I FZ 495/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Barbara Wasilewska, , , po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M.W. na zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 822/10 wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie tegoż sądu w sprawie ze skargi M.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 14 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością postanawia oddalić zażalenie. Zarządzeniem z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 822/10, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U nr 221, poz. 2193), wezwał M. W.do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł od zażalenia na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 czerwca 2011 r. M. W. wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie, wskazując, że jest one pozbawione uzasadnienia, które byłoby uzupełnieniem podstawy prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy wskazać, że autor zażalenia w ogóle nie zakwestionował wysokości wpisu sądowego, do uiszczenia którego został wezwany powyższym zarządzeniem. Podniósł natomiast, że wadliwość zaskarżonego zarządzenia polega na braku zamieszczenia stosownego uzasadnienia podstawy prawnej takiego wezwania. Z poglądem tym nie można się jednak zgodzić. W zaskarżonym zarządzeniu podano podstawę prawną, z której w sposób jednoznaczny wynika dlaczego strona została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego (art. 220 § 1 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) oraz wyjaśniono na jakiej podstawie obliczono wysokość należnego wpisu (wskazując w tym zakresie na § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.). Zamieszczone w zarządzeniu dane umożliwiały zatem skarżącemu zaznajomienie się z podstawami prawnymi wezwania. Obie podstawy zostały ustalone zresztą w sposób prawidłowy. Należy jednocześnie zaznaczyć, że Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się żadnych innych uchybień, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego zarządzenia. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.