II SA/Sz 907/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 08 grudnia 2010r. sprawy ze skargi Z. U. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania oddala skargę Decyzją z dnia [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania. Z.J.U., K.i S. Ż., M. i A. K., od decyzji Starosty[...] :[...], umarzającej postępowanie wznowione postanowieniem z dnia [...], w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty[...] , zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę kotłowni na paliwo stałe w pomieszczeniach piwnicznych budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego w miejscowości [...], działka nr [...] gmina [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że [...] z dnia[...]., znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę kotłowni na paliwo stałe w pomieszczeniach piwnicznych budynku w którym znajduje się [...] lokali mieszkalnych. Z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożono projekt budowlany, dotyczący budowy kotłowni na paliwo stałe oraz komina, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej Nr [...] w sprawie wykonania kotłowni opalanej eko-groszkiem na potrzeby centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej budynku Wspólnoty [...], uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej Nr [...] o wyborze zarządu, a także decyzję Nr [...] Wójta Gminy [...] ustalającą warunki zabudowy oraz zmieniającą ją decyzję Nr [...] Wójta Gminy: [...] , ustalającą ostatecznie warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części pomieszczenia piwnicy na cele kotłowni opalanej paliwem stałym wraz z magazynem opału oraz budowę komina przy szczytowej ścianie budynku. W toku postępowania Z.U. reprezentująca część mieszkańców Wspólnoty Mieszkaniowej sprzeciwiła się planowanej inwestycji. W piśmie z dnia: [...] Starosta wyjaśnił, że stroną postępowania jest wspólnota mieszkaniowa, wyrażająca swoje stanowisko w uchwale. Mieszkaniec budynku, w którym działa wspólnota mieszkaniowa może być uznany za stronę pod warunkiem wykazania indywidualnego interesu prawnego. W tej sytuacji jedyną formą zakwestionowania uchwały wspólnoty wyrażającej zgodę na przedmiotową inwestycję jest podjęcie przez wspólnotę większością udziałów nowej uchwały o odmowie zgody na inwestycję. We wniosku z dnia [...] Z.U. reprezentująca J.U., K.A.Ż. oraz M. i A.K., skierowanym do Starosty wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją dotyczącą pozwolenia na budowę przedmiotowej kotłowni, wskazując jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Wnioskodawcy stwierdzili, że są współwłaścicielami nieruchomości i nie wyrazili zgody na inwestycję. Nie zostali powiadomieni o decyzji ani przez Starostę, ani przez zarząd wspólnoty. Nie mogli więc złożyć odwołania. Postanowieniem z dnia [...] Starosta wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzja ostateczną Starosty [...] z dnia:[...] . Następnie w piśmie z dnia [...] wezwano wnioskodawców do wykazania indywidualnego interesu prawnego, tj. wskazania przepisu prawa, który został naruszony na skutek wydania pozwolenia na budowę. Wyjaśniono również, że stroną i inwestorem była Wspólnota Mieszkaniowa, której mieszkaniec może być stroną postępowania jeżeli wykaże indywidualny interes prawy, określony w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W odpowiedzi wnioskodawcy w piśmie z dnia [...] wskazali, powołując się na art. 28 kpa, że stronami są osoby, którym decyzja przyznaje lub odbiera należne im prawa albo nakłada lub zdejmuje z nich szczegółowe obowiązki. Ponadto stwierdzili, że wydając decyzję o pozwoleniu na budowę organ nie określił obszaru oddziaływania obiektu. Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, zdaniem wnioskodawców, pozbawiło ich, właścicieli nieruchomości lokalowych we wspólnym budynku, części należnej im współwłasności. To naruszyło indywidualny i konkretny interes prawny właścicieli lokali należących do wspólnoty. Poza tym Z.U.wskazała także, że realizacja inwestycji spowoduje immisje pośrednie i bezpośrednie, polegające na przenikaniu spalin oraz odorów odpadów z palenisk do mieszkań. Wystąpi nadto zagrożenie pożarowe z uwagi na usytuowanie kotłowni w piwnicy. Starosta decyzją nr: [...] umorzył wznowione postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty.[...] , znak:[...], o pozwoleniu na budowę kotłowni. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że po przeprowadzeniu postępowania w kwestii przyczyn wznowienia ustalono, że wnioskodawcom nie przysługuje status strony, ponieważ stroną w takich sprawach jest wspólnota mieszkaniowa, a nie właściciele poszczególnych lokali. Mogą oni być uznani za stronę postępowania, jeżeli postępowanie dotyczy ich indywidualnego interesu wynikającego z konkretnego przepisu prawa materialnego. Zdaniem organu wnioskodawcy nie wykazali naruszenia indywidualnego interesu prawnego określonego w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i dlatego wznowione postępowanie umorzono. Od powyższej decyzji odwołali się M.i A. K., Z. i J. U., K. i S. Ż., zarzucając naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 40 § 2 kpa przez nie zapewnienie czynnego udziału w postępowaniu i nie zapoznanie przed wydaniem decyzji z materiałem dowodowym sprawy. Poza tym naruszenie art. 107 § 3 kpa przez brak związku między uzasadnieniem faktycznym, a prawnym decyzji, nie wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz naruszenie art. 8 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez odmowę udziału w postępowaniu, a także zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7 i art. 77 kpa. Odwołujący zarzucili także naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną interpretację. W uzasadnieniu odwołania wskazano także, że organ I instancji nie wyjaśnił czy złożone przez zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, było prawidłowe. Dokonano również ograniczonej interpretacji art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i w konsekwencji nie przyznano wnioskodawcom statusu strony. Nadto wskazano na niezgodność pomiędzy wnioskiem o pozwoleniu na budowę, a treścią decyzji o pozwoleniu na budowę, a także na niezgodność decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy odnosząc się do podniesionych zarzutów stwierdził, że nie naruszono art. 10 kpa i szczegółowo wyjaśnił kwestię reprezentacji uczestników postępowania oraz zachowania prawa do aktywnego udziału w sprawie. Organ podkreślił, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia decyzji i stanowi wyjątek od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Zasada czynnego udziału strony w postępowaniu zobowiązuje organ prowadzący postępowanie do stworzenia stronie prawnych możliwości podejmowania czynności procesowych w obronie swoich interesów. Niedopuszczenie strony do udziału w sprawie jest naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Przepis ten ma zastosowanie niezależnie od tego czy brak udziału w sprawie miał wpływ na treść decyzji. W wypadku, gdy dany podmiot domaga się wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, organ musi przede wszystkim ustalić, czy wnioskodawcy przysługuje status strony. Jeżeli istnieją wątpliwości, czy wnioskodawca jest stroną, to wznawia się postępowanie. Gdy wnioskodawcy przysługuje status strony i bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, następuje merytoryczne rozpatrzenie wniosku o wznowienie postępowania. Jeżeli natomiast organ ustali, że wnioskodawcy nie przysługuje status strony, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Badanie czy wnioskodawcom przysługiwał przymiot strony, a także czy mając taki status zostali pozbawieni udziału w postępowaniu o pozwoleniu na budowę, nastąpiło po wznowieniu postępowania postanowieniem Starosty[...] . Po ustaleniu, że wnioskodawcom nie przysługiwał status strony decyzją z dnia [...] r. umorzono postępowanie. Organ odwoławczy powołując się na treść art. 28 kpa, wyjaśnił, że wskazany w tym przepisie interes prawny lub obowiązek musi wynikać z przepisów prawa materialnego, musi być zatem indywidualnym interesem strony postępowania i dotyczyć jej bezpośrednio. W przedmiotowej sprawie podstawą ustalenia, kto jest stroną postępowania, stanowią jednak przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.). W myśl art. 28 ust. 2 cyt. ustawy stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Artykuł 3 pkt 20 Prawa budowlanego za obszar oddziaływania obiektu uznaje teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Powołane przepisy Prawa budowlanego należy odnieść do przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903). Zgodnie z art. 6 tej ustawy ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota ta może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. Wspólnota mieszkaniowa jest podmiotem prawa i może występować jako strona postępowania administracyjnego. Jeżeli liczba lokali wyodrębnionych i niewyodrębnionych jest większa niż siedem, właściciele lokali obowiązani są wybrać jednoosobowy bądź kilkuosobowy zarząd (art. 20 ust. 1), który kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz (art. 21 ust. 1), z tym zastrzeżeniem, że może podejmować tylko czynności nie przekraczające zakres zwykłego zarządu (art. 22 ust. 1). Do czynności przekraczających zwykły zarząd potrzebna jest uchwała właścicieli wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności (art. 22 ust. 2). Czynnością przekraczają zwykły zarząd jest zmiana przeznaczenia części nieruchomości wspólnej oraz jej przebudowa (art. 22 ust. 3 pkt 4 i 5). Decyzje te wspólnota podejmuje większością głosów, które liczy się wielkością udziałów (art. 23 ust. 2). W rozpatrywanej sprawie stroną postępowania o wydanie pozwolenia na budowę w części wspólnej budynku z wieloma lokalami jest wspólnota mieszkaniowa reprezentowana przez zarząd. Do wniosku o pozwolenie na budowę załączono uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej Nr [...] w sprawie wyboru zarządu oraz uchwałę Nr [...]. w sprawie wykonania kotłowni na potrzeby centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej. Organ I instancji zasadnie uznał więc za stronę postępowania tylko Wspólnotę Mieszkaniową. Decyzja Starosty Nr [...] r., znak:[...], zawiera stwierdzenie, że obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w granicach działki nr [...] znajdującej się w miejscowości [...] Organ I instancji ocenił zatem i prawidłowo ustalił obszar oddziaływania inwestycji. W tej sytuacji poza wspólnotą mieszkaniową, stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę może być właściciel danego lokalu ale tylko wtedy, gdy inwestycja naruszałaby substancję tego lokalu. W niniejszej sprawie inwestycji polega na zamontowaniu kotłowni w piwnicy budynku i wykonaniu komina na zewnątrz budynku bez konieczności ingerowania w substancję poszczególnych lokali. Piwnica, w której ma zostać wykonana kotłownia, nie przynależy do żadnego lokalu, tylko stanowi część wspólną nieruchomości. Organ prawidłowo zatem ustalił, kto jest stroną postępowania, nie przyznając tego statusu właścicielom poszczególnych lokali, właściwie interpretując art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Skoro postępowanie wszczęto na wniosek osób, którym nie przysługiwał przymiot strony należało wydać decyzję o jego umorzeniu. Zatem Starosta i wydając w dniu [...] , nie naruszył art. 7, art. 8, art. 10 § 1 w zw. z art. 40 § 2, art. 77 i art. 107 § 3 kpa oraz art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w złożyła Z.U. wnosząc o jej uchylenie i zarzucając rażące naruszenie: - przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 i art. 33 Prawa budowlanego, art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu poprzez niewłaściwą i niezgodną z przyjętą linią orzecznictwa oraz doktryną interpretację; - przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, m.in. art. 7, art. 107 § 3 kpa przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu odwołujących się, nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów odwołujących się i nie podanie przyczyn, z powodu których argumentom odwołujących się odmówiono wiarygodności; - błędne ustalenia organu w zakresie przedmiotu odwołania przez zmarginalizowanie zasadniczej sprawy którą było ustalenie praw odwołujących jako strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę kotłowni, - nierozpoznanie faktów, które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy przez nieprzeprowadzenie czynności w postępowaniu, którego celem byłoby stwierdzenie rzeczywistego stanu rzeczy dotyczącego odwołania od decyzji Starosty umarzającej wznowione postępowanie, przez co bezprawnie odmówiono skarżącym przymiotu strony. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumentację sformułowanych zarzutów. Jej zdaniem w sprawie ma zastosowanie art. 28 kpa określający, kto jest stroną postępowania administracyjnego. Interpretując treść tego przepisu skarżąca powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych (cytując in extenso tezy orzeczeń) i stanowiska sformułowane w doktrynie prawa administracyjnego, a także przepisy Konstytucji RP. Skarżąca wskazała na znaczenie reguł wyrażonych w art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa, nakazujących dokładne wyjaśnienie w postępowaniu administracyjnym stanu faktycznego i zarzuciła, że organ odwoławczy nie dokonał starannej i wnikliwej oceny okoliczności sprawy. Nie przeprowadził również analizy przepisów prawa materialnego, które naruszył Starosta. Prześledził jedynie tryb postępowania w zakresie wydania decyzji umarzającej wznowione postępowanie. Zdaniem skarżącej w relacji do art. 28 kpa, przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest normą szczególną stosowaną w sprawie o wydanie pozwolenia budowlanego. Do stron tego postępowania nie należą podmioty dysponujące prawem zależnym np. prawem dzierżawy. Skarżąca nie należy do tych osób, jest właścicielem lokalu mieszkalnego oraz w części ułamkowej współwłaścicielem nieruchomości wspólnej. Fakt ten nie został ani przez Starostę, ani przez Wojewodę dostatecznie starannie rozpatrzony jak również nie zostało to wyjaśnione w uzasadnieniach decyzji wydanych przez te organy. Skarżąca stwierdziła nadto, że w jej ocenie, decydujący o prawie do uczestniczenia w sprawie, interes prawny przez to, że jest indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, stanowiących przesłanki zastosowania przepisów prawa materialnego. Przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma więc osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw, co w niniejszej sprawie zostało całkowicie pominięte. Organ odwoławczy nie odniósł się bowiem do materialnoprawnych aspektów sprawy związanych z Prawem budowlanym, w szczególności art. 28 i art. 33, a także ustawy z dnia 17 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kodeksu cywilnego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Skarżąca wskazała też, że należy podzielić zasadność stanowiska wyrażonego w orzecznictwie sądów administracyjnych, że składane na podstawie art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest skuteczne o tyle, o ile z materiału zebranego w sprawie nie wynika przeciwny wniosek. Oświadczenie to stwarza tylko domniemanie, iż składającemu przysługuje wymienione prawo, ale domniemanie to może być obalone dowodami wskazującymi, iż złożone oświadczenie nie odpowiada rzeczywistości. W rozpoznawanej sprawie organy niesłusznie przyjęły, że oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wiąże organ, który nie może kontrolować jego zgodności z rzeczywistym stanem prawnym i nie prowadziły w tym kierunku postępowania dowodowego. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła nadto normatywną funkcję administracyjnego postępowania odwoławczego i wskazując na istotę pojęcia "naruszenie prawa", w nawiązaniu do okoliczności sprawy stwierdziła, że organy administracji wyraziły pogląd, iż skarżąca jest członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej, a w imieniu której działa zarząd. Jednak w orzecznictwie stwierdzono, że nie we wszystkich sytuacjach za osoby należące do Wspólnoty Mieszkaniowej działa wyłącznie wspólnota, a w szczególności jej zarząd. W ocenie skarżącej decyzja organu odwoławczego została wydana z oczywistym naruszeniem art. 140 kpa, ponieważ ten organ, jak i organ I instancji, związane były art. 7 kpa, 77 kpa, art. 80 kpa i art. 107 § 3 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów należy stwierdzić, że nie są one zasadne. W niniejszej sprawie postępowanie toczyło się po złożeniu między innymi przez skarżącą wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] r., znak:[...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę kotłowni na paliwo stałe w pomieszczeniach piwnicznych budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego w miejscowości[...], w gminie [..]. Podstawą wznowienia było twierdzenie wnioskodawców, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę nie brali udziału, gdy w rzeczywistości przysługiwał im status strony (art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Po rozpoznaniu sprawy organ I instancji umorzył postępowanie, ponieważ stwierdził, że brak podstaw do potraktowania wnioskodawców jako osoby którym przysługuje status strony w postępowaniu administracyjnym. W ocenie organu odwoławczego decyzja ta była zasadna i organ w obszernym uzasadnieniu odniósł się do wszystkich zagadnień prawnych, które zostały podniesione w odwołaniu. W pierwszej kolejności do kwestii kto był podmiotem uprawnionym do reprezentowania osób należących do wspólnoty mieszkaniowej, a mianowicie czy status strony postępowania przysługiwał tylko wspólnocie, czy też uprawnienie to przysługiwało także poszczególnym osobom będącym członkami wspólnoty. Organ odwoławczy zaaprobował stanowisko organu I instancji, że w niniejszej sprawie uprawnienie to przysługiwało tylko wspólnocie. Wynika to bowiem z art. 28 Prawa budowlanego oraz przepisów art. 6, 22 i 23 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903). Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego zdefiniował pojęcie obszaru oddziaływania obiektu jako terenu wyznaczonego w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Treść powołanych przepisów Prawa budowlanego należy interpretować wraz z przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. jedn. Dz. U. z 2000r., Nr 80, poz. 903), ponieważ wnioskodawcy w myśl art. 6 ustawy o własności lokali, jako właściciele poszczególnych lokali mieszkalnych, tworzą wspólnotę mieszkaniową, która jest samodzielnym podmiotem prawnym i może być stroną postępowania administracyjnego. Wspólnotą kieruje zarząd i reprezentuje ją na zewnątrz (art. 21 ust. 1ustawy o własności lokali). Z tym, że w sprawach przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności. Uchwałę podejmuje wspólnota większością głosów liczonych wielkością udziałów (art. 22 ust. 2 i 3 pkt 4 i 5 ustawy o własności lokali). Taką czynnością, jak trafnie wskazał organ, jest zmiana przeznaczenia części nieruchomości wspólnej oraz jej przebudowa. W niniejszej sprawie inwestor wszczął postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę dysponując uchwałą wspólnoty mieszkaniowej [...] r., zatwierdzającą wybudowanie kotłowni na paliwo stałe na potrzeby centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej budynku wspólnoty, [...] a także uchwałą Nr [...]. o wyrażeniu zgody na adaptację części pomieszczeń piwnicznych na potrzeby kotłowni wraz ze składem opału. Inwestor, którym jest Wspólnota Mieszkaniowa, posiadał zatem uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i złożone przez niego oświadczenie, wbrew temu co twierdzi skarżąca, jest zgodne z prawdą. Nie można więc stawiać organowi zarzutu, że kwestii tej nie wyjaśnił. Organ odwoławczy, wbrew temu co zarzuca skarżąca, wyjaśnił także zagadnienie oddziaływania obiektu, wskazując że w decyzji Nr [...] z dnia [...], Starosta określił obszar oddziaływania inwestycji, jako zamykający się w granicach działki nr [...]. Obszar oddziaływania obiektu odnosi się sfery zewnętrznej. W tej sferze nie znajduje się skarżąca. W skardze Z.U. uprawnienie do występowania w sprawie jako strona, wywodzi z przysługującego jej indywidualnego prawa, które jak twierdzi, zostało naruszone, a które jako współwłaścicielce części nieruchomości, dawało status strony. Stanowisko skarżącej nie ma jednak umocowania w obowiązujących przepisach. Co do prawa dysponowania częściami wspólnymi na cele budowlane (kotłownia i skład opału), to zostało ono wyrażone w formie stosownych uchwał wspólnoty, które nie zostały prawnymi środkami podważone ani zmienione, a skarżąca nie znajduje się w zasięgu oddziaływania inwestycji, w rozumieniu powołanego wyżej przepisu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Nie naruszono również indywidualnego uprawnienia skarżącej, ponieważ inwestycja nie wkracza w przysługujące jej prawo własności lokalu mieszkalnego, ponieważ jak wyjaśnił organ, polega ona na zamontowaniu kotłowni w piwnicy budynku i wykonaniu komina na zewnątrz budynku, jednak bez ingerencji w substancję poszczególnych lokali. W konsekwencji organ trafnie ustalił, że stroną postępowania jest Wspólnota Mieszkaniowa, nie przyznając tego statusu właścicielom poszczególnych lokali. W tej sytuacji postępowanie wszczęte z wniosku osób, którym nie przysługiwał status strony, należało umorzyć. W niniejszej sprawie nie naruszono, wbrew zarzutom skargi, przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 33 Prawa budowlanego, art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu przez niewłaściwą i niezgodną z przyjętą linią orzecznictwa oraz doktryną interpretację. Przede wszystkim dlatego, że zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzja jest rozstrzygnięciem o charakterze procesowym. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji umarzającą postępowanie po ustaleniu, że Z.U. nie przysługuje status strony postępowania w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd administracyjny nie kontrolował więc prawidłowości wydania pozwolenia na budowę, tylko prawidłowość umorzenia wznowionego postępowania, podstawą prawną decyzji umorzenia postępowania nie były przepisy wskazane przez skarżącą. Poza tym poglądy doktryny nie są źródłem prawa, lecz wyrażają indywidualne poglądy sformułowane przez poszczególnych autorów. Status poglądów doktryny nie zmienia się również wtedy, gdy wyrażają je osoby uznawane za autorytety w danej dziedzinie prawa. W kwestii zaś naruszenia linii orzecznictwa sądów administracyjnych trzeba stwierdzić, że powołane w skardze orzeczenia nie zostały wydane w identycznym stanie faktycznym i prawnym, a zatem organom rozpatrującym konkretną sprawę nie można z tego powodu skutecznie zarzucić, że naruszyły prawo. W tej sytuacji, skoro organ odwoławczy rozważył wszystkie okoliczności sprawy i przyjął właściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.