I OZ 273/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 lutego 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 747/10 odrzucające zażalenie Z. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 stycznia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 747/10 odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi Z. R. na Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we Wrocławiu w przedmiocie postępowania Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we Wrocławiu w związku z cofnięciem dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 28 lutego 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 747/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie Z. R. na postanowienie tego Sądu z dnia 31 stycznia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 747/10 odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi Z. R. na Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we Wrocławiu w przedmiocie postępowania Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we Wrocławiu w związku z cofnięciem dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż postanowieniem z dnia 22 grudnia 2010 r. odrzucił skargę Z. R. na Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we Wrocławiu w przedmiocie postępowania Miejskiego Pomocy Społecznej we Wrocławiu w związku z cofnięciem dodatku mieszkaniowego Postanowienie wraz pisemnym uzasadnieniem oraz pouczeniem o przysługującym środku zaskarżenia, terminie i sposobie jego wniesienia, zostało doręczone skarżącemu w dniu 31 grudnia 2010 r. W dniu 17 stycznia 2011 r. skarżący przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismo podpisane przez niego osobiście, z którego wynikało, że jest to skarga kasacyjna od postanowienia z dnia 22 grudnia 2010 r. Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną złożoną osobiście przez skarżącego. W dniu 14 lutego 2011 r. skarżący wniósł zażalenie od postanowienia z dnia 31 stycznia 2011 r. Powyższe pismo zostało sporządzone i podpisane osobiście przez skarżącego. W związku z tym Sąd pierwszej instancji zauważył, iż w rozpoznawanej sprawie zażalenie sporządził i złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący – Z. R. , który nie jest adwokatem, ani radcą prawnym. Zatem zażalenie nie spełnia wymogu niezbędnego do skutecznego wniesienia skargi, a mianowicie nie jest sporządzona przez uprawnione osoby. Wniesienie zażalenia sporządzonego i podpisanego osobiście przez skarżącego należało uznać za niedopuszczalne i jako takie podlegało odrzuceniu po myśli art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie złożył Z. R. podnosząc, iż nie zgadza się z jego treścią. W jego opinii złożone w niniejszej sprawie zażalenie z dnia 14 lutego 2011 r. spełnia wszystkie wymagania formalne przewidziane przez ustawę P.p.s.a. i Sąd pierwszej instancji błędnie odrzucił je jako niedopuszczalne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 194 § 4 P.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, a zatem w takiej sytuacji obowiązuje tzw. przymus adwokacki. Wymóg ten, ma na celu zapewnienie zażaleniu odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego, gdyż temu środkowi odwoławczemu, jak i skardze kasacyjnej stawia się wysokie wymagania formalne, których niezachowanie grozi odrzuceniem pisma bez merytorycznego rozpoznania. Przepis art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a. stosuje się odpowiednio. W rozumieniu art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenie stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie odpis postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 stycznia 2011 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej z uzasadnieniem doręczono skarżącemu wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia zażalenia (k. 45). W szczególności pouczono skarżącego, że zażalenie od postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata albo radcę prawnego. Z zażalenia wniesionego na ww. postanowienie wynika, że skarżący sporządził je osobiście, co skutkuje tym, iż zażalenie pozostaje dotknięte nieusuwalnym brakiem i z tego względu podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Sporządzenie w niniejszej sprawie zażalenia przez samą stronę, nie będącą jednocześnie adwokatem, radcą prawnym, sędzią, prokuratorem, notariuszem, radcą Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, oznacza, że nie został spełniony obowiązek ustawowy wynikający z art. 194 § 4 P.p.s.a. i art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a. Skarżący nie należy wszak do grona wymienionych osób. Skoro zaś tak, to trzeba przyjąć, że nie miał on wymaganej ustawowo tzw. zdolności postulacyjnej do sporządzenia przedmiotowego zażalenia. Ponieważ zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej nie zostało sporządzone przez uprawniony podmiot, trafnie Sąd pierwszej instancji odrzucił je jako niedopuszczalne (art. 178 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia