II SO/Kr 2/10

sygn. akt II SO/Kr 2/10 Kraków, dnia 28 grudnia 2010 roku POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka- Duda po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P.B. o wymierzenie Prokuratorowi Rejonowemu w M. grzywny za nieprzekazanie akt postanawia: odrzucić wniosek. Stosownie do treści art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) do uiszczania kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Artykuł 220 § 1 zdanie pierwsze i drugie p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata; w tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W sytuacji nieopłacenia skargi § 3 art. 220 p.p.s.a. przewiduje jako skutek powyższego jej odrzucenie. Siedmiodniowy termin określony w art. 220 § 1 p.p.s.a. dla wykonania obowiązku opłacenia skargi jest terminem ustawowym, którego niezachowanie powoduje w myśl art. 85 p.p.s.a. bezskuteczność dokonanej po terminie czynności, co także prowadzi do odrzucenia skargi. Ponadto w myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać jej podpis, względnie podpis jej przedstawiciela ustawowego bądź pełnomocnika. Zgodnie z art. 47 § 2 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Brak dołączenia odpisów obliguje sąd do wezwania o usunięcie tego braku w wyznaczonym terminie, zaś stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nie uzupełnienie braku powoduje konieczność odrzucenia skargi. Przepisy, dotyczące skargi znajdują odpowiednie zastosowanie do wniosku, wszczynającego postępowanie sądowe, co wynika z art. 64 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie, wszczętej wskutek wniosku P.B. o wymierzenie Prokuratorowi Rejonowemu w M. grzywny za nieprzekazanie akt, w wykonaniu zarządzeń z dnia 11 stycznia 2010 roku i 26 lipca 2010 roku wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od wniosku w kwocie 100 zł - w terminie 7 dni od rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zostały doręczone skarżącemu odpowiednio w dniu 21 stycznia i 2 sierpnia 2010 roku. Żądana kwota wpisu nie wpłynęła na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie do dnia 27 grudnia 2010 roku. Trzeba jednocześnie zaznaczyć, że wnioskodawca P.B. nie dokonał w terminie, wyznaczonym do uiszczenia wpisu od wniosku żadnej czynności procesowej, która przerywałaby bieg tego terminu. Za czynność taką nie mogą być w szczególności uznane przesłane drogą elektroniczną pliki, opatrzone podpisem elektronicznym, ponieważ w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie ma możliwości wnoszenia pism tą drogą oraz podpisywania ich w ten sposób. Niezależnie od tego, iż korespondencja elektroniczna nie może zostać uznana za pismo procesowe w rozumieniu przepisów p.p.s.a., wnioskodawca mimo wezwań referendarza nie uzupełniał braków formalnych tej korespondencji. Sąd ma na uwadze, iż również jego działalności dotyczy ustawa z 17 lutego 2005 roku o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. Nr 64, póz. 565 ze zm.). Jednakże wynikające z niej obowiązki dotyczą zadań sądu o charakterze administracyjnym, a nie procesowym. Założeniem ustawodawcy było bowiem, iż w postępowaniach, prowadzonych przez organy i sądy (sprawy administracyjne, sprawy sądowe) forma komunikacji elektronicznej i zrównanie podpisu elektronicznego z podpisem własnoręcznym jest skuteczna gdy tyle, o ile wprowadzone zostały do danej procedury przepisy szczególne, taką możliwość przewidujące. Nie wystarcza zatem, że dany sąd lub organ jest objęty zakresem działania ustawy na mocy jej art. 2. Przykładowo, w art. 36 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne wprowadzono zmiany do k.p.a., obejmujące możliwość doręczania pism drogą elektroniczną oraz podpisywanie ich podpisem elektronicznym. Szczególne przepisy o możliwości wnoszenia pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej zostały wcześniej wprowadzone do Ordynacji podatkowej. W postępowaniu cywilnym możliwość wnoszenia pism drogą elektroniczną i podpisywania ich podpisem elektronicznym wprowadziła ustawa z 9 stycznia 2009 roku o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 26, poz. 156). W postępowaniu sądowoadministracyjnym podobnych regulacji brak. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo winno zawierać podpis strony, jej przedstawiciela ustawowego bądź pełnomocnika. Art. 83 § 3 p.p.s.a. wskazuje trzy formy wnoszenia pism w postępowaniu sądowym: wniesienie bezpośrednio do sądu, oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym oraz oddanie pisma w polskim urzędzie konsularnym. Żaden z tych przepisów nie wskazuje, aby strona w postępowaniu sądowoadministracyjnym mogła wnieść pismo za pomocą środków komunikacji elektronicznej czy też opatrzyć go podpisem elektronicznym. Jedynie art. 65 § 3 p.p.s.a. przewiduje, iż pismo może być doręczone za pośrednictwem poczty elektronicznej, jednakże z brzmienia § 1 (sąd dokonuje doręczeń...) wynika, iż ta możliwość dotyczy wyłącznie doręczania pism sądowych, nie zaś wnoszenia pism do sądu przez strony i uczestników. Z powyższego wynika, iż gdyby ustawodawca chciał otworzyć możliwość wnoszenia pism drogą elektroniczną i identyfikowania nadawcy za pomocą podpisu elektronicznego w postępowaniu sądowoadministracyjnym, uczyniłby to wprowadzając wyraźny przepis do p.p.s.a. Skoro takiego przepisu brak, nie można uznać, aby korespondencja nadsyłana tą drogą i podpisywana w ten sposób stanowiła skuteczne wniesienie pisma nie dotkniętego brakami. Skoro wnioskodawca - po doręczeniu mu wezwania do uiszczenia wpisu od wniosku w terminie 7 dni -korespondował z Sądem wyłącznie drogą elektroniczną, nie wniósł żadnego pisma w rozumieniu art. 46 § 1 pkt 4 i art. 83 § 3 p.p.s.a., nie dokonał zatem żadnej czynności, która powodowałaby przerwę biegu terminu do uiszczenia wpisu. Wobec powyższego Sąd odrzucił skargę, za podstawę przyjmując art. art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.