I SA/Wa 2076/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędziowie WSA Bogdan Wolski (spr.) WSA Przemysław Żmich Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości [...] oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołań: A. S., M. D., T. N. i M. N. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] o ustanowieniu na rzecz następców prawnych byłego właściciela: M. N., P. S., A. S., T. N., L. N. i M. D., prawa użytkowania wieczystego do gruntu zabudowanego o pow. [...] m2 położonego przy ul. [...], oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...], uregulowanego w księdze wieczystej KW Nr [...], w udziale wynoszącym [...] części i odmowie ustanowienia na rzecz M. N., P. S., A. S., T. N., L. N. i M. D. prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w W. przy ul. [...], oznaczonego w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...], uregulowanego w księdze wieczystej KW Nr [...], w udziale wynoszącym [...] części – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Nieruchomość położona w W. przy ul. [...] ozn. hip. [...] o pow. [...] m2, została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. z 1945 r. Nr 50, poz. 279). Zgodnie z zaświadczeniem Sądu Rejonowego W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. dz. [...], przedmiotowa nieruchomość stanowiła własność R. N., na mocy aktu notarialnego z dnia [...] września 1933 r. nr Rep. [...]. Na mocy art. 1 dekretu, przedmiotowy grunt przeszedł na własność gminy W., a następnie na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. z 1950 r. Nr 14, poz. 130), stał się własnością Skarbu Państwa. W myśl postanowień art. 7 ust. 1i2 dekretu, dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu, lub osoby prawa jego reprezentujące, a jeżeli chodzi o grunty oddane na podstawie obowiązujących przepisów w zarząd i użytkowanie – użytkownicy gruntu, mogli w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną, a gmina winna taki wniosek uwzględnić, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z jego przeznaczeniem według planu zabudowania. Z ustaleń organu wynika, że grunt przedmiotowej nieruchomości został objęty w posiadanie przez Gminę W. w dniu [...] sierpnia 1947 r., tj. z dniem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr [...] Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego W., zatem termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej przedmiotowego gruntu upływał w dniu [...] lutego 1948 r. i taki wniosek wpłynął do Zarządu Miejskiego w W. w dniu [...] września 1947 r. Na mocy umowy notarialnej zawartej w dniu [...] sierpnia 1951 r. Rep. Nr [...], dawny właściciel przelał wszystkie swoje prawa do gruntu nieruchomości ozn. nr hip. [...], a w szczególności prawa wynikające z art. 7 dekretu i sprzedał znajdujący się na tym gruncie budynek na rzecz M. i H. małż. S. Prezydium Rady Narodowej w W. orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] sierpnia 1953 r. nr [...] odmówiło przyznania prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu, stwierdzając jednocześnie, że wszystkie budynki znajdujące się na powyższym gruncie przeszły na własność Skarbu Państwa. Grunt nieruchomości, obecnie oznaczony w ewidencji gruntów jako działki nr [...] z obrębu [...], z dniem 27 maja 1990 r. przeszedł na własność [...] Gminy W., co potwierdził Wojewoda [...] decyzjami z dnia [...] maja 1992 r. nr [...] i z dnia [...] maja 1991 r. nr [...] oraz Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 1998 r. nr [...], a następnie zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 25 marca 1994 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. z 1994 r. Nr 48, poz. 195 ze zm.), stał się własnością Gminy W. Aktualnie, na mocy art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. z 2002 r. Nr 41, poz. 361 ze zm.), przedmiotowy grunt jest własnością Miasta [...] W. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podało, że część nieruchomości, stanowiąca działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], jest zabudowana budynkiem mieszkalnym, wzniesionym przed dniem wejścia w życie dekretu. Zgodnie z normą art. 5 tegoż dekretu, powyższy budynek stanowi odrębną od gruntu nieruchomość, będącą współwłasnością następców prawnych dawnego właściciela oraz właścicieli wykupionych lokali. W budynku ustanowiona została odrębna własność dwóch lokali mieszkalnych. Własność lokalu nr [...], uregulowanego w księdze wieczystej KW Nr [...], wraz z udziałem wynoszącym [...] części we współwłasności części wspólnych budynku oraz udziałem wynoszącym [...] części we współużytkowaniu wieczystym przedmiotowego gruntu, przysługuje T. S. Powyższa nieruchomość lokalowa jest obciążona dożywotnią i nieodpłatną służebnością osobistą mieszkania na rzecz K. S. i M. K. Własność lokalu nr [...], uregulowanego w księdze wieczystej KW Nr [...], wraz z udziałem wynoszącym [...] części we współwłasności części wspólnych ww budynku oraz udziałem wynoszącym [...] części we współużytkowaniu wieczystym powyższego gruntu, przysługuje małżonkom Z. L. i B. L. Kolegium wskazało, że umową notarialną z dnia [...] stycznia 1976 r. Rep. Nr [...], w wykonaniu decyzji Naczelnika [...] W. z dnia [...] sierpnia 1975 r. nr [...] nr [...] i decyzji Naczelnika [...] W. z dnia [...] listopada 1975 r. nr [...], został sprzedany lokal mieszkalny nr [...] wraz z udziałem wynoszącym [...] części budynku i jego urządzeń, które służą do wspólnego użytku mieszkańców z jednoczesnym oddaniem w użytkowanie wieczyste udziału wynoszącego [...] części gruntu, stanowiącego obecnie działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], na rzecz J. i W. małż. C. Umową sprzedaży z dnia [...] września 1987 r. Rep. Nr [...] i umową przeniesienia udziału w nieruchomości z dnia [...] listopada 1987 r. Rep nr [...], lokal mieszkalny nr [...] wraz z przysługującym mu udziałem w użytkowaniu wieczystym gruntu i w prawie współwłasności części wspólnych budynku i innych urządzeń, został nabyty przez M. K. i K. S. Na mocy umowy darowizny z dnia [...] września 1995 r. Rep. [...], powyższy lokal wraz z udziałem w prawie użytkowania wieczystego gruntu wynoszącym [...] części oraz udziałem w tych samych częściach we współwłasności w częściach wspólnych budynku, nabył T. S. Powyższą umową ustanowiono na nabytej nieruchomości dożywotnio i nieodpłatnie służebność osobistą mieszkania, na rzecz K. S. i M. K. Umową z dnia [...] września 1979 r. Rep. [...], w wykonaniu decyzji Naczelnika [...] W. z dnia [...] grudnia 1978 r. nr [...], został sprzedany na rzecz Z. L. i B. L. lokal mieszkalny nr [...] wraz z udziałem wynoszącym [...] części budynku i jego urządzeń, które służą do wspólnego użytku mieszkańców, z jednoczesnym oddaniem w użytkowanie wieczyste udziału wynoszącego [...] części powyższego gruntu. Oświadczeniem o zmianie udziałów we współużytkowaniu wieczystym gruntu oraz we współwłasności części wspólnych budynku, z dnia [...] marca 2001 r. Rep. [...], dokonano zmiany udziałów we współużytkowaniu wieczystym gruntu oraz we współwłasności części wspólnych budynku, które nie służą do wyłącznego użytku poszczególnych właścicieli, tj. nieruchomości objętej księgą wieczystą KW Nr [...], w ten sposób, że każdoczesnemu właścicielowi lokalu nr [...], objętego księgą wieczystą KW nr [...], przysługuje udział wynoszący [...] części – zamiast [...] części, oraz każdoczesnemu właścicielowi lokalu nr [...], objętego księgą wieczystą KW Nr [...], przysługuje udział wynoszący [...] części – zamiast [...] części. Z ustaleń organu wynika, ze postanowieniem Sądu Rejonowego W. z dnia [...] marca 2001 r. sygn. akt [...] stwierdzono, że spadek po H. S. z d. K. nabyli L. N. w [...] częściach spadku oraz P. S., M. N. z d. S., A. S. i T. N. po [...] części spadku każde z nich. Zgodne z w/w postanowieniem, spadek po M. S. nabyli M. N. z d S., P. S., A. S. i T. N. po [...] części spadku każde z nich. Na mocy umowy zawartej w dniu [...] września 2002 r. Rep. Nr [...] A. S. darował M. D. cały swój udział w spadku po matce He. S., wynoszący [...] część. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2003 r. sygn. akt [...], stwierdzono nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] sierpnia 1953 r. nr [...], odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu. Należało zatem ponownie rozpoznać wniosek dekretowy. Prezydent W. decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...], wydaną w wyniku rozpatrzenia wniosku dekretowego R. N. z dnia [...] września 1947 r. ustanowiono prawo użytkowania wieczystego do gruntu zabudowanego o pow. [...]m2, położonego w W. przy ul. [...], oznaczonego w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...], uregulowanego w księdze wieczystej KW Nr [...], w udziale wynoszącym [...] części, na rzecz: 1. M. N. w [...] częściach, 2. P. S. w [...] częściach, 3. A. S. w [...] częściach, 4. T. N. w [...] częściach, 5. L. N. w [...] częściach, 6. M. D. w [...] częściach. Decyzją tą ustalony został również czynsz symboliczny w wysokości [...] zł płatny przez cały okres użytkowania wieczystego w terminie do dnia 31 marca każdego roku z góry na dany rok. Jednocześnie powyższą decyzją odmówiono ustanowienia na rzecz M. N., P. S., A. S., T. N., L. N. i M. D. prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu w udziale wynoszącym [...] części, wskazując w podstawie prawnej decyzji m.in. przepis art. 7 ust. 1, 2 i 3 dekretu oraz uchwałę Rady Miasta [...] W. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w sprawie zasad gospodarowania zasobem nieruchomości W. w zakresie ustalenia wysokości czynszu symbolicznego za grunty oddawane w użytkowanie wieczyste w trybie i na zasadach art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. oraz bonifikaty od opłat rocznych za grunty oddawane w użytkowanie wieczyste w trybie i na zasadach art. 214 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (opublikowaną w Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). W decyzji stwierdzono, że przedmiotowa nieruchomość nie jest objęta obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dla terenu obejmującego nieruchomość, Rada miasta [...] W. podjęła w dniu [...] marca 2005 r. uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]. W opracowanym projekcie planu, przedmiotowa działka znajduje się w obszarze przeznaczonym pod funkcję mieszkalnictwa wielorodzinnego z dopuszczeniem funkcji usług. W obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W., przyjętym uchwałą Rady miasta [...] W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...], przedmiotowy grunt znajduje się w strefie oznaczonej symbolem [...]. W strefie tej ustalono priorytet dla lokalizowania funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej oraz dopuszcza się lokalizowanie funkcji usługowej z zaleceniem, by udział tej funkcji kształtował się do 40% powierzchni zabudowy na terenie. Na opisanym gruncie znajduje się budynek mieszkalny, wybudowany przed dniem wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, stanowiący, zgodnie z normą art. 5 dekretu, odrębną od gruntu nieruchomość, będącą współwłasnością następców prawnych dawnego właściciela oraz właścicieli wykupionych lokali. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wobec braku planu, w świetle regulacji zawartych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, sporządzany w przyszłości plan miejscowy winien być zgodny z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i stwierdzono, że w odniesieniu do gruntu stanowiącego działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], zostały spełnione przesłanki wynikające z treści art. 7 ust. 1 i 2 dekretu. Zasady ustalania "czynszu symbolicznego" zostały określone w uchwale Rady miasta [...] W. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w sprawie zasad gospodarowania zasobem nieruchomości W. w zakresie ustalenia wysokości czynszu symbolicznego za grunty oddawane w użytkowanie wieczyste w trybie i na zasadach art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. oraz bonifikaty od opłat rocznych za grunty oddawane w użytkowanie wieczyste w trybie i na zasadach art. 214 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]). Organ odwoławczy podał, że udział, o którym mowa w punkcie 1. decyzji organu pierwszej instancji, wyliczony został poprzez odjęcie od jedności udziałów, wynoszących łącznie [...] części, w jakich oddano w użytkowanie wieczyste grunt oznaczony w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...] właścicielom wykupionych lokali. Wobec tego, że grunt stanowiący działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], w udziale wynoszącym [...] części, został już oddany w użytkowanie wieczyste na rzecz osób trzecich, to w odniesieniu do tego udziału w gruncie brak jest możliwości przyznania prawa użytkowania wieczystego na rzecz następców prawnych dawnego właściciela. Natomiast wniosek z dnia [...] września 1947 r. o przyznanie prawa własności czasowej do pozostałej części nieruchomości ozn. nr hip. [...], wchodzącej w skład działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...], zostanie rozpatrzony odrębną decyzją. Od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] odwołania złożyli: T. N. – kwestionując zasadność i prawidłowość określenia w decyzji udziałów przypadających na rzecz następców prawnych wnioskodawcy dekretowego – A. S., M. D. i M. N. W odwołaniu A. S. zakwestionował wielkość udziałów poszczególnych spadkobierców po H. i M. S., które jego zdaniem ustalone zostały przez organ I instancji bezpodstawnie. Nadto podniósł, że postanowienie sądu powołane w uzasadnieniu decyzji nie obejmuje roszczeń do nieruchomości przy ul. [...], które nie podlegają podziałowi do momentu uprawomocnienia się decyzji. Dopiero prawomocna decyzja stanowić może podstawę do wniesienia do sądu wniosku o nabycie [...] części nieruchomości jako spadku po H. i M. S., zaś akty notarialne mogą zostać sporządzone dopiero po wydaniu przez sąd postanowienia o dziale spadku. Z powyższych przyczyn skarżący wnosił o usunięcie z decyzji informacji dotyczącej wielkości udziałów poszczególnych spadkobierców oraz wskazanie, że zarówno ustalenie udziałów jak i sporządzenie aktu notarialnego nastąpią po zakończeniu sprawy spadkowej. M. N. w odwołaniu podniosła, że o wielkościach udziałów poszczególnych spadkobierców, winien orzec sąd powszechny, gdyż biorąc pod uwagę wszystkie składniki majątku (włączając przedmiotową nieruchomość) mogą one ulec zmianie. Natomiast zawieszenie postępowania spadkowego od [...] lutego 2005 r. (postanowienie Sądu Rejonowego W. Wydział [...] sygn. akt [...]) spowodowane zostało brakiem decyzji odnośnie przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu i zwrotu nieruchomości. Zarzuciła również brak w decyzji przyjęcia przez Urząd Miasta zobowiązania wypłaty odszkodowania za sprzedane bezprawnie lokale. Wskazała na rozbieżności w wykazywanej powierzchni użytkowej lokali oraz brak stanowiska odnośnie lokatorów, z którymi zawarto umowy najmu, a co do których sąd dawno orzekł eksmisję, w sytuacji gdy dwoje ze spadkobierców nie posiada własnych mieszkań. M. D., podnosząc podobne jak opisane wyżej zarzuty, wnosiła o uchylenie decyzji i wydanie rozstrzygnięcia zgodnie ze stanem prawnym, tj. wykazującym, jakie prawo użytkowania wieczystego na chwilę obecną przysługiwałoby M. i H. S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że wielkości udziałów poszczególnych następców prawnych dawnych właścicieli w przyznanej części prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu ustalone zostały przez organ pierwszej instancji zgodnie z treścią postanowienia Sądu Rejonowego W. z dnia [...] marca 2001 r. sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po H. S. i M. S. oraz umowy darowizny udziału w spadku zawartej w dniu [...] września 2002 r. Rep. Nr [...]. Kolegium wskazało, że stwierdzenie praw do spadku następuje zarówno przed sądem, jak i u notariusza – zawsze na wniosek osoby uprawnionej. Zgodnie z brzmieniem art. 925 kc, spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku, zatem zarówno postanowienie sądu, jak i akt poświadczenia dziedziczenia mają charakter deklaratywny, gdyż stwierdzają stan istniejący od chwili otwarcia spadku. Prawomocne postanowienie sądu stwierdzające prawo do spadku i zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia legitymują osobę w nich wymienioną (spadkobiercę) wobec osoby trzeciej, która nie rości sobie praw do spadku (art. 1027 kc). Organ odwoławczy podniósł, że w przypadku konieczności wykazania następstwa prawnego po osobie zmarłej w postępowaniu administracyjnym, następstwo to winno być wykazane według przepisów prawa cywilnego, a zatem w postępowaniu o stwierdzenie nabycia spadku lub w drodze notarialnego poświadczenia dziedziczenia. Ustalenie kręgu spadkobierców nie należy do właściwości organów administracji publicznej, lecz do sądów powszechnych. Tym samym, jeżeli podmiot chce wykazać swoje następstwo prawne nabyte na podstawie praw dziedzicznych wchodzących w skład spadku, powinien wykazać je według przepisów prawa cywilnego. W polskim systemie prawnym uwzględnić należy art. 1025 § 2 kc, zgodnie z którym "domniemywa się, że osoba, która uzyskała stwierdzenie nabycia spadku, jest spadkobiercą". Jest to domniemanie ustawowe, skuteczne wobec wszystkich, w tym organów administracji publicznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie, wbrew stanowisku skarżących wyrażonym w złożonych odwołaniach, organ pierwszej instancji, rozpatrujący wniosek dekretowy, nie ustalił samoistnie kręgu spadkobierców i wielkości przysługujących im w spadku udziałów. Ustalenie to nastąpiło w trakcie postępowania sądowego stwierdzającego nabycie spadku i znajdującego się w aktach sprawy. Nadto Kolegium podało, że do chwili działu spadku mamy do czynienia ze wspólnością majątku spadkowego, która powstaje z mocy prawa i dotyczy majątku spadkowego traktowanego jako całość. Spadkobierca ma zatem konkretnie określony udział w spadku, a nie w poszczególnych składnikach spadku. Wspólnością majątku spadkowego objęte są wszelkie prawa tworzące spadek, bez względu na ich istotę i charakter, w tym też i prawa podzielne. Zniesienie wspólności odbywa się poprzez dział spadku. Artykuł 1035 kc stanowi, że do wspólności majątku spadkowego oraz do działu spadku stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych, z zachowaniem postanowień art. 1036-1046 kc. Wspólność majątku spadkowego jest stanem przejściowym, jej zniesienie może nastąpić w każdym czasie, na żądanie uprawnionych, w formie działu spadku. Skutkiem działu spadku jest uregulowanie stosunków pomiędzy współspadkobiercami w zakresie składników spadku, jak też odpowiedzialności za długi spadkowe. Uczestnikami postępowania w sprawie o dział spadku (zarówno umownego, jak i sądowego) są wszyscy spadkobiercy, a więc także ci, którzy zbyli udział w spadku, nabywcy udziału w spadku i zapisobiercy, którym testator przeznaczył rzeczy lub prawa wchodzące w skład spadku. We wniosku o dział spadku należy powołać przede wszystkim postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku oraz spis inwentarza (jeśli nie został sporządzony należy wskazać majątek jaki ma być przedmiotem działu). W wypadku, gdy w skład spadku wchodzi nieruchomość, należy przedstawić dowody potwierdzające, że nieruchomość stanowiła własność spadkodawcy. Wynika z powyższego, że nie postanowienie o dziale spadku po H. i M. S. (w przedmiocie którego postępowanie w niniejszej sprawie zostało zawieszone), ale postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku, określa wielkość udziałów w spadku przysługujące poszczególnym spadkobiercom. Dlatego, w ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji rozpatrujący wniosek dekretowy dokonał określenia wielkości udziałów w przyznanym prawie użytkowania wieczystego zgodnie z tym postanowieniem. Kolegium stwierdziło, że bez znaczenia dla określenia wielkości udziałów skarżących w prawie użytkowania wieczystego do gruntu położonego przy ul. [...], pozostaje fakt braku postanowienia o dziale spadku i zawieszenia postępowania sądowego w tym przedmiocie (postanowieniem Sądu Rejonowego W. Wydział [...] z dnia [...] lutego 2005 r. sygn. akt [...]). Również bez wpływu na przedmiot niniejszego postępowania pozostaje zarzut dotyczący braku rozstrzygnięcia o wypłacie odszkodowania, czy stanowiska w sprawie lokatorów, wobec których toczy się postępowanie eksmisyjne. Także zarzut odnoszący się do tego, że zaskarżona decyzja nie rozstrzyga o całości gruntu dekretowego, wobec zawartego w jej treści jednoznacznego wskazania, że wniosek w pozostałym zakresie zostanie rozpatrzony odrębną decyzją, Kolegium uznało za nieuzasadniony. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. S., nie zgadzając się ze stanowiskiem organu i twierdząc, że jest ona nietrafna, zarzucił naruszenie podstawowych praw własności i dziedziczenia zagwarantowanych Konstytucją RP, tj. art. 21 pkt 1 i 2, art. 46, art. 64 pkt 1-3, art. 77 pkt 1 oraz naruszenie zasady bezpośredniego stosowania przepisów Konstytucji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Ocena zaskarżonej decyzji dokonana w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") nie potwierdza, aby wtoku postępowania administracyjnego uchybiono prawu w sposób uzasadniający uchylenie wydanych decyzji. Na wstępie należy wyjaśnić, iż postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją dotyczyło wyłącznie wniosku R. N. złożonego w dniu [...] września 1951 r. o przyznanie sprawa własności czasowej, a to z uwagi na stwierdzenie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2003 r. nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] sierpnia 1953 r., w którym odmówiono przyznania prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu. Ustosunkowując się do wniosku R. N. organy obu instancji były obowiązane uwzględnić nie tylko fakt zawarcia umowy z dnia [...] sierpnia 1951 r., w której nastąpiło przekazanie praw wynikających z art. 7 dekretu na rzecz M. i H. małżonków S., ale także fakt ustanowienia odrębnej własności dwóch lokali mieszkalnych) (lokale nr [...]) i ich sprzedaży wraz z udziałem w użytkowaniu wieczystym przedmiotowego gruntu. W toku postępowania administracyjnego konieczne było ponadto uwzględnienie faktu następstwa prawnego wynikającego z postanowienia Sądu Rejonowego W. z dnia [...] marca 2001 r. (Sygn. akt [...]), w którym stwierdzono, że spadek po H. S. nabyli L. N. w [...] częściach) spadku oraz P. S., M. N., A. S. i T. N. po [...] części spadku każde z nich, a spadek po M. S. nabyli M. N., P. S., A. S. i T. N. po [...] części spadku każde z nich. Ponadto istotny był fakt przekazania w dniu [...] września 2002 r. przez A. S. w formie darowizny na rzecz M. D. całego udział w spadku po H. S. Powyższe oznacza, iż właściwe było oznaczenie wielkości udziałów na rzecz poszczególnych następców prawnych dawnych właścicieli przy uwzględnieniu postanowienia Sądu Rejonowego W. z dnia [...] marca 2001 r. i darowizny dokonanej w dniu [...] września 2002 r. Ponadto przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu stanowiącego działkę nr [...] nie mogło obejmować udziału wynoszącego [...], to jest części oddanej w użytkowanie wieczyste osobom trzecim. Decyzja organu pierwszej instancji, co wynika z pkt 1 i 3 tego aktu, spełnia przedstawione warunki. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zauważa, iż skarżący w istocie uznaje, co wynika z uzasadnienia skargi, iż wadliwość decyzji wydanych w sprawie wszczętej na skutek wniosku R. N. wynika z faktu niezamieszczenia w tych aktach rozstrzygnięcia o odszkodowaniu z uwagi na stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] sierpnia 1953 r., w którym odmówiono przyznania prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu. Stanowisko to nie jest trafne, gdyż przyznanie stosownego odszkodowania z uwagi na stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia nie pozostawało w zakresie przedmiotowej sprawy administracyjnej, która dotyczyła, co zostało już wyjaśnione, wyłącznie przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu stanowiącego działkę nr [...] z obrębu [...]. Podsumowując Sąd stwierdza, iż zarzuty skarżącego nie były zasadne, gdyż organy obu instancji prawidłowo rozstrzygnęły sprawę dotyczącą wniosku R. N., nie uchybiając w szczególności art. 7 ust. 1-2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. W tym stanie sprawy, oceniając ponadto wydane decyzje w zakresie wynikającym z art. 134 § 1 p.p.s.a.. Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonych aktów. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.