II SA/Lu 520/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. i W. małżonków J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na zmianę części działki leśnej na użytek rolny I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz J. i W. małżonków J. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 2 lipca 2009 r. J. i W. J. wystąpili do Starosty B. o wyrażenie zgody na zmianę na użytek rolny części działki leśnej oznaczonej nr [...]6, o powierzchni 0,72 ha, położonej w M. Wnioskodawcy wskazali, że są zainteresowani zagospodarowaniem powierzchni około 0,15 ha pod ogród warzywno-owocowy z uwagi na przewlekłą chorobę (astmę oskrzelową) wnioskodawczyni. W ich ocenie planowana do wyłączenia z gospodarki leśnej część działki pozbawiona jest drzew, co oznacza, że w tym przypadku nie dojdzie do degradacji środowiska naturalnego, a rozwiąże to szereg ich zdrowotnych problemów. Do wniosku załączyli szkic z zaznaczoną częścią działki nr [...]6 oraz zaświadczenie lekarskie dotyczące stanu zdrowia J. J. Decyzją z dnia [...] r. Starosta B. zezwolił wnioskodawcom na zmianę części działki leśnej nr [...]6, o powierzchni 0,15 ha, położonej w M., na użytek rolny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołań J. S. i J.K. – współwłaścicieli sąsiedniej działki nr [...]4/3, decyzją z dnia [...] r., nr [...], uchyliło powyższą decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało na naruszenie przez organ pierwszej instancji art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, poprzez wydanie rozstrzygnięcia z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę Starosty B. na konieczność ustalenia stron postępowania i zagwarantowania im, zgodnie z art. 10 k.p.a., prawa czynnego udziału w postępowaniu. W toku prowadzonego po raz kolejny postępowania administracyjnego wnioskodawcy podnieśli, że zmiana części ich działki na użytek rolny nie będzie miała negatywnego wpływu na środowisko i nie będzie kolidowała z rolno-budowlanym przeznaczeniem istniejącym na działkach sąsiednich. Wyjaśnili, że kilkadziesiąt lat temu działka nr [...]6 była gruntem rolnym, ale z przyczyn ekonomicznych została przekwalifikowana przez poprzednich właścicieli. Podali, że do chwili obecnej na działce wykonali jedynie zabiegi pielęgnacyjne i nowe nasadzenia. Postanowieniem z dnia [...] r. Starosta B. nałożył na wnioskodawców obowiązek przedłożenia do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w L. szeregu dokumentów określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, z uwagi na fakt, że przedmiotowa działka położona jest w pobliżu Specjalnego Obszaru Ochrony Siedlisk "[...]" oraz Obszaru Specjalnego Ochrony Ptaków "[...]". Postanowieniem z dnia [...] r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w L. odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w niniejszej sprawie wskazując, że zmiana części lasu na ogród warzywno-owocowy nie naruszy integralności i spójności obszarów Natura 2000. Organ pierwszej instancji, mając na uwadze położenie działki nr [...]6 na terenie Parku Krajobrazowego "[...]", wystąpił także o wyrażenie stanowiska w sprawie przez Marszałka Województwa, a ten wystąpił o opinię do Zespołu [...] Parków Krajobrazowych [...]. Dyrektor Zespołu [...] Parków Krajobrazowych [...] w swoim piśmie z dnia 27 stycznia 2010 r. potwierdził, że działka nr [...]6 położona jest w obrębie wskazanego Parku Krajobrazowego i podkreślił, że w jego ocenie fragmentaryzacja siedlisk i ekosystemów leśnych Parku nie jest wskazana, dlatego też nie widzi potrzeby zmiany przeznaczenia działki. Ponadto organ pierwszej instancji na podstawie informacji uzyskanej od Wójta Gminy T. ustalił, że na terenie, na którym położona jest działka nr [...]6 nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Zalesie zatwierdzonego uchwałą Nr XIX/122/08 Rady Gminy w Z. wynika, że przedmiotowa działka położona jest w terenie oznaczonym symbolem "LS" - tereny leśne. W toku postępowania organ pierwszej instancji przeprowadził oględziny, w ramach których dokonał pomiaru części działki nr [...]6, obejmującej wolną przestrzeń (lukę), na której nie ma drzew. W trakcie tych oględzin ustalono, że obszar wolny od drzew zajmuje powierzchnię 0,08 ha. Po zakończeniu postępowania wyjaśniającego organ pierwszej instancji decyzją z dnia 11 lutego 2010 r., nr [...], odmówił zezwolenia na zmianę części lasu na użytek rolny, o powierzchni 0,15 ha, stanowiącego część działki nr [...]6 położonej w M., gmina Z. W uzasadnieniu decyzji Starosta B. wskazał, że teren przedmiotowej działki pozbawiony drzew obejmuje obszar o powierzchni 0,08 ha, co wskazuje, że na potrzeby zmiany lasu na użytek rolny niezbędne byłoby wycięcie drzewostanu na powierzchni 0,07 ha. Organ pierwszej instancji, stwierdził, że wydana przez niego decyzja uwzględnia stanowisko Dyrektora Zespołu [...] Parków Krajobrazowych, zapisy wynikające ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Zalesie oraz fakt, że powierzchnia bez drzew jest dużo mniejsza niż wskazywali wnioskodawcy, a także to, iż z powodu sąsiedztwa lasu rolnicze wykorzystanie części działki będzie utrudnione. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji J. i W. J. zmodyfikowali swój pierwotny wniosek wskazując, że z uwagi na ustalenie w trakcie oględzin, iż powierzchnia luki w drzewostanie jest mniejsza niż podana przez nich na podstawie informacji uzyskanych od pracowników Nadleśnictwa C., wnoszą o wydanie decyzji zezwalającej na zmianę na użytek rolny wolnej od drzew części działki nr [...]6, o powierzchni 0,08 ha. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. P., po rozpatrzeniu odwołania J. i W. J., decyzją z dnia [...] r. (zaskarżoną w niniejszej sprawie), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż w świetle art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. Pojecie "szczególnie uzasadnionych potrzeb" użyte w tym przepisie jest nieostre i wymaga zatem przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia sytuacji materialnej, bytowej i rodzinnej wnioskodawcy. Takie sformułowanie oznacza, że ustawodawca dopuszcza zmianę lasu na użytek rolny nie w każdej sytuacji, lecz w wyjątkowych szczególnie istotnych sytuacjach, których występowanie strona winna wykazać w swoim wniosku. Rozstrzygnięcie takiej sprawy zapada więc w ramach uznania administracyjnego. Wnioskodawcy jako szczególnie uzasadnioną potrzebę, o jakiej mowa w powyższym przepisie, wskazali konieczność utworzenia początkowo na powierzchni 0,15 ha, a obecnie na powierzchni 0,08 ha działki, ogrodu warzywno-owocowego z uwagi na przewlekłą chorobę (astmę oskrzelową) J. J. Kolegium podkreśliło, że skarżący posiadają nabytą w 2008 r. działkę nr [...]6, o łącznej powierzchni 0,74 ha, o charakterze leśnym i nie posiadają innych gruntów rolnych. Bezspornym w sprawie jest także fakt, że przedmiotowa działka jest lasem w rozumieniu przepisów ustawy o lasach. O klasyfikacji tej działki jako leśnej świadczy zapis w ewidencji gruntów wsi M. G., w której przedmiotowa działka oznaczona jest symbolem "LS IV", czyli jako lasy i grunty leśne oraz zapisy uchwały Nr XIX/122/08 z dnia 29 grudnia 2008 r. Rady Gminy w Z. w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Z. W studium owa działka stanowi tereny leśne oznaczone symbolem Ls. Działka ta położona jest na terenie Parku Krajobrazowego "[...]" oraz w odległości 5 km od specjalnego obszaru ochrony siedlisk "[...]" oraz obszaru specjalnej ochrony ptaków "Dolina Dolnego Bugu". Dyrektor Zespołu [...] Parków Krajobrazowych [...] oraz Nadleśniczy Nadleśnictwa C., występujący w imieniu Lasów Państwowych, nie wyrazili zgody na wylesienie. W ocenie Kolegium prawidłowe było stanowisko organu pierwszej instancji, że planowana przez skarżących zmiana części lasu na użytek rolny nie została uzasadniona szczególną ich sytuacją. Stan zdrowia wnioskodawczyni wskazywany we wniosku jako okoliczność uzasadniająca zmiany części lasu na użytek rolny nie mieści się w zakresie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. Poza tym w świetle tej regulacji trudno uznać planowany do utworzenia ogródek warzywno-sadowniczy, za użytek rolny, a zatem rozpoczęcie prowadzenia takiego ogródka na części działki pozbawionej drzewostanu nie wymaga, zdaniem Kolegium, uzyskania zgody na zmianę lasu na użytek rolny. W związku z tym organ odwoławczy stwierdził, iż wydanie wnioskowanego zezwolenia na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na użytek rolny naruszałoby cele określone w ustawie o lasach oraz w ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożyli J. i W. J. wnosząc o uchylenie tej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: przepisów prawa procesowego, to jest: art. art. 6, 7, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 80, 84 § 1 i 107 § 3 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego, to jest: art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, a także art. 2 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Skarżący podkreślili, iż zamierzone przeznaczenie wnioskowanej części terenu leśnego nie będzie negatywnie oddziaływać na pozostały obszar leśny, a przyległy do wnioskowanego gruntu teren, wbrew stanowisku Kolegium, nie jest zdominowany przez funkcję leśną. W ich ocenie organ odwoławczy zaniechał dokonania jakichkolwiek ustaleń związanych z podanymi przez J. J. okolicznościami dotyczącymi jej sytuacji zdrowotnej, uzasadniającej potrzebę zmiany części działki leśnej na użytek rolny dla celów rehabilitacyjnych. Kolegium nie uwzględniło również wniosku skarżących o powołanie biegłego z dziedziny ochrony środowiska lub o wystąpienie do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. w celu dokonania oceny, czy zmiana luki w drzewostanie o powierzchni 0,08 ha, stanowiącej część działki leśnej nr [...]6, położonej w miejscowości M. G., gmina Z. na użytek rolny w postaci ogrodu owocowo-warzywnego będzie negatywnie oddziaływała na środowisko oraz doprowadzi do niedopuszczalnej fragmentaryzacji powierzchni leśnych. W ocenie skarżących organy obu instancji, z naruszeniem art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, stwierdziły, że podjęcie przez nich działań prowadzących do poprawy stanu zdrowia skarżącej J. J. poprzez rekreacyjno-rehabilitacyjne prowadzenie ogrodu owocowo-warzywnego nie stanowi "szczególnie uzasadnionej potrzeby właściciela lasu", a ponadto przyjęły, że rozpoczęcie prowadzenia takiego ogródka na gruncie leśnym nie wymaga uzyskania zgody właściwego organu administracji na zmianę lasu na użytek rolny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. P. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. P. utrzymało w mocy decyzję Starosty B. z dnia 11 lutego 2010 r., nr [...], odmawiającą skarżącym zezwolenia na zmianę części lasu na użytek rolny, o powierzchni 0,15 ha, stanowiącego część działki nr ewid. [...]6, położonej w M., gmina Z. Po pierwsze należy wskazać, iż skoro Kolegium rozpoznawało zmodyfikowany – na etapie postępowania odwoławczego – wniosek skarżących, dotyczący wydania zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny na części działki nr ewid. [...]6, o powierzchni 0,08 ha, to brak było podstaw prawnych do wydania, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji, która orzekała w innym przedmiocie, to jest co do innej (większej) części tejże działki, o powierzchni 0,15 ha. Zaskarżona decyzja została zatem wydana z naruszeniem powołanego przepisu. Po drugie, jeżeli Kolegium stwierdziło, że rozpoczęcie prowadzenia przez skarżących ogródka warzywno-sadowniczego na części działki pozbawionej drzewostanu nie wymagało uzyskania zgody na zmianę lasu na użytek rolny, to nie powinno wydawać decyzji utrzymującej w mocy odmowną decyzję organu pierwszej instancji, lecz – na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. – winno uchylić decyzję Starosty B. w całości i postępowanie pierwszej instancji umorzyć jako bezprzedmiotowe. W takiej sytuacji należałoby bowiem uznać, iż wniosek skarżących o wydanie zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny jest bezprzedmiotowy. Zaskarżona decyzja podlega uchyleniu również z innych przyczyn. Podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "ustawa". Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. Decyzję w tej sprawie, w stosunku do lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa, wydaje właściwy starosta na wniosek właściciela lasu (ust. 3 pkt 2). Przewidziane w powołanym przepisie rozstrzygnięcie zapada w ramach tzw. uznania administracyjnego. Nie znaczy to jednak, że organ administracji może podejmować decyzję w tym zakresie sposób całkowicie dowolny. Organ ten jest bowiem związany przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80, nakładającymi na organy administracji obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, w tym do zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz obowiązek dokonania oceny, czy dana okoliczność została udowodniona w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Na organach administracji spoczywa również, stosownie do art. 8 k.p.a., obowiązek prowadzenia postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Uznanie oznacza przyznanie organowi administracji pewnego stopnia swobody przy podejmowaniu decyzji, pozwalającej na wybór spośród kilku prawnie dopuszczalnych wariantów rozstrzygnięć tego, który organ uważa za najbardziej właściwy. O tym, jaka ma być treść wydawanej decyzji, decyduje wyobrażenie organu o celowości wydania decyzji konkretnej treści. Decyzja taka nie podlega kontroli sądowej z punktu widzenia celowości. Nie oznacza to wyłączenia decyzji uznaniowych całkowicie spod kontroli sądowej, kontrola ta jest jednak ograniczona. W orzecznictwie podkreśla się, że kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających znaczenie w sprawie oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Kontrola sądu dotyczy więc prawidłowości postępowania organu administracji, poprzedzającego wydanie decyzji. W szczególności polega ona na sprawdzeniu, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy zgodnie z obowiązkami nałożonymi na organy administracji w przepisach art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Stosownie do przepisu art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, jest on bowiem obowiązany ponownie rozpatrzyć sprawę administracyjną. W ocenie Sądu organy administracji przekroczyły w sprawie niniejszej granice uznania administracyjnego, nie wyjaśniły bowiem, zgodnie z regułami wynikającymi z powołanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności organy te nie wyjaśniły podstawowej w realiach niniejszej sprawy okoliczności, to jest czy w sprawie tej zachodzi "szczególnie uzasadniona potrzeba właściciela lasu", która w świetle powołanego art. 13 ust. 2 ustawy, pozwala na wydanie zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny. Rację ma Kolegium, iż użyte w tym przepisie pojęcie "szczególnie uzasadnionej potrzeby właściciela lasu" jest pojęciem nieostrym. Tym wnikliwiej należało zatem ocenić, czy wskazywane przez skarżących okoliczności nie świadczą o spełnieniu przez nich przesłanki umożliwiającej zmianę przeznaczenia lasu w trybie wskazanego przepisu. Przede wszystkim oceniając spełnienie powyższej przesłanki organy obu instancji winne były skoncentrować się na dokonaniu szczegółowej oceny sytuacji życiowej skarżących, co pozwalałoby na prawidłowe rozstrzygnięcie ich wniosku. Nieuzasadnione było natomiast, w świetle art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, zasięganie opinii co do zasadności tego wniosku innych podmiotów niż właściciel lasu. Fakt, iż Dyrektor Zespołu [...] Parków Krajobrazowych oraz Nadleśniczy Nadleśnictwa C., występujący w imieniu Lasów Państwowych, nie wyrazili zgody na wylesienie w tej sprawie, nie mógł mieć istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, z powołanego przepisu wyraźnie wynika, że zmiana lasu na użytek rolny uzależniona jest jedynie od woli właściciela lasu i jego uzasadnionych potrzeb, nie zaś od woli innych podmiotów niewskazanych w art. 13 ust. 2 ustawy. Niezasadnie także organ odwoławczy, uzasadniając odmowę uwzględnienia wniosku skarżących, odwoływał się do faktu, iż przyległy do wnioskowanego gruntu teren zdominowany jest przez funkcję leśną. Również ta okoliczność, w świetle brzmienia art. 13 ust. 2 ustawy, nie ma znaczenia dla wydania decyzji zezwalającej na wylesienie. Zastrzeżenia Sądu budzi również dokonana przez Kolegium ocena podnoszonych przez skarżących okoliczności, które w ich ocenie uzasadniają uwzględnienie ich wniosku. Skarżący jako szczególnie uzasadnioną potrzebę, o której mowa w powyższym przepisie, wskazali konieczność utworzenia początkowo na powierzchni 0,15 ha, a następnie na powierzchni 0,08 ha działki, ogrodu warzywno-owocowego z uwagi na przewlekłą chorobę (astmę oskrzelową) J. J. We wniosku podali, że często, to jest w weekendy oraz w dni powszednie po zakończeniu pracy, bywają na kupionej działce, gdyż środowisko leśne bardzo korzystnie wpływa na kondycję zdrowotną skarżącej J. J. Wyjaśnili, że nie zamierzają prowadzić intensywnej gospodarki rolnej, a prace związane z założeniem ogródka owocowo-warzywnego nie będą wymagały ciężkiej pracy fizycznej pogarszającej stan zdrowia. Kolegium oceniając ten wniosek wskazało, iż stan zdrowia skarżącej nie stanowi okoliczności określonej w art. 13 ust. 2 ustawy. Organ podkreślił, iż to właśnie środowisko leśne pozytywnie wpłynie na zdrowie skarżącej i przyczyni się do jego poprawy, a nie prowadzenie ogródka warzywno-owocowego. Stanowisko to, zdaniem Sądu, jest dowolne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. P. nie posiada wiedzy specjalistycznej umożliwiającej formułowanie tego rodzaju kategorycznych ocen dotyczących stanu zdrowia skarżącej. Brak było zatem jakichkolwiek podstaw prawnych do wyrażania takiej oceny w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dowolne są również twierdzenia Kolegium, iż niska klasa bonitacyjna gruntów, na których leży działka nr ewid. [...]6, utrudnia znacznie prowadzenie w tym miejscu ogródka owocowo-warzywnego. Również w tym zakresie formułowanie tak stanowczych ocen, wobec nieposiadania przez organ administracji wiadomości specjalnych, jest nieuprawnione. Ubocznie jedynie zauważyć należy, iż nie wszystkie rodzaje upraw, które prowadzone są w tego rodzaju ogródkach, co jest powszechnie wiadome, wymagają wysokiej klasy bonitacyjnej gleby. Należy mieć także na względzie, co uszło uwadze organu, iż celem założenia przedmiotowego ogródka nie jest, jak wynika z wniosku skarżących, prowadzenie działalności produkcyjnej, lecz jedynie ułatwienie skarżącej powrotu do zdrowia. Stwierdzenie przez Kolegium, że stan zdrowia skarżącej nie stanowi "szczególnie uzasadnionej potrzeby właściciela lasu", o której mowa w art. 13 ust. 2 ustawy, jest zatem w okolicznościach niniejszej sprawy co najmniej przedwczesne. Naruszenie wskazanych wyżej przepisów ustawy oraz kodeksu postępowania administracyjnego uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), nie ulega bowiem wątpliwości, że uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z uchyleniem zaskarżonej decyzji, nie było konieczne szczegółowe odniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. Sprawa niniejsza zostanie bowiem ponownie rozpoznana w zakresie objętym powyższą skargą przez organ drugiej instancji, który zobowiązany będzie ustosunkować się do wszystkich zarzutów skarżących podniesionych w toku postępowania. W szczególności organ ponownie oceni, czy w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi "szczególnie uzasadniona potrzeba właściciela lasu" pozwalająca na wydanie zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny, stosownie do przedstawionych wyżej uwag. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 powołanej ustawy.