V SA/Wa 1847/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant st. sekr. sąd. - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno- Handlowego K. Sp. z o. o. w K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu refundacji wywozowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz Przedsiębiorstwa Produkcyjno- Handlowego K. Sp. z o. o. w K. kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. o numerze [...] Prezes Agencji Rynku Rolnego ustalił wysokość nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowych wypłaconych Przedsiębiorstwu Produkcyjno-Handlowemu [...] sp. z o.o. w okresie od dnia [...].04.2005 r. do dnia [...].09.2007 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, iż refundacje zostały wypłacone w związku ze złożonymi przez spółkę wnioskami WPR1. Produkty wskazane we wnioskach o refundację zostały wyprodukowane w oparciu o określone receptury ([...]), zarejestrowane w rejestrze ARR. Przeprowadzona przez organ kontrola dotycząca zgodności receptur zarejestrowanych w ARR z recepturą stosowaną przez producenta wykazała, iż złożone przez stronę wyjaśnienia oraz przedstawione dokumenty nie potwierdzają deklarowanego w recepturach zużycia surowców refundowanych. W związku z powyższym uzyskane przez społkę refundacje z tytułu wywozu towarów przetworzonych wyprodukowanych w oparciu o receptury o ww. kodach należało uznać za nienależne. Strona odwołała się od powyższej decyzji do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Organ odwoławczy decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa ARR. Minister wskazał, że sprawa ta dotyczy spełnienia przez spółkę wymogów przewidzianych w przepisach wspólnotowych dotyczących przyznawania refundacji wywozowej do towarów przetworzonych Non-aneks I. Organ zauważył, iż Prezes ARR słusznie uznał, że na podstawie złożonych przez stronę dokumentów nie można było stwierdzić, czy przedstawione faktury dotyczyły zakupu surowców użytych do kontrolowanej produkcji. Ponadto w zakładzie produkcyjnym nie zostały zapewnione warunki do prawidłowego lokalizowania i identyfikowania surowców w oparciu o dokumentację handlową, produkcyjną lub magazynową oraz nie prowadzono ewidencji surowców i półproduktów. W dniu 15.02.2010 r. skarżąca złożyła do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniosek o zmianę w trybie art 154 k.p.a. ww. decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Do wniosku zainteresowana dołączyła m.in. kopie protokołów pokontrolnych z kontroli weryfikacyjnej receptur (innych niż receptury produktów, których dotyczy ww. decyzja Prezesa ARR), przeprowadzonych w 2009 r. Spółka nadesłała również kopie pism Agencji Rynku Rolnego skierowanych do spółki w związku z otrzymaniem ww. protokołów. Z pism tych wynika, iż wpłacone refundacje dotyczące kontrolowanych receptur zostały albo uznane za prawidłowe albo na podstawie wyników kontroli dokonano powtórnej weryfikacji wniosków o wypłatę refundacji, co z kolei pozwoliło na ustalenie, iż różnica pomiędzy kwotą refundacji wnioskowanej, a kwotą refundacji stosowanej do poszczególnych zgłoszeń wywozowych jest mniejsza niż 100 EURO i zgodnie z art. 13 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (Dz. U. z 2007 r. nr 231, poz. 1702, z późn. zm.), Prezes ARR był upoważniony do zaniechania dochodzenia od przedsiębiorcy tego rodzaju należności. Spółka wskazała, iż zarówno kontrola weryfikacyjna, której wyniki wzięto pod uwagę w postępowaniu zakończonym decyzją Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] marca 2009 r. jak i kontrole weryfikacyjne, których protokoły pokontrolne dołączyła do wniosku o zmianę decyzji, przeprowadzone zostały w identycznym stanie dokumentów, gdyż zainteresowana prowadzi dokumentację w niezmienionej formie od 2004 r. Zdaniem spółki to kontrolerzy Izby Celnej w W. całkowicie zmienili podejście do kontrolowanej dokumentacji, zaś stan dokumentacji jest niezmienny od 2004 r. i zgodny z wymogami art. 16 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji (Dz. Urz. WE L 177 z 15.07.2000 r., str. 1). Jednocześnie spółka zaznaczyła, że spełnione zostały warunki określone w art. 154 k.p.a. gdyż na podstawie decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie nabyła prawa a za zmianą decyzji przemawia słuszny interes strony. W ocenie zainteresowanej interes ten polega na należnym eksporterowi prawie do refundacji, a więc zwrocie części poniesionych przez niego kosztów produkcji towaru wywiezionego poza granice Unii Europejskiej. Decyzją z dnia [...].03.2010 r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...].05.2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ nie zgodził się z argumentacją skarżącej wskazującą, iż kontrole, których wyniki załączono do wniosku zostały przeprowadzone w takim samym stanie dokumentów jak w przypadku kontroli weryfikacyjnych receptur, której wyniki wzięto pod uwagę w postępowaniu zakończonym decyzją Prezesa Agencji Rynku Rołnego z dnia [...] marca 2009 r. Minister wyjaśnił, że kontrole te dotyczyły innych receptur oraz innego stanu dokumentacji przedłożonego przez spółkę w trakcie działań kontrolnych przeprowadzanych w różnych okresach. Mając zatem na uwadze, że dokumenty przedstawione przez zainteresowaną podczas kontroli weryfikacyjnej nie potwierdzały zużycia produktów refundowanych w zadeklarowanych recepturach organ podkreśli, iż spółka nie była uprawniona do refundacji. Następnie wskazano, że nie została spełniona przesłanka wzruszenia decyzji określona w art. 154 § 1 k.p.a., gdyż za zmianą decyzji nie przemawiają ani względy interesu społecznego ani słuszny interes strony. Wskazano, że w postępowaniu administracyjnym ustalone zostało, iż na podstawie przepisów wspólnotowych oraz krajowych w zakresie przyznawania refundacji wywozowych, w przedmiotowej sprawie spółka nie była uprawniona do uzyskania refundacji. Decyzja Prezesa ARR ustalająca wysokość nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowych oraz zobowiązująca [...] sp. z o.o. do ich zwrotu stanowi dla niej dolegliwość i sankcję za nieprzestrzeganie przepisów prawa. Podkreślono, że zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 154 § 1 k.p.a. nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. Ponadto zmiana decyzji naruszałaby zasadę praworządności, która zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie przepisów prawa. W piśmie z dnia 19.04.2010 r. spółka zawarła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...].03.2010 r. Decyzją z dnia [...].05.2010 r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję z dnia [...].03.2010 r. W pierwszej kolejności organ wskazał, iż w niniejszej sprawie zastosowanie miały przepisy zawarte w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalenia wysokości kwot takich refundacji (Dz.U. L 172 z 5.7.2005, str. 24-75, z późn. zm.), a także przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 102 z 17.4.1999 r., str. 11-52), zastąpione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 612/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 186 z 17.7.2009 r., str. 1-58 z późń. zm.). W odniesieniu zaś do kontroli zakładów produkujących towary przetworzone wywożone z refundacją oraz sposobu wypełniania wniosków o refundacje WPR1, do 30.04.2010 r. obowiązywały przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentów stosowanych w obrocie towarami objętymi Wspólną Polityką Rolną oraz zasad postępowania z tymi towarami w zakresie przewidzianym dla organów celnych (Dz.U. nr 101, poz. 1031 i z 2006 r. nr 78, poz. 544) - od 01.05.2010 r. zastąpione rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2010 r. (Dz. U. nr 73 poz. 469). Następnie podkreślono, że wnioskodawczyni nie spełniła wymogów dotyczących przyznawania refundacji wywozowej do towarów przetworzonych Non-aneks I. Wyjaśniono, że w celu skorzystania z refundacji przedsiębiorca zobowiązany jest zadeklarować wzór produkcyjny (recepturę) do poszczególnych towarów, do których wnioskowana jest refundacja. Receptura określa faktyczne zużycie produktów refundowanych w towarze przetworzonym. Recepturę zarejestrowaną przez Agencję w rejestrze receptur należy wskazać we wniosku WPR1 jako podstawę do obliczenia refundacji wywozowej. Jednocześnie przedsiębiorca obowiązany jest przedstawić właściwym władzom wszystkie dokumenty i informacje na poparcie swojej deklaracji. Przedsiębiorca musi bowiem udowodnić, że zadeklarowane w recepturach ilości produktów refundowanych ustalone zostały na podstawie udokumentowanego zużycia tych produktów w procesie produkcyjnym, a wszelkie dokumenty i informacje na poparcie prawdziwości zadeklarowanych w zarejestrowanych recepturach ilości produktów jest zobowiązany przedstawić podczas kontroli receptur. Przedstawienie dokumentów potwierdzających prawdziwość receptur warunkuje uprawnienie do refundacji. Organ wskazał, że z protokołów z kontroli weryfikacyjnej receptur o kodach: [...] - jasno wynika, że na podstawie przedstawionych dokumentów nie można było stwierdzić, czy wykazane w zarejestrowanych recepturach ilości produktów refundowanych wykorzystanych do produkcji były faktycznie zużyte. Dalej podkreślono, iż nie sposób zgodzić się z argumentacją skarżącej, iż wyniki kontroli weryfikacyjnych receptur o ww. kodach jak i wyniki kontroli dołączonych do wniosku o zmianę decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] maja 2009 r. zostały przeprowadzone w oparciu o dokumentację produkcyjno-handlową, która jest prowadzona w spółce w niezmienionej formie od 2004 r. Minister zauważył, że w przypadku kontroli warunków autoryzacji do korzystania z receptur ARR przeprowadzonej w 2008 r., strona przedstawiała służbom celnym dokument "Zużycie Półproduktów'' w formie zwykłego zeszytu, w którym podana była data zużycia półproduktów, rodzaj użytego półproduktu i jego ilość. Zapisy te nie były podpisane przez osoby je sporządzającą. Strona wówczas oświadczyła pisemnie, że w przyszłości wpisy do zeszytów potwierdzone będą przez upoważnionych pracowników. Na potwierdzenie swojego zobowiązania spółka przesłała do Izby Celnej w W., kserokopie dokumentów "Zużycie półproduktów do produkcji wyrobów wykonywanych wg receptur WPR" z informacją, że rejestr ten został wprowadzony od września 2008 r. Dokumenty te miały postać pojedynczych kart wypełnianych ręcznie, podpisanych przez kierownika zmiany/magazyniera. Mając na uwadze powyższe okoliczności organ podkreślił, iż skoro przedstawiona przez spółkę dokumentacja nie potwierdza, że zadeklarowane w recepturach ilości produktów refundowanych zostały ustalone na podstawie faktycznego zużycia tych produktów, to strona nie wywiązała się z obowiązków eksportera, warunkujących uprawnienie do refundacji, a tym samym naruszyła art. 49 ust. 2 rozporządzenia Komisji WE nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalenia wysokości kwot takich refundacji (Dz. Urz. WE L 172 z 5.7.2005, str. 24). W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] sp. z o.o. zwróciła się o uchylenie decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...].05.2010 r. nr [...]. Ww. decyzji spółka zarzuciła naruszenie art. 154 § 1 k.p.a. oraz art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalenia wysokości kwot takich refundacji (Dz. Urz. WE L 172 z 5.7.2005, str. 24). Spółka powtórzyła argumentację powołaną już uprzednio na etapie postępowania administracyjnego. Wskazała, iż dokumentacja produkcyjna, prowadzona przez [...] w niezmienionej formie od 2004 r. była dotychczas wystarczająca do dokonania szczegółowych ustaleń co do weryfikacji danej receptury pod kątem zgodności z informacjami zadeklarowanymi we wnioskach o refundację, natomiast podnoszony przez organ fakt, iż strona nie przedstawiła dokumentacji warunkującej skorzystanie z refundacji wynika nie z uchybień skarżącej, a ze zmiany podejścia kontrolerów do ocenianej dokumentacji. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny (w tym przypadku – decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może zatem uwzględnić skargę także z takich przyczyn, które w ogóle nie zostały w niej podniesione. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd dopatrzył się naruszeń prawa procesowego, które skutkowały wadliwością zaskarżonej decyzji wymagającą jej wyeliminowania z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Stan prawny, mający znaczenie dla dokonania takiej właśnie oceny, oraz wnioski z niego wynikające przedstawiają się następująco. Zgodnie z art. 154 § 1 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Przepis ten nie może być przy tym traktowany jedynie jako stwarzający możliwość uznaniowego działania organów administracji i to tylko w interesie publicznym reprezentowanym przez organy administracyjne, albowiem jest to przepis pozwalający na zajęcie się ponownie sprawą również w interesie strony. Zmiany polityki administracyjnej, wykładni prawa, oceny stanów faktycznych, następujące po wydaniu w sprawie np. odmownej decyzji nie prowadzą do jej wadliwości lub bezprzedmiotowości, a wobec tego bez dopuszczenia odwołalności decyzji lub jej wzruszenia w trybie nadzoru strona byłaby pozbawiona możliwości uzyskania dla siebie nowego rozstrzygnięcia jej sprawy (por. J. Borkowski, B. Adamiak Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 6. wyd., Warszawa 2004). Należy w powyższym kontekście zauważyć, iż niezasadne jest stwierdzenie organu nadzoru zawarte w odpowiedzi na skargę, iż biorąc pod uwagę słuszny interes strony nie można dokonać odmiennej oceny tego samego stanu faktycznego, tj. protokołu pokontrolnego, który już podlegał ocenie w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Ministra. Organ wyjaśnił, iż w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji ustalającej wysokość nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowej ustalony został stan faktyczny, tj. podczas kontroli weryfikacyjnej receptur o kodach: [...] stwierdzono, że skarżąca nie prowadzi dokumentacji niezbędnej do ubiegania się o wypłatę refundacji wywozowej. Zatem skarżąca nie spełniła określonych prawem obowiązków. W tym miejscu należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wnioski o refundację, których w konsekwencji dotyczy niniejsza sprawa zostały złożone w dniach od [...].11.2004r. do [...].06.2005r., zgodnie zaś z art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1043/2005, powoływanego przez organy dla wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, rozporządzenie to ma zastosowanie do wniosków złożonych od dnia 8 lipca 2005r.; do wcześniej złożonych wniosków miało zastosowanie rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000r. (Dz.U. L z 2000r. nr 177.1). Jednak zdaniem sądu akurat to uchybienie, w postaci powołania błędnej podstawy prawnej, nie miało wpływu na wynik sprawy, albowiem w zakresie regulacji zawartych w rozporządzeniu 1520/2000 i 1043/2005 istnieje ciągłość prawa, odpowiednikiem art. 10 akapit 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1043/2005, był akapit 3 ustępu 2 artykułu 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000, zaś regulacji wynikającej z art. 49 ust.2 i art. 51 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1043/2005 odpowiadał art. 16 ust 1 i 3 rozporządzenia 1520/2000. Na podstawie art. 16 rozporządzenia 1520/2000 w stanie prawnym dotyczącym wniosków sprzed lipca 2005r. także stosowało się rozporządzenie (WE) nr 800/1999. Stosownie więc do art. 3 ust. 2 akapit 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000 w przypadku regularnego wywozu towarów produkowanych przez poszczególne przedsiębiorstwa według ściśle określonych warunków technicznych oraz posiadających stałe cechy charakterystyczne i jakość, za zgodą właściwych władz, ilości można ustalić na podstawie wzoru produkcyjnego dla danych towarów lub na podstawie średnich ilości produktu, wykorzystanych w określonym czasie do wytworzenia danej ilości przedmiotowych towarów. Ustalone w ten sposób ilości produktów pozostają podstawą obliczeń do czasu zmiany warunków wytwarzania przedmiotowych towarów. Zgodnie zaś z art. 16 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000 jeżeli towary zostały wykorzystane do produkcji towarów, które mają zostać wywiezione, deklaracja strony zainteresowanej musi zawierać ilość faktycznie wykorzystanych towarów oraz charakter i ilość każdego z produktów podstawowych, produktów uzyskanych w wyniku ich przetworzenia albo produktów przyrównywanych do jednej z tych dwóch kategorii zgodnie z art. 1 ust. 3, z których uzyskano te towary. Zainteresowana strona na poparcie swej deklaracji, zobowiązana jest dostarczyć właściwym władzom wszystkie dokumenty i informacje, jakie te władze uznają za stosowne. Właściwe władze sprawdzają prawidłowość przedstawionych im zgłoszeń za pomocą odpowiednich środków. Należy wskazać, iż Minister w decyzji z [...] maja 2009 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezesa ARR ustalającą wysokość nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowej wyjaśnił, iż Spółka podczas zleconej przez Prezesa ARR kontroli weryfikacyjnej spornych receptur, nie przedstawiła dokumentacji, na podstawie której można byłoby stwierdzić czy wykazane w zarejestrowanych recepturach ilości surowców refundowanych wykorzystanych do produkcji towarów były faktycznie zużyte. Podkreślono, iż przyznanie autoryzacji do rejestrowania receptur w rejestrze receptur ARR było możliwe dopiero po usunięciu stwierdzonych uchybień oraz złożeniu pisemnego oświadczenia Spółki, dotyczącego sporządzania dokumentacji "Zużycie półproduktów do produkcji wyrobów wykonywanych wg receptur WPR" w sposób dający możliwość oceny co do faktycznego zużycia surowców refundowanych użytych do produkcji. Przyznanie autoryzacji potwierdza, w ocenie organu, że Spółka aktualnie prawidłowo dokumentuje proces technologiczny, nie można jednak odnieść pozytywnego wyniku kontroli autoryzacyjnej do wyprodukowanych wcześniej partii towarów, do których nienależnie pobrano refundacje wywozowe. W odniesieniu do powyższych ustaleń należy jednak zauważyć, iż we wniosku o zmianę decyzji ostatecznej skarżąca Spółka powołała się na protokoły pokontrolne z kontroli weryfikacyjnych receptur przeprowadzonych w 2009 r., w świetle których dokumentacja produkcyjna prowadzona przez Spółkę w latach 2004-2007 została uznana za wystarczającą do dokonania szczegółowych ustaleń co do weryfikacji danej zarejestrowanej receptury pod kątem zgodności z informacjami zadeklarowanymi we wnioskach o refundację. Strona wyjaśniła w skardze, iż istotnie złożyła zobowiązanie do uzupełnienia prowadzonego rejestru "Zużycia półproduktów WPR" o podpisy kierownika zmiany i/lub magazynu, lecz dotyczyło to postępowania autoryzacyjnego, odnoszącego się do przyszłych wniosków o refundację, natomiast kontrole weryfikacyjne receptur przeprowadzone przez Izbę Celną w W. w 2009 r., które zakończyły się wynikiem pozytywnym zostały oparte m.in. na treści zeszytów "Zużycia półproduktów WPR" za lata 2004-2007, które nie były podpisywane przez kierowników zmiany ani magazynów Niedokonanie analizy stanu faktycznego sprawy w kontekście podnoszonych przez skarżącą okoliczności dotyczących zmiany oceny stanów faktycznych w zakresie kontroli weryfikacyjnych zarejestrowanych receptur, powoduje, iż Minister nie rozważył w należyty sposób przesłanek wynikających z art. 154 § 1 k.p.a. Wskazać należy, iż przeprowadzone w 2008 r. przez Dyrektora Izby Celnej w W. na wniosek Prezesa ARR kontrole weryfikacyjne receptur o kodach: [...], którym Prezes ARR przyznał moc dowodową, zostały przeprowadzone w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentów stosowanych w obrocie towarami objętymi Wspólną Polityką Rolną oraz zasad postępowania z tymi towarami w zakresie przewidzianym dla organów celnych. Zgodnie z § 41 pkt 2 rozporządzenia dyrektor izby celnej wykonuje na wniosek agencji płatniczej lub w uzasadnionych przypadkach z urzędu kontrolę zarejestrowanych receptur. Kontrola, o której mowa w § 41 pkt 2, ma na celu ustalenie, czy: producent spełnia warunki, o których mowa w § 42; receptura stosowana przez producenta jest zgodna z recepturą zarejestrowaną przez agencję płatniczą. W ocenie strony skarżącej, z protokołów pokontrolnych dotyczących weryfikacji receptur o kodach [...] przeprowadzonych w Spółce w okresie od kwietnia do września 2009 r. wynika, iż pomimo braku zmiany stanu prawnego i analogicznego, jak w przypadku kontroli z 2008 r., stanu faktycznego, dokumentacja produkcyjna została uznana za wystarczającą do dokonania szczegółowych ustaleń co do weryfikacji danej zarejestrowanej receptury pod kątem zgodności z informacjami zadeklarowanymi we wnioskach o refundację. W ocenie Sądu, wyjaśnienia w trakcie ponownie prowadzonego postępowania wymaga zatem kwestia czy istotnie dokumentacja produkcyjna w części dotyczącej dokumentu "Zużycie półproduktów WPR" nie ulegała zmianom w okresie od 2004 r. do sierpnia 2008 r., co mogłoby uzasadniać stanowisko skarżącej, iż w analogicznych sprawach dotyczących weryfikacji wniosków o wypłatę refundacji wywozowych doszło do zmiany oceny stanów faktycznych po wydaniu decyzji ostatecznej ustalającej wysokość nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowej do towarów wyprodukowanych w oparciu o receptury o kodach: [...] oraz orzekającej o zwrocie tych kwot łącznie z odsetkami w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Reasumując Sąd uznał, iż zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. - w stopniu, który mógł mieć istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W ponownie prowadzonym postępowaniu należy uwzględnić powyżej poczynione przez Sąd uwagi, pamiętając m.in. o tym, iż uzasadnienie decyzji winno odpowiadać rygorom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., dając jasny obraz motywów rozstrzygnięcia. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.