II SA/Bd 1345/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Krystyna Witt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010 r. sprawy ze Spółki A w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę. Dyrektor Izby Celnej w T. decyzją nr [...] z dnia [...] 2010 r. na podstawie art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.), w zw. z art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540) po rozpatrzeniu wniosku Spółki A. z dnia [...] 2008 r. w sprawie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, na terenie województwa [...] umorzył postępowanie wskazując, że w dniu 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, gdzie na mocy art. 118 do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 8 tej ustawy do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. Składając odwołanie strona skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję w całości, wnosząc o jej uchylenie w takim samym zakresie oraz wnosząc o rozstrzygnięcie przez organ zgodnie ze złożonym w sprawie przez stronę wnioskiem. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 2 w zw. art. 7, art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 125 § 1, art. 139 § 1 i § 2, art. 140 § 1, art. 120, ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 8, art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, w zw. z art. 155 Kpa w zw. z ustawą o grach i zakładach wzajemnych (w szczególności art. 34 ust. 1), w szczególności poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów państwa, nieefektywnie i wolno, naruszając elementarne zasady racjonalności i praworządności, poprzez nierozpoznanie w ustawowym terminie wniosku strony (chociażby poprzez wydanie decyzji częściowej) złożonego w czasie obowiązywania ustawy o grach i zakładach wzajemnych pod rządami tejże ustawy, w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy oraz właściwych przepisów wynika, że organ mógł, a co więcej powinien to uczynić, natomiast brak prawidłowego (efektywnego i szybkiego) działania organu doprowadził w konsekwencji do tego, że w wyniku zmian prawa, tj. w wyniku wejścia w życie ustawy o grach hazardowych wniosek strony nie został uwzględniony; 2. art. 8 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 210 § 1 pkt 5) ustawy Ordynacja podatkowa w zw. art. 2, art. 7 , art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 125 § 1, art. 139 § i § 2, art. 140 § 1, art. 120, ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 8, art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, w zw. z art. 155 Kpa w zw. z ustawą o grach i zakładach wzajemnych (w szczególności art. 34 ust. 1), poprzez oparcie przez organ swojej decyzji wyłącznie o fakt zmiany stanu prawnego w sprawie, w sytuacji, gdy wszczęcie postępowania nastąpiło w czasie, w którym nie uchwalono nowej ustawy o grach hazardowych, natomiast strona składając wniosek mogła zasadnie spodziewać się, że zostanie on rozpoznany: 1) w terminie, 2) przed zmianą stanu prawnego, 3) pozytywnie dla strony; 3. art. 8 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 210 § 1 pkt 6), 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 125 § 1, art. 139 § 1 i § 2, art. 140 § 1, art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa, w zw. z art. 155 Kpa w zw. z ustawą o grach i zakładach wzajemnych (w szczególności art. 34 ust. 1) poprzez niewskazanie i niewyjaśnienie okoliczności stanu faktycznego sprawy wskutek dokonania przez organ ich generalizacji i ograniczenie się do wyliczenia wyłącznie przykładowych faktów, które mają uzasadniać prawidłowość prowadzenia przez organ postępowania w sprawie; 4. art. 2 w zw. art. 7, art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 125 § 1, art. 139 § 1 i § 2, art. 140 § 1, art. 120, ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 8, art. 129 ust. 2, ustawy o grach hazardowych, w zw. z art. 155 Kpa w zw. z ustawą o grach i zakładach wzajemnych, w szczególności poprzez uznanie, że bezpośrednie działanie nowo obowiązującej ustawy o grach hazardowych może prowadzić do pogorszenia sytuacji prawnej strony, która pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych wystąpiła o realizację przysługujących jej wówczas uprawnień, przy czym do dnia zmiany prawa strona nie doczekała się ich realizacji wskutek przewlekłego prowadzenia przez organy postępowania; 5. art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 7, art. 8 ust. 2 oraz art. 2 Konstytucji w zw. z art. 16 ustawy o organizacjach pracodawców w zw. z art. 129 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, w szczególności poprzez oparcie przez organ administracji swojej decyzji w oparciu o przepisy ustawy o grach hazardowych, tj. ustawy, która została uchwalona z pominięciem obowiązku konsultacji z właściwymi organizacjami pracodawców, a więc z naruszeniem zasad tworzenia prawa w demokratycznym państwie prawnym. Dyrektor Izby Celnej w T., decyzją nr [...] z dnia [...] 2010 r., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 221 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ ponownie wskazał, że w dniu 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Na podstawie art. 144 tej ustawy utraciła moc, ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Art. 129 ust. 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. stanowi, iż w przypadku postępowań w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzonych w salonach gier na automatach, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy umarza się. Wypełniona została więc hipoteza normy prawnej zawarta w art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych i zgodnie z dyspozycją tego przepisu postępowanie winno zostać umorzone. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazano, że strona złożyła wniosek o wydanie zezwolenia w dniu [...] 2008 r., jednakże liczne wezwania do uzupełnienia dokumentacji kierowane do strony wskazywały na niekompletność wniosku. Organ wyliczył okresy zwłoki - niezawinione przez organ. Wyniosły one łącznie około 170 dni, co miało wpływ na postępowanie, a dyrektywy szybkiego zakończenia postępowania nie można traktować jako wartości samej w sobie, zwłaszcza jeśli takie postępowanie uniemożliwiałoby realizację innych zasad, lub oznaczałoby wydanie decyzji bez zgromadzenia zupełnego materiału dowodowego, bądź bez dokonania wszechstronnej jego analizy, bądź też prowadziłoby do błędnego wyinterpretowania przepisów prawa mających zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego sprawy. W sprawie nie doszło do naruszenia zasad postępowania administracyjnego, ponieważ organ kierując się koniecznością wnikliwego rozpatrzenia sprawy był zmuszony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, które uległo przedłużeniu w związku z koniecznością z jednej strony uwzględnienia nadsyłanych przez stronę w toku postępowania żądań uzupełnienia pierwotnego wniosku, z drugiej zaś nieuzupełnieniem braków formalnych pierwotnego wniosku, a także braków formalnych w kolejnych pismach zmieniających pierwotne żądanie. Organ nie mógł, bez uszczerbku dla zasad procesowych, rozstrzygnąć sprawy w terminie wskazanym w art. 34 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Oprócz ustawowo określonych terminów na załatwienie sprawy w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, przepis art. 140 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (odpowiednio art. 36 Kpa) dopuszczają możliwość przedłużania postępowania przez organ. O niedotrzymaniu terminu, nawet jeśli nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu, zgodnie z art. 140 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa zawiadamia on stronę. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji postąpił zgodnie z powyższym przepisem i każdorazowo, gdy sprawa nie mogła zostać zakończona, wyznaczał nowy termin jej załatwienia i wskazywał powody takiego postępowania. Składając skargę strona zarzuciła naruszenie: 1. art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. art. 1 pkt 9 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, poprzez wydanie decyzji na podstawie przepisu, który nie obowiązuje z uwagi na niedochowanie obowiązku notyfikacji, 2. art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, 3. art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej, 4. art. 6, art. 8 w zw. z art. z art. 35 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, 5. art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych w zw. z art. 2 Konstytucji i wynikającą z niego zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, poprzez zastosowanie tego przepisu, pomimo iż ustawa o grach hazardowych została uchwalona z naruszeniem proceduralnych zasad tworzenia prawa w demokratycznym państwie prawnym, czego skutkiem musi być uznanie jej za niezgodną z art. 2 Konstytucji i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Dyrektorowi Izby Celnej w T. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. Zdaniem skarżącej nastąpiło naruszenie szeregu zasad postępowania, m.in. zasady szybkości postępowania, zasady zaufania do organów i oparcie się na błędnej interpretacji art. 34 ust.1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Organ dysponował wszelkimi dokumentami, by móc rozstrzygnąć sprawę. Doszło do rażącego naruszenia zasady szybkości postępowania oraz zasady budowania zaufania do organów administracji. Wniosek złożony przez skarżącą miał charakter standardowy i nie był skomplikowany co do stanu faktycznego i prawnego i gdyby wniosek został rozpatrzony bezzwłocznie, nie istniałyby prawne przeszkody do jego merytorycznego rozpatrzenia. Bezpośrednie działanie nowego prawa nie powinno prowadzić do pogorszenia sytuacji prawnej osób, które pod rządem poprzedniego prawa wystąpiły o realizację przysługujących im wówczas uprawnień, a do dnia zmiany prawa nie doczekały się ich realizacji wskutek przewlekłego prowadzenia przez organy administracji postępowania administracyjnego. Strona wskazała też na niekonstytucyjność przepisów stanowiących podstawę wydania decyzji z uwagi na brak "dochowania ustawowego trybu jej uchwalania". Nie dochowano obowiązku notyfikacji ustawy, której przepisy stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34. Wg strony postępowanie było powadzone w sposób przewlekły wobec najpierw planowanych, a następnie procedowanych i uchwalonych zmian przepisów dotyczących ograniczenia działalności w zakresie organizowania gier na automatach o niskich wygranych. Zmiany te zawierały niekorzystne dla przedsiębiorców przepisy przejściowe w zakresie zasad zmiany zezwoleń. Gdyby wniosek został rozpatrzony bezzwłocznie, nie istniałyby prawne przeszkody do jego merytorycznego rozpatrzenia i uwzględnienia postępowania przez organy administracji, które już po zgromadzeniu całego materiału dowodowego nie podejmowały żadnych działań w celu rozpoznania sprawy lub podejmowały działania pozorne. Wg strony ustawa o grach hazardowych jest niezgodna z Konstytucją, ponieważ przy jej uchwaleniu naruszono proceduralne zasady tworzenia prawa w demokratycznym państwie prawa. Ponadto w skardze strona wskazuje, że ustawa o grach hazardowych została uchwalona bez przeprowadzenia konsultacji z organizacjami pracodawców i w tym zakresie tryb jej uchwalania budzi istotne wątpliwości co do jego konstytucyjności. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując swoją dotychczasową argumentację wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i dlatego odnosząc się do zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego i jego negatywnych konsekwencji dla skarżącej w związku ze zmianą w tym czasie stanu prawego, uniemożliwiającego uwzględnienie przedmiotowego wniosku, należy zauważyć że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie są decyzje wskazanego organu, a nie stan jego bezczynności, w związku z czym ocenie Sądu podlegały działania organu i wydanie decyzji a nie ich brak. Tym samym zarzucana bezczynność pozostaje poza zakresem przedmiotu sprawy. Mogła natomiast być ona przedmiotem odrębnego zaskarżania do sądu administracyjnego w trybie skargi na bezczynność. W sytuacji bezczynności organu stronie skarżącej służyły też, poprzedzające ewentualną skargę, środki prawne w postaci zażalenia w trybie art. 37 Kpa, a pod rządem ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych ponaglenie z którego strona nie skorzystała (art. 8 ww. ustawy w zw. z art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej). Zgodnie z art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast wynika, że postępowanie w niniejszej sprawie nastąpiło pod rządami ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. Nr 68, poz. 341). Tymczasem organ kontynuujący postępowanie tj. Dyrektor Izby Celnej w T. rozstrzygnął wniosek w oparciu o ustawę z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1549). I dlatego też oceniając legalność zaskarżonej decyzji należało w pierwszej kolejności rozstrzygnąć kwestię aktu prawnego mającego zastosowanie w niniejszej sprawie. Ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j. Dz. U. z 2004., Nr 4, poz. 272 z późn. zm.) obowiązywała do 31 grudnia 2009 r. Z dniem 1 stycznia 2010 r. utraciła ona moc co wynika z art. 145 nowouchwalonej ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. Nr 201, poz. 1540), która określa warunki i urządzanie i zasady prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych zakładów wzajemnych i gier na automatach (art. 1 ww. ustawy z 19 listopada 2009 r.). Przepis art. 118 obowiązującej ustaw z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych stanowi, że do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast przepis art. 8 ww. ustawy stanowi, że do postępowań określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z poźn. zm.), chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast z przepisu art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, a z przepisu art. 129 ust. 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych wynika, że postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. Z przytoczonych przepisów ewidentnie więc wynika, iż z woli ustawodawcy, w sytuacjach o których mowa w tych przepisach zasadą jest stosowanie przepisów nowej ustawy. Skoro więc w niniejszej sprawie postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, tj. przed 1 stycznia 2010 r. organ administracji orzekający w sprawie, po myśli przepisu art. 118 tej ustawy, zobligowany był stosować w sprawie ustawę 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Natomiast przepis art. 129 ust. 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych stanowi, że postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. Odnosząc się do wniosku zawartego w pkt 2 skargi "o zastosowanie tymczasowego środka zawieszającego stosowanie niezgodnych z prawem wspólnotowym przepisów art. 129 ust. 1-3 ustawy o grach hazardowych na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" należy zauważyć, że wskazane przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - abstrahując w tym miejscu od zasadności stwierdzenia braku zgodności ww. przepisu ustawy o grach hazardowych z przepisami prawa wspólnotowego - nie zawierają żadnych podstaw prawnych do stosowania "tymczasowego środka zawieszającego". Wskazany przepis art. 61 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. o treści: § 1 "Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności" oraz przepis art. 61 § 3 o treści "Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy" - upoważnia Sąd jedynie do wstrzymania wykonania aktu lub czynności a nie do wstrzymania stosowania obowiązującego prawa. Natomiast odnosząc się do zarzutu niezgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z przepisami prawa wspólnotowego, należy mieć na uwadze przedmiot niniejszej sprawy i sposób jej rozstrzygania. Ewentualne pytanie prejudycjalne może bowiem być sformułowane tylko w takim przypadku, gdy jest to niezbędne do wydania wyroku. Sąd orzekający w konkretnej sprawie nie jest uprawniony do oceny zgodności z przepisami prawa wspólnotowego przepisów całej ustawy. Odnosi się to także do zarzutu naruszenia obowiązku notyfikacji. Sąd mógłby odmówić zastosowania tylko tych przepisów ustawy, które stanowiły podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Nie ma zaś uprawnień do derogacji całej ustawy o grach hazardowych z porządku prawnego. Najistotniejszy w sprawie jest fakt, że rozstrzygnięcie organu ma charakter formalny. Jest to decyzja umarzająca postępowanie w sprawie, w której przedmiotem wniosku jest wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Nie pozostają więc z związku z rozpoznawaną sprawą zarzuty dotyczące ograniczenia swobód traktatowych. Z tych względów wniosek o zwrócenie się do ETS z pytaniem prejudacyjnym o wykładnię art. 34 i 36 TFUE nie znajduje żadnego uzasadnienia co do obowiązku notyfikacji ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Również nie należy tracić z pola widzenia faktu, że sprawa dotyczy umorzenia postępowania tj. rozstrzygnięcia formalnego. Obowiązek notyfikacji dotyczy przepisów technicznych. Przez przepisy techniczne należy natychmiast rozumieć m.in. specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, których przestrzeganie jest obowiązkowe w przypadku np. świadczenia jakiś usług. Takiego charakteru nie ma oczywiście przepis derogujący poprzednią ustawę i wprowadzający nowe regulacje. Nie ma go również – co należy podkreślić - przepis nakazujący zaniechanie merytorycznego załatwienia wniosku złożonego przed wejściem w życie nowej ustawy i do chwili wejścia jej w życie nierozpoznanego. Stąd brak podstaw do przypisywania wymienionym przepisom charakteru przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego. Tylko takie w myśl art. 8 tej dyrektywy wymagają notyfikacji Komisji. Zgodnie bowiem z art. 1 pkt 11 powołanej dyrektywy "przepisy techniczne" to specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, wyłącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania w Państwie Członkowskim lub na przeważającej jego części jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne Państw Członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazujących produkcji, przewozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujących świadczenia bądź korzystania z usług lub ustanawiania dostawcy usług. Z takich samych przyczyn Sąd nie uwzględnił wniosku o zwrócenie się do ETS o orzeczenie w trybie perjudacyjnym w przedmiocie wykładni powołanych przez skarżącą przepisów traktatowych i dyrektywy 98/34, zmienionej dyrektywą 98/48. Nie uwzględniono też wniosku o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o zgodność art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych z art. 2 i 7 Konstytucji. Przyjęta regulacja o stosowaniu nowej ustawy do spraw wszczętych a niezakończonych przed wejściem jej w życie stanowi często stosowaną zasadę nie budzącą wątpliwości o jej konstytucyjność. Konsekwencją tego jest rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o nowe przesłanki merytoryczne. Reasumując należy więc stwierdzić, iż organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego ani też uchybień formalnoprawnych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego Sąd, nie znajdując podstaw do uchylenia czy stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, a także do wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego i Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości we wnioskowanym przez skarżącą zakresie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.