V SA/Wa 1848/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant st. sekr. sąd. - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa P. K. Sp. z o. o. w K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... maja 2010 r. nr ... w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu refundacji wywozowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... marca 2010 r. nr ...; 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz Przedsiębiorstwa P. K. Sp. z o. o. w K. kwotę ... zł (... złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z ... marca 2009 r. nr ... Prezes Agencji Rynku Rolnego (dalej: "Prezes ARR") ustalił wysokość nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowych wypłaconych Przedsiębiorstwu Produkcyjno-Handlowemu K. Sp. z o.o. w K. w okresie od dnia ... lipca 2005 r. do ... września 2007 r. w kwocie ... EUR. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, iż refundacje zostały wypłacone w związku ze złożonymi przez skarżącą Spółkę wnioskami WPR1. Produkty wskazane we wnioskach o refundację zostały wyprodukowane w oparciu o określone receptury (...), zarejestrowane w rejestrze ARR. Przeprowadzona przez organ kontrola dotycząca zgodności receptur zarejestrowanych w ARR z recepturą stosowaną przez producenta wykazała, iż złożone przez stronę wyjaśnienia oraz przedstawione dokumenty nie potwierdzają deklarowanego w recepturach zużycia surowców refundowanych. W związku z powyższym uzyskane przez skarżącą refundacje z tytułu wywozu towarów przetworzonych wyprodukowanych w oparciu o receptury o ww. kodach należało uznać za nienależne. Skarżąca odwołała się od powyższej decyzji do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej: "Minister"). Organ odwoławczy decyzją nr ... z ... maja 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa ARR. Minister wskazał, że sprawa ta dotyczy spełnienia przez Spółkę wymogów przewidzianych w przepisach wspólnotowych dotyczących przyznawania refundacji wywozowej do towarów przetworzonych Non-aneks I. Organ zauważył, iż Prezes ARR słusznie uznał, że na podstawie złożonych przez stronę dokumentów nie można było stwierdzić, czy przedstawione faktury dotyczyły zakupu surowców użytych do kontrolowanej produkcji. Ponadto, w zakładzie produkcyjnym nie zostały zapewnione warunki do prawidłowego lokalizowania i identyfikowania surowców w oparciu o dokumentację handlową, produkcyjną lub magazynową oraz nie prowadzono ewidencji surowców i półproduktów. W dniu ... lutego 2010 r. skarżąca złożyła do Ministra wniosek o zmianę w trybie art. 154 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.); dalej: "k.p.a." ww. decyzji Ministra. Do wniosku załączyła m.in. kopie protokołów pokontrolnych z kontroli weryfikacyjnej receptur (innych niż receptury produktów, których dotyczy ww. decyzja Prezesa ARR), przeprowadzonych w 2009 r. Skarżąca nadesłała również kopie pism ARR skierowanych do Spółki w związku z otrzymaniem ww. protokołów. Z pism tych wynika, iż wpłacone refundacje dotyczące kontrolowanych receptur zostały albo uznane za prawidłowe albo na podstawie wyników kontroli dokonano powtórnej weryfikacji wniosków o wypłatę refundacji, co z kolei pozwoliło na ustalenie, iż różnica pomiędzy kwotą refundacji wnioskowanej, a kwotą refundacji stosowanej do poszczególnych zgłoszeń wywozowych jest mniejsza niż ... EURO i zgodnie z art. 13 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 231, poz. 1702, z późn. zm.), Prezes ARR był upoważniony do zaniechania dochodzenia od przedsiębiorcy tego rodzaju należności. Skarżąca wskazała, iż zarówno kontrola weryfikacyjna, której wyniki wzięto pod uwagę w postępowaniu zakończonym decyzją Prezesa ARR z dnia ... marca 2009 r. jak i kontrole weryfikacyjne, których protokoły pokontrolne dołączyła do wniosku o zmianę decyzji, przeprowadzone zostały w identycznym stanie dokumentów, gdyż zainteresowana prowadzi dokumentację w niezmienionej formie od 2004 r. Zdaniem skarżącej to kontrolerzy Izby Celnej w Warszawie całkowicie zmienili podejście do kontrolowanej dokumentacji, zaś stan dokumentacji jest niezmienny od 2004 r. i zgodny z wymogami art. 16 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji (Dz. Urz. WE L 177 z 15.07.2000 r., str. 1). Jednocześnie skarżąca zaznaczyła, że spełnione zostały warunki określone w art. 154 k.p.a. gdyż na podstawie decyzji Ministra nie nabyła prawa a za zmianą decyzji przemawia słuszny interes strony. W ocenie zainteresowanej interes ten polega na należnym eksporterowi prawie do refundacji, a więc zwrocie części poniesionych przez niego kosztów produkcji towaru wywiezionego poza granice Unii Europejskiej. Decyzją z ... marca 2010 r. nr ... Minister odmówił zmiany decyzji ostatecznej z ... maja 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ nie zgodził się z argumentacją Spółki wskazującą, iż kontrole, których wyniki załączono do wniosku zostały przeprowadzone w takim samym stanie dokumentów jak w przypadku kontroli weryfikacyjnych receptur, której wyniki wzięto pod uwagę w postępowaniu zakończonym decyzją Prezesa ARR z dnia ... marca 2009 r. Minister wyjaśnił, że kontrole te dotyczyły innych receptur oraz innego stanu dokumentacji przedłożonego przez Spółkę w trakcie działań kontrolnych przeprowadzanych w różnych okresach. Mając zatem na uwadze, że dokumenty przedstawione przez skarżącą podczas kontroli weryfikacyjnej nie potwierdzały zużycia produktów refundowanych w zadeklarowanych recepturach organ podkreśli, iż skarżąca nie była uprawniona do refundacji. Następnie wskazano, że nie została spełniona przesłanka wzruszenia decyzji określona w art. 154 § 1 k.p.a., gdyż za zmianą decyzji nie przemawiają ani względy interesu społecznego ani słuszny interes strony. Wskazano, że w postępowaniu administracyjnym ustalone zostało, iż na podstawie przepisów wspólnotowych oraz krajowych w zakresie przyznawania refundacji wywozowych, w przedmiotowej sprawie skarżąca nie była uprawniona do uzyskania refundacji. Decyzja Prezesa ARR ustalająca wysokość nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowych oraz zobowiązująca skarżącego do ich zwrotu stanowi dla niego dolegliwość i sankcję za nieprzestrzeganie przepisów prawa. Podkreślono, że zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 154 § 1 k.p.a. nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. Ponadto zmiana decyzji naruszałaby zasadę praworządności, która zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie przepisów prawa. W piśmie z ... kwietnia 2010 r. skarżąca zawarła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra z dnia ... marca 2010 r. Decyzją z dnia ... maja 2010 r. nr ... Minister utrzymał w mocy decyzję z dnia ... marca 2010 r. W pierwszej kolejności organ wskazał, iż w niniejszej sprawie zastosowanie miały przepisy zawarte w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalenia wysokości kwot takich refundacji (Dz. U. L 172 z 5.7.2005, str. 24-75, z późn. zm.), a także przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz. U. L 102 z 17.4.1999 r., str. 11-52), zastąpione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 612/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz. U. L 186 z 17.7.2009 r., str. 1-58 z późń. zm.). W odniesieniu zaś do kontroli zakładów produkujących towary przetworzone wywożone z refundacją oraz sposobu wypełniania wniosków o refundacje WPR1, do 30 kwietnia 2010 r. obowiązywały przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentów stosowanych w obrocie towarami objętymi Wspólną Polityką Rolną oraz zasad postępowania z tymi towarami w zakresie przewidzianym dla organów celnych (Dz. U. Nr 101, poz. 1031 i z 2006 r. Nr 78, poz. 544) - od 1 maja 2010 r. zastąpione rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2010 r. (Dz. U. Nr 73, poz. 469). Następnie podkreślono, że skarżąca Spółka nie spełniła wymogów dotyczących przyznawania refundacji wywozowej do towarów przetworzonych Non-aneks I. Wyjaśniono, że w celu skorzystania z refundacji przedsiębiorca zobowiązany jest zadeklarować wzór produkcyjny (recepturę) do poszczególnych towarów, do których wnioskowana jest refundacja. Receptura określa faktyczne zużycie produktów refundowanych w towarze przetworzonym. Recepturę zarejestrowaną przez Agencję w rejestrze receptur należy wskazać we wniosku WPR1 jako podstawę do obliczenia refundacji wywozowej. Jednocześnie przedsiębiorca obowiązany jest przedstawić właściwym władzom wszystkie dokumenty i informacje na poparcie swojej deklaracji. Przedsiębiorca musi bowiem udowodnić, że zadeklarowane w recepturach ilości produktów refundowanych ustalone zostały na podstawie udokumentowanego zużycia tych produktów w procesie produkcyjnym, a wszelkie dokumenty i informacje na poparcie prawdziwości zadeklarowanych w zarejestrowanych recepturach ilości produktów jest zobowiązany przedstawić podczas kontroli receptur. Przedstawienie dokumentów potwierdzających prawdziwość receptur warunkuje uprawnienie do refundacji. Organ wskazał, że z protokołów z kontroli weryfikacyjnej receptur o kodach: ... - jasno wynika, że na podstawie przedstawionych dokumentów nie można było stwierdzić, czy wykazane w zarejestrowanych recepturach ilości produktów refundowanych wykorzystanych do produkcji były faktycznie zużyte. Dalej podkreślono, iż nie sposób zgodzić się z argumentacją skarżącej, iż wyniki kontroli weryfikacyjnych receptur o ww. kodach jak i wyniki kontroli dołączonych do wniosku o zmianę decyzji Ministra z ... maja 2009 r. zostały przeprowadzone w oparciu o dokumentację produkcyjno-handlową, która jest prowadzona w spółce w niezmienionej formie od 2004 r. Minister zauważył, że w przypadku kontroli warunków autoryzacji do korzystania z receptur ARR przeprowadzonej w 2008 r., skarżąca przedstawiała służbom celnym dokument "Zużycie Półproduktów'' w formie zwykłego zeszytu, w którym podana była data zużycia półproduktów, rodzaj użytego półproduktu i jego ilość. Zapisy te nie były podpisane przez osoby je sporządzającą. Strona wówczas oświadczyła pisemnie, że w przyszłości wpisy do zeszytów potwierdzone będą przez upoważnionych pracowników. Na potwierdzenie swojego zobowiązania półka przesłała do Izby Celnej w W., kserokopie dokumentów "Zużycie półproduktów do produkcji wyrobów wykonywanych wg receptur WPR" z informacją, że rejestr ten został wprowadzony od września 2008 r. Dokumenty te miały postać pojedynczych kart wypełnianych ręcznie, podpisanych przez kierownika zmiany/magazyniera. Mając na uwadze powyższe okoliczności organ podkreślił, iż skoro przedstawiona przez skarżącą dokumentacja nie potwierdza, że zadeklarowane w recepturach ilości produktów refundowanych zostały ustalone na podstawie faktycznego zużycia tych produktów, to strona nie wywiązała się z obowiązków eksportera, warunkujących uprawnienie do refundacji, a tym samym naruszyła art. 49 ust. 2 rozporządzenia Komisji WE nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalenia wysokości kwot takich refundacji. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zwróciła się o uchylenie decyzji Ministra z ... maja 2010 r. nr .... Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 154 § 1 k.p.a. oraz art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. Powtórzyła argumentację powołaną już uprzednio na etapie postępowania administracyjnego. Wskazała, iż dokumentacja produkcyjna, prowadzona przez K. w niezmienionej formie od 2004 r. była dotychczas wystarczająca do dokonania szczegółowych ustaleń co do weryfikacji danej receptury pod kątem zgodności z informacjami zadeklarowanymi we wnioskach o refundację, natomiast podnoszony przez organ fakt, iż strona nie przedstawiła dokumentacji warunkującej skorzystanie z refundacji wynika nie z uchybień skarżącej, a ze zmiany podejścia kontrolerów do ocenianej dokumentacji. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a.", w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie, Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 154 § 1 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Przepis ten nie może być przy tym traktowany jedynie jako stwarzający możliwość uznaniowego działania organów administracji i to tylko w interesie publicznym reprezentowanym przez organy administracyjne, albowiem jest to przepis pozwalający na zajęcie się ponownie sprawą również w interesie strony. Zmiany polityki administracyjnej, wykładni prawa, oceny stanów faktycznych, następujące po wydaniu w sprawie np. odmownej decyzji nie prowadzą do jej wadliwości lub bezprzedmiotowości, a wobec tego bez dopuszczenia odwołalności decyzji lub jej wzruszenia w trybie nadzoru strona byłaby pozbawiona możliwości uzyskania dla siebie nowego rozstrzygnięcia jej sprawy (por. J. Borkowski, B. Adamiak Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 6. wyd., Warszawa 2004). Należy w powyższym kontekście zauważyć, iż niezasadne jest stwierdzenie organu nadzoru zawarte w odpowiedzi na skargę, iż biorąc pod uwagę słuszny interes strony nie można dokonać odmiennej oceny tego samego stanu faktycznego, tj. protokołu pokontrolnego, który już podlegał ocenie w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Ministra. Organ wyjaśnił, iż w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji ustalającej wysokość nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowej ustalony został stan faktyczny, tj. podczas kontroli weryfikacyjnej receptur o kodach: ... oraz ... stwierdzono, że skarżąca nie prowadzi dokumentacji niezbędnej do ubiegania się o wypłatę refundacji wywozowej. Zatem skarżąca nie spełniła określonych prawem obowiązków. Stosownie do art. 10 akapit 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1043/2005 w przypadku regularnego wywozu towarów produkowanych przez poszczególne przedsiębiorstwa według ściśle określonych warunków technicznych oraz posiadających stałe cechy charakterystyczne i jakość, za zgodą właściwych władz, ilości można ustalić na podstawie wzoru produkcyjnego dla danych towarów lub na podstawie średnich ilości produktu, zużytych w określonym czasie do wytworzenia danej ilości przedmiotowych towarów. Ustalone w ten sposób ilości produktów pozostają podstawą obliczeń do czasu zmiany warunków wytwarzania przedmiotowych towarów. Zgodnie zaś z art. 49 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1043/2005 jeżeli towary zostały zużyte do produkcji towarów, które mają zostać wywiezione, deklaracja strony zainteresowanej zawiera ilość faktycznie zużytych towarów oraz charakter i ilość każdego z produktów podstawowych, produktów uzyskanych w wyniku ich przetworzenia i/albo produktów asymilowanych do jednej z tych dwóch kategorii zgodnie z art. 3, z których uzyskano dane towary. Zainteresowana strona na poparcie swej deklaracji, zobowiązana jest dostarczyć właściwym władzom wszystkie dokumenty i informacje, jakie te władze uznają za stosowne. Właściwe władze sprawdzają prawidłowość przedstawionych im deklaracji za pomocą odpowiednich środków. Należy wskazać, iż Minister w decyzji z ... maja 2009 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezesa ARR ustalającą wysokość nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowej wyjaśnił, iż Spółka podczas zleconej przez Prezesa ARR kontroli weryfikacyjnej spornych receptur, nie przedstawiła dokumentacji, na podstawie której można byłoby stwierdzić czy wykazane w zarejestrowanych recepturach ilości surowców refundowanych wykorzystanych do produkcji towarów były faktycznie zużyte. Podkreślono, iż przyznanie autoryzacji do rejestrowania receptur w rejestrze receptur ARR było możliwe dopiero po usunięciu stwierdzonych uchybień oraz złożeniu pisemnego oświadczenia Spółki, dotyczącego sporządzania dokumentacji "Zużycie półproduktów do produkcji wyrobów wykonywanych wg receptur WPR" w sposób dający możliwość oceny co do faktycznego zużycia surowców refundowanych użytych do produkcji. Przyznanie autoryzacji potwierdza, w ocenie organu, że Spółka aktualnie prawidłowo dokumentuje proces technologiczny, nie można jednak odnieść pozytywnego wyniku kontroli autoryzacyjnej do wyprodukowanych wcześniej partii towarów, do których nienależnie pobrano refundacje wywozowe. W odniesieniu do powyższych ustaleń należy jednak zauważyć, iż we wniosku o zmianę decyzji ostatecznej skarżąca Spółka powołała się na protokoły pokontrolne z kontroli weryfikacyjnych receptur przeprowadzonych w 2009 r., w świetle których dokumentacja produkcyjna prowadzona przez Spółkę w latach 2004-2007 została uznana za wystarczającą do dokonania szczegółowych ustaleń co do weryfikacji danej zarejestrowanej receptury pod kątem zgodności z informacjami zadeklarowanymi we wnioskach o refundację. Strona wyjaśniła w skardze, iż istotnie złożyła zobowiązanie do uzupełnienia prowadzonego rejestru "Zużycia półproduktów WPR" o podpisy kierownika zmiany i/lub magazynu lecz dotyczyło to postępowania autoryzacyjnego, odnoszącego się do przyszłych wniosków o refundację, natomiast kontrole weryfikacyjne receptur przeprowadzone przez Izbę Celną w Warszawie w 2009 r., które zakończyły się wynikiem pozytywnym zostały oparte m.in. na treści zeszytów "Zużycia półproduktów WPR" za lata 2004-2007, które nie były podpisywane przez kierowników zmiany ani magazynów Niedokonanie analizy stanu faktycznego sprawy w kontekście podnoszonych przez skarżącą okoliczności dotyczących zmiany oceny stanów faktycznych w zakresie kontroli weryfikacyjnych zarejestrowanych receptur, powoduje, iż Minister nie rozważył w należyty sposób przesłanek wynikających z art. 154 § 1 k.p.a. Wskazać należy, iż przeprowadzone w 2008 r. przez Dyrektora Izby Celnej w W. na wniosek Prezesa ARR kontrole weryfikacyjne receptur o kodach: ...oraz ..., którym Prezes ARR przyznał moc dowodową, zostały przeprowadzone w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentów stosowanych w obrocie towarami objętymi Wspólną Polityką Rolną oraz zasad postępowania z tymi towarami w zakresie przewidzianym dla organów celnych. Zgodnie z § 41 pkt 2 rozporządzenia dyrektor izby celnej wykonuje na wniosek agencji płatniczej lub w uzasadnionych przypadkach z urzędu kontrolę zarejestrowanych receptur. Kontrola, o której mowa w § 41 pkt 2, ma na celu ustalenie, czy: producent spełnia warunki, o których mowa w § 42; receptura stosowana przez producenta jest zgodna z recepturą zarejestrowaną przez agencję płatniczą. W ocenie strony skarżącej, z protokołów pokontrolnych dotyczących weryfikacji receptur o kodach ... oraz ...przeprowadzonych w Spółce w okresie od kwietnia do września 2009 r. wynika, iż pomimo braku zmiany stanu prawnego i analogicznego, jak w przypadku kontroli z 2008 r., stanu faktycznego, dokumentacja produkcyjna została uznana za wystarczającą do dokonania szczegółowych ustaleń co do weryfikacji danej zarejestrowanej receptury pod kątem zgodności z informacjami zadeklarowanymi we wnioskach o refundację. W ocenie Sądu, wyjaśnienia w trakcie ponownie prowadzonego postępowania wymaga zatem kwestia czy istotnie dokumentacja produkcyjna w części dotyczącej dokumentu "Zużycie półproduktów WPR" nie ulegała zmianom w okresie od 2004 r. do sierpnia 2008 r., co mogłoby uzasadniać stanowisko skarżącej, iż w analogicznych sprawach dotyczących weryfikacji wniosków o wypłatę refundacji wywozowych doszło do zmiany oceny stanów faktycznych po wydaniu decyzji ostatecznej ustalającej wysokość nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowej do towarów wyprodukowanych w oparciu o receptury o kodach: ...oraz ... oraz orzekającej o zwrocie tych kwot łącznie z odsetkami w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Reasumując Sąd uznał, iż zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. - w stopniu, który mógł mieć istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W ponownie prowadzonym postępowaniu należy uwzględnić powyżej poczynione przez Sąd uwagi, pamiętając m.in. o tym, iż uzasadnienie decyzji winno odpowiadać rygorom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., dając jasny obraz motywów rozstrzygnięcia. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.