II GZ 157/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Socha po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 27 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 1007/10 w zakresie zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi E. Spółki z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [....] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 27 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 1007/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi Spółki E. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] lipca 2010 r., w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych. Sąd pierwszej instancji wskazał w pierwszej kolejności, iż podstawą zaskarżonej decyzji był art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540), określający, że w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsca urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych. Wskazał również, że postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 261/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., zadał Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prawne: "Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych." Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Po 549/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, "czy art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, uniemożliwiający podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych odnośnie przedsięwzięć podjętych przed dniem 1 stycznia 2010 r., dopuszczalną wcześniej zmianę miejsca urządzania gry ustalonego w uprzednio wydanym zezwoleniu, nie jest niezgodny z wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą ochrony interesów w toku podmiotów prowadzących takową działalność, które – w zaufaniu do dotychczasowych przepisów – rozpoczęły realizację sześcioletnich przedsięwzięć gospodarczych. Zdaniem Sądu pierwszej instancji udzielenie odpowiedzi na powyższe pytania będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Dyrektor Izby Celnej w T. zażaleniem zaskarżył powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W uzasadnieniu podniesiono, iż Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu postanowienia wskazał jedynie na możliwość wpływu zadanych pytań prawnych na przedmiotowe postępowanie. Nie wskazał natomiast istoty wpływu ewentualnych orzeczeń na rozstrzygnięcie sprawy. Zdaniem żalącego się organu bezpośrednia zależność rozstrzygnięcia sprawy od wyniku innego toczącego się postępowania nie jest tożsama z możliwym, a więc potencjalnym tylko wpływem toczących się postępowań przed Trybunałem Sprawiedliwości i Trybunałem Konstytucyjnym na postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie. Wobec zaś powołania się przez Sąd pierwszej instancji na możliwy, a więc niekonieczny wpływ innego postępowania na to postępowanie przy jednoczesnym niewykazaniu zależności pomiędzy postępowaniami to doszło do naruszenia art. 125 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi spółka E. wniosła o oddalenie zażalenia podnosząc, że organu nietrafnie uznał, że zawieszenie jest możliwe jedynie wówczas gdy wpływ orzeczenia w innym postępowaniu będzie miał charakter "konieczny" a nie "jedynie potencjalny". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jak wynika z treści powołanego przepisu sąd w przypadku wystąpienia okoliczności, o której w nim mowa, tak zwanej przyczyny prejudycjalnej, może postępowanie sądowoadministracyjne zawiesić. Zatem tylko od uznania sądu zależy, czy w przypadku wystąpienia przesłanki wymienionej w art. 125 § 1 powołanej ustawy, zawiesi postępowanie czy będzie je prowadził w dalszym ciągu. W sytuacji zadania pytania prawnego Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które to pytanie odnosi się do kwestii zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry oraz zadania pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu RP dotyczącego konstytucyjności przepisu art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, który to przepis był podstawą zaskarżonej w sprawie decyzji, celowym z uwagi na przedmiot tego postępowania, a ściślej treść decyzji Dyrektora Izby Celnej w T. dotyczącej lokalizacji punktu gry na automatach o niskich wygranych, było zawieszenie przedmiotowego postępowania. Istotnie bowiem wynik postępowań przed trybunałami krajowym i europejskim, może mieć wpływ na rozstrzygniecie w niniejszej sprawie. Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny wpływu rozstrzygnięcia kwestii stanowiących przedmiot pytań na wynik tej sprawy, a tym samym prawidłowo zastosowała art. 125 § 1 pkt 1 ust. 1 ustawy. Niezasadnym jest stanowisko zaprezentowane w zażaleniu, iż Sąd pierwszej instancji nie wskazał istoty wpływu ewentualnych orzeczeń na rozstrzygnięcie sprawy. Samo zestawienie treści pytań prawnych z przedmiotem postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego, w kontekście przytoczonego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stanu sprawy, stanowi wskazanie jaki wpływ mieć będą dla rozstrzygnięcia tej sprawy orzeczenia obu trybunałów. Słusznie podniesiono w zażaleniu, iż przepis art. 125 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nakłada na sąd stosujący ten przepis obowiązek wykazania istnienia bezpośredniej zależności pomiędzy postępowaniami, o których mowa w tym przepisie, nie zaś możliwym bądź potencjalnym wpływem tych postępowań. Jak bowiem wynika z treści tego przepisu sąd może zawiesić postępowanie jeśli rozstrzygniecie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania (...). Sąd korzystając zatem z możliwości zawieszenia postępowania w trybie powołanego przepisu jest zobowiązany do wykazania istnienia tej zależności. W niniejszej sprawie wpływ ten, wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, został przez Sąd pierwszej instancji wykazany. Nie można zatem zarzucić zaskarżonemu postanowieniu, iż oparte zostało na "możliwym, acz niekoniecznym wpływie". Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.