I FZ 443/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Małgorzata Niezgódka-Medek po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. S. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 października 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 782/10 wzywające do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 2 sierpnia 2010 r. nr ... w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za sierpień 2008 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy płatnika i zobowiązania podatkowego za wrzesień 2008 r. postanawia: oddalić zażalenie. Zarządzeniem z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 782/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wezwał J. S. do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 5.123 zł. Jako podstawę prawną Sąd podał art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." oraz § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), zwanego dalej "rozporządzeniem". Na powyższe zarządzenie strona wniosła zażalenie, w którym podniosła, że wartość przedmiotu sporu została przez Sąd nieprawidłowo określona. Skarżący podał, że uiścił wpis od skargi, a jako podstawę do jego wyliczenia przyjął kwotę 144.609 zł co stanowiło sumę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za sierpień 2008 r. oraz zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień 2008 r. Powołując się na treść § 1 pkt 4 rozporządzenia strona podniosła, że wartość wpisu powinna kształtować się maksymalnie na poziomie 2.000 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie jest niezasadne. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że wbrew temu co twierdzi skarżący maksymalna wysokość wpisu obliczanego stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia wynosi 100.000 zł, natomiast wskazana przez stronę kwota 2.000 zł jest w tym przepisie uwzględniona, ale jako wartość minimalna. Abstrahując od powyższego, z akt sprawy wynika, że przedmiotową skargą objęte zostały dwa okresy rozliczeniowe tj. sierpień i wrzesień 2008 r. Stosownie do treści art. 216 p.p.s.a. jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. By ją obliczyć należy zatem wyodrębnić rzeczywistą kwotę, wokół której powstała rozbieżność między organami podatkowymi, a podatnikiem. Tym samym zestawić należy bilans poszczególnych okresów rozliczeniowych, wynikający z deklaracji podatkowej oraz wydanych decyzji wymiarowych. W odniesieniu do sierpnia 2008 r. organ uznał, że w rozliczeniu podatku od towarów i usług wystąpiła u skarżącego nadwyżka w kwocie 112.893 zł, podczas gdy z wyliczeń podatnika wynikało, że nadwyżka ta wynosiła 214.629 zł. Zatem rozbieżność, która stanowi kwotę sporną to różnica wynosząca 101.736 zł. W odniesieniu do września 2008 r. organ uznał, że w rozliczeniu podatku od towarów i usług wystąpiło u skarżącego zobowiązanie w podatku od towarów i usług w kwocie 31.716 zł, podczas gdy z wyliczeń podatnika wynikało, że pojawiła się nadwyżka w kwocie 446.538 zł. W tym miejscu trzeba jednak zaznaczyć, że w tej nadwyżce uwzględniono kwotę 67.868 zł przeniesioną z poprzedniego okresu rozliczeniowego, a zatem by jej nie dublować, kwota ta nie powinna być uwzględniana w określeniu wartości przedmiotu zaskarżenia za wrzesień 2008 r. Dokonując zatem zestawienia powyższych kwot okazuje się, że w analizowanym okresie rozliczeniowym wartość przedmiotu sporu wyniosła 410.386 zł. Sumując obie wartości należy stwierdzić, że prawidłową wartość przedmiotu zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie określił w odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. Wartość tą, jako podstawę do obliczania wpisu stosunkowego przyjął również Sąd pierwszej instancji. Tym samym zażalenie skarżącego nie mogło skutkować uchyleniem prawidłowego zarządzenia ustalającego wysokość wpisu i wzywającego stronę do jego uiszczenia. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia zażalenia, należało stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.