II SA/Bd 1292/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.P. na pismo Dyrektora Zakładu Karnego w [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie przekazania skargi osadzonego do rozpoznania według właściwości postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 20 września 2010 r., uzupełnionym pismem z dnia 18 listopada 2010 r., S.P., odbywający karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w [...], wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na pismo Dyrektora Zakładu Karnego w [...] z dnia [...] września 2010 r., nr [...], informujące osadzonego o przesłaniu wniesionej przez niego skargi, dotyczącej zastosowania środka przymusu bezpośredniego przez funkcjonariuszy Służby Więziennej, do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] jako organu właściwego do jej rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Skarga wniesiona na akty lub czynności, które nie podlegają kontroli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy. W niniejszej sprawie skargą zostało objęte pismo Dyrektora Zakładu Karnego w [...] z dnia [...] września 2010 r., nr [...], informujące osadzonego S.P. o przesłaniu wniesionej przez niego skargi, dotyczącej zastosowania środka przymusu bezpośredniego przez funkcjonariuszy Służby Więziennej, do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] jako organu właściwego do jej rozpoznania, co Sąd wywnioskował z treści pism składających się na skargę. Przekazując skargę wskazanego wyżej osadzonego do rozpoznania Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej w [...] i informując go o tym fakcie, skarżony organ zastosował się do dyspozycji § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. z 2003 r., Nr 151, poz. 1467), zgodnie z którym to przepisem kierownik jednostki organizacyjnej, jeżeli nie jest właściwy do załatwienia wniosku, skargi lub prośby, przekazuje niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania, wniosek, skargę lub prośbę właściwemu organowi, zawiadamiając o tym wnoszącego wniosek, skargę lub prośbę, albo wskazuje ten organ wnoszącemu. Tym samym stwierdzić należy, iż skarga została wniesiona na pismo o charakterze informacyjnym, które nie stanowi decyzji, postanowienia, jak również innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W związku z tym przedmiotowe pismo nie może podlegać kontroli w toku postępowania sądowoadministracyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzucił skargę z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy.