II SAB/Wa 281/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym skargi R. P. na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] sierpnia 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej funkcjonowania organu p o s t a n a w i a - odrzucić skargę - R. P. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] sierpnia 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej funkcjonowania organu. Skarżący wyjaśnił, iż w dniu [...] sierpnia 2010 r. zwrócił się do tego organu, drogą mailową, z prośbą o pilny kontakt "w przypadku uznania przez organ za stosowne uchylenie decyzji wskazanej pod adresem internetowym [...], a następnie, w tym samym dniu, wystąpił również droga mailową z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, czy powyższa prośba została doręczona i kiedy Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych. Organ nie odpowiedział na jego wniosek, stąd też przedmiotem jego skargi jest wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczący odpowiedzi na pytanie czy prośba z dnia [...] sierpnia 2010 r. dotarła do organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że informował skarżącego w kolejnych pismach z dnia [...] sierpnia, [...] sierpnia i [...] września 2010 r., iż do organu nie wpłynęło żadne pismo skarżącego z dnia [...] sierpnia 2010 r. – ani prośba o kontakt, ani też wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 cytowanej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, obejmuje orzekanie w sprawach skarg, m.in. na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; oraz bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ustawy). Bezczynność organu zachodzi, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonej prawem czynności nie podejmuje jej w terminie prawem przewidzianym. Celem wprowadzenia do kognicji sądów administracyjnych skargi na bezczynność było wyposażenie jednostki w środek prawny, którego zastosowanie skutkowałoby podjęciem przez organ przewidzianego prawem działania. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek. Informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Powyższe oznacza, iż warunkiem powstania po stronie organu obowiązku rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, złożonego w trybie art. 10 cyt. ustawy, jest skuteczne doręczenie tego wniosku organowi. Jednocześnie zasadniczą kwestią w sprawie ze skargi na bezczynność w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest ustalenie, czy po stronie określonego organu istniał obowiązek rozpatrzenia konkretnego wniosku w przewidzianej prawem formie. Ocena ta jednak może być dokonana przez Sąd tylko wówczas, gdy do organu, czy podmiotu zobowiązanego w rozumieniu cyt. ustawy, wpłynął (lub został przedstawiony ustnie) wniosek z określonym żądaniem. W przypadku nie doręczenia wniosku organowi skarga na bezczynności w przedmiocie jego rozpatrzenia jest niedopuszczalna. Brak jest bowiem możliwości badania przez sąd administracyjny, czy dany organ pozostaje w bezczynności, w sytuacji, gdy ten faktycznie wniosku nie otrzymał. Stąd też należy podkreślić, iż dopiero w przypadku faktycznego złożenia do organu wniosku Sąd ma możliwość oceny czy organ pozostaje w bezczynności. Samo zaś nadanie wniosku (drogą mailową) nie przesądza jeszcze o dopuszczalności skargi na bezczynność (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2009 r. sygn. akt II SAB/Wa 85/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżący zarzuca organowi bezczynność w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia [...] sierpnia 2010 r., w którym zwrócił się o poinformowanie, czy jego prośba z dnia [...] sierpnia 2010 r. dotarła do organu. Tymczasem organ zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i w odpowiedzi na skargę wskazuje, iż w dniu [...] sierpnia 2010 r. nie wpłynęło do organu żadne pismo skarżącego – ani prośba, ani też wniosek. W aktach administracyjnych również brak jest wskazanych dokumentów. Przedstawione natomiast przez skarżącego wydruki powyższej prośby i wniosku z dnia [...] sierpnia 2010 r. wraz potwierdzeniem nadania za pomocą poczty elektronicznej, stanowią jedynie dowód ich wysłania, nie zaś faktycznego otrzymania przez organ. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.