II SA/Sz 1058/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie stanowiska organu wyższego stopnia dotyczącego zażalenia na bezczynność postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia [...]r. funkcjonariusz Policji mł. asp. R. K. wniósł do Komendanta Wojewódzkiego Policji zażalenie na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w sprawie rozpatrzenia raportu z dnia [...]r. o zwolnieniu ze służby w Policji. Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji działając na podstawie art. 123 § 1 w związku z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn.zm.) odmówił uznania zażalenia R. K. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w powyższej sprawie. W pouczeniu zawartym w tym postanowieniu zamieszczono informację, że jest ono ostateczne i przysługuje na nie w terminie 30 dni skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji. W dniu [...]r. R. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na wyżej opisane postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]r., zarzucając mu naruszenie art. 37 § 2 zd. 1, art. 7,8 i 10 § 1, 77 § 1, art. 80,81 i 86 kpa, art. 61 § 1 Kodeksu cywilnego, art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zobowiązanie określonych organów administracji publicznej do wydania w terminie [...] dni rozkazu personalnego w sprawie zwolnienia R. K. ze służby w Policji i określenie, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Wojewódzki Policji odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Przed przystąpieniem do badania na rozprawie zasadności skargi obowiązkiem Sądu wynikającym z art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jest zbadanie dopuszczalności skargi, w razie bowiem stwierdzenia, że zachodzi którakolwiek z przyczyn niedopuszczalności wymienionych w powyższym przepisie – skarga podlega odrzuceniu. Taka sytuacja uzasadniająca odrzucenie skargi z powodu jej niedopuszczalności wystąpiła w niniejszej sprawie. Zgodnie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tj. w sprawach na : decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym kończące postępowanie, na które służy zażalenie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach. Z tego uregulowania wynika, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powołanych wyżej przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Stosownie do treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn.zm. w skrócie k.p.a.), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. ma zatem na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Ponadto wyczerpanie przez osobę zainteresowaną trybu zażaleniowego stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji (art. 52 p.p.s.a.). Przepis art. 37 k.p.a. nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma zażalenie to rozstrzygnąć. Natomiast zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym zarówno w literaturze jak i w orzecznictwie stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 1995r. sygn. akt I SAB 86/94, ONSA 1996/1/39 r, z dnia 13 marca 2001r. sygn.akt I SAB 246/00 LEX 78952, wyroki NSA z 12 kwietnia 2001r., sygn.akt IV SA 1866/00 ONSA 2002/4/144 oraz z dnia 24 maja 2001r., sygn. Akt IV SA 572/99 ONSA 2002/3/116, WSA w Gliwicach z dnia 5 czerwca 2009r. IV SAB/GL 21/09, LEX nr 504036). Okoliczność, że w zaskarżonym postanowieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji zamieszczono błędne pouczenie o prawie wniesienia na to postanowienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie otwiera drogi do dopuszczalności tej skargi. W tym stanie sprawy należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi, orzec jak na wstępie.