I OSK 608/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie NSA Leszek Leszczyński (spr.) del. NSA Teresa Rutkowska Protokolant specjalista Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1373/10 w sprawie ze skargi K. F. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 grudnia 2010r., sygn. akt II SA/Wa 1373/10 oddalił skargę K.F. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2010 r. K.F. zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., którą to decyzją Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r., dotyczącej zwolnienia ze służby w Biurze Ochrony Rządu. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że kwestionowana decyzja nr [...], podjęta na podstawie wniosku z dnia [...] lipca 2008 r. o wznowieniu postępowania, pozostaje w rażącej sprzeczności z przepisem art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem postępowanie z wniosku o wznowienie zostało zakończone wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] września 2008 r., zmieniającym decyzję nr [...]. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., na podstawie art. 156 § 1 ust. 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji nr [...], podając w uzasadnieniu, iż K. F. – funkcjonariusz Biura Ochrony Rządu, rozkazem personalnym nr [...] Szefa BOR z dnia [...] sierpnia 2004 r. został z dniem [...] września 2004 r. zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesiony do dyspozycji Szefa BOR. W dniu [...] lipca 2005 r. [...] K.F., zgodnie z art. 35 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1712 z późn. zm.), wypowiedział stosunek służbowy w trybie ustawowym i Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. zwolnił oficera z dniem [...] października 2005 r. ze służby stałej w BOR wskutek upływu ustawowego terminu pisemnego zgłoszenia przez funkcjonariusza wystąpienia ze służby. Powyższą decyzję administracyjną zainteresowany otrzymał dnia [...] lipca 2005 r. i nie skorzystał z możliwości odwołania. W dniu [...] czerwca 2007 r. [...] [...] K.F. wystąpił o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] Szefa BOR z dnia [...] sierpnia 2004 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2007 r. odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanego rozkazu personalnego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ decyzją nr [...] z dnia [...] października 2007 r., swoją decyzję utrzymał w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpatrując skargę strony, wyrokiem z dnia 28 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 2153/07 uchylił obie powyższe decyzje. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, mając na względzie wskazany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. stwierdził nieważność rozkazu personalnego nr [...] Szefa BOR. W dniu [...] czerwca 2008 r. K. F. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2005 r. o zwolnieniu ze służby w BOR, wniosek uzasadniając tym, że kwestionowana decyzja wskazuje, iż zwalniany oficer przebywał w dyspozycji Szefa BOR, co z uwagi na stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze stanowiska służbowego i przeniesieniu do dyspozycji jest sprzeczne ze stanem faktycznym sprawy. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji nr [...]. W dniu [...] lipca 2008 r. K. F. wystąpił, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2005 r. o zwolnieniu ze służby w Biurze Ochrony Rządu. Swoje żądanie uzasadnił tym, że decyzję nr [...] wydano w oparciu o rozkaz personalny nr [...] Szefa BOR z dnia [...] sierpnia 2004 r. o zwolnieniu ze stanowiska służbowego i przeniesieniu do dyspozycji Szefa BOR, którego nieważność organ stwierdził decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. wznowił postępowanie, a decyzją nr [...] z dnia [...] września 2008 r. uchylił decyzję nr [...] w części wskazującej, że zwalniany oficer pozostaje w dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu i odmówił uchylenia ww. decyzji w pozostałym zakresie. Decyzję nr [...] [...][...] K. F. otrzymał w dniu [...] września 2008 r. W dniu [...] września 2008 r. K.F. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji [...]. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] października 2008 r. odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Decyzję strona otrzymała w dniu [...] listopada 2008 r. Natomiast, w dniu [...] listopada 2008 r. K. F. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...]. Organ decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanego rozstrzygnięcia i po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie, odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji nr [...]. W wyniku skargi strony, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 552/09 uchylił decyzję nr [...], poprzedzającą ją decyzję nr [...] z dnia [...] października 2009 r., a także decyzję nr [...] z dnia [...] października 2008 r. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał m.in., że decyzja nr [...] z dnia [...] września 2008 r. wydana po wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia oficera ze służby w BOR, dotknięta jest wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem art. 151 k.p.a., regulujący zakres możliwości rozstrzygnięć organu po wznowieniu postępowania, nie przewiduje możliwości uchylenia decyzji w części i utrzymania w mocy w pozostałym zakresie. Mając na względzie powyższy wyrok WSA w Warszawie, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. stwierdził nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] września 2008 r., wydanej po wznowieniu postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia oficera ze służby w Biurze Ochrony Rządu. Decyzję doręczono stronie w dniu [...] stycznia 2010 r. Stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] spowodowało, że aktywny pozostał wniosek K. F. z dnia [...] lipca 2008 r. o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2005 r. o zwolnieniu ze służby w Biurze Ochrony Rządu. Mając powyższe na uwadze, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. odmówił uchylenia decyzji nr [...]. Decyzję nr [...] otrzymał w dniu [...] marca 2010 r. i nie skorzystał z możliwości wystąpienia o ponowne rozpatrzenie sprawy. Analizując stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy, organ decyzją z dnia [...] maja 2010 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji nr [...], nie stwierdzając wystąpienia przesłanek z art. 156 k.p.a. Wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] spowodowało, że w obrocie pozostała decyzja nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. o zwolnieniu ze służby, a także niezakończone, wznowione postępowanie administracyjne w sprawie tej decyzji. Taki stan sprawy nakładał na organ obowiązek zakończenia wznowionego postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. na wniosek strony z dnia [...] lipca 2008 r., postępowania w sprawie decyzji nr [...] o zwolnieniu ze służby. Obowiązek ten został przez organ wypełniony wydaniem decyzji nr [...]. Wbrew twierdzeniu strony, przed wydaniem decyzji nr [...] w obrocie prawnym pozostawała jedynie decyzja nr [...] w przedmiocie zwolnienia [...] K.F., bowiem stwierdzenie nieważności decyzji skutkuje wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym. Jako niezasadny uznał pogląd strony, jakoby po stwierdzeniu nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., jedynym nierozpatrzonym wnioskiem strony pozostawał wniosek z dnia [...] września 2008 r., bowiem to właśnie realizacją tego wniosku było stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Zdaniem organu kwestionowana przez stronę decyzja administracyjna została wydana przez właściwy organ i nie narusza prawa, tj. przepisów ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1712 z późn. zm.), także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, regulujących tryb wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o zwolnieniu oficera ze stanowiska służbowego i przeniesieniu do dyspozycji Szefa BOR nie ma żadnego wpływu na ważność decyzji o zwolnieniu ze służby, a zatem nie wpływa także na ważność decyzji nr [...] wydanej w wyniku wznowienia postępowania w tej sprawie. Rozwiązanie stosunku służbowego z [...] K. F. nastąpiło na pisemny wniosek funkcjonariusza, a zatem w żaden sposób nie jest związane z wcześniejszymi rozstrzygnięciami wydanymi w ramach kształtowania tego stosunku, w tym z rozkazem personalnym, którego nieważność została stwierdzona decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. K.F. zwrócił się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji nr [...], która w jego ocenie, pozostaje w rażącej sprzeczności z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Podał, że wznowione postępowanie z jego wniosku z dnia [...] lipca 2008 r. zostało zakończone wydaniem decyzji nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2008 r., zmieniającej decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, iż wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy, K.F. podniósł te same argumenty, które zawarł we wniosku z dnia [...] kwietnia 2010 r., jak również wcześniejszych swoich wystąpieniach. Analizując stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy, organ nie stwierdził wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., nakazujących stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2010 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. F. wniósł o uchylenie decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumenty podniesione w toku postępowania w sprawie i wskazał, iż decyzja nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. dotycząca wznowienia postępowania z wniosku z dnia [...] lipca 2008 r. jest dotknięta nieważnością. Stwierdził, iż organ wydał decyzję po wznowieniu postępowania od decyzji nieistniejącej, a mianowicie decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. o zwolnieniu ze służby. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 grudnia 2010 r. oddalił skargę wskazując, że kwestionowana decyzja nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nie zawiera wad, które uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności przez zastosowanie art. 156 § 1 k.p.a. Sąd I instancji podał, że wprawdzie postępowanie wszczęte z wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2008 r. o wznowienie postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w Biurze Ochrony Rządu zostało zakończone decyzją nr [...] z dnia [...] września 2008 r., lecz decyzja ta wydana została – jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 552/09 – z naruszeniem przepisu art. 151 k.p.a., który nie przewiduje wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia po wznowieniu postępowania. W konsekwencji powyższego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. stwierdził nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Od wydanej decyzji skarżący nie złożył odwołania i stała się ona ostateczna. Stwierdzenie nieważności wymienionej decyzji spowodowało, jak słusznie podkreśla organ, potrzebę wydania decyzji kończącej wznowienie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. postępowanie administracyjne. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2008 r. o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. o zwolnienie ze służby w Biurze Ochrony Rządu, odmówił uchylenia wymienionej decyzji. Na takie rozstrzygnięcie sprawy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a., pozwala przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. W myśl powołanego przepisu, organ administracji publicznej odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 k.p.a. W ocenie Sądu organ zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji, gdyż przy jej wydaniu nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Trafnie organ wskazuje, że wyeliminowanie z obrotu prawnego rozkazu personalnego Szefa BOR nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze stanowiska służbowego i przeniesieniu do dyspozycji Szefa BOR, nie miała żadnego wpływu na zasadność decyzji o zwolnieniu [...] K. F. ze służby. W skardze kasacyjnej reprezentowany przez pełnomocnika K.F. zaskarżył w całości powyższy wyrok zarzucając Sądowi I instancji na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 35 ust. 3 w związku z art. 26 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu poprzez nietrafne przyjęcie, że przepis ten dopuszcza zwolnienie ze służby funkcjonariusza, który nie zajmuje żadnego stanowiska służbowego i nie jest w dyspozycji. Decyzja taka byłaby niewykonalna i jej niewykonalność miała charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.). Nie można zwolnić funkcjonariusza BOR, który przed zwolnieniem ze służby nie ma ustalonego uposażenia, stanowiącego podstawę wypłacenia z art. 104 ustawy o BOR przysługującej odprawy, z art. 105 uposażenia co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze służby, ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy nie wykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za urlopy zaległe. Wysokość należności ustala się według uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na stanowisku zajmowanym w dniu zwolnienia ze służby lub uposażenia zachowanego w okresie pozostawania w dyspozycji (art. 26 ust. 4 ustawy o BOR). Określenie wysokości uposażenia za ostatni miesiąc pełnienia służby jest niezbędne także dla ustalenia podstawy wymiaru emerytury policyjnej; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 k.p.a., art. 149 § 3 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wobec nie dostrzeżenia przez Sąd, że wcześniejsza była decyzja stwierdzającą nieważność decyzji o przeniesieniu skarżącego do dyspozycji oraz, że nie wystąpiło reaktywowanie wniosku o wznowienie postępowania. Tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności zastosować środek określony w ustawie (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), b) art. 3 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 2 i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 i art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działania Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a mimo, że decyzja o zwolnieniu ze służby była niewykonalna w dniu jej wydania i nie zachodziły przesłanki do wznowienia postępowania. W uzasadnieniu podniesiono kwestię nieważności zaskarżonej decyzji, odwołując się do orzecznictwa NSA dotyczącego art. 145 i art. 156 k.p.a. Wskazano na nieprawidłowe działania dotyczące oceny aktu zwolnienia funkcjonariusza ze służby, odnosząc je do zastosowania błędnych metod wykładni art. 35 ust. 3 ustawy o BOR. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do unormowania art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, gdyż zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym zdaniem skarżącego, uchybił sąd, określić ich charakter na gruncie art. 174 pkt 1 lub pkt 2 p.p.s.a. oraz zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane sądowi. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd błędnie określił podstawę orzekania lub stosując wybrany przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, jaki przepis powinien być zastosowany bądź w jaki sposób przepis powinien być zastosowany ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna, rozpatrywana w ramach niniejszego postępowania, nie czyni zadość powyższym wymogom. Jej autor bowiem powołuje się na błędną wykładnię art. 35 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1712 z późn. zm., dalej: "ustawy o BOR"), nie określając ani sposobu naruszenia go w tej postaci ani wykładni prawidłowej. Nawet jeśli się przyjmie, że idzie tu o wynik wykładni, rozszerzający możliwość zwolnienia ze służby, to niezależnie od braku takiego wskazania, nie towarzyszy tak rozumianemu zarzutowi odpowiednia argumentacja konkretyzująca. Z kolei zarzutom naruszenia przepisów postępowania nie towarzyszy wykazanie możliwego i potencjalnego wpływu uchybienia na treść rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Decydujące znaczenie dla treści skargi kasacyjnej ma zarzut naruszenia prawa materialnego. Przyjęcie, że przepisy art. 35 ust. 3 w zw. z. z art. 26 ust. 1 i ust. 4 ustawy o BOR nie dopuszczają zwolnienia ze służby funkcjonariusza, który nie zajmuje określonego stanowiska służbowego i nie jest w dyspozycji Szefa BOR jest całkowicie nietrafny. Po pierwsze dlatego, że w art. 35 § 1 ustawy, nawiązanie do stanu pozostawania w dyspozycji ma miejsce jedynie w kontekście określenia roli upływu 12-miesięczego okresu pozostawania w takim stanie, przy braku jakiegokolwiek związku tego stanu z możliwością zwolnienia ze służby. Po drugie, dlatego, że w § 3 przewidziana jest droga zwolnienia niezależna od powyższego upływu czasu, polegająca na pisemnym zgłoszeniu przez funkcjonariusza wystąpienia ze służby, co powoduje konieczność jego zwolnienia ze służby w okresie 3 miesięcy od takiego zgłoszenia (co miało miejsce w przypadku postępowania kontrolowanego przez Sąd I instancji w postaci reakcji organu na zgłoszenie z dnia [...] lipca 2005 r.). Uzasadnienie tego zarzutu (s.5-6 skargi), odwołujące się do reguł wykładni, jest całkowicie nietrafne, a niektóre tezy są wręcz niezrozumiałe (np. co do dopuszczalności wykładni językowej czy jej relacji do wykładni systemowej). Nie jest w szczególności wykazany związek obu powyższych przepisów z przepisami regulującymi zagadnienia związane z uposażeniem. Nietrafne jest także wiązanie z prezentowaną przez autora skargi kasacyjnej wykładnią zawężającą treść powyższych przepisów, przesłanki stwierdzenia nieważności w postaci niewykonalności decyzji o zwolnieniu ze służby z powodu braku możliwości, w przypadku gdy funkcjonariusz nie zajmuje stanowiska służbowego, ustalenia jego uposażenia. Przepisy dotyczące uposażenia i innych świadczeń nie wchodzą w skład podstawy decyzji dotyczącej zwolnienia ze służby, tym bardziej nie mogąc decydować o zasadności samego zwolnienia, określonego we wskazanych wcześniej przepisach. Autor skargi kasacyjnej wskazuje dodatkowo na rażący charakter "sprzeczności z przepisami prawa" (s. 5 skargi kasacyjnej), nie przytaczając jednak argumentów na rzecz wykazania, że decyzja była niewykonalna, natomiast nawiązując w tym zakresie do nie mającego z tą kwestią bezpośredniego związku, zagadnienia niedopuszczalności wznowienia postępowania. Niezasadne są także zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania. Autor skargi wiąże każdy z nich z naruszeniem art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przy czym w przypadku zarzutu wskazującego na niedostrzeżenie przez Sąd I instancji obecności wcześniejszej decyzji stwierdzającej nieważność przeniesienia funkcjonariusza do dyspozycji szefa biura oraz braku reaktywowania wniosku o wznowienie postępowania, z tymi przepisami łączy ponadto naruszenie art. 145 § 1, art. 149 § 3 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., natomiast w przypadku zarzutu niewłaściwej kontroli legalności działań Ministra, polegającego na niestwierdzeniu nieważności, mimo, że decyzja była niewykonalna, łączy ze wskazanymi na wstępie tego akapitu przepisami art. 134 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Sposób formułowania zarzutu w podstawach skargi kasacyjnej, wskazujący na nagromadzenie przepisów, które miałyby zostać naruszone, bez odpowiedniego rozwinięcia argumentacyjnego oraz zindywidualizowania naruszeń poszczególnych przepisów w kontekście treści zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji administracyjnej oraz orzeczenia, wydanego w wyniku dokonania przez ten Sąd kontroli tych decyzji wskazuje, że nie może on prowadzić do uwzględnienia zarzutu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przytacza przy tym tezy orzeczeń NSA, nie mających bezpośredniego związku z problemem odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Orzeczenia te wskazują bowiem na podstawy wznowienia postępowania, samodzielnie lub w związku z przesłankami stwierdzenia nieważności. Nie mogą zatem pełnić istotnej funkcji argumentacyjnej, zwłaszcza, że nie wskazują na rodzaj uchybienia zarzucanego w skardze kasacyjnej Sądowi I instancji. Sąd ten prawidłowo uczynił przedmiotem swej kontroli decyzje dotyczące odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zwalniającej skarżącego ze służby, nie wiążąc w tym kontekście ani prowadzonego postępowania o wznowienie postępowania ani też faktu stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej przeniesienia skarżącego do dyspozycji szefa BOR. Decydujący bowiem był fakt, że zwolnienie nastąpiło w wyniku zgłoszenia przez skarżącego wystąpienia ze służby, w świetle którego i w konsekwencji zwolnienia go ze służby, zasadnie odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], wydanej w wyniku wznowienia postępowania i odmawiającej uchylenia wcześniejszej decyzji z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...]. Postępowania o stwierdzenie nieważności oraz o wznowienie postępowania są bowiem na gruncie k.p.a. postępowaniami od siebie niezależnymi, akcentującymi nieprawidłowości, odnoszące się albo do postępowania przy wydaniu zaskarżonej decyzji albo do formy i treści samej decyzji. Przy czym także w tym przypadku, autor skargi kasacyjnej nie skierował swoich zarzutów na konkretne uchybienia Sądu I instancji. Niezależnie od uwag podniesionych wyżej, należy wskazać, że autor skargi kasacyjnej nie przeprowadził niezbędnej na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a i wskazanej na wstępie niniejszego uzasadnienia przesłanki poprawności sformułowania zarzutu. Na gruncie bowiem tego przepisu zamierzony skutek skargi kasacyjnej może odnieść jedynie takie naruszenie przez sąd I instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Niezależnie zatem od wskazania istoty zarzutu, autor skargi kasacyjnej winien przeprowadzić argumentację w kierunku wykazania wpływu tego naruszenia na treść orzeczenia oraz wykazania, poprzez odwołanie się do oszacowania skali tego wpływu, że wpływ ten mógł być istotny dla treści tego rozstrzygnięcia. W przypadku powyższego zarzutu autor skargi kasacyjnej nie wykazał, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli że między naruszeniem powyższych przepisów procesowych a treścią zaskarżonego wyroku Sądu zachodzi związek przyczynowy, a także nie uprawdopodobnił wpływu tego związku przyczynowego na treść orzeczenia sądu, nie przeprowadzając zresztą w tym kierunku żadnej argumentacji w uzasadnieniu skargi. Zarzuty te zatem także z tego powodu nie mogą być uwzględnione. Dotyczy to również powiązania naruszenia tych przepisów z naruszeniem art. 134 § 1 p.p.s.a, co także nie jest w żaden sposób rozwinięte argumentacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Art. 134 § 1 p.p.s.a. natomiast zobowiązuje sąd I instancji do rozstrzygnięcia w granicach sprawy w warunkach braku związania zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jego ratio legis aktualizuje się wówczas, gdy skarga do sądu nie obejmuje, m.in. z powodu braku obowiązku jej sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika, istotnych elementów postępowania administracyjnego lub zaskarżonej decyzji, które świadczą o naruszeniu przez organ administracyjny odpowiednich przepisów postępowania lub prawa materialnego. Wówczas, jeśli mieszczą się one w granicach sprawy wywołanej skargą, niezależnie od ich niewskazania w skardze do sądu I instancji, sąd ten ma obowiązek samodzielnego ich zauważenia oraz rozpatrzenia z punktu widzenia standardów sądowej kontroli administracji na gruncie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 p.p.s.a. Oparcie na tym przepisie zarzutu skargi kasacyjnej wiąże się zatem z koniecznością wskazania tych przepisów, którym uchybił organ administracji, a które, nie będąc wskazanymi w skardze, nie zostały wzięte pod uwagę jako przedmiot kontroli sądowej. W niniejszej skardze kasacyjnej jej autor nie przeprowadził także w tym zakresie skutecznej argumentacji. Biorąc pod uwagę stanowisko wyrażone powyżej, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.