZAJE NIERUCHOMOŚCI (ART. 46 K.C.) I CZĘŚCI SKŁADOWE GRUNTU (ART. 48 K.C.). NIEZROZUMIAŁYM JEST W OCENIE SĄDU, NA CZYM MIAŁOBY POLEGAĆ ICH ZASTOSOWANIE PRZEZ SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI I JAKI MIAŁOBY TO WPŁYW NA OCENĘ PRAWIDŁOWOŚCI ZASKARŻONEGO WYROKU. DODAĆ NALEŻY, ŻE ZGODNIE Z ART. 63 UST. 2 DECYZJA O WARUNKACH ZABUDOWY NIE RODZI PRAW DO TERENU ORAZ NIE NARUSZA PRAWA WŁASNOŚCI I UPRAWNIEŃ OSÓB TRZECICH. NA KONIEC STWIERDZIĆ NALEŻY, ŻE TAKŻE NIEUSPRAWIEDLIWIONY POZOSTAJE ZARZUT NARUSZENIA ART. 141 § 1 P.P.S.A., KTÓRY OKREŚLA, ŻE UZASADNIENIE WYROKU POWINNO ZAWIERAĆ ZWIĘZŁE PRZEDSTAWIENIE STANU SPRAWY, ZARZUTÓW PODNIESIONYCH W SKARDZE, PODSTAWĘ PRAWNĄ ROZSTRZYGNIĘCIA ORAZ JEJ WYJAŚNIENIE. JEŻELI W WYNIKU UWZGLĘDNIENIA SKARGI SPRAWA MA BYĆ PONOWNIE ROZPATRZONA PRZEZ ORGAN ADMINISTRACJI, UZASADNIENIE POWINNO ZAWIERAĆ WSKAZANIE CO DO DALSZEGO POSTĘPOWANIA. NIEWĄTPLIWIE SZCZEGÓLNE MIEJSCE W UZASADNIENIU WYROKU SĄDU ZAJMUJE WSKAZANIE PODSTAWY ROZSTRZYGNIĘCIA ORAZ JEJ WYJAŚNIENIE. POWINNO ONO MIEĆ CHARAKTER ZWIĘZŁY ALE POZWALAJĄCY NA SKONTROLOWANIE PRZEZ STRONY POSTĘPOWANIA I EWENTUALNIE NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY, CZY SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI NIE POPEŁNIŁ BŁĘDÓW W SWOIM ROZUMOWANIU. TYM SAMYM ZARZUT NARUSZENIA PRZEPISU ART. 141 § 4 P.P.S.A. W ROZPOZNAWANEJ SPRAWIE MOŻNA BY UZNAĆ ZA USPRAWIEDLIWIONY W SYTUACJI, GDYBY SĄD NIE WYJAŚNIŁ W SPOSÓB ADEKWATNY DO CELU, JAKI WYNIKA Z TREŚCI TEGO PRZEPISU DLACZEGO UZNAŁ, ŻE DECYZJA SAMORZĄDOWEGO KOLEGIUM ODWOŁAWCZEGO WYMAGA UCHYLENIA NA PODSTAWIE ART. 145 §1 LIT. A I C P.P.S.A. MAJĄC NA UWADZE POWYŻSZE ROZWAŻANIA STWIERDZIĆ NALEŻY, ŻE PRZESŁANKI UWZGLĘDNIENIA SKARGI ZAMIESZCZONE W MOTYWACH ZASKARŻONEGO ROZSTRZYGNIĘCIA ZOSTAŁY PRAWIDŁOWO I W SPOSÓB JEDNOZNACZNY PRZEDSTAWIONE. UZASADNIENIE TO JEST PRZEKONUJĄCE I NIE MOŻNA MU ZARZUCIĆ DOWOLNOŚCI, ALBOWIEM ODNOSI SIĘ ZARÓWNO DO PODSTAWY ROZSTRZYGNIĘCIA ORGANU ADMINISTRACJI JAK I DO STANU FAKTYCZNEGO SPRAWY, OPISANEGO PRAWIDŁOWO W MOTYWACH ZASKARŻONEGO WYROKU. STĄD NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY NA PODSTAWIE ART. 184 P.P.S.A. ORZEKŁ JAK W SENTENCJI.