II SA/Kr 1044/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zimmermann (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Jacek Bursa Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi D.W. i W.W. na uchwałę Rady Miasta Zakopane z dnia 28 stycznia 2010 r. nr XLIX/733/2010 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego: Rówień Krupowa. skargę oddala II SA/Kr 1044/10 UZASADNIENIE Rada Miasta Zakopane podjęła w dniu 28 stycznia 2010 r. Uchwałę Nr XLIX/733/2010 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego nazwanego: RÓWIEŃ KRUPOWA. W dniu 3 sierpnia 2010 r. skargę na powyższą uchwałę "w części" wnieśli D. i W.W. , zam. w [...] . Skarga została poprzedzona bezskutecznym wezwaniem Rady Miasta do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący wskazali, że chodzi o ten zapis planu, w którym linia ZP2 znajduje się na działce nr [...], podczas gdy cała ta nieruchomość powinna być objęta obszarem U/MW2. Uchwale zarzucono więc naruszenie art. 7 k.p.a., art. 31 i art. 64 Konstytucji RP i art. 140 kc przez ograniczenie, a także przez naruszenie istoty prawa własności i uniemożliwienie realizacji zaplanowanych inwestycji. Zarzucono również naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (...) poprzez to, że uchwała nie zawiera ustaleń zgodnych z tymi przepisami. Zarzucono tez brak wskazania kryteriów, na podstawie których podzielono działkę Nr [...] na dwie części uznając, że jedna z nich może być zabudowana budownictwem mieszkalno - pensjonatowym, a druga ma pozostać wolna od zabudowy, mimo, że jest częściowo utwardzona i uzbrojona. Skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonej uchwały przez odpowiednie przesunięcie linii ZP2. W uzasadnieniu skargi napisano, że skarżący, jako właściciele działki nr [...] złożyli już wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla przebudowy budynku mieszkalno - pensjonatowego. Wobec decyzji odmownej spowodowanej tym, że część ich działki jest położona w granicach Parku Kulturowego Kotliny Zakopiańskie czekali oni na plan miejscowy, mając nadzieję, że po jego uchwaleniu będą mogli zrealizować swoje zamierzenie inwestycyjne. Niestety przez działkę przeprowadzono linię rozgraniczającą teren ZP2 a wartość działki spadła o 70%. Zdaniem skarżących brak jest podstaw prawnych do tego, aby grunt utwardzony i uzbrojony był włączany w obręb Parku Kulturowego. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Stwierdzono tu, że zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. jest bezpodstawny, gdyż k.p.a. nie ma zastosowania do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Wywiedziono, że istotą władztwa planistycznego i miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest ustalanie przeznaczenia obszarów gminy na różne cele, co może się wiązać z naruszeniem prawa własności i samo nie narusza przepisów Konstytucji RP ani kodeksu cywilnego, jeśli nie jest dowolne. Stwierdzono dalej, że zapisy planu nie muszą prowadzić linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu według granic działek. Podział działki Nr [...] jest uzasadniony już zapisami obowiązującego Studium, zakładającymi ochronę Równi Krupowej. Także na podstawie poprzednio obowiązującego planu działka ta była przeznaczona tylko w części pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sądy administracyjne są powołane do kontroli zgodności z prawem zaskarżanych do nich aktów i nie posiadają kompetencji merytorycznych. Dlatego też nieporozumieniem jest wniosek skarżących "o zmianę zaskarżonej uchwały", gdyż zmiany takiej może dokonać wyłącznie Rada Miasta Zakopane. Oceniając natomiast zgodność z prawem zaskarżonej uchwały należy zacząć od tego, że art. 64 Konstytucji RP, którego naruszenie zarzucają skarżący nie stanowi o bezwzględnej i absolutnej ochronie prawa własności. Artykuł ten w ust. 3 stanowi, że własność może być ograniczona w drodze ustawy, jeżeli nie godzi to w istotę prawa własności. Jedną z ustaw, których regulacje ograniczają prawo własności jest ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 z późn. zm.), która daje organom gminy władztwo planistyczne, pozwalające na kształtowanie sposobu wykonywania prawa własności (art. 6 ust. 1). Rada Gminy może więc ustalać w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego takie przeznaczenie terenów, które może nie odpowiadać ich właścicielom, przy czym oczywiście przeznaczenie takie nie może być dowolne, ale oparte na racjonalnych przesłankach, wynikających zwłaszcza z art. 1 cyt. ustawy. Wszelka dowolność w tym zakresie oznacza przekroczenie granic władztwa planistycznego i powoduje niezgodność podejmowanej uchwały z prawem. W analizowanej tu sprawie władztwo planistyczne nie zostało przekroczone, a przeciwnie: Rada Miasta Zakopane wzięła pod uwagę i wyważyła zarówno interes publiczny, jak i interes indywidualny skarżących. Działka należąca do nich składa się bowiem z dwóch części i podział ten nie wynikł z zaskarżonego planu, ale figurował już w planie poprzednim, figuruje w obowiązującym w Zakopanem Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i - co ważniejsze -wynika z ustalonych granic Parku Kulturowego Kotliny Zakopiańskie. Część działki Nr [...] leży w granicach tego Parku i już z tego tytułu powinna podlegać specjalnej ochronie. Potrzebę tę zdecydowanie wzmacnia samo położenie tego terenu i jego ogromne, niezaprzeczalne walory widokowe. Widać to doskonale na zdjęciach dołączonych do akt przez skarżących, które jednocześnie pokazują wyraźny podział działki na dwie części. Jest więc nie tylko całkowicie zgodne z prawem, ale również uzasadnione interesem publicznym pozostawienie tej części jako terenu wolnego od zabudowy. Druga natomiast część działki Nr [...] pozostaje do dyspozycji z przeznaczeniem na zabudowę mieszkalno-pensjonatową, toteż interes indywidualny skarżących również został doceniony. Rację ma przy tym strona przeciwna, gdy zauważa, że nie ma unormowania prawnego, które nakazywałoby prowadzenie linii rozgraniczających przeznaczenie terenów według granic nieruchomości. Gdyby tak było, to najprawdopodobniej, ze względu na potrzebę ochrony Tatr i krajobrazu tatrzańskiego należałoby dać pierwszeństwo interesowi publicznemu i objąć zakazem zabudowy całą działkę Nr [...]. W tej sytuacji zarzuty wyrażone w skardze należy uznać za chybione. Oczywiście bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., gdyż kodeks ten nie ma zastosowania do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Nie można też mówić o naruszeniu art. 31 i art. 64 Konstytucji RP, art. 140 k.c. oraz art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ze względów podanych wyżej. Rada Gminy Zakopane miała prawo ustalić takie a nie inne przeznaczenie spornego terenu. Sąd zbadał również przebieg postępowania planistycznego i nie znalazł w nim naruszeń prawa. Skoro więc zaskarżona uchwała nie narusza prawa, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.).