IV SA/Gl 852/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi J.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego – pomocy pieniężnej na usuwanie skutków powodzi oddala skargę Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w oparciu o art. 40 ust. 2 i 3 a także art. 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 ze zm.), Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w D., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta D. odmówił przyznania J.J. zasiłku celowego w związku z powodzią mającą miejsce w 2010 roku, w wysokości od 20.000 zł do 100.000 zł, w związku ze zniszczeniami budynku mieszkalnego położonego w miejscowości P. Na wstępie organ administracyjny nawiązał do wytycznych zawartych w pismach Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 maja oraz 24 czerwca 2010 r., zgodnie z którymi wnioskowana przez stronę pomoc przysługuje rodzinie bądź osobie samotnie gospodarującej na remont albo odbudowę budynku mieszkalnego. Omawiany zasiłek nie może być więc przyznany na remont zniszczonego lub uszkodzonego w wyniku powodzi budynku bądź lokalu, w którym przed powodzią nie było prowadzone gospodarstwo domowe. Tym samym brak jest podstaw do udzielenia pomocy na remont budynków w budowie, budynków niezamieszkałych a także domków rekreacyjnych i letniskowych. W dalszej części uzasadnienia Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. wywiódł, że okoliczności niniejszej sprawy nie uzasadniają uwzględnienia zgłoszonego przez stronę żądania. Z dokonanych w toku postępowania ustaleń wynika bowiem, że J.J. nie zamieszkuje w objętym jej wnioskiem budynku położonym w miejscowości P., gdyż centrum życiowym jest dla niej mieszkanie własnościowe w D., gdzie jest zameldowana na stałe. W tym stanie rzeczy, straty powstałe w spornej nieruchomości nie spowodowały ograniczeń w zaspokojeniu jej koniecznych potrzeb mieszkaniowych. Rodzina wyżej wymienionej posiada przy tym stałe źródło dochodu z tytułu prowadzonych działalności gospodarczych, które znacznie przekracza stosowne kryterium dochodowe w kwocie 1.053,00 zł, zaś wspomniana nieruchomość jest ubezpieczona, co umożliwia uzyskanie odszkodowania. W konsekwencji, nie budzi wątpliwości, że strona jest w stanie przezwyciężyć zaistniałą sytuację przy wykorzystaniu własnych uprawnień, środków i możliwości. W odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. J.J. dała wyraz swojemu niezadowoleniu z rozstrzygnięcia zapadłego w pierwszej instancji. Podkreśliła bowiem, że budynek, na remont którego wnosiła o pomoc, uległ w wyniku powodzi uszkodzeniu, w następstwie czego został uznany za niezdatny do dalszego zamieszkiwania. Równocześnie zaznaczyła, że jest właścicielem tego domu i spędzała w nim większość weekendów oraz dni wolnych od pracy. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przedstawiło zasady przyznawania zasiłku celowego określone w art. 39 i art. 40 ustawy o pomocy społecznej. Zaznaczyło przy tym, że w świetle drugiego z przywołanych przepisów, świadczenie to może zostać przyznane osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego, w tym klęski żywiołowej lub ekologicznej, zaś udzielenie pomocy w tej formie może nastąpić również wtedy, gdy dochód osoby lub rodziny ubiegającej się o nią przekracza określone w ustawie kryteria. Organ drugiej instancji przyznał, iż w J.J. poniosła stratę z tytułu uszkodzenia nieruchomości położonej w miejscowości P., która służyła jej do celów rekreacyjnych. Zaakcentował jednak, że pomoc społeczna ma na celu zabezpieczenie jedynie niezbędnych potrzeb życiowych i dlatego, w przypadku zdarzenia losowego, powinna ona być skierowana do osób mieszkających w uszkodzonych bądź zniszczonych w wyniku powodzi domach czy lokalach mieszkalnych, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej polegającej na zaburzeniu normalnego funkcjonowania, jakiej nie są w stanie przezwyciężyć wykorzystując własne środki. W rezultacie, sam fakt powstania, na skutek zdarzenia losowego, straty w nieruchomości budowlanej stanowiącej własność osoby ubiegającej się o pomoc społeczną nie może uzasadniać udzielenia jej żądanego wsparcia w sytuacji, gdy ma ona zaspokojone potrzeby życiowe w innym miejscu. Zważywszy powyższe Kolegium wywiodło, że brak jest podstaw do przyznania stronie spornego zasiłku. Pozostaje ona bowiem we wspólnym gospodarstwie domowym z rodzicami, zamieszkując wraz z nimi w D., gdzie prowadzi działalność gospodarczą. Miesięczny dochód jej rodziny wynosi [...] zł, zaś uszkodzona w wyniku powodzi nieruchomość służy jedynie celom rekreacyjnym i wypoczynkowym, a nadto jest ubezpieczona. W tym stanie rzeczy należało uznać, iż rzeczona nieruchomość nie jest związana z zaspokojeniem jej niezbędnych potrzeb życiowych, zaś powstałe szkody wyżej wymieniona może usunąć przy wykorzystaniu własnych uprawnień i możliwości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, J.J. oświadczyła, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego oraz zażądała przyznania wnioskowanej pomocy. Podkreśliła bowiem, iż należąca do niej nieruchomość, która uległa uszkodzeniu w wyniku powodzi składa się z "przynadleśnego" gospodarstwa rolnego i budynku mieszkalnego, z którym wiąże swoje plany życiowe poprzez chęć zamieszkania w nim na stałe oraz rozpoczęcia uprawy i hodowli. Wskazała również, że nie jest w stanie samodzielnie usunąć powstałych szkód. Zakwestionowała bowiem prawidłowość dokonanych w toku postępowania ustaleń dotyczących wysokości dochodu jej rodziny wywodząc, że zarówno w roku 2009 jak i w bieżącym działalność gospodarcza prowadzona tak przez nią jak i przez rodziców przynosiła straty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Organ drugiej instancji powtórzył argumentację powołaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślając, że objęta wnioskiem nieruchomość, która uległa uszkodzeniu w wyniku powodzi nie stanowi centrum życiowego strony, a równocześnie skarżąca jest w stanie usunąć zaistniałe szkody przy użyciu własnych środków i uprawnień. Następnie, to jest w dniu [...] do Sądu wpłynęło pismo J.J. datowane na [...], w treści którego zażądała ona zmiany zaskarżonej decyzji i przyznania jej wnioskowanego zasiłku, ewentualnie uchylenia rozstrzygnięć zapadłych w obydwu instancjach i przekazania sprawy organowi administracyjnemu do ponownego rozpoznania, a także przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność wyceny kosztów remontu domu. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia zasad wyrażonych w art. 2, art. 32 Konstytucji RP. Wskazała nadto na sprzeczność kwestionowanego rozstrzygnięcia z art. 7 w związku z art., 93 ust. 1 ustawy zasadniczej podkreślając, iż w podstawie prawnej tej decyzji powołane zostały pisma Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, które nie stanowią przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Zarzuciła również naruszenie art. 40 ustawy o pomocy społecznej, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz przekroczenie granic uznania administracyjnego, a także art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, między innymi poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz poprzez błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie wysokości dochodu jej rodziny. Strona podkreśliła, że nieprawdą jest, jakoby dochód jej gospodarstwa domowego w roku 2009 wynosił ponad [...] zł. Powołała się bowiem na dołączone do akt sprawy zeznania podatkowe, z których wynika, że zarówno ona sama jak i jej matka poniosły w tym roku stratę, z kolei dochód jej ojca miał charakter symboliczny. W tym stanie rzeczy skarżąca zaakcentowała, że twierdzenia organu administracyjnego o możliwości samodzielnego pokrycia zaistniałych strat są pozbawione jakichkolwiek podstaw, zwłaszcza, że odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia w kwocie nie większej niż [...] zł nie pokrywa nawet połowy rzeczywistej wartości budynku. Równocześnie zaznaczyła, że poniesiona w wyniku powodzi strata zaburzyła funkcjonowanie jej rodziny. Uszkodzony dom nie nadaje się bowiem do zamieszkania i jest przygotowywany do rozbiórki, tymczasem stanowił on dla tej rodziny jedyne zabezpieczenie finansowe. Nadto mieli w nim zamieszkać jej rodzice, którzy w roku 2010 zamierzali zakończyć działalność zawodową, z kolei ona sama miała zająć wraz z przyszłym mężem mieszkanie w D. Omawiane pismo procesowe z dnia [...] nie zostało przez stronę podpisane, jednak na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] J.J. podtrzymała zawartą w nim argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 §1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 §1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r., o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 ze zm.), przewidują różne formy i rodzaje świadczeń udzielanych przez gminy osobom i rodzinom takiej pomocy oczekującym. Zasadniczym celem pomocy społecznej jest zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych uprawnionych osób i rodzin, przy równoczesnym umożliwieniu im przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać przy wykorzystaniu własnych uprawnień, zasobów i możliwości. Przedmiotem zaskarżenia jest w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie odmawiające udzielenia stronie pomocy w formie zasiłku celowego, o którym mowa w art. 40 ustawy o pomocy społecznej. Skarżąca zażądała bowiem w swym wniosku przyznania "zasiłku celowego z tytułu katastrofy naturalnej w wysokości od 20.000 zł do 100.000 zł" z przeznaczeniem na odbudowę należącego do niej budynku położonego w miejscowości P. Zgodnie z przywołanym art. 40 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. sporne świadczenie, w odróżnieniu od zasiłku celowego wskazanego w art. 39 ust. 1 tej regulacji, może być przyznane niezależnie od dochodu. Jego adresatem są osoby i rodziny, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego a także w następstwie klęski żywiołowej lub ekologicznej. Odmawiając uwzględnienia wniosku J.J., orzekające w sprawie organy oparły swoje stanowisko na dwóch zasadniczych argumentach. Po pierwsze wywodziły, że sytuacja materialna wyżej wymienionej pozwala na przezwyciężenie zaistniałej szkody przy wykorzystaniu własnych środków i uprawnień, po drugie zaś podkreślały, że udzielenie wsparcia w żądanej formie byłoby sprzeczne z celem pomocy społecznej, jakim jest zaspokajanie niezbędnych potrzeb życiowych osób i rodzin ubiegających się o świadczenia. Zdaniem Sądu, pierwsza z wymienionych przesłanek podjętego w sprawie rozstrzygnięcia nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Jak bowiem słusznie zarzucała strona, organy obydwu instancji sformułowały nieprawidłową ocenę stanu majątkowego jej rodziny, a w szczególności ustaliły błędną wysokość dochodu rodziny skarżącej, w rozumieniu art. 8 ustawy o pomocy społecznej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyjęto mianowicie, że dochód ten wynosi [...] zł, w ogóle nie prezentując sposobu obliczenia tej kwoty. Z danych ujętych w formularzu wywiadu środowiskowego (karty nr 9-12 akt administracyjnych) wynika natomiast, że ustalono ją sumując dochód za 2009 rok uzyskany według organu przez skarżącą w kwocie [...] zł oraz przez jej rodziców w wysokości [...] zł. Następnie na podstawie tej sumy obliczono średni miesięczny dochód rodziny za ten rok - w wysokości [...] zł, co przeliczeniu na jedną osobę daje [...] zł (kwota jest o [...] zł wyższa niż podana w uzasadnieniu decyzji, co prawdopodobnie stanowi efekt omyłki pisarskiej). Organy administracyjne oparły się wprawdzie na danych, które J.J. sama podała w oświadczeniu o stanie majątkowym złożonym w dniu [...] (patrz: karta nr 44 akt administracyjnych). Dane te były jednak błędne, co można było łatwo zweryfikować badając przedłożone przez wyżej wymienioną dokumenty źródłowe. Z dołączonych do akt administracyjnych zeznań podatkowych strony i jej rodziców za 2009 rok, jak również z treści stosownych zaświadczeń właściwego urzędu skarbowego wynika bowiem jednoznacznie, że jakkolwiek ona sama i jej matka osiągnęły w tym roku przychód w rozmiarze odpowiednio [...] zł oraz [...] zł, to wobec poniesienia przekraczających te kwoty kosztów uzyskania, rzeczony rok zakończył się dla nich stratą w rozmiarze [...] zł (J.J.) i [...] zł (U.J.). Z kolei dochód osiągnięty w omawianym okresie przez ojca strony – M.J. wyniósł [...] zł. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że ustalenia poczynione w omawianym zakresie przez organy pomocy społecznej, dokonane zostały z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 i art. 77 §1 K.p.a., a nadto kolidują z art. 8 ust. 5 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, który stanowi wszak wyraźnie, że w stosunku do osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych, za dochód przyjmuje się przychód z tej działalności pomniejszony o koszty uzyskania przychodu (...). Ponieważ powyższe ustalenia dotyczące dochodu rodziny skarżącej dalece odbiegają od rzeczywistości, należy podnieść, że w sprawie brak było podstaw do formułowania twierdzeń o tym, aby była ona w stanie naprawić poniesioną szkodę przy użyciu własnych środków i możliwości. Pomimo to jednak, Sąd uznał, że brak jest podstaw do wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego, jako że wspomniane uchybienie nie wywiera istotnego wpływu na wynik sprawy. Niezależnie bowiem od tego, czy sytuacja majątkowa J.J. umożliwiała wyremontowanie (czy też odbudowę) należącego do niej budynku uszkodzonego w następstwie powodzi, przyznanie na ten cel wsparcia w postaci wnioskowanego zasiłku nie odpowiadałoby celom pomocy społecznej określonym w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. Należy podkreślić, iż w sprawie jest bezspornym, że uszkodzona nieruchomość, abstrahując od planów na przyszłość czynionych przez skarżącą i jej rodziców, nie stanowiła dla żadnej z tych osób miejsca stałego zamieszkania, lecz miała charakter jedynie rekreacyjny, co strona wprost potwierdziła w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, w którym wywodziła wyraźnie, że spędza w tym domu większość weekendów i dni wolnych od pracy. Poza sporem jest również fakt, że centrum życiowym J.J. i jej rodziców był lokal mieszkalny w D. będący dla nich stałym miejscem zamieszkania. Zasadnie zatem organy administracyjne przyjęły, że uszkodzenie omawianego budynku nie poskutkowało ograniczeniem możliwości w zaspakajaniu koniecznej potrzeby bytowej strony, jaką jest posiadanie miejsca zamieszkania, a w rezultacie nie zaburzyło normalnego funkcjonowania tego gospodarstwa domowego. W tym miejscu trzeba zaakcentować, że rozstrzyganie w przedmiocie zasiłków celowych z pomocy społecznej, w tym świadczenia, o którym mowa w art. 40 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. następuje w granicach uznania administracyjnego, na co wskazuje użyty w cytowanym przepisie zwrot, że zasiłek "może" być przyznany. Uznanie administracyjne w żadnym razie nie oznacza jednak dowolności, gdyż orzekające w omawianym zakresie organy administracyjne obowiązane są uwzględnić między innymi zasady ogólne wyrażone w art. 3 ust. 1 i 3 przywołanej regulacji, w myśl których pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, natomiast rodzaj, rozmiar i forma świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających przyznanie wsparcia. Jakkolwiek zatem poniesienie szkody na skutek powodzi stanowi podstawę do ubiegania się o zasiłek wymieniony w art. 40 ustawy o pomocy społecznej, to jednak okoliczność ta sama w sobie nie przesądza o konieczności jego przyznania. Świadczenia z pomocy społecznej nie mają bowiem charakteru odszkodowawczego i nie mogą być traktowane jak rekompensata za straty spowodowane klęską żywiołową lub innym zdarzeniem losowym. Pomoc społeczna finansowana jest ze środków publicznych pochodzących od podatników, a zatem jej udzielanie powinno obejmować nie wszystkich obywateli, a jedynie tych, którzy takiej pomocy rzeczywiście potrzebują (por.: W. Łączkowski, "Etyczne aspekty finansowania potrzeb socjalnych ze środków publicznych", RPEiS Nr 1, 2004 r., s. 9). W postępowaniu w sprawie o przyznanie zasiłku celowego w związku z powodzią istotne jest więc ustalenie, czy udzielenie pomocy finansowej ze środków pomocy społecznej (środków publicznych) jest niezbędne, czyli innymi słowy, czy wiąże się z przezwyciężeniem trudnej sytuacji życiowej danej osoby lub rodziny, o ile w takiej sytuacji się znalazła w wyniku zaistniałego zdarzenia. Nie budzi przy tym wątpliwości, że w takim przypadku, pomoc powinna być skierowana do osób zamieszkujących, a więc prowadzących gospodarstwo domowe w domach czy lokalach mieszkalnych, które uległy zniszczeniu bądź uszkodzeniu na skutek zdarzenia losowego i które przez to znalazły się w trudnej sytuacji życiowej, jakiej nie są w stanie same, przy wykorzystaniu własnych zasobów i możliwości przezwyciężyć. Z kolei powstanie, na skutek powodzi, straty w budynku (lokalu mieszkalnym) będącym w posiadaniu osoby lub rodziny ubiegającej się o pomoc społeczną w sytuacji, gdy ma ona zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w innym miejscu, nie uzasadnia, w ocenie Sądu, udzielenia takiej pomocy. Skarżąca zamieszkuje na stałe wraz z rodzicami w należącym do nich lokalu własnościowym położonym w D. Omawiane mieszkanie nie zostało przy tym dotknięte skutkami powodzi. Słusznie zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uznało, że powstałe w wyniku powodzi straty, przy uwzględnieniu sytuacji mieszkaniowej rodziny strony, nie powodują zakłócenia jej potrzeb bytowych, gdyż potrzeby te ma ona zabezpieczone w innym miejscu. Ustawa o pomocy społecznej jest natomiast ukierunkowana na udzielanie wsparcia osobom rzeczywiście go potrzebującym i nie dopuszcza wykorzystywania środków społecznych przez osoby, mające możliwość zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych w inny sposób. W tym kontekście nie zasługuje na uwzględnienie podnoszona w skardze argumentacja dotycząca zamiarów wykorzystania spornej nieruchomości, jakie J.J. miała zamiar zrealizować w przyszłości. Czym innym jest bowiem elementarna potrzeba życiowa polegająca na konieczności posiadania miejsca zamieszkania - którą strona i jej rodzice mają zaspokojoną zamieszkując w lokalu położonym w D., a czym innym plany na przyszłość zmierzające do zapewnienia sobie nowego, samodzielnego lokum. Nie budzi zaś wątpliwości, że wsparcie z pomocy społecznej może być przeznaczone jedynie w pierwszym przypadku, gdyż tylko tu można mówić o umożliwieniu stronie życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Także zarzut, iż zaskarżona decyzja wydana została nie na podstawie przepisów powszechnie obowiązującego prawa, lecz w oparciu o wytyczne wydane przez urzędnika w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji należy uznać za chybiony. Jakkolwiek bowiem Kolegium nawiązało w jej uzasadnieniu do wskazań sformułowanych w pismach wspomnianego Ministerstwa, to jednak analiza treści tego rozstrzygnięcia prowadzi do wniosku, że jego podstawą były odpowiednie - wyraźnie wszak wskazane przez organ - unormowania ustawy o pomocy społecznej. To w świetle przepisów tej ustawy Kolegium dokonało oceny zasadności zgłoszonego przez stronę wniosku, natomiast odwołanie się do omawianych pism miało charakter jedynie subsydiarny. Zważywszy wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszeń prawa mogących uzasadniać jej uchylenie i dlatego działając na podstawie art. 132 oraz w oparciu o art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.